آداب و رسوم عامیانه‌ی مردم چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T04:29:24Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۲۹
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	والدین، درست یک ماه پس از تولد نوزادشان، اقوام و خویشاوندان خود را به منزل دعوت کرده و جشنی برای یک ماهه شدن نوزاد خود برگزار می‌کنند. طبق سنت چینی‌ها، در این روز باید جشن و شادی در خانه برقرار باشد و جشن یک ماهگی نوزاد باید هر چه پرشورتر برگزار شود. ولی در سال‌های اخیر، جشن یک ماهگی نوزاد بین مردم به خصوص بین زوج‌های جوان، بسیار کم برگزار می‌شود، ولی در عین حال، یک ماهگی نوزاد برای هر خانواده، روزی بسیار شاد و به یاد ماندنی است.		والدین، درست یک ماه پس از تولد نوزادشان، اقوام و خویشاوندان خود را به منزل دعوت کرده و جشنی برای یک ماهه شدن نوزاد خود برگزار می‌کنند. طبق سنت چینی‌ها، در این روز باید جشن و شادی در خانه برقرار باشد و جشن یک ماهگی نوزاد باید هر چه پرشورتر برگزار شود. ولی در سال‌های اخیر، جشن یک ماهگی نوزاد بین مردم به خصوص بین زوج‌های جوان، بسیار کم برگزار می‌شود، ولی در عین حال، یک ماهگی نوزاد برای هر خانواده، روزی بسیار شاد و به یاد ماندنی است.

	جشن «جواجُو» نیز وقتی نوزاد به یک سالگی رسید، برای او برگزار می‌شود. این مراسم در اسناد تاریخی به دست آمده از [[سلسله‌ی «چی»]] ~~شمالی~~ ثبت شده است. در روز جشن «جواجو»، قبل از خوردن رشتهی تولد برای نهار، وسایلی از قبیل کتاب مقدس، قلم، مرکب، کاغذ، سنگ مرکب، چرتکه، پول، دفتر حساب و کتاب، جواهرات، گل، لوازم آرایش، خوراکی، اسباب بازی و غیره روی میز می‌گذارند. اگر بچه دختر باشد، بیل، ملاقه (یا وسایل آشپز خانه)، قیچی، خطکش( یا وسایل دوزندگی)، نخ‌های سوزن دوزی و وسایل گلدوزی را به آن اضافه کرده و سپس کودک را در وسط میز نشانده و او را آزاد می‌گذارند. پدر و مادر و سایر افراد، هیچ راهنمایی و یا کمکی به بچه نمی‌کنند و او به اختیار خود چیزی را از اطراف خود بر می‌دارد؛ بر اساس اولین و دومین وسیله‌ای که کودک بر می‌دارد، می‌توان علاقه‌ی بالقوه‌ی احتمالی و شغل آینده‌ی او را پیش‌بینی کرد.[[پرونده:1640679594 D8tU7.jpg\|بندانگشتی\|ازدواج مردمان چین]]		جشن «جواجُو» نیز وقتی نوزاد به یک سالگی رسید، برای او برگزار می‌شود. این مراسم در اسناد تاریخی به دست آمده از [[سلسله‌ی «چی»]] ش[[مالی]] ثبت شده است. در روز جشن «جواجو»، قبل از خوردن رشتهی تولد برای نهار، وسایلی از قبیل کتاب مقدس، قلم، مرکب، کاغذ، سنگ مرکب، چرتکه، پول، دفتر حساب و کتاب، جواهرات، گل، لوازم آرایش، خوراکی، اسباب بازی و غیره روی میز می‌گذارند. اگر بچه دختر باشد، بیل، ملاقه (یا وسایل آشپز خانه)، قیچی، خطکش( یا وسایل دوزندگی)، نخ‌های سوزن دوزی و وسایل گلدوزی را به آن اضافه کرده و سپس کودک را در وسط میز نشانده و او را آزاد می‌گذارند. پدر و مادر و سایر افراد، هیچ راهنمایی و یا کمکی به بچه نمی‌کنند و او به اختیار خود چیزی را از اطراف خود بر می‌دارد؛ بر اساس اولین و دومین وسیله‌ای که کودک بر می‌دارد، می‌توان علاقه‌ی بالقوه‌ی احتمالی و شغل آینده‌ی او را پیش‌بینی کرد.[[پرونده:1640679594 D8tU7.jpg\|بندانگشتی\|ازدواج مردمان چین]]

	=== [[آیین‌ها و سنت‌های مراسم جشن ازدواج در چین]] ===		=== [[آیین‌ها و سنت‌های مراسم جشن ازدواج در چین]] ===

Hamidian: /* نیز نگاه کنید به */

2023-12-22T22:04:17Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۰۴
خط ۱۸۹:		خط ۱۸۹:
	«شیائو خَن» و «دَ خَن» نشانگر درجه ی سردی هوای زمستان است. «دَخَن» سردترین روز سال است.		«شیائو خَن» و «دَ خَن» نشانگر درجه ی سردی هوای زمستان است. «دَخَن» سردترین روز سال است.

	این بیست و چهار شاخص هوایی در تولید محصولات کشاورزی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] نقش مهمی دارند. مردم برای به یاد سپردن آسان این شاخص‌ها، آنها را به صورت شعر «آواز بیست و چهار شاخص هوایی» تنظیم کرده اند.<ref>China Encyclopedia (2008), 521- 523</ref> <ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل چین. تهران: انتشارات الهدی، جلد سوم، ~~ص 916~~-942.</ref>		این بیست و چهار شاخص هوایی در تولید محصولات کشاورزی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] نقش مهمی دارند. مردم برای به یاد سپردن آسان این شاخص‌ها، آنها را به صورت شعر «آواز بیست و چهار شاخص هوایی» تنظیم کرده اند.<ref>China Encyclopedia (2008), 521- 523</ref> <ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل چین. تهران: انتشارات الهدی، جلد سوم، ص916-942.</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[چین]]
	* [[فرهنگ عمومی در چین]]		* [[فرهنگ عمومی در چین]]

	== کتابشناختی ==		== کتابشناختی ==

Hamidian در ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۰۸

2023-12-22T20:08:11Z

نمایش تغییرات

Hamidian: /* شاخص‌های آب و هوایی تقویم چینی (نظام رده بندی فصلی بیست و چهارگانه) */

2023-11-17T14:33:59Z

شاخص‌های آب و هوایی تقویم چینی (نظام رده بندی فصلی بیست و چهارگانه)

Hamidian: /* تحول در سنت‌های مراسم ازدواج */

2023-11-15T20:17:16Z

تحول در سنت‌های مراسم ازدواج

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۱۷
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	مردم [[چین]] باستان(←[[تاریخ دوران باستان چین]]) برای شمارش سال‌ها، از عنوان امپراطور وقت و روش «گَنجی» استفاده می‌کردند. روش محاسبه‌ی سال «گَنجی» به سال 841 پیش از میلاد بر می‌گردد که تا به امروز مورد استفاده است. «گَنجی» از «گَن» و «جی» تشکیل شده است. «گَن» به معنی «ساقه‌ی آسمان» از ده کاراکتر چینی تشکیل می‌شود که عبارتند از: «جیا، ای، بینگ، دینگ، وو، جی، گِنگ، شین، رِن و گویی». واژه‌ی «جی» به معنی «شاخه‌ی زمین» است و از دوازده کاراکتر تشکیل شده که عبارتند از: «زه، چُو، یین، ماو، چِن، سی، وو، وی، شِن، یُو، شو و خَی». اگر ده کاراکتر ساقه‌ی آسمانی را با دوازده شاخه‌ی زمینی به ترتیب متناسب کنیم، شصت ردیف ترکیبی به دست میآید، مانند: «جیا زه»، «ایچُو»، «بینگ ما» و.... این شصت ردیف چرخشی هستند و هر شصت سال را یک «جیازه» می‌گویند. برای نمونه، سال 2001 میلادی، مطابق با سال «شینسی» و سال 2002 میلادی، مطابق با سال «رِن وو» به تقویم کشاورزی [[چین]] است؛ پس از شصت سال، دوباره سال 2061، با سا ل«شینسی» و سال 2062، با «رن وو» مطابقت می‌کند. از زمان سلسله‌ی «خَن» (←[[سلسله ی خن]]) شرقی (25 ـ220 م)، مردم [[چین]] شروع به استفاده از دوازده حیوان برای تطبیق با دوازده شاخه‌ی زمینی کردند که این دوازده حیوان عبارتند از «موش، گاو، ببر، خرگوش، اژدها (←[[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین]])، مار، اسب، گوسفند، میمون، خروس، سگ و خوک». این دوازده حیوان دوازده «شِنگشیائو (Shengxiao)» یا دوازده «شوشیانگ (Shuxiang)» نام دارند. دوازده شاخه‌ی زمینی با دوازده حیوان به این شکل تطبیق می‌کنند: «زه ـ موش»، «چُو ـگاو»، «یین ـ ببر»، «ماو ـ خرگوش»، «چِن ـ اژدها»، «سی ـ مار»، «وو ـ اسب»، «وی ـ گوسفند»، «شِن ـ میمون»، «یو ـ خروس»، «شو ـ سگ»، «هَی ـ خوک»؛ یعنی سال «زه» سال موش است، سال «چُو» سال گاو و سال «یین» سال ببر است... از این رو، هر کس که به دنیا می‌آمد یک حیوان به عنوان سمبل سال تولد او محسوب می‌شد. لذا، کسی که در سال «زه» به دنیا می‌آید، به موش تعلق دارد و اگر در سال «چُو» به دنیا بیاید، به گاو تعلق دارد و اگر در سال «یین» به دنیا بیاید، به ببر تعلق میگیرد. (idb: 31-35)		مردم [[چین]] باستان(←[[تاریخ دوران باستان چین]]) برای شمارش سال‌ها، از عنوان امپراطور وقت و روش «گَنجی» استفاده می‌کردند. روش محاسبه‌ی سال «گَنجی» به سال 841 پیش از میلاد بر می‌گردد که تا به امروز مورد استفاده است. «گَنجی» از «گَن» و «جی» تشکیل شده است. «گَن» به معنی «ساقه‌ی آسمان» از ده کاراکتر چینی تشکیل می‌شود که عبارتند از: «جیا، ای، بینگ، دینگ، وو، جی، گِنگ، شین، رِن و گویی». واژه‌ی «جی» به معنی «شاخه‌ی زمین» است و از دوازده کاراکتر تشکیل شده که عبارتند از: «زه، چُو، یین، ماو، چِن، سی، وو، وی، شِن، یُو، شو و خَی». اگر ده کاراکتر ساقه‌ی آسمانی را با دوازده شاخه‌ی زمینی به ترتیب متناسب کنیم، شصت ردیف ترکیبی به دست میآید، مانند: «جیا زه»، «ایچُو»، «بینگ ما» و.... این شصت ردیف چرخشی هستند و هر شصت سال را یک «جیازه» می‌گویند. برای نمونه، سال 2001 میلادی، مطابق با سال «شینسی» و سال 2002 میلادی، مطابق با سال «رِن وو» به تقویم کشاورزی [[چین]] است؛ پس از شصت سال، دوباره سال 2061، با سا ل«شینسی» و سال 2062، با «رن وو» مطابقت می‌کند. از زمان سلسله‌ی «خَن» (←[[سلسله ی خن]]) شرقی (25 ـ220 م)، مردم [[چین]] شروع به استفاده از دوازده حیوان برای تطبیق با دوازده شاخه‌ی زمینی کردند که این دوازده حیوان عبارتند از «موش، گاو، ببر، خرگوش، اژدها (←[[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین]])، مار، اسب، گوسفند، میمون، خروس، سگ و خوک». این دوازده حیوان دوازده «شِنگشیائو (Shengxiao)» یا دوازده «شوشیانگ (Shuxiang)» نام دارند. دوازده شاخه‌ی زمینی با دوازده حیوان به این شکل تطبیق می‌کنند: «زه ـ موش»، «چُو ـگاو»، «یین ـ ببر»، «ماو ـ خرگوش»، «چِن ـ اژدها»، «سی ـ مار»، «وو ـ اسب»، «وی ـ گوسفند»، «شِن ـ میمون»، «یو ـ خروس»، «شو ـ سگ»، «هَی ـ خوک»؛ یعنی سال «زه» سال موش است، سال «چُو» سال گاو و سال «یین» سال ببر است... از این رو، هر کس که به دنیا می‌آمد یک حیوان به عنوان سمبل سال تولد او محسوب می‌شد. لذا، کسی که در سال «زه» به دنیا می‌آید، به موش تعلق دارد و اگر در سال «چُو» به دنیا بیاید، به گاو تعلق دارد و اگر در سال «یین» به دنیا بیاید، به ببر تعلق میگیرد. (idb: 31-35)

	امروزه، مردم [[چین]] برای شمارش سال‌ها و محاسبه‌ی سن افراد، از تقویم میلادی و «شوشیانگ» (سال حیوان) استفاده می‌کنند و از روی حیوانِ سال تولد هر کس می‌توان سن و سال تولد او را محاسبه کرد.<ref>China Encyclopedia (2008). China Encyclopedia Compilation Group. China International Press		امروزه، مردم [[چین]] برای شمارش سال‌ها و محاسبه‌ی سن افراد، از تقویم میلادی و «شوشیانگ» (سال حیوان) استفاده می‌کنند و از روی حیوانِ سال تولد هر کس می‌توان سن و سال تولد او را محاسبه کرد.<ref>China Encyclopedia (2008). China Encyclopedia Compilation Group. China International Press</ref>

	~~524-525?~~</ref>

	نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]؛ [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین]]؛ [[جشن قایقرانی اژدها در چین]]		نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]؛ [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین]]؛ [[جشن قایقرانی اژدها در چین]]
خط ۷۵:		خط ۷۳:
	مهمترین بخش از مراسم ازدواج سنتی در [[چین]]، مراسم ادای احترام است. عروس و داماد، ابتدا در مقابل «میز احترام به آسمان و زمین» قرار می‌گیرند؛ روی این میز یک پیمانه وجود دارد که پر از غلات است و در چهار طرف آن جمله‌ی «یشم و طلا پیمانه را پر کرده است» نوشته شده است و دهانه‌ی پیمانه را با کاغذ قرمز رنگی می‌بندند و در چهار سوی داخل پیمانه سکه‌های پول گذاشته می‌شود که پس از ادای احترام توسط عروس و داماد به آسمان و زمین، شرکت‌کنندگان در مراسم این پول‌ها را برای تبرک می‌گیرند. در وسط پیمانه یک شاخه درخت سرو قرار دارد که از شاخه‌های آن سکه‌هایی آویزان می‌شود که آن را درخت پولزا می‌گویند. در کنار پیمانه، ترازو، آینه، ماکو، چراغ یا شمع می‌گذارند. داماد در سمت راست و عروس در سمت چپ و هر دو در مقابل میز می‌ایستند و مجری با صدای بلند می‌گوید: <blockquote>«اول به آسمان و زمین احترام بگذارید، دوم به پدر و مادر خود ادای احترام کنید، سوم هر دو به یکدیگر احترام کنید.» </blockquote>بین مردم این اعتقاد وجود دارد که زن و مرد، تنها پس از ادای احترام به زمین و آسمان به طور رسمی زن و شوهر می‌شوند. از این رو، مردم به این مراسم اهمیت زیادی می‌دهند. در بین آداب و رسوم مردمی، رسم دیگری هست مبنی بر اینکه اگر داماد به هر علتی نتواند در مراسم ادای احترام حاضر شود، خواهر او با بغل کردن یک خروس، به جای داماد با عروس مراسم ادای احترام را برگراز می‌کند.		مهمترین بخش از مراسم ازدواج سنتی در [[چین]]، مراسم ادای احترام است. عروس و داماد، ابتدا در مقابل «میز احترام به آسمان و زمین» قرار می‌گیرند؛ روی این میز یک پیمانه وجود دارد که پر از غلات است و در چهار طرف آن جمله‌ی «یشم و طلا پیمانه را پر کرده است» نوشته شده است و دهانه‌ی پیمانه را با کاغذ قرمز رنگی می‌بندند و در چهار سوی داخل پیمانه سکه‌های پول گذاشته می‌شود که پس از ادای احترام توسط عروس و داماد به آسمان و زمین، شرکت‌کنندگان در مراسم این پول‌ها را برای تبرک می‌گیرند. در وسط پیمانه یک شاخه درخت سرو قرار دارد که از شاخه‌های آن سکه‌هایی آویزان می‌شود که آن را درخت پولزا می‌گویند. در کنار پیمانه، ترازو، آینه، ماکو، چراغ یا شمع می‌گذارند. داماد در سمت راست و عروس در سمت چپ و هر دو در مقابل میز می‌ایستند و مجری با صدای بلند می‌گوید: <blockquote>«اول به آسمان و زمین احترام بگذارید، دوم به پدر و مادر خود ادای احترام کنید، سوم هر دو به یکدیگر احترام کنید.» </blockquote>بین مردم این اعتقاد وجود دارد که زن و مرد، تنها پس از ادای احترام به زمین و آسمان به طور رسمی زن و شوهر می‌شوند. از این رو، مردم به این مراسم اهمیت زیادی می‌دهند. در بین آداب و رسوم مردمی، رسم دیگری هست مبنی بر اینکه اگر داماد به هر علتی نتواند در مراسم ادای احترام حاضر شود، خواهر او با بغل کردن یک خروس، به جای داماد با عروس مراسم ادای احترام را برگراز می‌کند.

	بعد از مراسم کجاوه سواری و ادای احترام به آسمان و زمین، نوبت به مراسم شلوغ کردن در حجله‌ی عروس می‌رسد. وقتی عروس و داماد به حجله می‌روند، خویشاوندان و دوستان آنها در حجله جمع شده و با عروس و داماد شوخی می‌کنند. گاهی اوقات حتی شوخی‌های بیش از اندازه هم می‌کنند، ولی عروس و داماد هرگز ناراحت نمی‌شوند و باید راه حلی برای رهایی از شوخی‌های دوستان پیدا کنند. به همین خاطر، حجله‌ی عروس و داماد بسیار شاد و پرشور و حال می‌شود<ref>Pleskacheuskaya, Inesa (2007), Chinese Customs and Wisdoms. Beijing: Foreign Languages Press		بعد از مراسم کجاوه سواری و ادای احترام به آسمان و زمین، نوبت به مراسم شلوغ کردن در حجله‌ی عروس می‌رسد. وقتی عروس و داماد به حجله می‌روند، خویشاوندان و دوستان آنها در حجله جمع شده و با عروس و داماد شوخی می‌کنند. گاهی اوقات حتی شوخی‌های بیش از اندازه هم می‌کنند، ولی عروس و داماد هرگز ناراحت نمی‌شوند و باید راه حلی برای رهایی از شوخی‌های دوستان پیدا کنند. به همین خاطر، حجله‌ی عروس و داماد بسیار شاد و پرشور و حال می‌شود<ref>Pleskacheuskaya, Inesa (2007), Chinese Customs and Wisdoms. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.

	~~109-117?~~</ref>.

	آداب و رسوم فوق تنها مربوط به [[سلسله ی خن\|نژاد خَن]] است که اکثریت [[جمعیت چین]] را تشکیل می‌دهند. سایر اقوام و نژادهای موجود در این کشور (55 اقلیت قومی) نیز هرکدام آداب و رسوم و سنت‌های خاص خود را دارند که پرداختن به آنها کتاب مستقلی را می‌طلبد.		آداب و رسوم فوق تنها مربوط به [[سلسله ی خن\|نژاد خَن]] است که اکثریت [[جمعیت چین]] را تشکیل می‌دهند. سایر اقوام و نژادهای موجود در این کشور (55 اقلیت قومی) نیز هرکدام آداب و رسوم و سنت‌های خاص خود را دارند که پرداختن به آنها کتاب مستقلی را می‌طلبد.

Hamidian: /* نقش‌های خجسته‌ی نمادین */

2023-11-15T20:15:50Z

نقش‌های خجسته‌ی نمادین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۱۵
خط ۱۰۶:		خط ۱۰۶:
	در میان این چهار موجود مقدس، تنها حیوانی که در عالم واقع وجود دارد لاک پشت است. لاک پشت در میان حیوانات طولانی‌ترین عمر را دارد. مردم [[چین]] نه تنها آن را نماد سلامتی و طول عمر میدانند، بلکه معتقدند لاک پشت دارای روح است و می‌تواند آیندهی انسان را پیش‌بینی کند. از این رو، در قدیم پیش از برگزاری هر مراسم مهم، جادوگران لاک لاک‌پشت را در آتش می‌انداختند و سپس از روی تَرَک‌هایی که روی لاک لاکپشت ایجاد می‌شد، خوبی و بدی را پیشگویی می‌کردند. بنابراین، مردم به لاک‌پشت، لاک‌پشت الهی یا لاک‌پشت مقدس می‌گویند. لاک‌پشت الهی در [[چین]] در دوره‌ای بیش از حد مورد احترام و ستایش قرار می‌گرفت و مجسمه‌ی لاک‌پشت‌های سنگی یا مسی را در قصرها و کاخ‌های امپراتوران چینی به عنوان نماد دوام و ثبات کشور قرار می‌دادند.		در میان این چهار موجود مقدس، تنها حیوانی که در عالم واقع وجود دارد لاک پشت است. لاک پشت در میان حیوانات طولانی‌ترین عمر را دارد. مردم [[چین]] نه تنها آن را نماد سلامتی و طول عمر میدانند، بلکه معتقدند لاک پشت دارای روح است و می‌تواند آیندهی انسان را پیش‌بینی کند. از این رو، در قدیم پیش از برگزاری هر مراسم مهم، جادوگران لاک لاک‌پشت را در آتش می‌انداختند و سپس از روی تَرَک‌هایی که روی لاک لاکپشت ایجاد می‌شد، خوبی و بدی را پیشگویی می‌کردند. بنابراین، مردم به لاک‌پشت، لاک‌پشت الهی یا لاک‌پشت مقدس می‌گویند. لاک‌پشت الهی در [[چین]] در دوره‌ای بیش از حد مورد احترام و ستایش قرار می‌گرفت و مجسمه‌ی لاک‌پشت‌های سنگی یا مسی را در قصرها و کاخ‌های امپراتوران چینی به عنوان نماد دوام و ثبات کشور قرار می‌دادند.
	[[پرونده:Chinese-dragon-colorful.jpg\|بندانگشتی\|اژدها]]		[[پرونده:Chinese-dragon-colorful.jpg\|بندانگشتی\|اژدها]]
	مردم معتقدند [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] مقدس‌ترین و خوش‌یمن‌ترین حیوان در [[چین]] است. همه‌ی مردم تصویر [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را به خوبی می‌شناسند ولی تاکنون هیچ کس [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]]<nowiki/>ی واقعی را ندیده است. [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] نیز مانند سیمرغ و «چیلین» زاده‌ی تخیلات مردم است؛ در واقع [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] ترکیبی از حیوانات دیگر است. او سر گاو، شاخ گوزن، چشم میگو، چنگال عقاب، بدن مار و دم شیر دارد و تمام بدن او پوشیده از فلس است. در تصور مردم، [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] قادر است در زمین راه برود، در دریا شنا و در آسمان و در میان ابرها پرواز کند و قدرت عظیم و بی‌نهایتی دارد. در طول هزاران سال گذشته، امپراتورهای فئودالی، [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را نماد عزت و قدرت می‌دانستند، مردم عادی [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را نماد اخلاق نیکو و قدرت و خجستگی می‌دانند. بنابراین، در سراسر [[چین]] تصویر، نقاشی و مجسمه‌ی [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را در برآمدگی بام معبدها، قصرها و همچنین در وسایل زندگی خانواده‌ی امپراتور می‌توان دید. در روزهای جشن و شادی، مردم [[چین]] نقش [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را در خانه‌های خود آویزان کرده و به رقص فانوس [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] می‌پردازند و مسابقات قایقرانی با قایق اژدها(←[[جشن قایقرانی اژدها در چین]]) برگزار می‌کنند. حتی بعضی واژه‌ی لونگ (اژدها) را در نامگذاری فرزند خود نیز به کار می‌برند. [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] به عنوان خجسته‌ترین نماد در میان چهار موجود مقدس، تبدیل به نماد ملت [[چین]] شده و چینی‌های تمام دنیا خود را از نوادگان [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] می‌دانند<ref>Feibao, Du and Bai, Du (2003). Things Chinese. China Travel and Tourism Press		مردم معتقدند [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] مقدس‌ترین و خوش‌یمن‌ترین حیوان در [[چین]] است. همه‌ی مردم تصویر [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را به خوبی می‌شناسند ولی تاکنون هیچ کس [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]]<nowiki/>ی واقعی را ندیده است. [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] نیز مانند سیمرغ و «چیلین» زاده‌ی تخیلات مردم است؛ در واقع [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] ترکیبی از حیوانات دیگر است. او سر گاو، شاخ گوزن، چشم میگو، چنگال عقاب، بدن مار و دم شیر دارد و تمام بدن او پوشیده از فلس است. در تصور مردم، [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] قادر است در زمین راه برود، در دریا شنا و در آسمان و در میان ابرها پرواز کند و قدرت عظیم و بی‌نهایتی دارد. در طول هزاران سال گذشته، امپراتورهای فئودالی، [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را نماد عزت و قدرت می‌دانستند، مردم عادی [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را نماد اخلاق نیکو و قدرت و خجستگی می‌دانند. بنابراین، در سراسر [[چین]] تصویر، نقاشی و مجسمه‌ی [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را در برآمدگی بام معبدها، قصرها و همچنین در وسایل زندگی خانواده‌ی امپراتور می‌توان دید. در روزهای جشن و شادی، مردم [[چین]] نقش [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] را در خانه‌های خود آویزان کرده و به رقص فانوس [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] می‌پردازند و مسابقات قایقرانی با قایق اژدها(←[[جشن قایقرانی اژدها در چین]]) برگزار می‌کنند. حتی بعضی واژه‌ی لونگ (اژدها) را در نامگذاری فرزند خود نیز به کار می‌برند. [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] به عنوان خجسته‌ترین نماد در میان چهار موجود مقدس، تبدیل به نماد ملت [[چین]] شده و چینی‌های تمام دنیا خود را از نوادگان [[افسانه‌ی اژدها در فرهنگ چین\|اژدها]] می‌دانند<ref>Feibao, Du and Bai, Du (2003). Things Chinese. China Travel and Tourism Press</ref>.

	~~230-231?~~</ref>.

	نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]		نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]

Hamidian: /* تحول در سنت‌های مراسم ازدواج */

2023-11-15T20:15:17Z

تحول در سنت‌های مراسم ازدواج

نمایش تغییرات

Hamidian: /* تحول در سنت‌های مراسم ازدواج */

2023-11-15T18:56:32Z

تحول در سنت‌های مراسم ازدواج

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۶۷:		خط ۶۷:

	=== [[برخی از آداب و رسوم سنتی ازدواج]] ===		=== [[برخی از آداب و رسوم سنتی ازدواج]] ===
			[[پرونده:11334082 924922214195130 3745790699293021096 o.jpg\|بندانگشتی\|برخی از آداب و رسوم سنتی ازدواج]]
	مراسم ازدواج با برخی آداب و رسوم سنتی همراه است. برای نمونه ،عروس هنگامی که خانواده‌ی خود را ترک می‌کرد، باید گریه کند تا نشان دهد نمی‌خواهد خانواده‌اش را ترک کند.		مراسم ازدواج با برخی آداب و رسوم سنتی همراه است. برای نمونه ،عروس هنگامی که خانواده‌ی خود را ترک می‌کرد، باید گریه کند تا نشان دهد نمی‌خواهد خانواده‌اش را ترک کند.

Hamidian: /* مراسم جشن یک ماهگی و یک سالگی (جوا جُو) نوزاد */

2023-11-15T18:39:45Z

مراسم جشن یک ماهگی و یک سالگی (جوا جُو) نوزاد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۹
خط ۴۶:		خط ۴۶:

	=== [[مراسم جشن یک ماهگی و یک سالگی (جوا جُو) نوزاد]] ===		=== [[مراسم جشن یک ماهگی و یک سالگی (جوا جُو) نوزاد]] ===
			[[پرونده:170320 babies first birthday in.jpg\|بندانگشتی\|[[مراسم جشن یک ماهگی و یک سالگی (جوا جُو) نوزاد]]]]
	در [[چین]]، وقتی نوزادی به یک ماهگی کامل می‌رسد، پدر و مادر جشن «شراب یک ماهگی» و هنگامی که به یک سالگی برسد جشن «جواجُو» را برای او برگزار می‌کنند. این دو مراسم که به رسم یادبود برگزار می‌شود، مراحل مهمی در روند رشد کودک به شمار می‌آید.		در [[چین]]، وقتی نوزادی به یک ماهگی کامل می‌رسد، پدر و مادر جشن «شراب یک ماهگی» و هنگامی که به یک سالگی برسد جشن «جواجُو» را برای او برگزار می‌کنند. این دو مراسم که به رسم یادبود برگزار می‌شود، مراحل مهمی در روند رشد کودک به شمار می‌آید.

Hamidian در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۸

2023-11-15T18:18:38Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۳۳
خط ۱۸۹:		خط ۱۸۹:

	=== [[شاخص‌های آب و هوایی تقویم چینی (نظام رده بندی فصلی بیست و چهارگانه)]] ===		=== [[شاخص‌های آب و هوایی تقویم چینی (نظام رده بندی فصلی بیست و چهارگانه)]] ===
	براساس تقویم کشاورزی [[چین]]، در هر ماه دو شاخص هوایی وجود دارد که در طول سال تعداد آنها در مجموع به بیست و چهار شاخص می‌رسد. این شاخص‌های هوایی منحصرا مختص تقویم کشاورزی [[چین]] است. مردمان قدیمی [[چین]]، در انجام فعالیت‌های کشاورزی خود، به تدریج متوجه شدند که کره‌ی زمین در طول 355 یا 354 روز به اضافه‌ی 6 ساعت، یک دور به دور خورشید می‌چرخد. آنها نام این مدت ثابت و تغییرناپذیر را «یک سال» گذاشتند؛ آنها همچنین، برای نشان دادن تغییرات فصلی و آب و هوایی، بر اساس ارتباط متقابل کره‌ی زمین و خورشید، تعداد روزهای یک سال را به بیست و چهار قسمت تقسیم کردند. براین اساس، هر پانزده روز یک شاخص و هر ماه دو شاخص هوایی دارد. زمان وقوع بیست و چهار شاخص هوایی در گاه‌شمار چینی تا حدودی ثابت است. این شاخص‌ها، در شش ماه نخست سال، در پیش و بعد از روز ششم و بیست و یکم هر ماه و در شش ماه دوم، قبل و بعد از روز هشتم و بیست و سوم هر ماه است.		[[پرونده:5JCyhQz.png\|بندانگشتی\|شاخص هوایی 24 گانه]]
			براساس تقویم کشاورزی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]، در هر ماه دو شاخص هوایی وجود دارد که در طول سال تعداد آنها در مجموع به بیست و چهار شاخص می‌رسد. این شاخص‌های هوایی منحصرا مختص تقویم کشاورزی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] است. مردمان قدیمی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]، در انجام فعالیت‌های کشاورزی خود، به تدریج متوجه شدند که کره‌ی زمین در طول 355 یا 354 روز به اضافه‌ی 6 ساعت، یک دور به دور خورشید می‌چرخد. آنها نام این مدت ثابت و تغییرناپذیر را «یک سال» گذاشتند؛ آنها همچنین، برای نشان دادن تغییرات فصلی و آب و هوایی، بر اساس ارتباط متقابل کره‌ی زمین و خورشید، تعداد روزهای یک سال را به بیست و چهار قسمت تقسیم کردند. براین اساس، هر پانزده روز یک شاخص و هر ماه دو شاخص هوایی دارد. زمان وقوع بیست و چهار شاخص هوایی در گاه‌شمار چینی تا حدودی ثابت است. این شاخص‌ها، در شش ماه نخست سال، در پیش و بعد از روز ششم و بیست و یکم هر ماه و در شش ماه دوم، قبل و بعد از روز هشتم و بیست و سوم هر ماه است.

	اسامی و مفاهیم بیست و چهار شاخص هوایی عبارتند از:		اسامی و مفاهیم بیست و چهار شاخص هوایی عبارتند از:
خط ۲۰۳:		خط ۲۰۴:
	«یوشویی» (Yu shui) به معنای شروع باران است.		«یوشویی» (Yu shui) به معنای شروع باران است.

	«جینگجی» (Jing zhi) نشان دهنده‌ی این ~~استکه~~ بعد از صدای رعد و برق (در فصل بهار)، حشرات از خواب زمستانی بیدار می‌شوند.		«جینگجی» (Jing zhi) نشان دهنده‌ی این است که بعد از صدای رعد و برق (در فصل بهار)، حشرات از خواب زمستانی بیدار می‌شوند.

	«چینگمینگ» بیانگر این است که پس از فرارسیدن فصل بهار، هوای صاف و تمیز بهاری، جایگزین چهره‌ی خشک و زرد زمستان شده است.		«چینگمینگ» بیانگر این است که پس از فرارسیدن فصل بهار، هوای صاف و تمیز بهاری، جایگزین چهره‌ی خشک و زرد زمستان شده است.
خط ۲۰۹:		خط ۲۱۰:
	«گویو» نشانگر آغاز فصل ازدیاد بارش باران است که برای محصولات کشاورزی بسیار مفید است.		«گویو» نشانگر آغاز فصل ازدیاد بارش باران است که برای محصولات کشاورزی بسیار مفید است.

	«شیائومَن» نشان دهنده‌ی این ~~استکه~~ دانه‌های پربار محصولات کشاورزی در فصل تابستان قابل برداشت هستند.		«شیائومَن» نشان دهنده‌ی این است که دانه‌های پربار محصولات کشاورزی در فصل تابستان قابل برداشت هستند.

	«مانگجونگ» به مردم خبر می‌دهد که گندم‌ها رسیده‌اند.		«مانگجونگ» به مردم خبر می‌دهد که گندم‌ها رسیده‌اند.
خط ۲۱۵:		خط ۲۱۶:
	«شیائوشو» و «داشو» بیانگر درجه‌ی حرارت هواست، «داشو» گرمترین روز سال است.		«شیائوشو» و «داشو» بیانگر درجه‌ی حرارت هواست، «داشو» گرمترین روز سال است.

	«چوشو» نشان دهنده‌ی این ~~استکه~~ هوای گرم و داغ تابستان رو به پایان است.		«چوشو» نشان دهنده‌ی این است که هوای گرم و داغ تابستان رو به پایان است.

	«بَیلو» به مردم خبر می‌دهد که شبنم زدن شروع شده و هوا سرد می‌شود.		«بَیلو» به مردم خبر می‌دهد که شبنم زدن شروع شده و هوا سرد می‌شود.
خط ۲۲۵:		خط ۲۲۶:
	«شیائو شوه» (Xiao xue) و «دا شوه» بیانگر فرا رسیدن زمان بارش برف و تفاوت میزان برف است.		«شیائو شوه» (Xiao xue) و «دا شوه» بیانگر فرا رسیدن زمان بارش برف و تفاوت میزان برف است.

	«شیائو خَن» و «دَ خَن» نشانگر ~~درجهی~~ سردی هوای زمستان است. «دَخَن» سردترین روز سال است.		«شیائو خَن» و «دَ خَن» نشانگر درجه ی سردی هوای زمستان است. «دَخَن» سردترین روز سال است.

	این بیست و چهار شاخص هوایی در تولید محصولات کشاورزی [[چین]] نقش مهمی دارند. مردم برای به یاد سپردن آسان این شاخص‌ها، آنها را به صورت شعر «آواز بیست و چهار شاخص هوایی» تنظیم کرده اند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>		این بیست و چهار شاخص هوایی در تولید محصولات کشاورزی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] نقش مهمی دارند. مردم برای به یاد سپردن آسان این شاخص‌ها، آنها را به صورت شعر «آواز بیست و چهار شاخص هوایی» تنظیم کرده اند.

	(China Encyclopedia , 2008: 521- 523)		(China Encyclopedia , 2008: 521- 523)<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل چین. تهران: انتشارات الهدی، جلد--- ص---</ref>

	نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]		نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]

	== کتابشناختی ==		== کتابشناختی ==

آداب و رسوم عامیانه‌­ی مردم چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

Hamidian: /* نیز نگاه کنید به */

Hamidian در ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۰۸

Hamidian: /* شاخص‌­های آب و هوایی تقویم چینی (نظام رده بندی فصلی بیست و چهارگانه) */

Hamidian: /* تحول در سنت­‌های مراسم ازدواج */

Hamidian: /* نقش­‌های خجسته­‌ی نمادین */

Hamidian: /* تحول در سنت­‌های مراسم ازدواج */

Hamidian: /* تحول در سنت­‌های مراسم ازدواج */

Hamidian: /* مراسم جشن یک ماهگی و یک سالگی (جوا جُو) نوزاد */

Hamidian در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۸

آداب و رسوم عامیانه‌ی مردم چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian: /* شاخص‌های آب و هوایی تقویم چینی (نظام رده بندی فصلی بیست و چهارگانه) */

Hamidian: /* تحول در سنت‌های مراسم ازدواج */

Hamidian: /* نقش‌های خجسته‌ی نمادین */

Hamidian: /* تحول در سنت‌های مراسم ازدواج */

Hamidian: /* تحول در سنت‌های مراسم ازدواج */