افسانه‌ی آفرینش انسان توسط «نیو وا» - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۵۷

2023-12-22T20:57:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۵۷
خط ۴:		خط ۴:
	روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید.		روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید.

	این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد-~~-- ص---~~</ref>		این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد سوم، ص974-975.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]؛ [[اسطوره ها و افسانه های چینی\|اسطوره‌ها و افسانه‌های چینی]]؛ [[اسطوره در چین]]؛ [[اسطوره های آفرینش در چین]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[چین]]
			* [[فرهنگ عمومی در چین]]
			* [[اسطوره ها و افسانه های چینی\|اسطوره‌ها و افسانه‌های چینی]]
			* [[اسطوره در چین]]
			* [[اسطوره های آفرینش در چین]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۳

2023-11-16T21:43:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۳
خط ۲:		خط ۲:
	براساس افسانه‌های قدیمی [[یونان]]، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های [[مصر]] قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهودیان، یهودا انسان را آفریده است. اما در افسانه‌های چینی، در مورد چگونگی تولد انسان گفته شده است که «نیووا» خدایی با بدن انسان و دم اژدها آفرید. حکایت می‌کنند که پس از آفرینش جهان توسط «پانگو»، «نیووا» به همه جای جهان سفر می‌کرد. اما در عین وجود زمین، کوهستان‌ها، درختان، علف‌ها، پرندگان، حیوانات، و ماهی‌ها، اما جهان همچنان بی‌حرکت بود، زیرا انسان نبود.		براساس افسانه‌های قدیمی [[یونان]]، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های [[مصر]] قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهودیان، یهودا انسان را آفریده است. اما در افسانه‌های چینی، در مورد چگونگی تولد انسان گفته شده است که «نیووا» خدایی با بدن انسان و دم اژدها آفرید. حکایت می‌کنند که پس از آفرینش جهان توسط «پانگو»، «نیووا» به همه جای جهان سفر می‌کرد. اما در عین وجود زمین، کوهستان‌ها، درختان، علف‌ها، پرندگان، حیوانات، و ماهی‌ها، اما جهان همچنان بی‌حرکت بود، زیرا انسان نبود.
	[[پرونده:Nuwa-chinese-creator-of-mankind.jpg\|بندانگشتی\|تصویر نقاشی شده از نیو وا خالق انسان با دم اژدها]]		[[پرونده:Nuwa-chinese-creator-of-mankind.jpg\|بندانگشتی\|تصویر نقاشی شده از نیو وا خالق انسان با دم اژدها]]
	روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید. این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>		روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید.

			این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>

	نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]؛ [[اسطوره ها و افسانه های چینی\|اسطوره‌ها و افسانه‌های چینی]]؛ [[اسطوره در چین]]؛ [[اسطوره های آفرینش در چین]]		نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]؛ [[اسطوره ها و افسانه های چینی\|اسطوره‌ها و افسانه‌های چینی]]؛ [[اسطوره در چین]]؛ [[اسطوره های آفرینش در چین]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Hamidian در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۷

2023-11-15T21:17:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۷
خط ۲:		خط ۲:
	براساس افسانه‌های قدیمی [[یونان]]، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های [[مصر]] قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهودیان، یهودا انسان را آفریده است. اما در افسانه‌های چینی، در مورد چگونگی تولد انسان گفته شده است که «نیووا» خدایی با بدن انسان و دم اژدها آفرید. حکایت می‌کنند که پس از آفرینش جهان توسط «پانگو»، «نیووا» به همه جای جهان سفر می‌کرد. اما در عین وجود زمین، کوهستان‌ها، درختان، علف‌ها، پرندگان، حیوانات، و ماهی‌ها، اما جهان همچنان بی‌حرکت بود، زیرا انسان نبود.		براساس افسانه‌های قدیمی [[یونان]]، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های [[مصر]] قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهودیان، یهودا انسان را آفریده است. اما در افسانه‌های چینی، در مورد چگونگی تولد انسان گفته شده است که «نیووا» خدایی با بدن انسان و دم اژدها آفرید. حکایت می‌کنند که پس از آفرینش جهان توسط «پانگو»، «نیووا» به همه جای جهان سفر می‌کرد. اما در عین وجود زمین، کوهستان‌ها، درختان، علف‌ها، پرندگان، حیوانات، و ماهی‌ها، اما جهان همچنان بی‌حرکت بود، زیرا انسان نبود.
	[[پرونده:Nuwa-chinese-creator-of-mankind.jpg\|بندانگشتی\|تصویر نقاشی شده از نیو وا خالق انسان با دم اژدها]]		[[پرونده:Nuwa-chinese-creator-of-mankind.jpg\|بندانگشتی\|تصویر نقاشی شده از نیو وا خالق انسان با دم اژدها]]
	روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید. این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: ~~انتشارات~~ الهدی، جلد--- ص---</ref>		روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید. این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>

			نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]؛ [[اسطوره ها و افسانه های چینی\|اسطوره‌ها و افسانه‌های چینی]]؛ [[اسطوره در چین]]؛ [[اسطوره های آفرینش در چین]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Hamidian در ‏۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۴

2023-11-09T11:34:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:1nuwa2659354060685617520.jpg\|بندانگشتی\|نقاشی از نیو وا (اشاره به این مسئله که نیو وا به جای پا دم اژدها داشته است]]		[[پرونده:1nuwa2659354060685617520.jpg\|بندانگشتی\|نقاشی از نیو وا (اشاره به این مسئله که نیو وا به جای پا دم اژدها داشته است]]
	براساس افسانه‌های قدیمی [[یونان]]، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های [[مصر]] قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهودیان، یهودا انسان را آفریده است. اما در افسانه‌های چینی، در مورد چگونگی تولد انسان گفته شده است که «نیووا» خدایی با بدن انسان و دم اژدها آفرید. حکایت می‌کنند که پس از آفرینش جهان توسط «پانگو»، «نیووا» به همه جای جهان سفر می‌کرد. اما در عین وجود زمین، کوهستان‌ها، درختان، علف‌ها، پرندگان، حیوانات، و ماهی‌ها، اما جهان همچنان بی‌حرکت بود، زیرا انسان نبود.		براساس افسانه‌های قدیمی [[یونان]]، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های [[مصر]] قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهودیان، یهودا انسان را آفریده است. اما در افسانه‌های چینی، در مورد چگونگی تولد انسان گفته شده است که «نیووا» خدایی با بدن انسان و دم اژدها آفرید. حکایت می‌کنند که پس از آفرینش جهان توسط «پانگو»، «نیووا» به همه جای جهان سفر می‌کرد. اما در عین وجود زمین، کوهستان‌ها، درختان، علف‌ها، پرندگان، حیوانات، و ماهی‌ها، اما جهان همچنان بی‌حرکت بود، زیرا انسان نبود.
			[[پرونده:Nuwa-chinese-creator-of-mankind.jpg\|بندانگشتی\|تصویر نقاشی شده از نیو وا خالق انسان با دم اژدها]]
	روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید. این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: انتشارات الهدی، جلد--- ص---</ref>		روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید. این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: انتشارات الهدی، جلد--- ص---</ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Hamidian: صفحه‌ای تازه حاوی «نقاشی از نیو وا (اشاره به این مسئله که نیو وا به جای پا دم اژدها داشته است براساس افسانه‌های قدیمی یونان، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های مصر قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهو...» ایجاد کرد

2023-11-09T11:30:18Z

صفحه‌ای تازه حاوی «بندانگشتی|نقاشی از نیو وا (اشاره به این مسئله که نیو وا به جای پا دم اژدها داشته است براساس افسانه‌های قدیمی یونان، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های مصر قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهو...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[پرونده:1nuwa2659354060685617520.jpg|بندانگشتی|نقاشی از نیو وا (اشاره به این مسئله که نیو وا به جای پا دم اژدها داشته است]]
براساس افسانه‌های قدیمی [[یونان]]، انسان را پرومیهیوس آفریده و در افسانه‌های [[مصر]] قدیمی انسان را خدا آفریده، و در افسانه‌های یهودیان، یهودا انسان را آفریده است. اما در افسانه‌های چینی، در مورد چگونگی تولد انسان گفته شده است که «نیووا» خدایی با بدن انسان و دم اژدها آفرید. حکایت می‌کنند که پس از آفرینش جهان توسط «پانگو»، «نیووا» به همه جای جهان سفر می‌کرد. اما در عین وجود زمین، کوهستان‌ها، درختان، علف‌ها، پرندگان، حیوانات، و ماهی‌ها، اما جهان همچنان بی‌حرکت بود، زیرا انسان نبود.

روزی از روزها، «نیووا» هنگام سفر بر روی زمین متروک و غیر آباد، احساس تنهایی کرد. فکر کرد باید موجودی با نیروی حیاتی بیشتر به وجود بیاید. در کنار رودخانه‌ی زرد سایه خود را روی آب دید و بسیار خوشحال شد، وی تصمیم گرفت با گِل نرم در بستر رودخانه یک آدم گِلی مانند خود بسازد. لذا، چندی نگذشت که چند آدم گِلین را ساخت. این موجودات گِلی تقریبا شبیه او بودند، اما او به جای دم اژدها برای آنها پا ساخت. او با دمیدن به مجسمه‌های گِلی آنها نیروی حیات یافته و زنده شدند و توانستند بایستند، راه بروند، و حرف بزنند. لذا، «نیووا» آنها را انسان نامید. این موجود خداگونه در بدن برخی از آنها نیروی نرینگی را تزیرق کرد و در نتیجه به مرد تبدیل شدند و بعضی دیگر با ریختن نیروی مادگی روی آنها به زن تبدیل شدند. مردها و زنان دور «نیووا» به رقص در آمده و فریاد شادی سر دادند و زمین از آنان نیروی حیات گرفت. او که از این کار خودش خوشحال شده بود، طنابی را در گل و لای بستر رودخانه انداخت و طناب به گِل آغشته شد، سپس طناب را روی زمین حرکت داد و تکه‌های گِلی که به زمین می‌افتادند هرکدام به آدم کوچکی تبدیل می‌شدند. او برای دوام نسل انسانی مرد و زن را جفت هم کرد و مسئولیت زاد و ولد فرزندان را بر عهده‌ی آنان گذاشت تا انسان‌ها دنیا را در بر گرفتند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: انتشارات الهدی، جلد--- ص---</ref>

== کتابشناسی ==

افسانه­‌ی آفرینش انسان توسط «نیو وا» - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۵۷

Samiei در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۳

Hamidian در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۷

Hamidian در ‏۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۴

افسانه‌ی آفرینش انسان توسط «نیو وا» - تاریخچهٔ نسخه‌ها