ادبیات کوبا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۸

2025-01-10T15:48:21Z

Hasti در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۳

2024-08-22T20:33:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۳
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	اما یکی از جهانی‌ترین نویسندگان قرن بیستم [[کوبا]]، بدون هیچ تردیدی، آلخو کارپنتیر می‌باشد. وی کوبایی - فرانسوی بود، و همیشه پلی میان این دو فرهنگ محسوب می‌شد تجارب سفرهایش، علاقه‌اش به [[موسیقی در کوبا\|موسیقی]] و [[معماری در کوبا\|معماری]] و همین‌طور [[آمریکا]] و انقلاب، باعث غنای آثار ارزشمند وی شده‌اند. آثاری چون: قلمرو این دنیا (۱۹۴۹)، ردپاهای گم شده (۱۹۵۳)، چنگ و سایه (۱۹۷۹)، فقط چند نمونه از آثار برجسته وی می‌باشند. ضمنا یادآور می‌شود که آلخو کارپنتیر درکتاب خود با نام قلمرو این دنیا (El reino de este mundo) ، واژه‌ای با نام رئالیسم شگفت انگیز (Lo Real Maravilloso) را ارائه می دهد که متفاوت از رئالیسم جادویی (Realismo Magico) می‌باشد. آلخو کارپنتیر یکی از مدافعان [[انقلاب کوبا]] بودکه در خارج از کشور به معرفی آن می‌پرداخت. وی در سال ۱۹۷۷ جایزه سروانتس را برای مجموعه آثار خود کسب کرد<ref name=":1" />.		اما یکی از جهانی‌ترین نویسندگان قرن بیستم [[کوبا]]، بدون هیچ تردیدی، آلخو کارپنتیر می‌باشد. وی کوبایی - فرانسوی بود، و همیشه پلی میان این دو فرهنگ محسوب می‌شد تجارب سفرهایش، علاقه‌اش به [[موسیقی در کوبا\|موسیقی]] و [[معماری در کوبا\|معماری]] و همین‌طور [[آمریکا]] و انقلاب، باعث غنای آثار ارزشمند وی شده‌اند. آثاری چون: قلمرو این دنیا (۱۹۴۹)، ردپاهای گم شده (۱۹۵۳)، چنگ و سایه (۱۹۷۹)، فقط چند نمونه از آثار برجسته وی می‌باشند. ضمنا یادآور می‌شود که آلخو کارپنتیر درکتاب خود با نام قلمرو این دنیا (El reino de este mundo) ، واژه‌ای با نام رئالیسم شگفت انگیز (Lo Real Maravilloso) را ارائه می دهد که متفاوت از رئالیسم جادویی (Realismo Magico) می‌باشد. آلخو کارپنتیر یکی از مدافعان [[انقلاب کوبا]] بودکه در خارج از کشور به معرفی آن می‌پرداخت. وی در سال ۱۹۷۷ جایزه سروانتس را برای مجموعه آثار خود کسب کرد<ref name=":1" />.
	=== '''[[ادبیات مهاجران کوبایی]]''' ===		=== '''[[ادبیات مهاجران کوبایی]]''' ===
	[[پرونده:Exodo del Mariel.jpg\|جایگزین=exodo del Mariel\|بندانگشتی\|exodo del ~~Mariel~~]]تاریخ [[ادبیات مهاجران کوبایی\|ادبیات مهاجران]] و تبعیدی‌های کوبایی، ادبیات مجزایی نیست، بلکه برعکس جزو رسمی و لاینفک تاریخ ادبی این کشور محسوب می‌شود. تاریخ مهاجران روشنفکر کوبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد، اولین دوره مصادف با سال‌های آغازین انقلاب، بین ۱۹۵۹ و ۱۹۶۵ می‌باشد که بسیاری از نویسندگان با توجه به اختلافات با رژیم جدید کشور را ترک می‌کنند، به این افراد از آن زمان به بعد «گوسانو» (Gusano) یعنی کرم خاکی می‌گفتند. افرادی چون: سبرو ساردوی (Severo Sarduy)، گیرمو کابررا اینفانته (Guillermo Cabrera Infante) و چند تن دیگر در این گروه قرار می‌گیرند و آثار خود را در خارج از خاک وطن خود آفریدند. دوره دوم، زمانی است که سیاست انقلابی، حتی در زمینه فرهنگی دشوار می‌شود، سخت‌گیری سیاسی که در سال ۱۹۶۸ با رسوایی‌که اثر تئاتری آنتون آروفات، با نام هفت علیه تباس (Los siete contra Tebas) ایجاد می‌کند دیده شد که انتقادی پوشیده علیه رژیم انقلابی بود. این اثر نمایشی باعث شد تا آنتون آروفات به مدت ۱۴ سال از انتشار آثار خود محروم باشد، دوره سوم مربوط به بحران سیاسی شدیدی می‌شود که به‌عنوان جنبش عزیمت مارییل (exodo del Mariel) معروف است و بین ۱۵ آوریل و ۳۱ اکتبر سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، در این برهه از زمان حدود ۱۰۰۰۰ کوبایی در سفارت پرو پناهنده می‌شوند.		[[پرونده:Exodo del Mariel.jpg\|جایگزین=exodo del Mariel\|بندانگشتی\|exodo del Mariel، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.thoughtco.com/mariel-boatlift-cuba-4691669]]تاریخ [[ادبیات مهاجران کوبایی\|ادبیات مهاجران]] و تبعیدی‌های کوبایی، ادبیات مجزایی نیست، بلکه برعکس جزو رسمی و لاینفک تاریخ ادبی این کشور محسوب می‌شود. تاریخ مهاجران روشنفکر کوبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد، اولین دوره مصادف با سال‌های آغازین انقلاب، بین ۱۹۵۹ و ۱۹۶۵ می‌باشد که بسیاری از نویسندگان با توجه به اختلافات با رژیم جدید کشور را ترک می‌کنند، به این افراد از آن زمان به بعد «گوسانو» (Gusano) یعنی کرم خاکی می‌گفتند. افرادی چون: سبرو ساردوی (Severo Sarduy)، گیرمو کابررا اینفانته (Guillermo Cabrera Infante) و چند تن دیگر در این گروه قرار می‌گیرند و آثار خود را در خارج از خاک وطن خود آفریدند. دوره دوم، زمانی است که سیاست انقلابی، حتی در زمینه فرهنگی دشوار می‌شود، سخت‌گیری سیاسی که در سال ۱۹۶۸ با رسوایی‌که اثر تئاتری آنتون آروفات، با نام هفت علیه تباس (Los siete contra Tebas) ایجاد می‌کند دیده شد که انتقادی پوشیده علیه رژیم انقلابی بود. این اثر نمایشی باعث شد تا آنتون آروفات به مدت ۱۴ سال از انتشار آثار خود محروم باشد، دوره سوم مربوط به بحران سیاسی شدیدی می‌شود که به‌عنوان جنبش عزیمت مارییل (exodo del Mariel) معروف است و بین ۱۵ آوریل و ۳۱ اکتبر سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، در این برهه از زمان حدود ۱۰۰۰۰ کوبایی در سفارت پرو پناهنده می‌شوند.

	در پنج ماه بعد از آن، حدود ۱۲۰۰۰۰ نفر، [[کوبا]] را از طریق «بندر مارییل» (Puerto de Mariel) به مقصد لیما، و به‌خصوص، میامی ترک می‌کنند، در میان این افراد که به «ماریه لیتوس» [i] معروف شدند می‌توان از افرادی چون رینالدو آرناس (Reinaldo Arenas) ، آنتونیو بنیتس روخو (Antonio Benites Rojo) و کارلوس ویکتوریا (Carlos Victoria) نام برد. چهارمین دوره مهاجرت روشنفکران مربوط به «دوره ویژه» (Periodo especial) (سال‌های ۹۰) می‌شود؛ که در سال ۱۹۹۴، تعداد بسیاری از کوبایی‌های ناامید به خاطر فقر به آب زدند و به آمریکا پناهنده شدند. بین این افراد، بسیاری از نویسندگان نیز از کشور خارج شدند که یا بنا به دلایل سیاسی و یا مشکلات اقتصادی و گاهی به هردو دلیل کوبا را ترک کردند و به کشورهای مختلف از جمله مکزیک، [[آمریکا]]، اسپانیا و [[فرانسه]] رفتند، در میان اینان افرادی چون الیسئو آلبرتو (Eliseo Alberto) ، نربرتو فوئنتس (Norberto Fuentes) ، خسوس دیاس (Jesus Diaz) و تعداد دیگری بودند. این نویسندگان در خارج از کوبا آثار خود را می‌آفرینند و مراکز انتشاراتی قدرتمندی چون آلفاگوآرا (Editorial Alfaguara) و یا توسکتس (Editorial Tusquets) آثار آنان را به چاپ می‌رسانند. علاوه بر این نویسندگان، می‌توان به نسل دیگری اشاره کرد که کوبایی آمریکایی هستند که آثار خود را به زبان اسپانیایی تولید می‌کنند و بعضی از آنان آثار خود را ترجمه می‌کنند و یا حتی به انگلیسی می‌نویسند. به‌هرحال این نسل نیز در بیرون از کوبا آثاری ارزشمند خلق کردند و اگرچه در خارج از [[کوبا]] زندگی می‌کنند، آثارشان از عناصر کوبایی مملو است و همان هویت کوبایی را حفظ کرده‌اند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P359</ref>		در پنج ماه بعد از آن، حدود ۱۲۰۰۰۰ نفر، [[کوبا]] را از طریق «بندر مارییل» (Puerto de Mariel) به مقصد لیما، و به‌خصوص، میامی ترک می‌کنند، در میان این افراد که به «ماریه لیتوس» [i] معروف شدند می‌توان از افرادی چون رینالدو آرناس (Reinaldo Arenas) ، آنتونیو بنیتس روخو (Antonio Benites Rojo) و کارلوس ویکتوریا (Carlos Victoria) نام برد. چهارمین دوره مهاجرت روشنفکران مربوط به «دوره ویژه» (Periodo especial) (سال‌های ۹۰) می‌شود؛ که در سال ۱۹۹۴، تعداد بسیاری از کوبایی‌های ناامید به خاطر فقر به آب زدند و به آمریکا پناهنده شدند. بین این افراد، بسیاری از نویسندگان نیز از کشور خارج شدند که یا بنا به دلایل سیاسی و یا مشکلات اقتصادی و گاهی به هردو دلیل کوبا را ترک کردند و به کشورهای مختلف از جمله مکزیک، [[آمریکا]]، اسپانیا و [[فرانسه]] رفتند، در میان اینان افرادی چون الیسئو آلبرتو (Eliseo Alberto) ، نربرتو فوئنتس (Norberto Fuentes) ، خسوس دیاس (Jesus Diaz) و تعداد دیگری بودند. این نویسندگان در خارج از کوبا آثار خود را می‌آفرینند و مراکز انتشاراتی قدرتمندی چون آلفاگوآرا (Editorial Alfaguara) و یا توسکتس (Editorial Tusquets) آثار آنان را به چاپ می‌رسانند. علاوه بر این نویسندگان، می‌توان به نسل دیگری اشاره کرد که کوبایی آمریکایی هستند که آثار خود را به زبان اسپانیایی تولید می‌کنند و بعضی از آنان آثار خود را ترجمه می‌کنند و یا حتی به انگلیسی می‌نویسند. به‌هرحال این نسل نیز در بیرون از کوبا آثاری ارزشمند خلق کردند و اگرچه در خارج از [[کوبا]] زندگی می‌کنند، آثارشان از عناصر کوبایی مملو است و همان هویت کوبایی را حفظ کرده‌اند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P359</ref>
	==='''ادبیات معاصر'''===		==='''ادبیات معاصر'''===
	==== '''[[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]]'''====		==== '''[[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]]'''====
	[[پرونده:La Edad de Oro.jpg\|جایگزین=La Edad de Oro\|بندانگشتی\|La Edad de ~~Oro~~]]البته، در دوران قبل از کشف و حتی در دوران استعماری، هیچ موردی از [[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]] دیده نشده است، اگرچه بسیار دیرتر از افسانه‌های بومی کارائیب سخن به میان خواهد آمد، تا این که در قرن ۱۹، مجله «عصر طلایی» (La Edad de Oro) در زمینه [[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]] ظهور کرد. برای بحث درباره [[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک در کوبا]]، نام خوزه مارتی در راس آن قرار خواهد گرفت. در سال ۱۸۸۹ ، [[خوزه مارتی]]، مجله ای برای کودکان با نام «عصر طلایی» راه‌اندازی کردکه مجله‌ای بنیادی برای ادبیات کودکان در کوبا و همچنین برای کودکان تمام آمریکای اسپانیایی زبان بود. قرن بیستم هم که با نوعی جمهوری کاذب آغاز شد، زمان مساعدی برای هنرها نبود، چراکه حضور نئواستعماری [[ایالات متحده\|ایالات‌متحده]] و اقتصادی عقب مانده، بر بعضی از شاخه‌های هنری تاثیر گذاشت. در این میان ادبیات کودک، به دلیل حساسیت دوجانبه‌اش - یعنی ادبیات بودن و همچنین ادبیات مختص کودکان - از شانس خوبی در آن دوران بهره‌مند نشد و فقط تلاش‌های پراکنده‌ای در این زمینه صورت گرفت. از جمله آن‌ها می‌توان به تصنیف شعر معلم کوچک (Romancero de la maestrilla) اشاره کردکه توسط رنه پوتس (Renee Potts) نوشته شده بود به علاوه، نویسندگانی چون نیکلاس‌گی ین در آثار خود در کنار عناصر آفریقایی کوبایی، خصوصیات [[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]] را نیز به معرض نمایش می‌گذارند. در کنار نیکلاس گی ین که بعدها اثری با نام در آب‌های آنتیل قایقی کاغذی درگذر است (Por el mar de las Antillas anda un barco de papel) را به چاپ می‌رساند و میرتا آگیره (Mirta Aguirre) با اثر خود به‌نام بازی‌ها و دیگر شعرها در عرصه کودک فعالیت می‌کنند، بایستی از تریستا فرناندز (Trista Fernandez) نیز نام بردکه اگرچه اثری برای کودکان به چاپ نرساند، با ترانه‌ها و شخصیت‌های کوبایی بسیاری توانست شکافی را در ادبیات پر کند که شخصیت‌های ترانه‌های او نسل به نسل انتقال یافتند.		[[پرونده:La Edad de Oro.jpg\|جایگزین=La Edad de Oro\|بندانگشتی\|La Edad de Oro، قابل بازیابی از<nowiki/>https://archive.org/details/laedaddeorojosem0000mart]]البته، در دوران قبل از کشف و حتی در دوران استعماری، هیچ موردی از [[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]] دیده نشده است، اگرچه بسیار دیرتر از افسانه‌های بومی کارائیب سخن به میان خواهد آمد، تا این که در قرن ۱۹، مجله «عصر طلایی» (La Edad de Oro) در زمینه [[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]] ظهور کرد. برای بحث درباره [[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک در کوبا]]، نام خوزه مارتی در راس آن قرار خواهد گرفت. در سال ۱۸۸۹ ، [[خوزه مارتی]]، مجله ای برای کودکان با نام «عصر طلایی» راه‌اندازی کردکه مجله‌ای بنیادی برای ادبیات کودکان در کوبا و همچنین برای کودکان تمام آمریکای اسپانیایی زبان بود. قرن بیستم هم که با نوعی جمهوری کاذب آغاز شد، زمان مساعدی برای هنرها نبود، چراکه حضور نئواستعماری [[ایالات متحده\|ایالات‌متحده]] و اقتصادی عقب مانده، بر بعضی از شاخه‌های هنری تاثیر گذاشت. در این میان ادبیات کودک، به دلیل حساسیت دوجانبه‌اش - یعنی ادبیات بودن و همچنین ادبیات مختص کودکان - از شانس خوبی در آن دوران بهره‌مند نشد و فقط تلاش‌های پراکنده‌ای در این زمینه صورت گرفت. از جمله آن‌ها می‌توان به تصنیف شعر معلم کوچک (Romancero de la maestrilla) اشاره کردکه توسط رنه پوتس (Renee Potts) نوشته شده بود به علاوه، نویسندگانی چون نیکلاس‌گی ین در آثار خود در کنار عناصر آفریقایی کوبایی، خصوصیات [[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]] را نیز به معرض نمایش می‌گذارند. در کنار نیکلاس گی ین که بعدها اثری با نام در آب‌های آنتیل قایقی کاغذی درگذر است (Por el mar de las Antillas anda un barco de papel) را به چاپ می‌رساند و میرتا آگیره (Mirta Aguirre) با اثر خود به‌نام بازی‌ها و دیگر شعرها در عرصه کودک فعالیت می‌کنند، بایستی از تریستا فرناندز (Trista Fernandez) نیز نام بردکه اگرچه اثری برای کودکان به چاپ نرساند، با ترانه‌ها و شخصیت‌های کوبایی بسیاری توانست شکافی را در ادبیات پر کند که شخصیت‌های ترانه‌های او نسل به نسل انتقال یافتند.

	لازم به ذکر است که بعضی از اسامی‌که پایه‌های ادبیات کودک را می‌سازند، ازجمله: الیسئو دیه گوم (Eliseo Diego) ، یکی از مهم‌ترین نویسندگان کوبایی در سال‌های ۶۰، که دپارتمان ادبیات و داستان‌سرایی کودکان در کتابخانه ملی کوبا را سرپرستی می‌کرد و نسخه‌ای از وینی پو (Vini Pu) را به اسپانیایی ترجمه کرد. ارمینیو آلمندروس (Herminio Almendros) ، نویسنده کتاب‌های ارزشمندی به‌نام‌های طلاهای قدیمی (Oros viejos) و متون نمونه (Lecturas ejemplares)، آلگا مارینا الیزاگارای (Alga Marina Elizagaray) مروج ادبیات کودک و بنیان‌گذار مجله انتقادی «در خولیو مثل ژانویه» (En julio como en enero) در سال ۱۹۷۹ که دوبار در سال به چاپ می‌رسید که توسط الیسئو دیه‌گو با این شعر معروف خوزه مارتی نامگذاری شد.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P361</ref>		لازم به ذکر است که بعضی از اسامی‌که پایه‌های ادبیات کودک را می‌سازند، ازجمله: الیسئو دیه گوم (Eliseo Diego) ، یکی از مهم‌ترین نویسندگان کوبایی در سال‌های ۶۰، که دپارتمان ادبیات و داستان‌سرایی کودکان در کتابخانه ملی کوبا را سرپرستی می‌کرد و نسخه‌ای از وینی پو (Vini Pu) را به اسپانیایی ترجمه کرد. ارمینیو آلمندروس (Herminio Almendros) ، نویسنده کتاب‌های ارزشمندی به‌نام‌های طلاهای قدیمی (Oros viejos) و متون نمونه (Lecturas ejemplares)، آلگا مارینا الیزاگارای (Alga Marina Elizagaray) مروج ادبیات کودک و بنیان‌گذار مجله انتقادی «در خولیو مثل ژانویه» (En julio como en enero) در سال ۱۹۷۹ که دوبار در سال به چاپ می‌رسید که توسط الیسئو دیه‌گو با این شعر معروف خوزه مارتی نامگذاری شد.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P361</ref>

Samiei در ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۶

2024-05-16T13:06:12Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-24T04:05:42Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	==='''[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا\|تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی]]'''===		==='''[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا\|تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی]]'''===
	[[پرونده:Historia de Las Indias.jpg\|جایگزین=Historia de Las Indias\|بندانگشتی\|Historia de Las Indias]][[ادبیات کوبا]] یکی از غنی‌ترین و تاثیرگذارترین ادبیات تولید شده به زبان اسپانیایی است، با نگاهی بر تاریخ [[ادبیات کوبا]] و اولین نوشته‌های این سرزمین، به‌خوبی روشن است که ادبیات به زبان اسپانیایی در [[کوبا]] به همان دوران تسخیر و استعمار برمی‌گردد. استعمارگران به همراه خود تاریخ‌نگارانی را می‌آوردند تا وقایع مهم را نگارش کنند، اگرچه این وقایع از نقطه نظر اسپانیایی‌ها نوشته می‌شد و مختص خواننده اسپانیایی بود، اما آثار قابل توجهی از آن دوران به‌جا مانده که برای آشنایی با فرهنگ و ادب کوبا بسیار مهم می‌باشد. مهم‌ترین تاریخ نگاری که در قرن ۱۶ به [[کوبا]] آمد، راهب بارتولومه د لاس کاساس (Bartolome de las Casas) بود که اثر خود به‌نام تاریخ لاس ایندیاس (Historia de Las Indias) را نوشت.		[[پرونده:Historia de Las Indias.jpg\|جایگزین=Historia de Las Indias\|بندانگشتی\|Historia de Las Indias]][[ادبیات کوبا]] یکی از غنی‌ترین و تاثیرگذارترین ادبیات تولید شده به [[زبان اسپانیایی]] است، با نگاهی بر تاریخ [[ادبیات کوبا]] و اولین نوشته‌های این سرزمین، به‌خوبی روشن است که ادبیات به زبان اسپانیایی در [[کوبا]] به همان دوران تسخیر و استعمار برمی‌گردد. استعمارگران به همراه خود تاریخ‌نگارانی را می‌آوردند تا وقایع مهم را نگارش کنند، اگرچه این وقایع از نقطه نظر اسپانیایی‌ها نوشته می‌شد و مختص خواننده اسپانیایی بود، اما آثار قابل توجهی از آن دوران به‌جا مانده که برای آشنایی با فرهنگ و ادب کوبا بسیار مهم می‌باشد. مهم‌ترین تاریخ نگاری که در قرن ۱۶ به [[کوبا]] آمد، راهب بارتولومه د لاس کاساس (Bartolome de las Casas) بود که اثر خود به‌نام تاریخ لاس ایندیاس (Historia de Las Indias) را نوشت.

	گذشته از این اثر، به‌عنوان اولین متن ادبی نوشته شده در [[کوبا]]، می‌توان از آینه بردباری (El espejo de paciencia) نام بردکه در سال ۱۶۰۸ و توسط سیلوستر د بالبوآ (Silvestre de Balboa) نوشته‌شد، این اثر، یک شعر حماسی - تاریخی است که جامعه استعماری آن زمان را به تصویر می‌کشد و زیبایی‌های طبیعت کوبا را به معرض نمایش می‌گذارد. این شعر حماسی طولانی، داستان ربوده شدن کشیشی کوبایی را به دست دزدان دریایی فرانسوی نقل می‌کند، مردم شهر همگی به دزدان حمله می‌کنند و کشیش را نجات می‌دهند. آن‌چه که جالب توجه می‌باشد این است که قهرمان داستان یک برده سیاهپوست بود که کشیش شهر را نجات می‌دهد. ویژگی‌های کوبایی این مجموعه شعر، بیش از سه قرن بعد توسط خوزه لساما لیما (Jose Lezama Lima) ، نویسنده کوبایی، در مقدمه کتابش با نام مجموعه شعر کوبا به سال ۱۹۶۵ به خوبی چنین بیان شده است:<blockquote>«جزیره ما تاریخ خود را در درون شعر آغاز می‌کند.»<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P304</ref></blockquote>از این اثر تا اوایل قرن ۱۸، برای [[ادبیات کوبا]] یک قرن سکوت رقم می‌خورد و اثری پدیدار نمی‌شود که این سکوت با اولین اثر [[تئاتر کوبا پس از انقلاب\|تئاتری کوبا]]، با نام شاهزاده باغبان و کلوریدانو ریاکار که توسط کاپیتان کوبایی سانتیاگو د پیتا (Santiago de Pita) به نظم نوشته شد شکسته می‌شود و در سویل بین سال‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۳۳ به چاپ می‌رسد. البته صنعت چاپ در سال ۱۷۲۳ وارد [[کوبا]] شده بود، اما این اثر در سویل [[اسپانیا]] به چاپ می‌رسد.		گذشته از این اثر، به‌عنوان اولین متن ادبی نوشته شده در [[کوبا]]، می‌توان از آینه بردباری (El espejo de paciencia) نام بردکه در سال ۱۶۰۸ و توسط سیلوستر د بالبوآ (Silvestre de Balboa) نوشته‌شد، این اثر، یک شعر حماسی - تاریخی است که جامعه استعماری آن زمان را به تصویر می‌کشد و زیبایی‌های طبیعت کوبا را به معرض نمایش می‌گذارد. این شعر حماسی طولانی، داستان ربوده شدن کشیشی کوبایی را به دست دزدان دریایی فرانسوی نقل می‌کند، مردم شهر همگی به دزدان حمله می‌کنند و کشیش را نجات می‌دهند. آن‌چه که جالب توجه می‌باشد این است که قهرمان داستان یک برده سیاهپوست بود که کشیش شهر را نجات می‌دهد. ویژگی‌های کوبایی این مجموعه شعر، بیش از سه قرن بعد توسط خوزه لساما لیما (Jose Lezama Lima) ، نویسنده کوبایی، در مقدمه کتابش با نام مجموعه شعر کوبا به سال ۱۹۶۵ به خوبی چنین بیان شده است:<blockquote>«جزیره ما تاریخ خود را در درون شعر آغاز می‌کند.»<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P304</ref></blockquote>از این اثر تا اوایل قرن ۱۸، برای [[ادبیات کوبا]] یک قرن سکوت رقم می‌خورد و اثری پدیدار نمی‌شود که این سکوت با اولین اثر [[تئاتر کوبا پس از انقلاب\|تئاتری کوبا]]، با نام شاهزاده باغبان و کلوریدانو ریاکار که توسط کاپیتان کوبایی سانتیاگو د پیتا (Santiago de Pita) به نظم نوشته شد شکسته می‌شود و در سویل بین سال‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۳۳ به چاپ می‌رسد. البته صنعت چاپ در سال ۱۷۲۳ وارد [[کوبا]] شده بود، اما این اثر در سویل [[اسپانیا]] به چاپ می‌رسد.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-15T07:23:07Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۳
خط ۲:		خط ۲:
	[[پرونده:Historia de Las Indias.jpg\|جایگزین=Historia de Las Indias\|بندانگشتی\|Historia de Las Indias]][[ادبیات کوبا]] یکی از غنی‌ترین و تاثیرگذارترین ادبیات تولید شده به زبان اسپانیایی است، با نگاهی بر تاریخ [[ادبیات کوبا]] و اولین نوشته‌های این سرزمین، به‌خوبی روشن است که ادبیات به زبان اسپانیایی در [[کوبا]] به همان دوران تسخیر و استعمار برمی‌گردد. استعمارگران به همراه خود تاریخ‌نگارانی را می‌آوردند تا وقایع مهم را نگارش کنند، اگرچه این وقایع از نقطه نظر اسپانیایی‌ها نوشته می‌شد و مختص خواننده اسپانیایی بود، اما آثار قابل توجهی از آن دوران به‌جا مانده که برای آشنایی با فرهنگ و ادب کوبا بسیار مهم می‌باشد. مهم‌ترین تاریخ نگاری که در قرن ۱۶ به [[کوبا]] آمد، راهب بارتولومه د لاس کاساس (Bartolome de las Casas) بود که اثر خود به‌نام تاریخ لاس ایندیاس (Historia de Las Indias) را نوشت.		[[پرونده:Historia de Las Indias.jpg\|جایگزین=Historia de Las Indias\|بندانگشتی\|Historia de Las Indias]][[ادبیات کوبا]] یکی از غنی‌ترین و تاثیرگذارترین ادبیات تولید شده به زبان اسپانیایی است، با نگاهی بر تاریخ [[ادبیات کوبا]] و اولین نوشته‌های این سرزمین، به‌خوبی روشن است که ادبیات به زبان اسپانیایی در [[کوبا]] به همان دوران تسخیر و استعمار برمی‌گردد. استعمارگران به همراه خود تاریخ‌نگارانی را می‌آوردند تا وقایع مهم را نگارش کنند، اگرچه این وقایع از نقطه نظر اسپانیایی‌ها نوشته می‌شد و مختص خواننده اسپانیایی بود، اما آثار قابل توجهی از آن دوران به‌جا مانده که برای آشنایی با فرهنگ و ادب کوبا بسیار مهم می‌باشد. مهم‌ترین تاریخ نگاری که در قرن ۱۶ به [[کوبا]] آمد، راهب بارتولومه د لاس کاساس (Bartolome de las Casas) بود که اثر خود به‌نام تاریخ لاس ایندیاس (Historia de Las Indias) را نوشت.

	گذشته از این اثر، به‌عنوان اولین متن ادبی نوشته شده در [[کوبا]]، می‌توان از آینه بردباری (El espejo de paciencia) نام بردکه در سال ۱۶۰۸ و توسط سیلوستر د بالبوآ (Silvestre de Balboa) نوشته‌شد، این اثر، یک شعر حماسی - تاریخی است که جامعه استعماری آن زمان را به تصویر می‌کشد و زیبایی‌های طبیعت کوبا را به معرض نمایش می‌گذارد. این شعر حماسی طولانی، داستان ربوده شدن کشیشی کوبایی را به دست دزدان دریایی فرانسوی نقل می‌کند، مردم شهر همگی به دزدان حمله می‌کنند و کشیش را نجات می‌دهند. آن‌چه که جالب توجه می‌باشد این است که قهرمان داستان یک برده سیاهپوست بود که کشیش شهر را نجات می‌دهد. ویژگی‌های کوبایی این مجموعه شعر، بیش از سه قرن بعد توسط خوزه لساما لیما (Jose Lezama Lima) ، نویسنده کوبایی، در مقدمه کتابش با نام مجموعه شعر کوبا به سال ۱۹۶۵ به خوبی چنین بیان شده است:<blockquote>«جزیره ما تاریخ خود را در درون شعر آغاز می‌کند.»<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P304</ref></blockquote>از این اثر تا اوایل قرن ۱۸، برای [[ادبیات کوبا]] یک قرن سکوت رقم می‌خورد و اثری پدیدار نمی‌شود که این سکوت با اولین اثر [[تئاتر کوبا پس از انقلاب\|تئاتری کوبا]]، با نام شاهزاده باغبان و کلوریدانو ریاکار که توسط کاپیتان کوبایی سانتیاگو د پیتا (Santiago de Pita) به نظم نوشته شد شکسته می‌شود و در سویل بین سال‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۳۳ به چاپ می‌رسد. البته صنعت چاپ در سال ۱۷۲۳ وارد [[کوبا]] شده بود، اما این اثر در سویل اسپانیا به چاپ می‌رسد.		گذشته از این اثر، به‌عنوان اولین متن ادبی نوشته شده در [[کوبا]]، می‌توان از آینه بردباری (El espejo de paciencia) نام بردکه در سال ۱۶۰۸ و توسط سیلوستر د بالبوآ (Silvestre de Balboa) نوشته‌شد، این اثر، یک شعر حماسی - تاریخی است که جامعه استعماری آن زمان را به تصویر می‌کشد و زیبایی‌های طبیعت کوبا را به معرض نمایش می‌گذارد. این شعر حماسی طولانی، داستان ربوده شدن کشیشی کوبایی را به دست دزدان دریایی فرانسوی نقل می‌کند، مردم شهر همگی به دزدان حمله می‌کنند و کشیش را نجات می‌دهند. آن‌چه که جالب توجه می‌باشد این است که قهرمان داستان یک برده سیاهپوست بود که کشیش شهر را نجات می‌دهد. ویژگی‌های کوبایی این مجموعه شعر، بیش از سه قرن بعد توسط خوزه لساما لیما (Jose Lezama Lima) ، نویسنده کوبایی، در مقدمه کتابش با نام مجموعه شعر کوبا به سال ۱۹۶۵ به خوبی چنین بیان شده است:<blockquote>«جزیره ما تاریخ خود را در درون شعر آغاز می‌کند.»<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P304</ref></blockquote>از این اثر تا اوایل قرن ۱۸، برای [[ادبیات کوبا]] یک قرن سکوت رقم می‌خورد و اثری پدیدار نمی‌شود که این سکوت با اولین اثر [[تئاتر کوبا پس از انقلاب\|تئاتری کوبا]]، با نام شاهزاده باغبان و کلوریدانو ریاکار که توسط کاپیتان کوبایی سانتیاگو د پیتا (Santiago de Pita) به نظم نوشته شد شکسته می‌شود و در سویل بین سال‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۳۳ به چاپ می‌رسد. البته صنعت چاپ در سال ۱۷۲۳ وارد [[کوبا]] شده بود، اما این اثر در سویل [[اسپانیا]] به چاپ می‌رسد.

	در سال ۱۷۹۰ ظهور روزنامه کاغذی هاوانا (Papel Periodico de La Habana) و همچنین تاسیس جامعه اقتصادی دوستان کشور (Sociedad Economica de Amigos del Pais) ، دوره‌ای اساسی را برای تاریخ ادبی کوبا رقم زدنند، از طرف دیگر، وجود بعضی از نویسندگان از خاندان برجسته کرئول و با حس وطن‌پرستی غیرقابل انکاری در عرصه ادبیات، تاثیری با دوام در حوزه مقاله و یا شعر برجای گذاشتند. به‌طور مثال می‌توان از فرانسیسکو د آرانگو ای پارنیو (Francisco de Arango Y parno) ، نویسنده برجسته تئوری‌های کشاورزی یا شاعرانی چون مانوئل د زکیرا (Manuel de Zequeira) و مانوئل خوستو دروباکابا (Manuel Justo de Robacaba) را نام برد که به یک بیداری هویتی کمک می‌کنند که در آن «زمین» نقش برجسته‌ای داشته است.آن‌چه مسلم است این است که آثار شعری این دو شاعر بسیار متفاوت از آثار قبلی می‌باشند و از کیفیت بالایی برخوردارند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P318</ref>		در سال ۱۷۹۰ ظهور روزنامه کاغذی هاوانا (Papel Periodico de La Habana) و همچنین تاسیس جامعه اقتصادی دوستان کشور (Sociedad Economica de Amigos del Pais) ، دوره‌ای اساسی را برای تاریخ ادبی کوبا رقم زدنند، از طرف دیگر، وجود بعضی از نویسندگان از خاندان برجسته کرئول و با حس وطن‌پرستی غیرقابل انکاری در عرصه ادبیات، تاثیری با دوام در حوزه مقاله و یا شعر برجای گذاشتند. به‌طور مثال می‌توان از فرانسیسکو د آرانگو ای پارنیو (Francisco de Arango Y parno) ، نویسنده برجسته تئوری‌های کشاورزی یا شاعرانی چون مانوئل د زکیرا (Manuel de Zequeira) و مانوئل خوستو دروباکابا (Manuel Justo de Robacaba) را نام برد که به یک بیداری هویتی کمک می‌کنند که در آن «زمین» نقش برجسته‌ای داشته است.آن‌چه مسلم است این است که آثار شعری این دو شاعر بسیار متفاوت از آثار قبلی می‌باشند و از کیفیت بالایی برخوردارند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P318</ref>
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	[[پرونده:Exodo del Mariel.jpg\|جایگزین=exodo del Mariel\|بندانگشتی\|exodo del Mariel]]تاریخ [[ادبیات مهاجران کوبایی\|ادبیات مهاجران]] و تبعیدی‌های کوبایی، ادبیات مجزایی نیست، بلکه برعکس جزو رسمی و لاینفک تاریخ ادبی این کشور محسوب می‌شود. تاریخ مهاجران روشنفکر کوبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد، اولین دوره مصادف با سال‌های آغازین انقلاب، بین ۱۹۵۹ و ۱۹۶۵ می‌باشد که بسیاری از نویسندگان با توجه به اختلافات با رژیم جدید کشور را ترک می‌کنند، به این افراد از آن زمان به بعد «گوسانو» (Gusano) یعنی کرم خاکی می‌گفتند. افرادی چون: سبرو ساردوی (Severo Sarduy)، گیرمو کابررا اینفانته (Guillermo Cabrera Infante) و چند تن دیگر در این گروه قرار می‌گیرند و آثار خود را در خارج از خاک وطن خود آفریدند. دوره دوم، زمانی است که سیاست انقلابی، حتی در زمینه فرهنگی دشوار می‌شود، سخت‌گیری سیاسی که در سال ۱۹۶۸ با رسوایی‌که اثر تئاتری آنتون آروفات، با نام هفت علیه تباس (Los siete contra Tebas) ایجاد می‌کند دیده شد که انتقادی پوشیده علیه رژیم انقلابی بود. این اثر نمایشی باعث شد تا آنتون آروفات به مدت ۱۴ سال از انتشار آثار خود محروم باشد، دوره سوم مربوط به بحران سیاسی شدیدی می‌شود که به‌عنوان جنبش عزیمت مارییل (exodo del Mariel) معروف است و بین ۱۵ آوریل و ۳۱ اکتبر سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، در این برهه از زمان حدود ۱۰۰۰۰ کوبایی در سفارت پرو پناهنده می‌شوند.		[[پرونده:Exodo del Mariel.jpg\|جایگزین=exodo del Mariel\|بندانگشتی\|exodo del Mariel]]تاریخ [[ادبیات مهاجران کوبایی\|ادبیات مهاجران]] و تبعیدی‌های کوبایی، ادبیات مجزایی نیست، بلکه برعکس جزو رسمی و لاینفک تاریخ ادبی این کشور محسوب می‌شود. تاریخ مهاجران روشنفکر کوبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد، اولین دوره مصادف با سال‌های آغازین انقلاب، بین ۱۹۵۹ و ۱۹۶۵ می‌باشد که بسیاری از نویسندگان با توجه به اختلافات با رژیم جدید کشور را ترک می‌کنند، به این افراد از آن زمان به بعد «گوسانو» (Gusano) یعنی کرم خاکی می‌گفتند. افرادی چون: سبرو ساردوی (Severo Sarduy)، گیرمو کابررا اینفانته (Guillermo Cabrera Infante) و چند تن دیگر در این گروه قرار می‌گیرند و آثار خود را در خارج از خاک وطن خود آفریدند. دوره دوم، زمانی است که سیاست انقلابی، حتی در زمینه فرهنگی دشوار می‌شود، سخت‌گیری سیاسی که در سال ۱۹۶۸ با رسوایی‌که اثر تئاتری آنتون آروفات، با نام هفت علیه تباس (Los siete contra Tebas) ایجاد می‌کند دیده شد که انتقادی پوشیده علیه رژیم انقلابی بود. این اثر نمایشی باعث شد تا آنتون آروفات به مدت ۱۴ سال از انتشار آثار خود محروم باشد، دوره سوم مربوط به بحران سیاسی شدیدی می‌شود که به‌عنوان جنبش عزیمت مارییل (exodo del Mariel) معروف است و بین ۱۵ آوریل و ۳۱ اکتبر سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، در این برهه از زمان حدود ۱۰۰۰۰ کوبایی در سفارت پرو پناهنده می‌شوند.

	در پنج ماه بعد از آن، حدود ۱۲۰۰۰۰ نفر، [[کوبا]] را از طریق «بندر مارییل» (Puerto de Mariel) به مقصد لیما، و به‌خصوص، میامی ترک می‌کنند، در میان این افراد که به «ماریه لیتوس» [i] معروف شدند می‌توان از افرادی چون رینالدو آرناس (Reinaldo Arenas) ، آنتونیو بنیتس روخو (Antonio Benites Rojo) و کارلوس ویکتوریا (Carlos Victoria) نام برد. چهارمین دوره مهاجرت روشنفکران مربوط به «دوره ویژه» (Periodo especial) (سال‌های ۹۰) می‌شود؛ که در سال ۱۹۹۴، تعداد بسیاری از کوبایی‌های ناامید به خاطر فقر به آب زدند و به آمریکا پناهنده شدند. بین این افراد، بسیاری از نویسندگان نیز از کشور خارج شدند که یا بنا به دلایل سیاسی و یا مشکلات اقتصادی و گاهی به هردو دلیل کوبا را ترک کردند و به کشورهای مختلف از جمله مکزیک، [[آمریکا]]، اسپانیا و فرانسه رفتند، در میان اینان افرادی چون الیسئو آلبرتو (Eliseo Alberto) ، نربرتو فوئنتس (Norberto Fuentes) ، خسوس دیاس (Jesus Diaz) و تعداد دیگری بودند. این نویسندگان در خارج از کوبا آثار خود را می‌آفرینند و مراکز انتشاراتی قدرتمندی چون آلفاگوآرا (Editorial Alfaguara) و یا توسکتس (Editorial Tusquets) آثار آنان را به چاپ می‌رسانند. علاوه بر این نویسندگان، می‌توان به نسل دیگری اشاره کرد که کوبایی آمریکایی هستند که آثار خود را به زبان اسپانیایی تولید می‌کنند و بعضی از آنان آثار خود را ترجمه می‌کنند و یا حتی به انگلیسی می‌نویسند. به‌هرحال این نسل نیز در بیرون از کوبا آثاری ارزشمند خلق کردند و اگرچه در خارج از [[کوبا]] زندگی می‌کنند، آثارشان از عناصر کوبایی مملو است و همان هویت کوبایی را حفظ کرده‌اند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P359</ref>		در پنج ماه بعد از آن، حدود ۱۲۰۰۰۰ نفر، [[کوبا]] را از طریق «بندر مارییل» (Puerto de Mariel) به مقصد لیما، و به‌خصوص، میامی ترک می‌کنند، در میان این افراد که به «ماریه لیتوس» [i] معروف شدند می‌توان از افرادی چون رینالدو آرناس (Reinaldo Arenas) ، آنتونیو بنیتس روخو (Antonio Benites Rojo) و کارلوس ویکتوریا (Carlos Victoria) نام برد. چهارمین دوره مهاجرت روشنفکران مربوط به «دوره ویژه» (Periodo especial) (سال‌های ۹۰) می‌شود؛ که در سال ۱۹۹۴، تعداد بسیاری از کوبایی‌های ناامید به خاطر فقر به آب زدند و به آمریکا پناهنده شدند. بین این افراد، بسیاری از نویسندگان نیز از کشور خارج شدند که یا بنا به دلایل سیاسی و یا مشکلات اقتصادی و گاهی به هردو دلیل کوبا را ترک کردند و به کشورهای مختلف از جمله مکزیک، [[آمریکا]]، اسپانیا و [[فرانسه]] رفتند، در میان اینان افرادی چون الیسئو آلبرتو (Eliseo Alberto) ، نربرتو فوئنتس (Norberto Fuentes) ، خسوس دیاس (Jesus Diaz) و تعداد دیگری بودند. این نویسندگان در خارج از کوبا آثار خود را می‌آفرینند و مراکز انتشاراتی قدرتمندی چون آلفاگوآرا (Editorial Alfaguara) و یا توسکتس (Editorial Tusquets) آثار آنان را به چاپ می‌رسانند. علاوه بر این نویسندگان، می‌توان به نسل دیگری اشاره کرد که کوبایی آمریکایی هستند که آثار خود را به زبان اسپانیایی تولید می‌کنند و بعضی از آنان آثار خود را ترجمه می‌کنند و یا حتی به انگلیسی می‌نویسند. به‌هرحال این نسل نیز در بیرون از کوبا آثاری ارزشمند خلق کردند و اگرچه در خارج از [[کوبا]] زندگی می‌کنند، آثارشان از عناصر کوبایی مملو است و همان هویت کوبایی را حفظ کرده‌اند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P359</ref>
	==='''ادبیات معاصر'''===		==='''ادبیات معاصر'''===
	==== '''[[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]]'''====		==== '''[[ادبیات کودکان و نوجوانان کوبا\|ادبیات کودک]]'''====

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-01T06:20:51Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۲۰
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	یکی دیگر از چهره‌های برجسته ادبیات کوبا در دوره رومانتیسم، گرترودیس گومز د آویاندا (Gertrudis Gomez de Avellaneda) ، می‌باشد. نویسنده‌ای بسیار جسور که در اثر معروف خود با نام ساب (Sab) (۱۸۴۱)، برده‌داری را محکوم کرد و علاوه بر آن، به‌عنوان یکی از پیشگامان فمنیسم در کوبا شناخته شد. پس از رمانتیسم، شاهد حضور مدرنیسم و مدرنیست‌ها می‌باشیم.		یکی دیگر از چهره‌های برجسته ادبیات کوبا در دوره رومانتیسم، گرترودیس گومز د آویاندا (Gertrudis Gomez de Avellaneda) ، می‌باشد. نویسنده‌ای بسیار جسور که در اثر معروف خود با نام ساب (Sab) (۱۸۴۱)، برده‌داری را محکوم کرد و علاوه بر آن، به‌عنوان یکی از پیشگامان فمنیسم در کوبا شناخته شد. پس از رمانتیسم، شاهد حضور مدرنیسم و مدرنیست‌ها می‌باشیم.

	از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. [[خوزه مارتی]] متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» (Nuestra America) به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد (Versos libres) (۱۸۸۲)، اسماعیلیه (Ismaelillo) (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (Versos sencillos) (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. [[خوزه مارتی]]، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی [[کوبا]] به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر [[ادبیات کوبا]] همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P320</ref>		از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. [[خوزه مارتی]] متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» (Nuestra America) به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد (Versos libres) (۱۸۸۲)، [[اسماعیلیه]] (Ismaelillo) (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (Versos sencillos) (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. [[خوزه مارتی]]، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی [[کوبا]] به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر [[ادبیات کوبا]] همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P320</ref>

	بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، [[کوبا]] بلافاصله به علت مداخلات [[آمریکا\|ایالات‌متحده آمریکا]] اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در [[کوبا]] به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا (Mambi) نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای ش[[مالی]] در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می یارس (Enrique Hernandez- Miyares) نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود.		بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، [[کوبا]] بلافاصله به علت مداخلات [[آمریکا\|ایالات‌متحده آمریکا]] اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در [[کوبا]] به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا (Mambi) نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای ش[[مالی]] در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می یارس (Enrique Hernandez- Miyares) نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T05:50:57Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۰
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. [[خوزه مارتی]] متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» (Nuestra America) به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد (Versos libres) (۱۸۸۲)، اسماعیلیه (Ismaelillo) (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (Versos sencillos) (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. [[خوزه مارتی]]، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی [[کوبا]] به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر [[ادبیات کوبا]] همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P320</ref>		از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. [[خوزه مارتی]] متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» (Nuestra America) به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد (Versos libres) (۱۸۸۲)، اسماعیلیه (Ismaelillo) (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (Versos sencillos) (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. [[خوزه مارتی]]، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی [[کوبا]] به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر [[ادبیات کوبا]] همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P320</ref>

	بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، [[کوبا]] بلافاصله به علت مداخلات [[آمریکا\|ایالات‌متحده آمریکا]] اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در [[کوبا]] به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا (Mambi) نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای ~~شمالی~~ در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می یارس (Enrique Hernandez- Miyares) نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود.		بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، [[کوبا]] بلافاصله به علت مداخلات [[آمریکا\|ایالات‌متحده آمریکا]] اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در [[کوبا]] به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا (Mambi) نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای ش[[مالی]] در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می یارس (Enrique Hernandez- Miyares) نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود.

	بدون شک، در اوایل قرن ۲۰، در کنار این افراد، بسیاری از شعرا هم از عرصه سیاست کناره گیری کرده و به دور از تعهدات ایدئولوژیکی شعر می‌گفتند و به شعر رمانتیک علاقه داشتند. از سال‌های ۱۹۱۰ به بعد، اصلاحاتی در زمینه ادبیات در کوبا دیده می‌شود. نثرنویسان که تا آن زمان فقط به بیان مناظر و آداب و رسوم کشور می‌پرداختند، به صحنه قهرمانی جنگ‌ها وارد می‌شوند و از این زمان به بعد، تاریخ نگاری‌ها، رمان‌ها و داستان‌هایی مرتبط با واقعیت روز خلق می‌کنند. در این برهه از زمان، تحولات بسیاری رو به افزایش بود که یکی از آن تحولات مربوط می‌شد به انتشار اولین آثار انسان شناس کوبایی، فرناندو ارتیزا (Fernando Ortiz) و حضور وی در احیای مجله‌ای با نام «مجله دو ماهانه کوبا» و همین‌طور چاپ مجله‌های جدیدی که با آزادی به نقد می‌پرداختند از جمله «کوبای معاصر» (۱۹۱۳) یا «مجله اجتماعی» (۱۹۱۶) بسیار تاثیرگذار بود، در این مجلات، بهترین نثرنویسان، شاعران و مقاله‌نویسان آن دوره، مقالاتی منتشر می‌کردند و نگرانی‌هایشان را در مورد مسائل روز بیان می‌نمودند. افرادی چون: ماکس انریکز اورنیا (Max Enriquez Hurena)، آلفونسو ارناندس کاتا (Alfonso Hernandez Cata) ، خوزه آنتونیو راموس (Jose Antonio Ramos) ، خسوس کاستیانوس (Jesus Castellanos)، میگل دکاریون (Miguel de Carrion)، آرتورو مونتوریا (Arturo Montorrey)، خوزه ماریا چاکن ای کالبو (Jose Maria Chacon Y Calvo) به‌عنوان نسل اول جمهوری شناخته می‌شوند که بسیاری از این افراد، با هدف رسوایی زشتی‌های اجتماعی به خلق آثار خود پرداختند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P322</ref>		بدون شک، در اوایل قرن ۲۰، در کنار این افراد، بسیاری از شعرا هم از عرصه سیاست کناره گیری کرده و به دور از تعهدات ایدئولوژیکی شعر می‌گفتند و به شعر رمانتیک علاقه داشتند. از سال‌های ۱۹۱۰ به بعد، اصلاحاتی در زمینه ادبیات در کوبا دیده می‌شود. نثرنویسان که تا آن زمان فقط به بیان مناظر و آداب و رسوم کشور می‌پرداختند، به صحنه قهرمانی جنگ‌ها وارد می‌شوند و از این زمان به بعد، تاریخ نگاری‌ها، رمان‌ها و داستان‌هایی مرتبط با واقعیت روز خلق می‌کنند. در این برهه از زمان، تحولات بسیاری رو به افزایش بود که یکی از آن تحولات مربوط می‌شد به انتشار اولین آثار انسان شناس کوبایی، فرناندو ارتیزا (Fernando Ortiz) و حضور وی در احیای مجله‌ای با نام «مجله دو ماهانه کوبا» و همین‌طور چاپ مجله‌های جدیدی که با آزادی به نقد می‌پرداختند از جمله «کوبای معاصر» (۱۹۱۳) یا «مجله اجتماعی» (۱۹۱۶) بسیار تاثیرگذار بود، در این مجلات، بهترین نثرنویسان، شاعران و مقاله‌نویسان آن دوره، مقالاتی منتشر می‌کردند و نگرانی‌هایشان را در مورد مسائل روز بیان می‌نمودند. افرادی چون: ماکس انریکز اورنیا (Max Enriquez Hurena)، آلفونسو ارناندس کاتا (Alfonso Hernandez Cata) ، خوزه آنتونیو راموس (Jose Antonio Ramos) ، خسوس کاستیانوس (Jesus Castellanos)، میگل دکاریون (Miguel de Carrion)، آرتورو مونتوریا (Arturo Montorrey)، خوزه ماریا چاکن ای کالبو (Jose Maria Chacon Y Calvo) به‌عنوان نسل اول جمهوری شناخته می‌شوند که بسیاری از این افراد، با هدف رسوایی زشتی‌های اجتماعی به خلق آثار خود پرداختند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P322</ref>

Fatemi در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۳

2024-02-23T16:03:28Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-23T05:36:34Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۶
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	۲۷۲		۲۷۲

	از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، خوزه مارتی می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. خوزه مارتی متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد" (۱۸۸۲)، اسماعیلیه۳ (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. خوزه مارتی، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی کوبا به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر ادبیات کوبا همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود. (320 ,2000 (A. Loprete,		از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. خوزه مارتی متفکری بود که به ساختن یک [[آمریکا]] عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد" (۱۸۸۲)، اسماعیلیه۳ (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. خوزه مارتی، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی کوبا به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر ادبیات کوبا همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود. (320 ,2000 (A. Loprete,

	1. Nuestra America 2. Versos libres 3. Ismaelillo		1. Nuestra America 2. Versos libres 3. Ismaelillo
خط ۵۹:		خط ۵۹:


	بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ استقلال کوبا از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، کوبا بلافاصله به علت مداخلات ایالات‌متحده آمریکا اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در کوبا به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای شمالی در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می پارس۲ نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود. بدون شک، در اوایل قرن ۲۰، در کنار این افراد، بسیاری از شعرا هم از عرصه سیاست کناره گیری کرده و به دور از تعهدات ایدئولوژیکی شعر می‌گفتند و به شعر رمانتیک علاقه داشتند. از سال‌های ۱۹۱۰ به بعد، اصلاحاتی در زمینه ادبیات در کوبا دیده می‌شود. نثرنویسان که تا آن زمان فقط به بیان مناظر و آداب و رسوم کشور می‌پرداختند، به صحنه قهرمانی جنگ‌ها وارد می‌شوند و از این زمان به بعد، تاریخ نگاری‌ها، رمان‌ها و داستان‌هایی مرتبط با واقعیت روز خلق می‌کنند. در این برهه از زمان، تحولات بسیاری رو به افزایش بود که یکی از آن تحولات مربوط می‌شد به انتشار اولین آثار انسان 1. Mambi		بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، کوبا بلافاصله به علت مداخلات ایالات‌متحده آمریکا اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در کوبا به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای شمالی در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می پارس۲ نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود. بدون شک، در اوایل قرن ۲۰، در کنار این افراد، بسیاری از شعرا هم از عرصه سیاست کناره گیری کرده و به دور از تعهدات ایدئولوژیکی شعر می‌گفتند و به شعر رمانتیک علاقه داشتند. از سال‌های ۱۹۱۰ به بعد، اصلاحاتی در زمینه ادبیات در کوبا دیده می‌شود. نثرنویسان که تا آن زمان فقط به بیان مناظر و آداب و رسوم کشور می‌پرداختند، به صحنه قهرمانی جنگ‌ها وارد می‌شوند و از این زمان به بعد، تاریخ نگاری‌ها، رمان‌ها و داستان‌هایی مرتبط با واقعیت روز خلق می‌کنند. در این برهه از زمان، تحولات بسیاری رو به افزایش بود که یکی از آن تحولات مربوط می‌شد به انتشار اولین آثار انسان 1. Mambi

	۲۷۳		۲۷۳
خط ۱۳۱:		خط ۱۳۱:
	۱۹۷۷ جایزه سروانتس را برای مجموعه آثار خود کسب کرد. A.) (Loprete, 2000, 351		۱۹۷۷ جایزه سروانتس را برای مجموعه آثار خود کسب کرد. A.) (Loprete, 2000, 351

	'''بخش۳: ادبیات مهاجران کوبایی'''		'''بخش۳: [[ادبیات مهاجران کوبایی]]'''

	تاریخ ادبیات مهاجران و تبعیدی‌های کوبایی، ادبیات مجزایی نیست، بلکه برعکس جزو رسمی و لاینفک تاریخ ادبی این کشور محسوب می‌شود. تاریخ مهاجران روشنفکر کوبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد، اولین دوره مصادف با سال‌های آغازین انقلاب، بین ۱۹۵۹ و ۱۹۶۵ می‌باشد که بسیاری از نویسندگان با توجه به اختلافات با رژیم جدید کشور را ترک می‌کنند، به این افراد از آن زمان به بعد «گوسانو» یعنی کرم خاکی می‌گفتند. افرادی چون: سبرو ساردوی"، گیرمو کابررا اینفانته۳ و چند تن دیگر در این گروه قرار می‌گیرند و آثار خود را در خارج از خاک وطن خود آفریدند. دوره دوم، زمانی است که سیاست انقلابی، حتی در زمینه فرهنگی دشوار می‌شود، سختگیری سیاسی که در سال ۱۹۶۸ با رسوایی‌که اثر تئاتری آنتون آروفات، با نام هفت علیه تباس۲ ایجاد می‌کند دیده شد که انتقادی پوشیده علیه رژیم انقلابی بود. این اثر نمایشی باعث شد تا آنتون آروفات به مدت ۱۴ سال از انتشار آثار خود محروم باشد، دوره سوم مربوط به بحران سیاسی شدیدی می‌شود که به‌عنوان جنبش عزیمت مارییل معروف است و بین ۱۵ آوریل و ۳۱ اکتبر سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، در این برهه از زمان 1. Gusano		تاریخ ادبیات مهاجران و تبعیدی‌های کوبایی، ادبیات مجزایی نیست، بلکه برعکس جزو رسمی و لاینفک تاریخ ادبی این کشور محسوب می‌شود. تاریخ مهاجران روشنفکر کوبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد، اولین دوره مصادف با سال‌های آغازین انقلاب، بین ۱۹۵۹ و ۱۹۶۵ می‌باشد که بسیاری از نویسندگان با توجه به اختلافات با رژیم جدید کشور را ترک می‌کنند، به این افراد از آن زمان به بعد «گوسانو» یعنی کرم خاکی می‌گفتند. افرادی چون: سبرو ساردوی"، گیرمو کابررا اینفانته۳ و چند تن دیگر در این گروه قرار می‌گیرند و آثار خود را در خارج از خاک وطن خود آفریدند. دوره دوم، زمانی است که سیاست انقلابی، حتی در زمینه فرهنگی دشوار می‌شود، سختگیری سیاسی که در سال ۱۹۶۸ با رسوایی‌که اثر تئاتری آنتون آروفات، با نام هفت علیه تباس۲ ایجاد می‌کند دیده شد که انتقادی پوشیده علیه رژیم انقلابی بود. این اثر نمایشی باعث شد تا آنتون آروفات به مدت ۱۴ سال از انتشار آثار خود محروم باشد، دوره سوم مربوط به بحران سیاسی شدیدی می‌شود که به‌عنوان جنبش عزیمت مارییل معروف است و بین ۱۵ آوریل و ۳۱ اکتبر سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، در این برهه از زمان 1. Gusano
خط ۲۱۲:		خط ۲۱۲:


	سال ۱۹۸۵ دیپلم ماکسیم گورکی را کسب کرد که توسط IBBY اهدا می‌شود. وکتاب راننده آبی رنگ" به یکی از دوست داشتنی‌ترین و اصیل‌ترین کتاب‌ها تبدیل شد، البته این اثر بدون اخلاق‌گرایی، توانسته ارزش‌های جاودانی انسانی و حتی مبارزه علیه مردسالاری را با تخیلات بسیار دربر گیرد. لازم به ذکر است که دورا آلونسو، خالق شخصیت Pelusin del Monte می‌باشد. Naranjo Orovio,) (2009, 137		سال ۱۹۸۵ دیپلم [[ماکسیم گورکی]] را کسب کرد که توسط IBBY اهدا می‌شود. وکتاب راننده آبی رنگ" به یکی از دوست داشتنی‌ترین و اصیل‌ترین کتاب‌ها تبدیل شد، البته این اثر بدون اخلاق‌گرایی، توانسته ارزش‌های جاودانی انسانی و حتی مبارزه علیه مردسالاری را با تخیلات بسیار دربر گیرد. لازم به ذکر است که دورا آلونسو، خالق شخصیت Pelusin del Monte می‌باشد. Naranjo Orovio,) (2009, 137

	از دیگر نویسندگان ادبیات کودک، نرسیس فلیپه۳ می‌باشد که دو جایزه کاسا د لاس آمریکاس را در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ با آثارش چون داستان‌هایی از گوآنه" و همین‌طور رومن الهه را از آن خود کرد. خولیا کالزادی یا نوئز (۱۹۴۳) از دیگر آثاری که جایزه کاسا د لاس آمریکاس را در سال ۱۹۸۴ تصاحب کرد Los chichiricu del Charco de la Jicara نام دارد، به علاوه، وی کتاب اشعاری نیز برای کودکان به چاپ رسانده که آثارش را بر اساس هویت آمریکای لاتینی، کارائیب و در آخرین آثارش، حتی از اسطوره‌های آفریقایی -کوبایی به همراه طنز و لطیفه استفاده کرده است.		از دیگر نویسندگان ادبیات کودک، نرسیس فلیپه۳ می‌باشد که دو جایزه کاسا د لاس آمریکاس را در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ با آثارش چون داستان‌هایی از گوآنه" و همین‌طور رومن الهه را از آن خود کرد. خولیا کالزادی یا نوئز (۱۹۴۳) از دیگر آثاری که جایزه کاسا د لاس آمریکاس را در سال ۱۹۸۴ تصاحب کرد Los chichiricu del Charco de la Jicara نام دارد، به علاوه، وی کتاب اشعاری نیز برای کودکان به چاپ رسانده که آثارش را بر اساس هویت آمریکای لاتینی، کارائیب و در آخرین آثارش، حتی از اسطوره‌های آفریقایی -کوبایی به همراه طنز و لطیفه استفاده کرده است.

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی «ادبیات کوبا یکی از غنی‌ترین و تاثیرگذارترین ادبیات تولید شده به زبان اسپانیایی است، با نگاهی بر تاریخ ادبیات کوبا و اولین نوشته‌های این سرزمین، به‌خوبی روشن است که ادبیات به زبان اسپانیایی در کوبا به همان دوران تسخیر و استعمار برمی‌گردد. ا...» ایجاد کرد

2023-11-25T17:56:50Z

صفحه‌ای تازه حاوی «ادبیات کوبا یکی از غنی‌ترین و تاثیرگذارترین ادبیات تولید شده به زبان اسپانیایی است، با نگاهی بر تاریخ ادبیات کوبا و اولین نوشته‌های این سرزمین، به‌خوبی روشن است که ادبیات به زبان اسپانیایی در کوبا به همان دوران تسخیر و استعمار برمی‌گردد. ا...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	==='''[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا\|تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی]]'''===		==='''[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا\|تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی]]'''===
	[[پرونده:Historia de Las Indias.jpg\|جایگزین=Historia de Las Indias\|بندانگشتی\|Historia de Las Indias]][[ادبیات کوبا]] یکی از غنی‌ترین و تاثیرگذارترین ادبیات تولید شده به زبان اسپانیایی است، با نگاهی بر تاریخ [[ادبیات کوبا]] و اولین نوشته‌های این سرزمین، به‌خوبی روشن است که ادبیات به زبان اسپانیایی در [[کوبا]] به همان دوران تسخیر و استعمار برمی‌گردد. استعمارگران به همراه خود تاریخ‌نگارانی را می‌آوردند تا وقایع مهم را نگارش کنند، اگرچه این وقایع از نقطه نظر اسپانیایی‌ها نوشته می‌شد و مختص خواننده اسپانیایی بود، اما آثار قابل توجهی از آن دوران به‌جا مانده که برای آشنایی با فرهنگ و ادب کوبا بسیار مهم می‌باشد. مهم‌ترین تاریخ نگاری که در قرن ۱۶ به [[کوبا]] آمد، راهب بارتولومه د لاس کاساس (Bartolome de las Casas) بود که اثر خود به‌نام تاریخ لاس ایندیاس (Historia de Las Indias) را نوشت.		[[پرونده:Historia de Las Indias.jpg\|جایگزین=Historia de Las Indias\|بندانگشتی\|Historia de Las Indias]][[ادبیات کوبا]] یکی از غنی‌ترین و تاثیرگذارترین ادبیات تولید شده به [[زبان اسپانیایی]] است، با نگاهی بر تاریخ [[ادبیات کوبا]] و اولین نوشته‌های این سرزمین، به‌خوبی روشن است که ادبیات به زبان اسپانیایی در [[کوبا]] به همان دوران تسخیر و استعمار برمی‌گردد. استعمارگران به همراه خود تاریخ‌نگارانی را می‌آوردند تا وقایع مهم را نگارش کنند، اگرچه این وقایع از نقطه نظر اسپانیایی‌ها نوشته می‌شد و مختص خواننده اسپانیایی بود، اما آثار قابل توجهی از آن دوران به‌جا مانده که برای آشنایی با فرهنگ و ادب کوبا بسیار مهم می‌باشد. مهم‌ترین تاریخ نگاری که در قرن ۱۶ به [[کوبا]] آمد، راهب بارتولومه د لاس کاساس (Bartolome de las Casas) بود که اثر خود به‌نام تاریخ لاس ایندیاس (Historia de Las Indias) را نوشت.

	گذشته از این اثر، به‌عنوان اولین متن ادبی نوشته شده در [[کوبا]]، می‌توان از آینه بردباری (El espejo de paciencia) نام بردکه در سال ۱۶۰۸ و توسط سیلوستر د بالبوآ (Silvestre de Balboa) نوشته‌شد، این اثر، یک شعر حماسی - تاریخی است که جامعه استعماری آن زمان را به تصویر می‌کشد و زیبایی‌های طبیعت کوبا را به معرض نمایش می‌گذارد. این شعر حماسی طولانی، داستان ربوده شدن کشیشی کوبایی را به دست دزدان دریایی فرانسوی نقل می‌کند، مردم شهر همگی به دزدان حمله می‌کنند و کشیش را نجات می‌دهند. آن‌چه که جالب توجه می‌باشد این است که قهرمان داستان یک برده سیاهپوست بود که کشیش شهر را نجات می‌دهد. ویژگی‌های کوبایی این مجموعه شعر، بیش از سه قرن بعد توسط خوزه لساما لیما (Jose Lezama Lima) ، نویسنده کوبایی، در مقدمه کتابش با نام مجموعه شعر کوبا به سال ۱۹۶۵ به خوبی چنین بیان شده است:<blockquote>«جزیره ما تاریخ خود را در درون شعر آغاز می‌کند.»<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P304</ref></blockquote>از این اثر تا اوایل قرن ۱۸، برای [[ادبیات کوبا]] یک قرن سکوت رقم می‌خورد و اثری پدیدار نمی‌شود که این سکوت با اولین اثر [[تئاتر کوبا پس از انقلاب\|تئاتری کوبا]]، با نام شاهزاده باغبان و کلوریدانو ریاکار که توسط کاپیتان کوبایی سانتیاگو د پیتا (Santiago de Pita) به نظم نوشته شد شکسته می‌شود و در سویل بین سال‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۳۳ به چاپ می‌رسد. البته صنعت چاپ در سال ۱۷۲۳ وارد [[کوبا]] شده بود، اما این اثر در سویل [[اسپانیا]] به چاپ می‌رسد.		گذشته از این اثر، به‌عنوان اولین متن ادبی نوشته شده در [[کوبا]]، می‌توان از آینه بردباری (El espejo de paciencia) نام بردکه در سال ۱۶۰۸ و توسط سیلوستر د بالبوآ (Silvestre de Balboa) نوشته‌شد، این اثر، یک شعر حماسی - تاریخی است که جامعه استعماری آن زمان را به تصویر می‌کشد و زیبایی‌های طبیعت کوبا را به معرض نمایش می‌گذارد. این شعر حماسی طولانی، داستان ربوده شدن کشیشی کوبایی را به دست دزدان دریایی فرانسوی نقل می‌کند، مردم شهر همگی به دزدان حمله می‌کنند و کشیش را نجات می‌دهند. آن‌چه که جالب توجه می‌باشد این است که قهرمان داستان یک برده سیاهپوست بود که کشیش شهر را نجات می‌دهد. ویژگی‌های کوبایی این مجموعه شعر، بیش از سه قرن بعد توسط خوزه لساما لیما (Jose Lezama Lima) ، نویسنده کوبایی، در مقدمه کتابش با نام مجموعه شعر کوبا به سال ۱۹۶۵ به خوبی چنین بیان شده است:<blockquote>«جزیره ما تاریخ خود را در درون شعر آغاز می‌کند.»<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P304</ref></blockquote>از این اثر تا اوایل قرن ۱۸، برای [[ادبیات کوبا]] یک قرن سکوت رقم می‌خورد و اثری پدیدار نمی‌شود که این سکوت با اولین اثر [[تئاتر کوبا پس از انقلاب\|تئاتری کوبا]]، با نام شاهزاده باغبان و کلوریدانو ریاکار که توسط کاپیتان کوبایی سانتیاگو د پیتا (Santiago de Pita) به نظم نوشته شد شکسته می‌شود و در سویل بین سال‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۳۳ به چاپ می‌رسد. البته صنعت چاپ در سال ۱۷۲۳ وارد [[کوبا]] شده بود، اما این اثر در سویل [[اسپانیا]] به چاپ می‌رسد.