آیین بومی تائو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۸

2026-02-04T10:28:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
			[[رده:سایر ادیان]]
	[[رده:جریان های شاخص سایر ادیان]]		[[رده:جریان های شاخص سایر ادیان]]

Mahdi: /* نویسنده مقاله */

2025-12-02T07:47:39Z

نویسنده مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۷
خط ۷۴:		خط ۷۴:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:جریان های شاخص سایر ادیان]]		[[رده:جریان های شاخص سایر ادیان]]
	~~[[رده:ادیان و مذاهب]]~~

Mahdi: /* کتابشناسی */

2025-11-05T13:02:35Z

کتابشناسی

Mahdi در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۳

2025-11-05T12:53:54Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۹

2023-12-18T07:29:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۹
خط ۱:		خط ۱:

	[[پرونده:مراسم تائو در کوئینگ یانگ گونگ (معبد بز سبز) در چنگدو.jpg\|بندانگشتی\|مراسم تائو در کوئینگ یانگ گونگ (معبد بز سبز) در چنگدو]]		[[پرونده:مراسم تائو در کوئینگ یانگ گونگ (معبد بز سبز) در چنگدو.jpg\|بندانگشتی\|مراسم تائو در کوئینگ یانگ گونگ (معبد بز سبز) در چنگدو]]
	طریقت تائویی، با ادیان دیگر که تمایل به انحصارگرايی دارند کاملاً فرق می‌کند. طریقت تائویی در شکل و قالب دین است، یک قاعده و روش فرهنگی است که از زمان بنیان گذاری در مسیر توسعه‌ی خود تقریباً همه چیز را در هم آمیخته است. به عنوان یک دین اغلب فرهنگ‌ها را در خود پذیرفته است. ~~میشود~~ طریقت تائو را «آموختن جذب و همسان سازی» هم نامید. طریقت تائو، یک دین منحصر به فردی در [[چین]] باستان بوده که تائو، یا راه، بالاترین اعتقاد آن محسوب می‌شود.		طریقت تائویی، با ادیان دیگر که تمایل به انحصارگرايی دارند کاملاً فرق می‌کند. طریقت تائویی در شکل و قالب دین است، یک قاعده و روش فرهنگی است که از زمان بنیان گذاری در مسیر توسعه‌ی خود تقریباً همه چیز را در هم آمیخته است. به عنوان یک دین اغلب فرهنگ‌ها را در خود پذیرفته است. می شود طریقت تائو را «آموختن جذب و همسان سازی» هم نامید. طریقت تائو، یک دین منحصر به فردی در [[چین]] باستان بوده که تائو، یا راه، بالاترین اعتقاد آن محسوب می‌شود.

	===بنیانگذار طریقت تائو ===		===بنیانگذار طریقت تائو ===
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	طریقت تائویی با جذب تفکر [[آیین بودا]]، نظام دینی خود را بهبود بخشید و تکمیل کرد. در گذشته، اختلافات شدیدی بین طریقت تائو و [[آیین بودا]] وجود داشته است. علاوه بر عوامل سیاسی و اختلافات فرهنگی، بدنبال یافتن زمینه‌های مشترک برای حل اختلافات هم بوده‌اند. بنابراین، در طول تاریخ روابط بین این دو آیین، مسیر توسعه‌ی آنها، و تکمیل اعتقادات دینی یکدیگر بوده است.		طریقت تائویی با جذب تفکر [[آیین بودا]]، نظام دینی خود را بهبود بخشید و تکمیل کرد. در گذشته، اختلافات شدیدی بین طریقت تائو و [[آیین بودا]] وجود داشته است. علاوه بر عوامل سیاسی و اختلافات فرهنگی، بدنبال یافتن زمینه‌های مشترک برای حل اختلافات هم بوده‌اند. بنابراین، در طول تاریخ روابط بین این دو آیین، مسیر توسعه‌ی آنها، و تکمیل اعتقادات دینی یکدیگر بوده است.

	در مراحل اولیه، طریقت تائویی از بعضی از [[آیین بودا\|اعتقادات بودایی]] برای تکمیل کتاب دینی تائویی و کپی برداری از دستورات [[آیین بودا\|بودایی]] به منظور راه‌اندازی و تكميل مقررات و آیین‌های خود استفاده کرده است. به عنوان نمونه، پنج فرمان فنا ناپذیران،«به قتل نرساندن جانداران، گوشت نخوردن و شراب ننوشیدن، به دروغ سخن نگفتن، مرتکب دزدی نشدن و هرزگی نکردن»؛ و «پنج راه تناسخ روح» شامل دوزخ، ارواح گرسنه، حیوانات، انسان، و موجود آسمانی بودن، با کمی تغییر در جملات، اغلب از آیین بودایی گرفته شده است. طبق افسانه‌ها، وقتی استاد عالیقدر(لائوزی) متولد میشد، 9 اژدها آب دهان به بیرون پرتاب می‌کردند. این داستان نیز مثل داستان افسانه‌ای مربوط به ساکیامونی([[بودا در هنرهای سنتی عامیانه چین\|بودا]]) است. تمام این موارد این حقیقت را نشان می‌دهند که طریقت تائویی برای استقرار خود، نظام دینی بودا را به کار برده است.		در مراحل اولیه، طریقت تائویی از بعضی از [[آیین بودا\|اعتقادات بودایی]] برای تکمیل کتاب دینی تائویی و کپی برداری از دستورات [[آیین بودا\|بودایی]] به منظور راه‌اندازی و تكميل مقررات و آیین‌های خود استفاده کرده است. به عنوان نمونه، پنج فرمان فنا ناپذیران،«به قتل نرساندن جانداران، گوشت نخوردن و شراب ننوشیدن، به دروغ سخن نگفتن، مرتکب دزدی نشدن و هرزگی نکردن»؛ و «پنج راه تناسخ روح» شامل دوزخ، ارواح گرسنه، حیوانات، انسان، و موجود آسمانی بودن، با کمی تغییر در جملات، اغلب از آیین بودایی گرفته شده است. طبق افسانه‌ها، وقتی استاد عالیقدر(لائوزی) متولد میشد، 9 اژدها آب دهان به بیرون پرتاب می‌کردند. این داستان نیز مثل داستان افسانه‌ای مربوط به ساکیامونی([[بودا در هنرهای سنتی عامیانه چین\|بودا]]) است. تمام این موارد این حقیقت را نشان می‌دهند که طریقت تائویی برای استقرار خود، نظام دینی [[آیین بودا\|بودا]] را به کار برده است.

	چینی‌ها معتقدند تائو یا اصول حاکم بر نظام هستی چیزی است که می‌تواند به اشکال مختلف و تحت عناوین گوناگون ارائه شود. بنابراین، «[[آیین بودا\|بودیسم]] و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] اعتقادات متفاوتی با تائوئیسم نیستند»، «زمینه‌ی همه یکی است اگر چه روند توسعه و تکامل آنها با هم فرق دارد». خویی لین(Hui Lien)(1090-1009 میلادی) می‌گوید:«چهارفصل آسمان موجب رشد و تغذیه و تکامل همه چیز هستند. عین همین است همه‌ی آموزه‌های فرزانگان که در زیر اسمان هستند. مقصد همه‌ی این تعالیم طبعا یکی است، تنها مرام‌های آنها متفاوت است.» چی چونگ(Qi Chung)(1072-1007) هم می گوید: <blockquote>«آموزه‌های همه‌ی فرزانگان خوب است ... تمام راه‌هایی که فرزانگان نشان می‌دهند راه درست است ... آموزه‌های خوب و بد تنها [[آیین بودا\|بودیسم]] نیست، [[آیین بومی کنفوسیوس\|کنفوسیوس]] هم نیست. نه تنها این و نه تنها آن. [[آیین بودا\|بودیسم]] و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] تنها شعبه‌هایی از حقیقت اصلی هستند.» </blockquote>به این معنی که هر روشی بخشی از حقیقت را بیان می‌کند. در گذشته فرزانگان زیادی بودند مثل [[آیین بودا\|بودا]] و [[آیین بومی کنفوسیوس\|کنفوسیوس]] و سایرین. اگرچه آموزه‌های آنها با هم اختلاف دارند، ولی نظریه‌های اصلی آنان یکی است. همه‌ی آنان تلاش کرده‌اند تا به مردم بیاموزند که انسان خوبی باشند. این موضوع به روش‌های گوناگون آموزش داده شده است. [[آموزه های کنفوسیوس\|آموزه‌های کنفوسیوس]] برای این جهان لازم است، سایر مذاهب هم به همین وجه. اگر یکی از این آموزه‌ها از بین برود، نیروهای شریر غالب خواهند شد<ref>Nakamura,Hajime(1368),Ways of thinking of eastern people; India, China, Tibet. Japan: University of Hawai press.</ref> . در خصوص طبیعت ذهن، طریقت تائو و [[آیین بودا]] و [[آیین بومی کنفوسیوس\|حکمت کنفوسیوس]] هر سه در نهایت از راه‌های مختلف به هدف واحدی رسیده‌اند.		چینی‌ها معتقدند تائو یا اصول حاکم بر نظام هستی چیزی است که می‌تواند به اشکال مختلف و تحت عناوین گوناگون ارائه شود. بنابراین، «[[آیین بودا\|بودیسم]] و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] اعتقادات متفاوتی با تائوئیسم نیستند»، «زمینه‌ی همه یکی است اگر چه روند توسعه و تکامل آنها با هم فرق دارد». خویی لین(Hui Lien)(1090-1009 میلادی) می‌گوید:«چهارفصل آسمان موجب رشد و تغذیه و تکامل همه چیز هستند. عین همین است همه‌ی آموزه‌های فرزانگان که در زیر اسمان هستند. مقصد همه‌ی این تعالیم طبعا یکی است، تنها مرام‌های آنها متفاوت است.» چی چونگ(Qi Chung)(1072-1007) هم می گوید: <blockquote>«آموزه‌های همه‌ی فرزانگان خوب است ... تمام راه‌هایی که فرزانگان نشان می‌دهند راه درست است ... آموزه‌های خوب و بد تنها [[آیین بودا\|بودیسم]] نیست، [[آیین بومی کنفوسیوس\|کنفوسیوس]] هم نیست. نه تنها این و نه تنها آن. [[آیین بودا\|بودیسم]] و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] تنها شعبه‌هایی از حقیقت اصلی هستند.» </blockquote>به این معنی که هر روشی بخشی از حقیقت را بیان می‌کند. در گذشته فرزانگان زیادی بودند مثل [[آیین بودا\|بودا]] و [[آیین بومی کنفوسیوس\|کنفوسیوس]] و سایرین. اگرچه آموزه‌های آنها با هم اختلاف دارند، ولی نظریه‌های اصلی آنان یکی است. همه‌ی آنان تلاش کرده‌اند تا به مردم بیاموزند که انسان خوبی باشند. این موضوع به روش‌های گوناگون آموزش داده شده است. [[آموزه های کنفوسیوس\|آموزه‌های کنفوسیوس]] برای این جهان لازم است، سایر مذاهب هم به همین وجه. اگر یکی از این آموزه‌ها از بین برود، نیروهای شریر غالب خواهند شد<ref>Nakamura,Hajime(1368),Ways of thinking of eastern people; India, China, Tibet. Japan: University of Hawai press.</ref> . در خصوص طبیعت ذهن، طریقت تائو و [[آیین بودا]] و [[آیین بومی کنفوسیوس\|حکمت کنفوسیوس]] هر سه در نهایت از راه‌های مختلف به هدف واحدی رسیده‌اند.
خط ۴۸:		خط ۴۸:

	===[[هنرهای زیبا در طریقت تائو]]===		===[[هنرهای زیبا در طریقت تائو]]===
	در پیِ معماری تائویی، هنرهای زیبای تائویی هم توسعه یافت. این هنرها عبارتند از: [[هنر مجسمه سازی در چین\|مجسمه‌سازی]]، پرتره‌‌ی شخصیت‌های فنا ناپذیر، [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی دیوارهای معابد]]، و نقاشی‌های ادبی تائویی. ابتدا، این هنرها متأثر از [[~~هنر~~ بودایی]] بودند ولی تصاویر همگی چهره‌ی چینی داشتند. اصولاً هدف از این تلاش‌های خلاقانه، نمایش فلسفه‌ی اعتقادی و مفاهیم تائویی بود.		در پیِ معماری تائویی، هنرهای زیبای تائویی هم توسعه یافت. این هنرها عبارتند از: [[هنر مجسمه سازی در چین\|مجسمه‌سازی]]، پرتره‌‌ی شخصیت‌های فنا ناپذیر، [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی دیوارهای معابد]]، و نقاشی‌های ادبی تائویی. ابتدا، این هنرها متأثر از هنر [[آیین بودا\|بودایی]] بودند ولی تصاویر همگی چهره‌ی چینی داشتند. اصولاً هدف از این تلاش‌های خلاقانه، نمایش فلسفه‌ی اعتقادی و مفاهیم تائویی بود.

	===[[ادبیات در طریقت تائو]]===		===[[ادبیات در طریقت تائو]]===
خط ۵۸:		خط ۵۸:

	===[[سبک موسیقی طریقت تائو]]===		===[[سبک موسیقی طریقت تائو]]===
	موسیقی طریقت تائویی شامل تک‌خوانی، گروه‌خوانی، و سبک‌های آزاد آوازی می‌شود که در بخش‌های مختلف همراه با نواختن طبل و فلوت نوازی، [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات دسته جمعی]] که در جشن‌ها و مراسم قربانی کردن پیروان تائو خوانده می‌شود، به اجرا در می‌آید. در چنین مناسباتی، مبلغ تائویی به عنوان اجرا کننده و سایر معتقدان شنونده‌ی آن بودند. [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات موسیقی]] عبارت بودند از سازهای ضربی کوبه‌ای، سنگ‌های سنجی، طبل‌ها، نی و سازهای زهی. معمولاً در ابتدا و انتهای هر مراسم و در میان بخش‌های آوازی سرودها و یا هنگام تغییر آرایش صفوف نیایشگران و یا به هنگام اجرای حکم مذهبی توسط روحانی تائویی در مراحل خاص، از [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات موسیقی]] استفاده می‌شد. ولی بخش‌های آوازی که بیشترین بخش [[تاریخ موسیقی چینی\|موسیقی تائویی]] را تشکیل می‌داد، از تصنیف‌های کوتاه دو یا چهار بیتی ساخته شده بود. [[تاریخ موسیقی چینی\|موسیقی‌های آهنگین]] معمولا از ده‌ها بیت تشکیل شده که در مراسم مختلف از آن استفاده می‌شد.جامعیت فرهنگ تائویی دارای مختصات فرهنگی ویژه‌ای است که طریقت تائویی و مکتب تائویی، طریقت تائو و [[آیین بومی کنفوسیوس\|آیین کنفوسیوس،]] و طریقت تائو و [[آیین بودا\|بودایی]] را با هم در آمیخته است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.		موسیقی طریقت تائویی شامل تک‌خوانی، گروه‌خوانی، و سبک‌های آزاد آوازی می‌شود که در بخش‌های مختلف همراه با نواختن طبل و فلوت نوازی، [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات دسته جمعی]] که در جشن‌ها و مراسم قربانی کردن پیروان تائو خوانده می‌شود، به اجرا در می‌آید. در چنین مناسباتی، مبلغ تائویی به عنوان اجرا کننده و سایر معتقدان شنونده‌ی آن بودند. [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات موسیقی]] عبارت بودند از سازهای ضربی کوبه‌ای، سنگ‌های سنجی، طبل‌ها، نی و سازهای زهی. معمولاً در ابتدا و انتهای هر مراسم و در میان بخش‌های آوازی سرودها و یا هنگام تغییر آرایش صفوف نیایشگران و یا به هنگام اجرای حکم مذهبی توسط روحانی تائویی در مراحل خاص، از [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات موسیقی]] استفاده می‌شد. ولی بخش‌های آوازی که بیشترین بخش [[تاریخ موسیقی چینی\|موسیقی تائویی]] را تشکیل می‌داد، از تصنیف‌های کوتاه دو یا چهار بیتی ساخته شده بود. [[تاریخ موسیقی چینی\|موسیقی‌های آهنگین]] معمولا از ده‌ها بیت تشکیل شده که در مراسم مختلف از آن استفاده می‌شد.جامعیت فرهنگ تائویی دارای مختصات فرهنگی ویژه‌ای است که طریقت تائویی و مکتب تائویی، طریقت تائو و [[آیین بومی کنفوسیوس\|آیین کنفوسیوس،]] و طریقت تائو و [[آیین بودا\|بودایی]] را با هم در آمیخته است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>.

	نیز نگاه کنید به [[آیین بومی کنفوسیوس]]؛ [[آیین بودا]]؛ [[تاریخ موسیقی چینی]]؛ [[ادبیات در طریقت تائو]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[آیین بومی کنفوسیوس]]
			* [[آیین بودا]]
			* [[تاریخ موسیقی چینی]]
			* [[ادبیات در طریقت تائو]]

	==پاورقی==		==پاورقی==

Samiei در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۴۲

2023-11-17T14:42:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۴۲
خط ۵۱:		خط ۵۱:

	===[[ادبیات در طریقت تائو]]===		===[[ادبیات در طریقت تائو]]===
	سبک‌های مختلف آثار ادبی تائویی شامل اشعار، غزل و نثر و سرود، مقالات و زندگینامه‌ها، نمایشنامه‌ها و رمان‌ها می‌شود. این آثار یا توسط مبلغان تائویی و یا نویسندگان ديگر خلق شده‌اند. اشعار و پیانوِن (نوعی نثر قافیه داری که مشخصه‌ی آن ترادف و صنایع بدیعه است)هايی كه سروده شده‌اند تا خدایان و ارواح را ستایش كرده و غیب گویی و جادوگری و کیمیاگری را همگانی سازند. گاهی از شکل نثر هم برای این منظور استفاده می‌شد. از نقد و نثر برای تشریح آموزه‌های مذهبی و از نثر روایی برای شرح زندگینامه‌ی خدایان استفاده می‌شد. [[اسطوره ها و افسانه های چینی\|داستان‌های اسطورهای و افسانه‌ای]] هم به شکل نمایشنامه و رمان نوشته می‌شدند.		سبک‌های مختلف [[ادبیات در طریقت تائو\|آثار ادبی تائویی]] شامل اشعار، غزل و نثر و سرود، مقالات و زندگینامه‌ها، نمایشنامه‌ها و رمان‌ها می‌شود. این آثار یا توسط مبلغان تائویی و یا نویسندگان ديگر خلق شده‌اند. اشعار و پیانوِن (نوعی نثر قافیه داری که مشخصه‌ی آن ترادف و صنایع بدیعه است)هايی كه سروده شده‌اند تا خدایان و ارواح را ستایش كرده و غیب گویی و جادوگری و کیمیاگری را همگانی سازند. گاهی از شکل نثر هم برای این منظور استفاده می‌شد. از نقد و نثر برای تشریح آموزه‌های مذهبی و از نثر روایی برای شرح زندگینامه‌ی خدایان استفاده می‌شد. [[اسطوره ها و افسانه های چینی\|داستان‌های اسطورهای و افسانه‌ای]] هم به شکل نمایشنامه و رمان نوشته می‌شدند.

	ادبیات تائویی سبک منحصر به فردی از شعر را به وجود آورد. «شعر بوشو چی(Buxu Ci)» با پنج و چهار کلمه در هر بیت، با هشت یا 12 بیت در هر بند، صنایع بدیعه‌ای به شمار می‌آيند. این سبک بعدها به نوعی ادبیات محبوب عاميانه به نام «تائوچینگ» توسعه یافت، نوعی ادبیات که متفاوت از شعر چی بود و با وزن نظیری که بر اساس آهنگ‌های برگرفته از موسیقی‌های عامه پسند شکل گرفته بود و توسط مبلغان سیار تائویی با استفاده از آلات ضربی ساخته شده از بامبو، هنگام درخواست صدقه در معابر عمومی خوانده و اجرا می‌<sub></sub>شد. این نوع از اشعار عامه پسند بوده و به راحتی برای همه قابل فهم هستند.		[[ادبیات در طریقت تائو\|ادبیات تائویی]] سبک منحصر به فردی از شعر را به وجود آورد. «شعر بوشو چی(Buxu Ci)» با پنج و چهار کلمه در هر بیت، با هشت یا 12 بیت در هر بند، صنایع بدیعه‌ای به شمار می‌آيند. این سبک بعدها به نوعی ادبیات محبوب عاميانه به نام «تائوچینگ» توسعه یافت، نوعی ادبیات که متفاوت از شعر چی بود و با وزن نظیری که بر اساس آهنگ‌های برگرفته از [[تاریخ موسیقی چینی\|موسیقی‌های عامه پسند]] شکل گرفته بود و توسط مبلغان سیار تائویی با استفاده از [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات ضربی]] ساخته شده از بامبو، هنگام درخواست صدقه در معابر عمومی خوانده و اجرا می‌<sub></sub>شد. این نوع از اشعار عامه پسند بوده و به راحتی برای همه قابل فهم هستند.

	اگرچه مسایل مذهبی پس زمینه‌ی غالب ادبیات تائویی را تشکیل می‌داد، ولی در بیشتر آثار، علایق و دلواپسی‌های نویسندگان نسبت به کشورشان و مردم و تشریح برخی از جنبه‌های واقعی زندگی اجتماعی آن دوران که تاحدودی از ارزش علمی و اعتقادی برخوردار است، نیز دیده می‌شود.		اگرچه مسایل مذهبی پس زمینه‌ی غالب [[ادبیات در طریقت تائو\|ادبیات تائویی]] را تشکیل می‌داد، ولی در بیشتر آثار، علایق و دلواپسی‌های نویسندگان نسبت به کشورشان و مردم و تشریح برخی از جنبه‌های واقعی زندگی اجتماعی آن دوران که تاحدودی از ارزش علمی و اعتقادی برخوردار است، نیز دیده می‌شود.

	===[[سبک موسیقی طریقت تائو]]===		===[[سبک موسیقی طریقت تائو]]===
	موسیقی طریقت تائویی شامل تک‌خوانی، گروه‌خوانی، و سبک‌های آزاد آوازی می‌شود که در بخش‌های مختلف همراه با نواختن طبل و فلوت نوازی، آلات دسته جمعی که در جشن‌ها و مراسم قربانی کردن پیروان تائو خوانده می‌شود، به اجرا در می‌آید. در چنین مناسباتی، مبلغ تائویی به عنوان اجرا کننده و سایر معتقدان شنونده‌ی آن بودند. آلات موسیقی عبارت بودند از سازهای ضربی کوبه‌ای، سنگ‌های سنجی، طبل‌ها، نی و سازهای زهی. معمولاً در ابتدا و انتهای هر مراسم و در میان بخش‌های آوازی سرودها و یا هنگام تغییر آرایش صفوف نیایشگران و یا به هنگام اجرای حکم مذهبی توسط روحانی تائویی در مراحل خاص، از آلات موسیقی استفاده می‌شد. ولی بخش‌های آوازی که بیشترین بخش موسیقی تائویی را تشکیل می‌داد، از تصنیف‌های کوتاه دو یا چهار بیتی ساخته شده بود. موسیقی‌های آهنگین معمولا از ده‌ها بیت تشکیل شده که در مراسم مختلف از آن استفاده می‌شد.جامعیت فرهنگ تائویی دارای مختصات فرهنگی ویژه‌ای است که طریقت تائویی و مکتب تائویی، طریقت تائو و [[آیین بومی کنفوسیوس\|آیین کنفوسیوس،]] و طریقت تائو و [[آیین بودا\|بودایی]] را با هم در آمیخته است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.		موسیقی طریقت تائویی شامل تک‌خوانی، گروه‌خوانی، و سبک‌های آزاد آوازی می‌شود که در بخش‌های مختلف همراه با نواختن طبل و فلوت نوازی، [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات دسته جمعی]] که در جشن‌ها و مراسم قربانی کردن پیروان تائو خوانده می‌شود، به اجرا در می‌آید. در چنین مناسباتی، مبلغ تائویی به عنوان اجرا کننده و سایر معتقدان شنونده‌ی آن بودند. [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات موسیقی]] عبارت بودند از سازهای ضربی کوبه‌ای، سنگ‌های سنجی، طبل‌ها، نی و سازهای زهی. معمولاً در ابتدا و انتهای هر مراسم و در میان بخش‌های آوازی سرودها و یا هنگام تغییر آرایش صفوف نیایشگران و یا به هنگام اجرای حکم مذهبی توسط روحانی تائویی در مراحل خاص، از [[انواع آلات موسیقی سنتی چین\|آلات موسیقی]] استفاده می‌شد. ولی بخش‌های آوازی که بیشترین بخش [[تاریخ موسیقی چینی\|موسیقی تائویی]] را تشکیل می‌داد، از تصنیف‌های کوتاه دو یا چهار بیتی ساخته شده بود. [[تاریخ موسیقی چینی\|موسیقی‌های آهنگین]] معمولا از ده‌ها بیت تشکیل شده که در مراسم مختلف از آن استفاده می‌شد.جامعیت فرهنگ تائویی دارای مختصات فرهنگی ویژه‌ای است که طریقت تائویی و مکتب تائویی، طریقت تائو و [[آیین بومی کنفوسیوس\|آیین کنفوسیوس،]] و طریقت تائو و [[آیین بودا\|بودایی]] را با هم در آمیخته است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.

	نیز نگاه کنید به [[آیین بومی کنفوسیوس]]؛ [[آیین بودا]]؛ موسیقی ~~های سنتی چین~~		نیز نگاه کنید به [[آیین بومی کنفوسیوس]]؛ [[آیین بودا]]؛ [[تاریخ موسیقی چینی]]؛ [[ادبیات در طریقت تائو]]

	==پاورقی==		==پاورقی==

Samiei در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۳۷

2023-11-17T14:37:48Z

نمایش تغییرات

Shekvati در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۴

2023-11-16T21:44:34Z

نمایش تغییرات

Shekvati در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۳

2023-11-16T21:43:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	=== ''پیدایش طریقت طبیعت پرستی و بومی تائو(دائو)'' ===		=== ''پیدایش طریقت طبیعت پرستی و بومی تائو(دائو)'' ===
			[[پرونده:مراسم تائو در کوئینگ یانگ گونگ (معبد بز سبز) در چنگدو.jpg\|جایگزین=آیین بومی تائو \|بندانگشتی\|مراسم تائو در کوئینگ یانگ گونگ (معبد بز سبز) در چنگدو]]
	طریقت تائویی، با ادیان دیگر که تمایل به انحصارگرايی دارند کاملاً فرق می‌کند. طریقت تائویی در شکل و قالب دین است، یک قاعده و روش فرهنگی است که از زمان بنیان گذاری در مسیر توسعه‌ی خود تقریباً همه چیز را در هم آمیخته است. به عنوان یک دین اغلب فرهنگ‌ها را در خود پذیرفته است. میشود طریقت تائو را «آموختن جذب و همسان سازی» هم نامید. طریقت تائو، یک دین منحصر به فردی در [[چین]] باستان بوده که تائو، یا راه، بالاترین اعتقاد آن محسوب می‌شود.		طریقت تائویی، با ادیان دیگر که تمایل به انحصارگرايی دارند کاملاً فرق می‌کند. طریقت تائویی در شکل و قالب دین است، یک قاعده و روش فرهنگی است که از زمان بنیان گذاری در مسیر توسعه‌ی خود تقریباً همه چیز را در هم آمیخته است. به عنوان یک دین اغلب فرهنگ‌ها را در خود پذیرفته است. میشود طریقت تائو را «آموختن جذب و همسان سازی» هم نامید. طریقت تائو، یک دین منحصر به فردی در [[چین]] باستان بوده که تائو، یا راه، بالاترین اعتقاد آن محسوب می‌شود.

Shekvati در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۵۰

2023-11-15T19:50:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۵۰
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	موسیقی طریقت تائویی شامل تک‌خوانی، گروه‌خوانی، و سبک‌های آزاد آوازی می‌شود که در بخش‌های مختلف همراه با نواختن طبل و فلوت نوازی، آلات دسته جمعی که در جشن‌ها و مراسم قربانی کردن پیروان تائو خوانده می‌شود، به اجرا در می‌آید. در چنین مناسباتی، مبلغ تائویی به عنوان اجرا کننده و سایر معتقدان شنونده‌ی آن بودند. آلات موسیقی عبارت بودند از سازهای ضربی کوبه‌ای، سنگ‌های سنجی، طبل‌ها، نی و سازهای زهی. معمولاً در ابتدا و انتهای هر مراسم و در میان بخش‌های آوازی سرودها و یا هنگام تغییر آرایش صفوف نیایشگران و یا به هنگام اجرای حکم مذهبی توسط روحانی تائویی در مراحل خاص، از آلات موسیقی استفاده می‌شد. ولی بخش‌های آوازی که بیشترین بخش موسیقی تائویی را تشکیل می‌داد، از تصنیف‌های کوتاه دو یا چهار بیتی ساخته شده بود. موسیقی‌های آهنگین معمولا از ده‌ها بیت تشکیل شده که در مراسم مختلف از آن استفاده می‌شد.		موسیقی طریقت تائویی شامل تک‌خوانی، گروه‌خوانی، و سبک‌های آزاد آوازی می‌شود که در بخش‌های مختلف همراه با نواختن طبل و فلوت نوازی، آلات دسته جمعی که در جشن‌ها و مراسم قربانی کردن پیروان تائو خوانده می‌شود، به اجرا در می‌آید. در چنین مناسباتی، مبلغ تائویی به عنوان اجرا کننده و سایر معتقدان شنونده‌ی آن بودند. آلات موسیقی عبارت بودند از سازهای ضربی کوبه‌ای، سنگ‌های سنجی، طبل‌ها، نی و سازهای زهی. معمولاً در ابتدا و انتهای هر مراسم و در میان بخش‌های آوازی سرودها و یا هنگام تغییر آرایش صفوف نیایشگران و یا به هنگام اجرای حکم مذهبی توسط روحانی تائویی در مراحل خاص، از آلات موسیقی استفاده می‌شد. ولی بخش‌های آوازی که بیشترین بخش موسیقی تائویی را تشکیل می‌داد، از تصنیف‌های کوتاه دو یا چهار بیتی ساخته شده بود. موسیقی‌های آهنگین معمولا از ده‌ها بیت تشکیل شده که در مراسم مختلف از آن استفاده می‌شد.

	جامعیت فرهنگ تائویی دارای مختصات فرهنگی ویژه‌ای است که طریقت تائویی و مکتب تائویی، طریقت تائو و آیین کنفوسیوس، و طریقت تائو و بودایی را با هم در آمیخته است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه ~~فرهنگی~~ هنری و انتشاراتی بین ~~الملی~~ الهدی</ref>		جامعیت فرهنگ تائویی دارای مختصات فرهنگی ویژه‌ای است که طریقت تائویی و مکتب تائویی، طریقت تائو و آیین کنفوسیوس، و طریقت تائو و بودایی را با هم در آمیخته است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. ''تهران'': موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی</ref>.

	== پاورقی ==		== پاورقی==
	[iii] - Mohist doctorine ( مکتبی نوگرا و ضد سنت گرایی منسوب به فردی به نام موتسو که بر برابری و مساوات تأکید دارد. مترجم).		[iii] - Mohist doctorine ( مکتبی نوگرا و ضد سنت گرایی منسوب به فردی به نام موتسو که بر برابری و مساوات تأکید دارد. مترجم).

خط ۶۴:		خط ۶۴:
	[v] - Bay ( قسمتی از بنا که بین دو ستون باشد. مترجم).		[v] - Bay ( قسمتی از بنا که بین دو ستون باشد. مترجم).

	== کتابشناسی ==		==کتابشناسی==
	<references />		<references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۲
خط ۹:		خط ۹:
	طریقت تائو با بهره‌گیری از اعتقادات مذهبی در [[چین]] باستان، و با جذب باورها یا راه و روش‌ها از دیگر ادیان و مکاتب اعتقادی همچون تائوی کیمیاگری( Alchemist Taoism)، تائوی خوانگدی- لائوزی((Huangdi-Lao Zi Taoism)افسانه‌ای که می‌گوید خوانگدی رقیب لائوزی بوده و از نظر ارزش و اعتبار به عنوان بنیانگذار طریقت تائو شمرده می‌شده است)،		طریقت تائو با بهره‌گیری از اعتقادات مذهبی در [[چین]] باستان، و با جذب باورها یا راه و روش‌ها از دیگر ادیان و مکاتب اعتقادی همچون تائوی کیمیاگری( Alchemist Taoism)، تائوی خوانگدی- لائوزی((Huangdi-Lao Zi Taoism)افسانه‌ای که می‌گوید خوانگدی رقیب لائوزی بوده و از نظر ارزش و اعتبار به عنوان بنیانگذار طریقت تائو شمرده می‌شده است)،

	جینگشووِ((Jing Xue) [[آیین بومی کنفوسیوس\|مطالعه‌ی ادبیات کنفوسویسی]]) و [[موهیست ها\|اعتقادات موهیست]](Mohist doctorine)[~~iii~~]( مکتب مهم فکری در [[دوران حکومت های هم ستیز\|دوران کشورهای هم ستیز]]، که با [[آیین بومی کنفوسیوس\|آیین کنفوسیوس]] مقابله می‌کرد) توسعه یافته و به کمال رسیده است. این طریقت همیشه به مذهب التقاط مشهور بوده است. در اندیشه‌ی تائو، وظیفه‌ی هر فرد تطبیق دادن زندگی و رفتار خود با آهنگ جهان طبیعت، برای پیروی کامل از نظام هستی و طبیعت است. برخلاف [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|ایده‌های کنفوسیوسی]] که بیشتر بر عقلانیت اجتماعی استوار است، در طریقت دائویی کافی است ذهن را از پیش داوری و پیش پنداری‌ها تهی سازیم و آزادش بگذاریم تا به امور همان سان که هستند واکنش نشان دهد، آنگاه از دید تائو(محور طریقت) خواهند بود<ref>جوزف،ا.اَدلر (1386) .دین های چین،ترجمه ی حسن افشار. تهران: نشر مرکز</ref> .ایده‌ی مسالمت جویانه و هماهنگی با طبیعت لائو را می‌توان در گفته‌های زیر که به او و یا پیروان او منتسب است درک نمود.<blockquote>«شکسته باش تا درست شوی؛ خمیده باش تا راست شوی؛ تهی باش تا پر شوی؛ کهنه باش تا نو شوی.» </blockquote>و یا <blockquote>«از آب مطیع‌تر و ضعیف‌تر در جهان نیست، اما در یورش به حریف سرسخت‌تر و نیرومندتر از آب یافت نمی‌شود.» </blockquote>و یا <blockquote>«پس سلاحی که نیرومند است پیروز نخواهد شد؛ درختی که نیرومند است از تبر آسیب خواهد دید؛ بزرگ و نیرومند را جایگاه پست است؛ نرم و سست را مرتبت بلند است.» </blockquote>		جینگشووِ((Jing Xue) [[آیین بومی کنفوسیوس\|مطالعه‌ی ادبیات کنفوسویسی]]) و [[موهیست ها\|اعتقادات موهیست]](Mohist doctorine)[i]( مکتب مهم فکری در [[دوران حکومت های هم ستیز\|دوران کشورهای هم ستیز]]، که با [[آیین بومی کنفوسیوس\|آیین کنفوسیوس]] مقابله می‌کرد) توسعه یافته و به کمال رسیده است. این طریقت همیشه به مذهب التقاط مشهور بوده است. در اندیشه‌ی تائو، وظیفه‌ی هر فرد تطبیق دادن زندگی و رفتار خود با آهنگ جهان طبیعت، برای پیروی کامل از نظام هستی و طبیعت است. برخلاف [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|ایده‌های کنفوسیوسی]] که بیشتر بر عقلانیت اجتماعی استوار است، در طریقت دائویی کافی است ذهن را از پیش داوری و پیش پنداری‌ها تهی سازیم و آزادش بگذاریم تا به امور همان سان که هستند واکنش نشان دهد، آنگاه از دید تائو(محور طریقت) خواهند بود<ref>جوزف،ا.اَدلر (1386) .دین های چین،ترجمه ی حسن افشار. تهران: نشر مرکز</ref> .ایده‌ی مسالمت جویانه و هماهنگی با طبیعت لائو را می‌توان در گفته‌های زیر که به او و یا پیروان او منتسب است درک نمود.<blockquote>«شکسته باش تا درست شوی؛ خمیده باش تا راست شوی؛ تهی باش تا پر شوی؛ کهنه باش تا نو شوی.» </blockquote>و یا <blockquote>«از آب مطیع‌تر و ضعیف‌تر در جهان نیست، اما در یورش به حریف سرسخت‌تر و نیرومندتر از آب یافت نمی‌شود.» </blockquote>و یا <blockquote>«پس سلاحی که نیرومند است پیروز نخواهد شد؛ درختی که نیرومند است از تبر آسیب خواهد دید؛ بزرگ و نیرومند را جایگاه پست است؛ نرم و سست را مرتبت بلند است.» </blockquote>

	===[[جهان بینی طریقت تائو]]===		===[[جهان بینی طریقت تائو]]===
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	ولی از سوی ديگر بر راز آلود بودن تائو هم تأکید دارد، تائو را به عنوان دارای ایدئولوژی، خود آگاهی و دارای مزاجی متعادل مجسم کرده است. از طریق رابطه‌های مختلف از او«خدایان سه گانه»(«کارفرمای خزانه‌های آسمانی»،«آموزگار عالی طریقت تائویی» و «رب النوع قادر متعال») ساخته است. «تائو»یی که بدین گونه تجسم شده، «تائو»یی است که موهبت فنا ناپذیران خالق جهان را در بر دارد، در نتیجه، جوهره‌ی مکتب تائویی به سمت دین گرایش پیدا می‌کند.		ولی از سوی ديگر بر راز آلود بودن تائو هم تأکید دارد، تائو را به عنوان دارای ایدئولوژی، خود آگاهی و دارای مزاجی متعادل مجسم کرده است. از طریق رابطه‌های مختلف از او«خدایان سه گانه»(«کارفرمای خزانه‌های آسمانی»،«آموزگار عالی طریقت تائویی» و «رب النوع قادر متعال») ساخته است. «تائو»یی که بدین گونه تجسم شده، «تائو»یی است که موهبت فنا ناپذیران خالق جهان را در بر دارد، در نتیجه، جوهره‌ی مکتب تائویی به سمت دین گرایش پیدا می‌کند.

	از سوی دیگر، این طریقت ایده‌یلائوزی در مورد تِه((Te)فضیلت) را توسعه داده و بر روی این که«چگونه می‌توان تائو را به دست آورد» متمرکز شده است. بر اساس توضیحات ارایه شده، «تِه»(فضیلت) به معنای «تِه» یعنی«به دست آوردن(Gain)» است، و«به دست آوردن اشراق» یعنی دستیابی به تائو است، و اینکه تائو را در من یا همان اِگو(Ego)[iv] مستقر کنی و تائو با من«اِگو» در یکدیگر به عنوان یک کل ادغام شوند تا اِگو فنا ناپذیر شده، و روح و بدنش حیات جاودانه یابد.		از سوی دیگر، این طریقت ایده‌یلائوزی در مورد تِه((Te)فضیلت) را توسعه داده و بر روی این که«چگونه می‌توان تائو را به دست آورد» متمرکز شده است. بر اساس توضیحات ارایه شده، «تِه»(فضیلت) به معنای «تِه» یعنی«به دست آوردن(Gain)» است، و«به دست آوردن اشراق» یعنی دستیابی به تائو است، و اینکه تائو را در من یا همان اِگو(Ego)[ii] مستقر کنی و تائو با من«اِگو» در یکدیگر به عنوان یک کل ادغام شوند تا اِگو فنا ناپذیر شده، و روح و بدنش حیات جاودانه یابد.

	===اعتقاد به مصلح و منجی در باور تائویی===		===اعتقاد به مصلح و منجی در باور تائویی===
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	محل‌های عبادت طریقت تائویی در [[سلسله ی خن\|سلسله‌ی خَن]]«جی(Zhi)» خوانده می‌شد و در دوران سلسله‌های جین غربی و شرقی به«جی»، «لو»، یا «جینگ» معروف بوده است. همزمان با اسلوب سازی و استانداردسازی مراسم‌های آیینی، [[معماری دوران سلسله ی سونگ\|سبک معماری طریقت تائویی]] نیز به تدریج تکامل یافت. در مراحل اولیه‌ی توسعه‌ی ادیان، اعمال عبادی طریقت تائویی در کلبه‌های ساده و چوبی موقتی و یا غارها در دل کوه‌های دور افتاده برگزار می‌شد. معماری‌های تائویی به نوعی طراحی شده‌اند تا ایده‌ی یین و یانگ و عوامل پنجگانه‌ی(فلز، چوب، آب، آتش و خاک)، و دیگر فرضیه‌های فرخندگی و عمر طولانی و فناناپذیری در طریقت تائویی را به نمایش بگذارند. به عنوان نمونه، برای آراستن ساختمان، از نقاشی خورشید، ماه، ستاره‌ها، ابرها، کوه‌ها، آب، و صخره‌ها استفاده می‌شد تا مفهوم پرتو افشانی نور و استواری و جاودانگی را برساند. از تصویر باد بزن، ماهی، گل‌های نرگسی، خفاش، و آهو به عنوان نماد فضیلت، فراوانی، خوشحالی، افتخار و جاودانگی استفاده می‌شد. در این معابد، درختان بید و سرو، سگ ماهی‌های خوش نما، لاک پشت‌ها، دُرناها، درخت بامبو، اژدها، و عنقا نمادهای طول عمر، فنا ناپذیری، فضیلت مداری، دفع ارواح شریر، و خوش یمنی هستند. به علاوه، اغلب از داستان‌های افسانه‌ای همچون «هشت فنا ناپذیر تمام دریاها را سیر می‌کنند» و «هشت فنا ناپذیر تولدشان را جشن می‌گیرند» به عنوان پس زمینه‌ی تزیینات در ساختمان‌های تائویی مورد استفاده قرار می‌گيرند.		محل‌های عبادت طریقت تائویی در [[سلسله ی خن\|سلسله‌ی خَن]]«جی(Zhi)» خوانده می‌شد و در دوران سلسله‌های جین غربی و شرقی به«جی»، «لو»، یا «جینگ» معروف بوده است. همزمان با اسلوب سازی و استانداردسازی مراسم‌های آیینی، [[معماری دوران سلسله ی سونگ\|سبک معماری طریقت تائویی]] نیز به تدریج تکامل یافت. در مراحل اولیه‌ی توسعه‌ی ادیان، اعمال عبادی طریقت تائویی در کلبه‌های ساده و چوبی موقتی و یا غارها در دل کوه‌های دور افتاده برگزار می‌شد. معماری‌های تائویی به نوعی طراحی شده‌اند تا ایده‌ی یین و یانگ و عوامل پنجگانه‌ی(فلز، چوب، آب، آتش و خاک)، و دیگر فرضیه‌های فرخندگی و عمر طولانی و فناناپذیری در طریقت تائویی را به نمایش بگذارند. به عنوان نمونه، برای آراستن ساختمان، از نقاشی خورشید، ماه، ستاره‌ها، ابرها، کوه‌ها، آب، و صخره‌ها استفاده می‌شد تا مفهوم پرتو افشانی نور و استواری و جاودانگی را برساند. از تصویر باد بزن، ماهی، گل‌های نرگسی، خفاش، و آهو به عنوان نماد فضیلت، فراوانی، خوشحالی، افتخار و جاودانگی استفاده می‌شد. در این معابد، درختان بید و سرو، سگ ماهی‌های خوش نما، لاک پشت‌ها، دُرناها، درخت بامبو، اژدها، و عنقا نمادهای طول عمر، فنا ناپذیری، فضیلت مداری، دفع ارواح شریر، و خوش یمنی هستند. به علاوه، اغلب از داستان‌های افسانه‌ای همچون «هشت فنا ناپذیر تمام دریاها را سیر می‌کنند» و «هشت فنا ناپذیر تولدشان را جشن می‌گیرند» به عنوان پس زمینه‌ی تزیینات در ساختمان‌های تائویی مورد استفاده قرار می‌گيرند.

	در دوران [[سلسله تانگ\|سلسله‌ی تانگ]]، ساخت و ساز تعداد 1687 مجموعه [[معماری دوران سلسله ی تانگ\|کاخ و صومعه‌های تائویی]] صورت گرفت و در سراسر کشور چنین بناهایی احداث شد. مساحتی در حدود 8524 بَی(Bay )[v] نقاشی دیواری که در دوران [[سلسله تانگ\|سلسله‌ی تانگ]] نقاشی شده بودند تا [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]](1279-960 میلادی) حفظ و نگهداری می‌شدند. ولی پس از نیمه‌ی اول دوران [[سلسله مینگ\|سلسله‌ی مینگ]](1644-1369 میلادی)، ساخت چنین بناهایی رو به زوال گذاشتند.		در دوران [[سلسله تانگ\|سلسله‌ی تانگ]]، ساخت و ساز تعداد 1687 مجموعه [[معماری دوران سلسله ی تانگ\|کاخ و صومعه‌های تائویی]] صورت گرفت و در سراسر کشور چنین بناهایی احداث شد. مساحتی در حدود 8524 بَی(Bay )[iii] نقاشی دیواری که در دوران [[سلسله تانگ\|سلسله‌ی تانگ]] نقاشی شده بودند تا [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]](1279-960 میلادی) حفظ و نگهداری می‌شدند. ولی پس از نیمه‌ی اول دوران [[سلسله مینگ\|سلسله‌ی مینگ]](1644-1369 میلادی)، ساخت چنین بناهایی رو به زوال گذاشتند.

	در حال حاضر، طبق آمار رسمی منتشره از سوی دولت، بیش از 1500 معبد تائویی در سراسر [[چین]] وجود دارد.		در حال حاضر، طبق آمار رسمی منتشره از سوی دولت، بیش از 1500 معبد تائویی در سراسر [[چین]] وجود دارد.
خط ۶۴:		خط ۶۴:

	==پاورقی==		==پاورقی==
	[~~iii~~] - <small>Mohist doctorine ( مکتبی نوگرا و ضد سنت گرایی منسوب به فردی به نام موتسو که بر برابری و مساوات تأکید دارد. مترجم).</small>		[i] - <small>Mohist doctorine ( مکتبی نوگرا و ضد سنت گرایی منسوب به فردی به نام موتسو که بر برابری و مساوات تأکید دارد. مترجم).</small>

	<small>[iv] - Ego ( خودِ انسان، ضمیر خود آگاه فرد. احساسی که از طریق آن انسان به هویت و ارزش خود پی می برد. مترجم).</small>		<small>[ii] - Ego ( خودِ انسان، ضمیر خود آگاه فرد. احساسی که از طریق آن انسان به هویت و ارزش خود پی می برد. مترجم).</small>

	<small>[v] - Bay ( قسمتی از بنا که بین دو ستون باشد. مترجم).</small>		<small>[iii] - Bay ( قسمتی از بنا که بین دو ستون باشد. مترجم).</small>

	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==