آندره ژید - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Momtaz: /* نیز نگاه کنید به */

2025-01-28T16:43:50Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۳
خط ۵:		خط ۵:
	[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سیرالئون]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی فرانسه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اردن]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اسپانیا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اوکراین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تایلند]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی آرژانتین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سودان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی روسیه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سنگال]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی افغانستان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تونس]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مصر]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کانادا]].		[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سیرالئون]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی فرانسه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اردن]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اسپانیا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اوکراین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تایلند]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی آرژانتین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سودان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی روسیه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سنگال]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی افغانستان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تونس]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مصر]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کانادا]].

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== منبع اصلی ==
			<references />
			==نویسنده مقاله==
			محمدحسین نعیمی‌گورابی

Momtaz در ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۸

2024-08-07T20:48:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	[[آندره ژید]] andré gide) (1951-1869))، به سبب نوشته‌های طنزآلودش مورد توجه نویسندگان بود و چنین به نظر می‌رسد که وی بیش از نیمی از تاریخ ادبیات قرن بیستم را درآثارش خلاصه کرده است و علت آن این است که او از تمامی گرایش‌های ممکن قرن اقتباس کرده و نیروهای متعدد بالقوه‌اش را متجلی و بارور ساخته است. وی در کتاب مائده‌های زمینی ( 1897) بر این مفهوم تاکید دارد که برای چشیدن و بهره‌بردن از تمام لذات دنیوی باید مفهوم گناه را به دور افکند. داستان مانداب‌ها0 1895) سرگذشت کسی است که بقه مفهوم زندگی پی نبرد و در مرداب قید و بندهای اجتماعی و بحث‌های بی‌حاصل و محافل ادبی فرو رفت. او در سال 1919 در دومین بخش از زندگی‌نامه‌اش به نام اگر دانه بمیرد،می‌نویسد: "من هرگز نپذیرفتم که بدون قاعده و اصول زندگی کنم و نیازهای جسم وابسته به رضایت روحم بودند". کتاب سرداب‌های واتیکان ( 1914) مانند کارناوالی است رومی و افسانه‌ای که نویسنده در آن به منظور بر ملا ساختن حقایق، قالب کاریکاتوررا بر می‌گزیند: کاریکاتور پارسایان، ادبا و ولگردان از هر قماش را. در کتاب آوای شبانی ( 1919) وی در مورد شخصیت کشیش پی می‌برد که چگونه دروغی که به خویشتن گفته در پس نیات والا پنهان شده است.		[[آندره ژید]] andré gide) (1951-1869))، به سبب نوشته‌های طنزآلودش مورد توجه نویسندگان بود و چنین به نظر می‌رسد که وی بیش از نیمی از تاریخ ادبیات قرن بیستم را درآثارش خلاصه کرده است و علت آن این است که او از تمامی گرایش‌های ممکن قرن اقتباس کرده و نیروهای متعدد بالقوه‌اش را متجلی و بارور ساخته است. وی در کتاب مائده‌های زمینی ( 1897) بر این مفهوم تاکید دارد که برای چشیدن و بهره‌بردن از تمام لذات دنیوی باید مفهوم گناه را به دور افکند. داستان مانداب‌ها0 1895) سرگذشت کسی است که بقه مفهوم زندگی پی نبرد و در مرداب قید و بندهای اجتماعی و بحث‌های بی‌حاصل و محافل ادبی فرو رفت. او در سال 1919 در دومین بخش از زندگی‌نامه‌اش به نام اگر دانه بمیرد،می‌نویسد: "من هرگز نپذیرفتم که بدون قاعده و اصول زندگی کنم و نیازهای جسم وابسته به رضایت روحم بودند". کتاب سرداب‌های واتیکان ( 1914) مانند کارناوالی است رومی و افسانه‌ای که نویسنده در آن به منظور بر ملا ساختن حقایق، قالب کاریکاتوررا بر می‌گزیند: کاریکاتور پارسایان، ادبا و ولگردان از هر قماش را. در کتاب آوای شبانی ( 1919) وی در مورد شخصیت کشیش پی می‌برد که چگونه دروغی که به خویشتن گفته در پس نیات والا پنهان شده است.

	[[آندره ژید]] برای نخستین بار در اثر خود سکه‌سازان( 1925) واژه رمان را به کار می‌برد و به وضوح خاطر نشان می‌سازد که قصد دارد تغییراتی در فن رمان‌نویسی ایجاد کند. او با تعدد شخصیت‌ها و گوناگونی رویداد‌های داستان هدفش این است که خواننده را دچار حیرت و سردرگمی کند. پس از سکه‌سازان خلاقیت ادبی ژید کاهش چشمگیری می‌یابد و خود وی اذعان می‌کند که دیگر " نیاز شدید به نوشتن" اورا نمی‌آزارد. در سال 1935 ژید ضمیمه‌ای به نام مائده‌های جدید بر کتاب مائده‌های زمینی می‌افزاید. در کتاب سفربه کنگ ( 1927) شاهد نظام ننگین استثمار در مستعمره‌ها گشت. گرایش وی به [[حزب کمونیست]] بهت و حیرت همگان را برانگیخت، اما دیری نپایید که هنگام بازگشت از شوروی از آن بند نیز خود را رها کرد. در سال 1946 ژید کتاب " تزه" به عنوان آخرین نوشته‌اش عرضه کرد. این کتاب سرگذشت شخصیتی را روایت می‌کند که در پیچ و خم ماجراهای بی‌شمارش سرانجام به فرزانگی دست می‌یابد.		[[آندره ژید]] برای نخستین بار در اثر خود سکه‌سازان( 1925) واژه رمان را به کار می‌برد و به وضوح خاطر نشان می‌سازد که قصد دارد تغییراتی در فن رمان‌نویسی ایجاد کند. او با تعدد شخصیت‌ها و گوناگونی رویداد‌های داستان هدفش این است که خواننده را دچار حیرت و سردرگمی کند. پس از سکه‌سازان خلاقیت ادبی ژید کاهش چشمگیری می‌یابد و خود وی اذعان می‌کند که دیگر " نیاز شدید به نوشتن" اورا نمی‌آزارد. در سال 1935 ژید ضمیمه‌ای به نام مائده‌های جدید بر کتاب مائده‌های زمینی می‌افزاید. در کتاب سفربه کنگ ( 1927) شاهد نظام ننگین استثمار در مستعمره‌ها گشت. گرایش وی به [[حزب کمونیست]] بهت و حیرت همگان را برانگیخت، اما دیری نپایید که هنگام بازگشت از شوروی از آن بند نیز خود را رها کرد. در سال 1946 ژید کتاب " تزه" به عنوان آخرین نوشته‌اش عرضه کرد. این کتاب سرگذشت شخصیتی را روایت می‌کند که در پیچ و خم ماجراهای بی‌شمارش سرانجام به فرزانگی دست می‌یابد.<ref>نعیمی گورابی، محمدحسین(1392). جامعه و فرهنگ [[فرانسه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی] ( در دست انتشار )،</ref>
	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==
	[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سیرالئون]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی فرانسه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اردن]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اسپانیا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اوکراین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تایلند]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی آرژانتین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سودان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی روسیه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سنگال]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی افغانستان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تونس]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مصر]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کانادا]].		[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سیرالئون]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی فرانسه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اردن]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اسپانیا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اوکراین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تایلند]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی آرژانتین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سودان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی روسیه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سنگال]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی افغانستان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تونس]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مصر]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کانادا]].

			== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۷

2024-08-07T07:57:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	آندره ژید~~[92~~] (1951-1869): به سبب ~~نوشته های~~ طنزآلودش مورد توجه نویسندگان بود و چنین به نظر ~~می رسد~~ که وی بیش از نیمی از تاریخ ادبیات قرن بیستم را درآثارش خلاصه کرده است و ~~علات~~ آن این است که او از تمامی ~~گرایش های~~ ممکن قرن اقتباس کرده و نیروهای متعدد ~~بالقوه اش~~ را متجلی و بارور ساخته است. وی در کتاب ~~مائده های~~ زمینی ( 1897) بر این مفهوم تاکید دارد که برای چشیدن و ~~بهره بردن~~ از تمام لذات دنیوی باید مفهوم گناه را به دور افکند. داستان ~~مانداب ها0~~ 1895) سرگذشت کسی است که بقه مفهوم زندگی پی نبرد و در مرداب قید و بندهای اجتماعی و ~~بحث های بی حاصل~~ و محافل ادبی فرو رفت. او در سال 1919 در دومین بخش از ~~زندگی نامه اش~~ به نام اگر دانه ~~بمیرد،می نویسد~~: "من هرگز نپذیرفتم که بدون قاعده و اصول زندگی کنم و نیازهای جسم وابسته به رضایت روحم بودند". کتاب ~~سرداب های~~ واتیکان ( 1914) مانند کارناوالی است رومی و ~~افسانه ای~~ که نویسنده در آن به منظور بر ملا ساختن ~~حقایق ،~~ قالب کاریکاتوررا بر ~~می گزیند~~: کاریکاتور ~~پارسایان ،~~ ادبا و ولگردان از هر قماش را. در کتاب آوای شبانی ( 1919) وی در مورد شخصیت کشیش پی ~~می برد~~ که چگونه دروغی که به خویشتن گفته در پس نیات والا پنهان شده است.		[[آندره ژید]] andré gide) (1951-1869))، به سبب نوشته‌های طنزآلودش مورد توجه نویسندگان بود و چنین به نظر می‌رسد که وی بیش از نیمی از تاریخ ادبیات قرن بیستم را درآثارش خلاصه کرده است و علت آن این است که او از تمامی گرایش‌های ممکن قرن اقتباس کرده و نیروهای متعدد بالقوه‌اش را متجلی و بارور ساخته است. وی در کتاب مائده‌های زمینی ( 1897) بر این مفهوم تاکید دارد که برای چشیدن و بهره‌بردن از تمام لذات دنیوی باید مفهوم گناه را به دور افکند. داستان مانداب‌ها0 1895) سرگذشت کسی است که بقه مفهوم زندگی پی نبرد و در مرداب قید و بندهای اجتماعی و بحث‌های بی‌حاصل و محافل ادبی فرو رفت. او در سال 1919 در دومین بخش از زندگی‌نامه‌اش به نام اگر دانه بمیرد،می‌نویسد: "من هرگز نپذیرفتم که بدون قاعده و اصول زندگی کنم و نیازهای جسم وابسته به رضایت روحم بودند". کتاب سرداب‌های واتیکان ( 1914) مانند کارناوالی است رومی و افسانه‌ای که نویسنده در آن به منظور بر ملا ساختن حقایق، قالب کاریکاتوررا بر می‌گزیند: کاریکاتور پارسایان، ادبا و ولگردان از هر قماش را. در کتاب آوای شبانی ( 1919) وی در مورد شخصیت کشیش پی می‌برد که چگونه دروغی که به خویشتن گفته در پس نیات والا پنهان شده است.

	آندره ژید برای نخستین بار در اثر خود ~~سکه سازان~~( 1925) واژه رمان را به کار ~~می بردو~~ به وضوح خاطر نشان ~~می سازد~~ که قصد دارد تغییراتی در فن ~~رمان نویسی~~ ایجاد کند. او با تعدد ~~شخصیت ها~~ و گوناگونی ~~رویداد های~~ داستان هدفش این است که خواننده را دچار حیرت و سردرگمی کند. پس از ~~سکه سازان~~ خلاقیت ادبی ~~ژیذ~~ کاهش چشمگیری ~~می یابد~~ و خود وی اذعان ~~می کند~~ که دیگر " نیاز شدید به نوشتن" اورا ~~نمی آزارد~~. در سال 1935 ژید ~~ضمیمه ای~~ به نام ~~مائده های~~ جدید بر کتاب ~~مائده های~~ زمینی ~~می افزاید~~. در کتاب سفربه کنگ ( 1927) شاهد نظام ننگین استثمار در ~~مستعمره ها~~ گشت . گرایش وی به [[حزب کمونیست]] بهت و حیرت همگان را برانگیخت، اما دیری نپایید که هنگام بازگشت از شوروی از آن بند نیز خود را رها کرد. در سال 1946 ژید کتاب " تزه" به عنوان آخرین ~~نوشته اش~~ عرضه کرد. این کتاب سرگذشت شخصیتی را روایت ~~می کندکه~~ در پیچ و خم ماجراهای ~~بی شمارش~~ سرانجام به فرزانگی دست ~~می یابد~~.		[[آندره ژید]] برای نخستین بار در اثر خود سکه‌سازان( 1925) واژه رمان را به کار می‌برد و به وضوح خاطر نشان می‌سازد که قصد دارد تغییراتی در فن رمان‌نویسی ایجاد کند. او با تعدد شخصیت‌ها و گوناگونی رویداد‌های داستان هدفش این است که خواننده را دچار حیرت و سردرگمی کند. پس از سکه‌سازان خلاقیت ادبی ژید کاهش چشمگیری می‌یابد و خود وی اذعان می‌کند که دیگر " نیاز شدید به نوشتن" اورا نمی‌آزارد. در سال 1935 ژید ضمیمه‌ای به نام مائده‌های جدید بر کتاب مائده‌های زمینی می‌افزاید. در کتاب سفربه کنگ ( 1927) شاهد نظام ننگین استثمار در مستعمره‌ها گشت. گرایش وی به [[حزب کمونیست]] بهت و حیرت همگان را برانگیخت، اما دیری نپایید که هنگام بازگشت از شوروی از آن بند نیز خود را رها کرد. در سال 1946 ژید کتاب " تزه" به عنوان آخرین نوشته‌اش عرضه کرد. این کتاب سرگذشت شخصیتی را روایت می‌کند که در پیچ و خم ماجراهای بی‌شمارش سرانجام به فرزانگی دست می‌یابد.
			==نیز نگاه کنید به==
			[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سیرالئون]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی فرانسه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اردن]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اسپانیا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اوکراین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تایلند]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی آرژانتین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سودان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی روسیه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سنگال]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی افغانستان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تونس]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مصر]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کانادا]].

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی «آندره ژید[92] (1951-1869): به سبب نوشته های طنزآلودش مورد توجه نویسندگان بود و چنین به نظر می رسد که وی بیش از نیمی از تاریخ ادبیات قرن بیستم را درآثارش خلاصه کرده است و علات آن این است که او از تمامی گرایش های ممکن قرن اقتباس کرده و نیروهای متعدد بالق...» ایجاد کرد

2024-04-01T17:52:28Z

صفحه‌ای تازه حاوی «آندره ژید[92] (1951-1869): به سبب نوشته های طنزآلودش مورد توجه نویسندگان بود و چنین به نظر می رسد که وی بیش از نیمی از تاریخ ادبیات قرن بیستم را درآثارش خلاصه کرده است و علات آن این است که او از تمامی گرایش های ممکن قرن اقتباس کرده و نیروهای متعدد بالق...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

آندره ژید[92] (1951-1869): به سبب نوشته های طنزآلودش مورد توجه نویسندگان بود و چنین به نظر می رسد که وی بیش از نیمی از تاریخ ادبیات قرن بیستم را درآثارش خلاصه کرده است و علات آن این است که او از تمامی گرایش های ممکن قرن اقتباس کرده و نیروهای متعدد بالقوه اش را متجلی و بارور ساخته است. وی در کتاب مائده های زمینی ( 1897) بر این مفهوم تاکید دارد که برای چشیدن و بهره بردن از تمام لذات دنیوی باید مفهوم گناه را به دور افکند. داستان مانداب ها0 1895) سرگذشت کسی است که بقه مفهوم زندگی پی نبرد و در مرداب قید و بندهای اجتماعی و بحث های بی حاصل و محافل ادبی فرو رفت. او در سال 1919 در دومین بخش از زندگی نامه اش به نام اگر دانه بمیرد،می نویسد: "من هرگز نپذیرفتم که بدون قاعده و اصول زندگی کنم و نیازهای جسم وابسته به رضایت روحم بودند". کتاب سرداب های واتیکان ( 1914) مانند کارناوالی است رومی و افسانه ای که نویسنده در آن به منظور بر ملا ساختن حقایق ، قالب کاریکاتوررا بر می گزیند: کاریکاتور پارسایان ، ادبا و ولگردان از هر قماش را. در کتاب آوای شبانی ( 1919) وی در مورد شخصیت کشیش پی می برد که چگونه دروغی که به خویشتن گفته در پس نیات والا پنهان شده است.

آندره ژید برای نخستین بار در اثر خود سکه سازان( 1925) واژه رمان را به کار می بردو به وضوح خاطر نشان می سازد که قصد دارد تغییراتی در فن رمان نویسی ایجاد کند. او با تعدد شخصیت ها و گوناگونی رویداد های داستان هدفش این است که خواننده را دچار حیرت و سردرگمی کند. پس از سکه سازان خلاقیت ادبی ژیذ کاهش چشمگیری می یابد و خود وی اذعان می کند که دیگر " نیاز شدید به نوشتن" اورا نمی آزارد. در سال 1935 ژید ضمیمه ای به نام مائده های جدید بر کتاب مائده های زمینی می افزاید. در کتاب سفربه کنگ ( 1927) شاهد نظام ننگین استثمار در مستعمره ها گشت . گرایش وی به [[حزب کمونیست]] بهت و حیرت همگان را برانگیخت، اما دیری نپایید که هنگام بازگشت از شوروی از آن بند نیز خود را رها کرد. در سال 1946 ژید کتاب " تزه" به عنوان آخرین نوشته اش عرضه کرد. این کتاب سرگذشت شخصیتی را روایت می کندکه در پیچ و خم ماجراهای بی شمارش سرانجام به فرزانگی دست می یابد.