http://dmelal.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87 2026-05-28T00:43:11Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.43.0 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=43158&oldid=prev 2024-05-27T11:47:26Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۷</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l5">خط ۵:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۵:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاح игра,игрище در میان مردم تا قرن های 20-19 به کار برده می شد. تئاتر روسی در [[دوران قدیم]] به وجود آمد. سرچشمه های آن در فلکور یافت می شود، آیین ها، عیدهای مرتبط با کار و زحمت. با گذشت زمان آیین ها اهمیت مقدس خود را از دست داده و تبدیل به نمایش های اجرایی شدند. به این ترتیب در آنها عنصر تئاتر به وجود آمد- نمایش دراماتیک، ряженье(جشنی که در آن لباس های بال ماسکه می پوشیدند بال ماسکه)، دیالوگ. بعدها این نمایش ساده تبدیل به درام مردمی شد، که طی پروسه خلاقیت گروهی ساخته شدند و در اذهان مردم نسل به نسل حفظ شدند.نمایش در فرآیند توسعه خود تفکیک و به انواع مختلف مجزا تقسیم شد: درام، آیین ها)، بازی. آنچه که آنها را به هم نزدیک می کرد، فقط این بود که واقعیت را منعکس می کردند و از ابزارهای بیان مشابه استفاده می کردند- دیالوگ، شعر، موزیک، ماسک زدن، بال ماسکه،پانتومیم با نقاب.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاح игра,игрище در میان مردم تا قرن های 20-19 به کار برده می شد. تئاتر روسی در [[دوران قدیم]] به وجود آمد. سرچشمه های آن در فلکور یافت می شود، آیین ها، عیدهای مرتبط با کار و زحمت. با گذشت زمان آیین ها اهمیت مقدس خود را از دست داده و تبدیل به نمایش های اجرایی شدند. به این ترتیب در آنها عنصر تئاتر به وجود آمد- نمایش دراماتیک، ряженье(جشنی که در آن لباس های بال ماسکه می پوشیدند بال ماسکه)، دیالوگ. بعدها این نمایش ساده تبدیل به درام مردمی شد، که طی پروسه خلاقیت گروهی ساخته شدند و در اذهان مردم نسل به نسل حفظ شدند.نمایش در فرآیند توسعه خود تفکیک و به انواع مختلف مجزا تقسیم شد: درام، آیین ها)، بازی. آنچه که آنها را به هم نزدیک می کرد، فقط این بود که واقعیت را منعکس می کردند و از ابزارهای بیان مشابه استفاده می کردند- دیالوگ، شعر، موزیک، ماسک زدن، بال ماسکه،پانتومیم با نقاب.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نمایش در ابتدا به صورت گروهی بود. در نمایش های گروهی خلاقیت های گروهی و دراماتیکی درهم آمیخته بود. وفور ترانه ها و دیالوگ هایی که در نمایش وجود داشت به معرفی و توصیف چهره های نمایش کمک می کرد. از گونه های دیگر نمایش یادبودهای عمومی نیز بود، که در بهار بودند و روسال نامیده می شدند. در قرن 15 روسال به مفهوم اجنه در سیمای انسان بیان می شد.آغاز هنر تئاتر [[روسیه]] در آیین ها و مراسم و نمایش ها جلوگر شد. در زمان فئودالیسم هنر تئاتر از یک طرف توسط گروه مردم و از سوی دیگر توسط اشراف فئودال توسعه یافت. در سال 957 شاهزاده خانم بزرگ الگا در قسطنطنیه با تئاتر آشنا شد. در فرسک های کلیسای صوفی کی‌یف در نیمه دوم قرن 11 نمایش های میدانی به تصویر کشیده شده است. در سال 1068 در داستانهای تاریخی ازکمدین ها(دلقک ها) نام برده شده است. در روسیه کی‌یفی سه گونه تئاتر مشهود بوده است: درباری، کلیسایی، مردمی. تثبیت تئاتر و درام در روسیه به سده 18 باز می گردد. درام آئینی و محلی و نمایشگران سیار در روسیه را، همچون کشورهای دیگر اروپائی می توان از سده 10 میلادی به بعد مشاهده کرد.درام در سده 17 به وسیله مدارس یسوعیان [[اوکراین]] در روسیه معرفی شد و دانش آموزان این مدارس تا سده 18 به صورت گروه های سیار تا دل سیبری نیز رفتند.اولین نشانه وجود تئاتر در [[مسکو]] را در سال 1672، یعنی دوران سلطنت آلکسی می بینیم. او پس از آنکه دریافت قادر به تامین مخارج یک گروه نمایشی از غرب نیست،از یوهان گوفروید <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">گرگوری </del>کشیش لوتری، و معلم یکی از مدارس مهاجر نشینان آلمانی خواست تا برای تئاتری که خود دربار ساخته بود، نمایشنامه بنویسد.نمایشنامه های گرگوری به شیوه آلمانی بودند و آنچنان مورد توجه آلکسی قرار گرفتند که اشراف را موظف به دیدن آنها می کرد. آلکسی مدرسه ای نیز با کمک هزینه دربار برای تربیت بازیگر ساخت، اما پس از مرگ او در سال 1676 این تئاتر و مدرسه هر دو فراموش شدند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نمایش در ابتدا به صورت گروهی بود. در نمایش های گروهی خلاقیت های گروهی و دراماتیکی درهم آمیخته بود. وفور ترانه ها و دیالوگ هایی که در نمایش وجود داشت به معرفی و توصیف چهره های نمایش کمک می کرد. از گونه های دیگر نمایش یادبودهای عمومی نیز بود، که در بهار بودند و روسال نامیده می شدند. در قرن 15 روسال به مفهوم اجنه در سیمای انسان بیان می شد.آغاز هنر تئاتر [[روسیه]] در آیین ها و مراسم و نمایش ها جلوگر شد. در زمان فئودالیسم هنر تئاتر از یک طرف توسط گروه مردم و از سوی دیگر توسط اشراف فئودال توسعه یافت. در سال 957 شاهزاده خانم بزرگ الگا در قسطنطنیه با تئاتر آشنا شد. در فرسک های کلیسای صوفی کی‌یف در نیمه دوم قرن 11 نمایش های میدانی به تصویر کشیده شده است. در سال 1068 در داستانهای تاریخی ازکمدین ها(دلقک ها) نام برده شده است. در روسیه کی‌یفی سه گونه تئاتر مشهود بوده است: درباری، کلیسایی، مردمی. تثبیت تئاتر و درام در روسیه به سده 18 باز می گردد. درام آئینی و محلی و نمایشگران سیار در روسیه را، همچون کشورهای دیگر اروپائی می توان از سده 10 میلادی به بعد مشاهده کرد.درام در سده 17 به وسیله مدارس یسوعیان [[اوکراین]] در روسیه معرفی شد و دانش آموزان این مدارس تا سده 18 به صورت گروه های سیار تا دل سیبری نیز رفتند.اولین نشانه وجود تئاتر در [[مسکو]] را در سال 1672، یعنی دوران سلطنت آلکسی می بینیم. او پس از آنکه دریافت قادر به تامین مخارج یک گروه نمایشی از غرب نیست،از یوهان گوفروید <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">گر[[گوری]] </ins>کشیش لوتری، و معلم یکی از مدارس مهاجر نشینان آلمانی خواست تا برای تئاتری که خود دربار ساخته بود، نمایشنامه بنویسد.نمایشنامه های گرگوری به شیوه آلمانی بودند و آنچنان مورد توجه آلکسی قرار گرفتند که اشراف را موظف به دیدن آنها می کرد. آلکسی مدرسه ای نیز با کمک هزینه دربار برای تربیت بازیگر ساخت، اما پس از مرگ او در سال 1676 این تئاتر و مدرسه هر دو فراموش شدند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>= (Как возник русский придворный театр?Татьяна Маркинова, &lt;nowiki&gt;http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-25118/&lt;/nowiki&gt;) =</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>= (Как возник русский придворный театр?Татьяна Маркинова, &lt;nowiki&gt;http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-25118/&lt;/nowiki&gt;) =</div></td></tr> </table>

127.0.0.1 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=26910&oldid=prev 2024-03-17T12:58:29Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۸</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l5">خط ۵:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۵:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاح игра,игрище در میان مردم تا قرن های 20-19 به کار برده می شد. تئاتر روسی در [[دوران قدیم]] به وجود آمد. سرچشمه های آن در فلکور یافت می شود، آیین ها، عیدهای مرتبط با کار و زحمت. با گذشت زمان آیین ها اهمیت مقدس خود را از دست داده و تبدیل به نمایش های اجرایی شدند. به این ترتیب در آنها عنصر تئاتر به وجود آمد- نمایش دراماتیک، ряженье(جشنی که در آن لباس های بال ماسکه می پوشیدند بال ماسکه)، دیالوگ. بعدها این نمایش ساده تبدیل به درام مردمی شد، که طی پروسه خلاقیت گروهی ساخته شدند و در اذهان مردم نسل به نسل حفظ شدند.نمایش در فرآیند توسعه خود تفکیک و به انواع مختلف مجزا تقسیم شد: درام، آیین ها)، بازی. آنچه که آنها را به هم نزدیک می کرد، فقط این بود که واقعیت را منعکس می کردند و از ابزارهای بیان مشابه استفاده می کردند- دیالوگ، شعر، موزیک، ماسک زدن، بال ماسکه،پانتومیم با نقاب.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاح игра,игрище در میان مردم تا قرن های 20-19 به کار برده می شد. تئاتر روسی در [[دوران قدیم]] به وجود آمد. سرچشمه های آن در فلکور یافت می شود، آیین ها، عیدهای مرتبط با کار و زحمت. با گذشت زمان آیین ها اهمیت مقدس خود را از دست داده و تبدیل به نمایش های اجرایی شدند. به این ترتیب در آنها عنصر تئاتر به وجود آمد- نمایش دراماتیک، ряженье(جشنی که در آن لباس های بال ماسکه می پوشیدند بال ماسکه)، دیالوگ. بعدها این نمایش ساده تبدیل به درام مردمی شد، که طی پروسه خلاقیت گروهی ساخته شدند و در اذهان مردم نسل به نسل حفظ شدند.نمایش در فرآیند توسعه خود تفکیک و به انواع مختلف مجزا تقسیم شد: درام، آیین ها)، بازی. آنچه که آنها را به هم نزدیک می کرد، فقط این بود که واقعیت را منعکس می کردند و از ابزارهای بیان مشابه استفاده می کردند- دیالوگ، شعر، موزیک، ماسک زدن، بال ماسکه،پانتومیم با نقاب.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نمایش در ابتدا به صورت گروهی بود. در نمایش های گروهی خلاقیت های گروهی و دراماتیکی درهم آمیخته بود. وفور ترانه ها و دیالوگ هایی که در نمایش وجود داشت به معرفی و توصیف چهره های نمایش کمک می کرد. از گونه های دیگر نمایش یادبودهای عمومی نیز بود، که در بهار بودند و روسال نامیده می شدند. در قرن 15 روسال به مفهوم اجنه در سیمای انسان بیان می شد.آغاز هنر تئاتر [[روسیه]] در آیین ها و مراسم و نمایش ها جلوگر شد. در زمان فئودالیسم هنر تئاتر از یک طرف توسط گروه مردم و از سوی دیگر توسط اشراف فئودال توسعه یافت. در سال 957 شاهزاده خانم بزرگ الگا در قسطنطنیه با تئاتر آشنا شد. در فرسک های کلیسای صوفی کی‌یف در نیمه دوم قرن 11 نمایش های میدانی به تصویر کشیده شده است. در سال 1068 در داستانهای تاریخی ازکمدین ها(دلقک ها) نام برده شده است. در روسیه کی‌یفی سه گونه تئاتر مشهود بوده است: درباری، کلیسایی، مردمی. تثبیت تئاتر و درام در روسیه به سده 18 باز می گردد. درام آئینی و محلی و نمایشگران سیار در روسیه را، همچون کشورهای دیگر اروپائی می توان از سده 10 میلادی به بعد مشاهده کرد.درام در سده 17 به وسیله مدارس یسوعیان اوکراین در روسیه معرفی شد و دانش آموزان این مدارس تا سده 18 به صورت گروه های سیار تا دل سیبری نیز رفتند.اولین نشانه وجود تئاتر در [[مسکو]] را در سال 1672، یعنی دوران سلطنت آلکسی می بینیم. او پس از آنکه دریافت قادر به تامین مخارج یک گروه نمایشی از غرب نیست،از یوهان گوفروید گرگوری کشیش لوتری، و معلم یکی از مدارس مهاجر نشینان آلمانی خواست تا برای تئاتری که خود دربار ساخته بود، نمایشنامه بنویسد.نمایشنامه های گرگوری به شیوه آلمانی بودند و آنچنان مورد توجه آلکسی قرار گرفتند که اشراف را موظف به دیدن آنها می کرد. آلکسی مدرسه ای نیز با کمک هزینه دربار برای تربیت بازیگر ساخت، اما پس از مرگ او در سال 1676 این تئاتر و مدرسه هر دو فراموش شدند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نمایش در ابتدا به صورت گروهی بود. در نمایش های گروهی خلاقیت های گروهی و دراماتیکی درهم آمیخته بود. وفور ترانه ها و دیالوگ هایی که در نمایش وجود داشت به معرفی و توصیف چهره های نمایش کمک می کرد. از گونه های دیگر نمایش یادبودهای عمومی نیز بود، که در بهار بودند و روسال نامیده می شدند. در قرن 15 روسال به مفهوم اجنه در سیمای انسان بیان می شد.آغاز هنر تئاتر [[روسیه]] در آیین ها و مراسم و نمایش ها جلوگر شد. در زمان فئودالیسم هنر تئاتر از یک طرف توسط گروه مردم و از سوی دیگر توسط اشراف فئودال توسعه یافت. در سال 957 شاهزاده خانم بزرگ الگا در قسطنطنیه با تئاتر آشنا شد. در فرسک های کلیسای صوفی کی‌یف در نیمه دوم قرن 11 نمایش های میدانی به تصویر کشیده شده است. در سال 1068 در داستانهای تاریخی ازکمدین ها(دلقک ها) نام برده شده است. در روسیه کی‌یفی سه گونه تئاتر مشهود بوده است: درباری، کلیسایی، مردمی. تثبیت تئاتر و درام در روسیه به سده 18 باز می گردد. درام آئینی و محلی و نمایشگران سیار در روسیه را، همچون کشورهای دیگر اروپائی می توان از سده 10 میلادی به بعد مشاهده کرد.درام در سده 17 به وسیله مدارس یسوعیان <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>اوکراین<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>در روسیه معرفی شد و دانش آموزان این مدارس تا سده 18 به صورت گروه های سیار تا دل سیبری نیز رفتند.اولین نشانه وجود تئاتر در [[مسکو]] را در سال 1672، یعنی دوران سلطنت آلکسی می بینیم. او پس از آنکه دریافت قادر به تامین مخارج یک گروه نمایشی از غرب نیست،از یوهان گوفروید گرگوری کشیش لوتری، و معلم یکی از مدارس مهاجر نشینان آلمانی خواست تا برای تئاتری که خود دربار ساخته بود، نمایشنامه بنویسد.نمایشنامه های گرگوری به شیوه آلمانی بودند و آنچنان مورد توجه آلکسی قرار گرفتند که اشراف را موظف به دیدن آنها می کرد. آلکسی مدرسه ای نیز با کمک هزینه دربار برای تربیت بازیگر ساخت، اما پس از مرگ او در سال 1676 این تئاتر و مدرسه هر دو فراموش شدند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>= (Как возник русский придворный театр?Татьяна Маркинова, &lt;nowiki&gt;http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-25118/&lt;/nowiki&gt;) =</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>= (Как возник русский придворный театр?Татьяна Маркинова, &lt;nowiki&gt;http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-25118/&lt;/nowiki&gt;) =</div></td></tr> </table>

127.0.0.1 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=25725&oldid=prev 2024-03-15T13:34:12Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۴</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l23">خط ۲۳:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲۳:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ب‌.   تئاتر روسیه در سال های 1850- 1800</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ب‌.   تئاتر روسیه در سال های 1850- 1800</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از سال 1805 به بعد روسیه از مهمترین دشمنان فرانسه ناپلئونی محسوب می شد و ناپلئون در جریان حمله به روسیه بود که نخستین شکست عظیم خود را خورد. احساسات ملی گرایانه در روسیه نیز همچون کشورهای دیگر در این دوره پیوسته اوج می گرفت. محبوب ترین نمایش نامه نویسان روسی در این دوره ولادیسلاو اوزرف بود، شاید از آن رو که آثار او هنگامی که روسیه از جانب فرانسه تهدید می شد، احساسات میهن پرستانه روس ها را خوش می آمد. در روسیه نیز همچون کشورهای اروپایی با سر آمدن دوران ناپلئون، استبداد تازه ای شکل گرفت. الکساندر اول ابتدا دم از آزادی رعیت ها و اصلاحات دیگر می زد، اما وقتی معلوم شد کاری از او ساخته نیست، گروه های انقلابی به تدریج شکل گرفتند و پس از آنکه نیکلای اول به سلطنت رسید(1855-1825) در همان آغاز نارضایتی عمومی به جنبش علنی تبدیل شد. این انقلاب به سرعت سرکوب شد و تزار برای پیشگیری از شورش های احتمالی آینده، شدیدترین سازمان مخفی و ممیزی اروپا را سازمان داد. اگرچه دوران حاکمیت او خلاق ترین دوران هنری روسیه بود، اما بهترین نمایش نامه ها، همواره پیش از دریافت مجوز نمایش، به شدت مثله می شدند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از سال 1805 به بعد روسیه از مهمترین دشمنان <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>فرانسه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>ناپلئونی محسوب می شد و ناپلئون در جریان حمله به روسیه بود که نخستین شکست عظیم خود را خورد. احساسات ملی گرایانه در روسیه نیز همچون کشورهای دیگر در این دوره پیوسته اوج می گرفت. محبوب ترین نمایش نامه نویسان روسی در این دوره ولادیسلاو اوزرف بود، شاید از آن رو که آثار او هنگامی که روسیه از جانب فرانسه تهدید می شد، احساسات میهن پرستانه روس ها را خوش می آمد. در روسیه نیز همچون کشورهای اروپایی با سر آمدن دوران ناپلئون، استبداد تازه ای شکل گرفت. الکساندر اول ابتدا دم از آزادی رعیت ها و اصلاحات دیگر می زد، اما وقتی معلوم شد کاری از او ساخته نیست، گروه های انقلابی به تدریج شکل گرفتند و پس از آنکه نیکلای اول به سلطنت رسید(1855-1825) در همان آغاز نارضایتی عمومی به جنبش علنی تبدیل شد. این انقلاب به سرعت سرکوب شد و تزار برای پیشگیری از شورش های احتمالی آینده، شدیدترین سازمان مخفی و ممیزی اروپا را سازمان داد. اگرچه دوران حاکمیت او خلاق ترین دوران هنری روسیه بود، اما بهترین نمایش نامه ها، همواره پیش از دریافت مجوز نمایش، به شدت مثله می شدند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>الکساندر گریبایدف در درجه اول به خاطر نمایش نامه &quot;امان از عقل&quot; (1825-1822) در خاطره ها مانده است و یکی از شاهکارهای درام روسی، و گاه تنها نمایش نامه قابل توجه روسی در سبک نئوکلاسیک به شمار می رود. قهرمان وارسته این نمایش نامه همچون قهرمان &quot;مردم گریز&quot; اثر مولی یر می کوشددیگران را نسبت به مادی گری و ریایی که جامعه در پیش دارد، آگاه سازد. متاسفانه این نمایش نامه زمانی کامل شد که شورش 1825 به وقوع پیوسته و ممیزی شدت گرفته بود، نتیجه اینکه سال ها اجازه اجرا نیافت. شکل نهایی نمایش نامه تا سال 1869 منتشر نشد. [[الکساندر پوشکین]] را معمولا پایه گذار سبک رمانتیک در روسیه می شناسند و نمایش نامه &quot;باریس گادونف&quot; با تنوع، ابعاد وسیع، قوت شاعرانه، و موضوع تاریخیش نخستین پیروزی رمانتیسم بر نئوکلاسیسم روسی بود. این اثر که گاه نخستین نمایش نامه سیاسی روسی نیز شناخته می شود، رابطه یک فرمانروا را با زیردستانش نشان می دهد. این نمایش نامه تا سال 1831 اجازه انتشار نیافت و تا سال 1870 امکان اجرا نداشت.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>الکساندر گریبایدف در درجه اول به خاطر نمایش نامه &quot;امان از عقل&quot; (1825-1822) در خاطره ها مانده است و یکی از شاهکارهای درام روسی، و گاه تنها نمایش نامه قابل توجه روسی در سبک نئوکلاسیک به شمار می رود. قهرمان وارسته این نمایش نامه همچون قهرمان &quot;مردم گریز&quot; اثر مولی یر می کوشددیگران را نسبت به مادی گری و ریایی که جامعه در پیش دارد، آگاه سازد. متاسفانه این نمایش نامه زمانی کامل شد که شورش 1825 به وقوع پیوسته و ممیزی شدت گرفته بود، نتیجه اینکه سال ها اجازه اجرا نیافت. شکل نهایی نمایش نامه تا سال 1869 منتشر نشد. [[الکساندر پوشکین]] را معمولا پایه گذار سبک رمانتیک در روسیه می شناسند و نمایش نامه &quot;باریس گادونف&quot; با تنوع، ابعاد وسیع، قوت شاعرانه، و موضوع تاریخیش نخستین پیروزی رمانتیسم بر نئوکلاسیسم روسی بود. این اثر که گاه نخستین نمایش نامه سیاسی روسی نیز شناخته می شود، رابطه یک فرمانروا را با زیردستانش نشان می دهد. این نمایش نامه تا سال 1831 اجازه انتشار نیافت و تا سال 1870 امکان اجرا نداشت.</div></td></tr> </table>

127.0.0.1 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=20828&oldid=prev 2024-02-26T08:55:44Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۵</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l14">خط ۱۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(Носов И. С. Летопись Русского театра от начала его основания до конца XVIII века. Публ. и предисл. Е. В. Барсова)  </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>(Носов И. С. Летопись Русского театра от начала его основания до конца XVIII века. Публ. и предисл. Е. В. Барсова)  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>تحول بعدی در سال 1756 رخ داد، و آن هنگامی بود که ملکه روسیه یک تئاتر دولتی ویژه نمایش های روسی ساخت. در این تئاتر گروهی که اکثرا متشکل از بازیگران ولکف بودند، نمایش می دادند. و یکی از مقامات درباری مسئول نظارت بر آن شد. دربار کمک هزینه ای بالغ بر 5000 روبل برای این شرکت در نظر گرفته بود و در مقایسه با 20000 روبلی که به گروه فرانسوی و 30000 روبلی که به گروه ایتالیایی اختصاص داده بود، بسیار ناچیز می نمود. نمایش نامه های روسی توسط دربار ممیزی و کوتاه می شدند تا در مقابل طبقه متوسط اجرا شوند. در دوران کاترین دوم(1796-1762) تئاتر در سرتاسر روسیه متداول شد. در این دوره تعداد نمایش نامه نویسان افزایش یافت و معدودی از آنها به شهرت رسیدند. رهبری تئاتر روسیه از سومارکوف به دامادش یاکف کنیاژنین(1791- 1742) منتقل شد. کنیاژنین پس از سال 1769 هفت تراژدی و تعدادی کمدی بر اساس اصول نئوکلاسیک نوشت. بهترین درام نویس روسی در سده هجدهم دنیس فانویزین نام دارد. وی در سال 1766 با نوشتن نمایش نامه "فرمانده لشگر" نخستین موفقیت خود را کسب کرد. این نمایش نامه طنزآمیز درباره مردم تازه به دوران رسیده ای است که همه مظاهر اروپای غربی را با دیده تحسین می نگرند و همه مظاهر روسی را نفی می کنند. وی با نمایش نامه "صغیر" در سال 1781 که تصویری طنزآمیز از مردمان نجیب و خشن روستایی داشت، به محبوبیت پایداری رسید. در دوران کاترین دولت نظارت شدیدی بر تئاتر اعمال می کرد. همه نمایش نامه ها به شدت ممیزی می شدند و تئاترهایی با کمک مالی دربار و دولت، طبق قوانین دربار گسترش یافتند. با آنکه اشراف تنها از نمایش های اپرایی حمایت می کردند، گروه های تئاتری نیز امنیت شغلی بیشتری یافتند. در سال 1776 گروهها عضو می پذیرفتند، و پس از سال 1789 سالی چهار نمایش انتفاعی اجرا می کردند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>تحول بعدی در سال 1756 رخ داد، و آن هنگامی بود که ملکه روسیه یک تئاتر دولتی ویژه نمایش های روسی ساخت. در این تئاتر گروهی که اکثرا متشکل از بازیگران ولکف بودند، نمایش می دادند. و یکی از مقامات درباری مسئول نظارت بر آن شد. دربار کمک هزینه ای بالغ بر 5000 روبل برای این شرکت در نظر گرفته بود و در مقایسه با 20000 روبلی که به گروه فرانسوی و 30000 روبلی که به گروه ایتالیایی اختصاص داده بود، بسیار ناچیز می نمود. نمایش نامه های روسی توسط دربار ممیزی و کوتاه می شدند تا در مقابل طبقه متوسط اجرا شوند. در دوران کاترین دوم(1796-1762) تئاتر در سرتاسر روسیه متداول شد. در این دوره تعداد نمایش نامه نویسان افزایش یافت و معدودی از آنها به شهرت رسیدند. رهبری تئاتر روسیه از سومارکوف به دامادش یاکف کنیاژنین(1791- 1742) منتقل شد. کنیاژنین پس از سال 1769 هفت تراژدی و تعدادی کمدی بر اساس اصول نئوکلاسیک نوشت. بهترین درام نویس روسی در سده هجدهم دنیس فانویزین نام دارد. وی در سال 1766 با نوشتن نمایش نامه "فرمانده لشگر" نخستین موفقیت خود را کسب کرد. این نمایش نامه طنزآمیز درباره مردم تازه به دوران رسیده ای است که همه مظاهر اروپای غربی را با دیده تحسین می نگرند و همه مظاهر روسی را نفی می کنند. وی با نمایش نامه "صغیر" در سال 1781 که تصویری طنزآمیز از مردمان نجیب و خشن روستایی داشت، به محبوبیت پایداری رسید. در دوران کاترین دولت نظارت شدیدی بر تئاتر اعمال می کرد. همه نمایش نامه ها به شدت ممیزی می شدند و تئاترهایی با کمک <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>مالی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>دربار و دولت، طبق قوانین دربار گسترش یافتند. با آنکه اشراف تنها از نمایش های اپرایی حمایت می کردند، گروه های تئاتری نیز امنیت شغلی بیشتری یافتند. در سال 1776 گروهها عضو می پذیرفتند، و پس از سال 1789 سالی چهار نمایش انتفاعی اجرا می کردند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>پس از مرگ ولکف در سال 1763، ایوان دیمیترفسکی، مشهورترین بازیگر روسی کار خود را با گروه ولکف در یاروسلاو آغاز کرد. وی در سال های 1767-1765 به خارج از کشور سفر کرده و گفته می شود در آنجا شیوه های بازیگری مشاهیری چون کلاریون، لوکن، گاریک را فرا گرفت. پس از سال 1787 او بسیار کم در صحنه ظاهر می شد، اما نفوذ اوبه عنوان معلم بازیگری بسیار زیاد بود. در سال 1791 به عنوان ناظر همه نمایش های دولتی در روسیه برگزیده شد. وی بازیگری دقیق بود که هر حرکتی را از پیش طراحی می کرد، و در نمایش های کلاسیک مجرب تر بود. یاکف شوشرین یکی دیگر از بازیگران روسی در اوایل سده نوزدهم به واسطه ایفای نقش های مهیج و شورانگیز مشهور شد و بین سال های 1810-1787 محبوب ترین بازیگر تئاتر سنت پطرزبورگ به شمار می رفت. غالب تئاترهای خصوصی در این سده توسط مالکان عمده و در زمین های آنها ساخته و اداره می شدند. پس از آنکه کاترین دوم اشراف را به حمایت از هنر ترغیب کرد و آن را نشانه روشنفکری تلقی نمود، بسیاری از نجیب زادگان آغاز به ساختن تئاترهای خصوصی کردند. غالب این تئاترها از بازیگران خود به عنوان بازیگر استفاده می کردند. در پایان سده هجدهم بسیاری از اشراف رعایای خود را برای نمایش های تئاتری تربیت می کردند. تئاتر روسی در سال 1800 پایگاه نسبتا محکمی برای خود کسب کرده بود و تعدادی درام نویس برجسته روسی پدیدار شده بودند که غالب نمایش های آنها تقلید از شیوه های فرانسوی و ایتالیایی بود، اما زمینه تحولات آینده به وضوح به چشم می خورد. پس از سال 1800 تئاتر حرفه ای در سرتاسر اروپا گسترده شد، اما تئاتر روسیه تا سده نوزدهم به شکوفایی نهایی خود نرسید.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>پس از مرگ ولکف در سال 1763، ایوان دیمیترفسکی، مشهورترین بازیگر روسی کار خود را با گروه ولکف در یاروسلاو آغاز کرد. وی در سال های 1767-1765 به خارج از کشور سفر کرده و گفته می شود در آنجا شیوه های بازیگری مشاهیری چون کلاریون، لوکن، گاریک را فرا گرفت. پس از سال 1787 او بسیار کم در صحنه ظاهر می شد، اما نفوذ اوبه عنوان معلم بازیگری بسیار زیاد بود. در سال 1791 به عنوان ناظر همه نمایش های دولتی در روسیه برگزیده شد. وی بازیگری دقیق بود که هر حرکتی را از پیش طراحی می کرد، و در نمایش های کلاسیک مجرب تر بود. یاکف شوشرین یکی دیگر از بازیگران روسی در اوایل سده نوزدهم به واسطه ایفای نقش های مهیج و شورانگیز مشهور شد و بین سال های 1810-1787 محبوب ترین بازیگر تئاتر سنت پطرزبورگ به شمار می رفت. غالب تئاترهای خصوصی در این سده توسط مالکان عمده و در زمین های آنها ساخته و اداره می شدند. پس از آنکه کاترین دوم اشراف را به حمایت از هنر ترغیب کرد و آن را نشانه روشنفکری تلقی نمود، بسیاری از نجیب زادگان آغاز به ساختن تئاترهای خصوصی کردند. غالب این تئاترها از بازیگران خود به عنوان بازیگر استفاده می کردند. در پایان سده هجدهم بسیاری از اشراف رعایای خود را برای نمایش های تئاتری تربیت می کردند. تئاتر روسی در سال 1800 پایگاه نسبتا محکمی برای خود کسب کرده بود و تعدادی درام نویس برجسته روسی پدیدار شده بودند که غالب نمایش های آنها تقلید از شیوه های فرانسوی و ایتالیایی بود، اما زمینه تحولات آینده به وضوح به چشم می خورد. پس از سال 1800 تئاتر حرفه ای در سرتاسر اروپا گسترده شد، اما تئاتر روسیه تا سده نوزدهم به شکوفایی نهایی خود نرسید.</div></td></tr> </table>

127.0.0.1 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=18789&oldid=prev 2024-02-23T08:14:42Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۴</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l5">خط ۵:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۵:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاح игра,игрище در میان مردم تا قرن های 20-19 به کار برده می شد. تئاتر روسی در [[دوران قدیم]] به وجود آمد. سرچشمه های آن در فلکور یافت می شود، آیین ها، عیدهای مرتبط با کار و زحمت. با گذشت زمان آیین ها اهمیت مقدس خود را از دست داده و تبدیل به نمایش های اجرایی شدند. به این ترتیب در آنها عنصر تئاتر به وجود آمد- نمایش دراماتیک، ряженье(جشنی که در آن لباس های بال ماسکه می پوشیدند بال ماسکه)، دیالوگ. بعدها این نمایش ساده تبدیل به درام مردمی شد، که طی پروسه خلاقیت گروهی ساخته شدند و در اذهان مردم نسل به نسل حفظ شدند.نمایش در فرآیند توسعه خود تفکیک و به انواع مختلف مجزا تقسیم شد: درام، آیین ها)، بازی. آنچه که آنها را به هم نزدیک می کرد، فقط این بود که واقعیت را منعکس می کردند و از ابزارهای بیان مشابه استفاده می کردند- دیالوگ، شعر، موزیک، ماسک زدن، بال ماسکه،پانتومیم با نقاب.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاح игра,игрище در میان مردم تا قرن های 20-19 به کار برده می شد. تئاتر روسی در [[دوران قدیم]] به وجود آمد. سرچشمه های آن در فلکور یافت می شود، آیین ها، عیدهای مرتبط با کار و زحمت. با گذشت زمان آیین ها اهمیت مقدس خود را از دست داده و تبدیل به نمایش های اجرایی شدند. به این ترتیب در آنها عنصر تئاتر به وجود آمد- نمایش دراماتیک، ряженье(جشنی که در آن لباس های بال ماسکه می پوشیدند بال ماسکه)، دیالوگ. بعدها این نمایش ساده تبدیل به درام مردمی شد، که طی پروسه خلاقیت گروهی ساخته شدند و در اذهان مردم نسل به نسل حفظ شدند.نمایش در فرآیند توسعه خود تفکیک و به انواع مختلف مجزا تقسیم شد: درام، آیین ها)، بازی. آنچه که آنها را به هم نزدیک می کرد، فقط این بود که واقعیت را منعکس می کردند و از ابزارهای بیان مشابه استفاده می کردند- دیالوگ، شعر، موزیک، ماسک زدن، بال ماسکه،پانتومیم با نقاب.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نمایش در ابتدا به صورت گروهی بود. در نمایش های گروهی خلاقیت های گروهی و دراماتیکی درهم آمیخته بود. وفور ترانه ها و دیالوگ هایی که در نمایش وجود داشت به معرفی و توصیف چهره های نمایش کمک می کرد. از گونه های دیگر نمایش یادبودهای عمومی نیز بود، که در بهار بودند و روسال نامیده می شدند. در قرن 15 روسال به مفهوم اجنه در سیمای انسان بیان می شد.آغاز هنر تئاتر [[روسیه]] در آیین ها و مراسم و نمایش ها جلوگر شد. در زمان فئودالیسم هنر تئاتر از یک طرف توسط گروه مردم و از سوی دیگر توسط اشراف فئودال توسعه یافت. در سال 957 شاهزاده خانم بزرگ الگا در قسطنطنیه با تئاتر آشنا شد. در فرسک های کلیسای صوفی کی‌یف در نیمه دوم قرن 11 نمایش های میدانی به تصویر کشیده شده است. در سال 1068 در داستانهای تاریخی ازکمدین ها(دلقک ها) نام برده شده است. در روسیه کی‌یفی سه گونه تئاتر مشهود بوده است: درباری، کلیسایی، مردمی. تثبیت تئاتر و درام در روسیه به سده 18 باز می گردد. درام آئینی و محلی و نمایشگران سیار در روسیه را، همچون کشورهای دیگر اروپائی می توان از سده 10 میلادی به بعد مشاهده کرد.درام در سده 17 به وسیله مدارس یسوعیان اوکراین در روسیه معرفی شد و دانش آموزان این مدارس تا سده 18 به صورت گروه های سیار تا دل سیبری نیز رفتند.اولین نشانه وجود تئاتر در مسکو را در سال 1672، یعنی دوران سلطنت آلکسی می بینیم. او پس از آنکه دریافت قادر به تامین مخارج یک گروه نمایشی از غرب نیست،از یوهان گوفروید گرگوری کشیش لوتری، و معلم یکی از مدارس مهاجر نشینان آلمانی خواست تا برای تئاتری که خود دربار ساخته بود، نمایشنامه بنویسد.نمایشنامه های گرگوری به شیوه آلمانی بودند و آنچنان مورد توجه آلکسی قرار گرفتند که اشراف را موظف به دیدن آنها می کرد. آلکسی مدرسه ای نیز با کمک هزینه دربار برای تربیت بازیگر ساخت، اما پس از مرگ او در سال 1676 این تئاتر و مدرسه هر دو فراموش شدند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>نمایش در ابتدا به صورت گروهی بود. در نمایش های گروهی خلاقیت های گروهی و دراماتیکی درهم آمیخته بود. وفور ترانه ها و دیالوگ هایی که در نمایش وجود داشت به معرفی و توصیف چهره های نمایش کمک می کرد. از گونه های دیگر نمایش یادبودهای عمومی نیز بود، که در بهار بودند و روسال نامیده می شدند. در قرن 15 روسال به مفهوم اجنه در سیمای انسان بیان می شد.آغاز هنر تئاتر [[روسیه]] در آیین ها و مراسم و نمایش ها جلوگر شد. در زمان فئودالیسم هنر تئاتر از یک طرف توسط گروه مردم و از سوی دیگر توسط اشراف فئودال توسعه یافت. در سال 957 شاهزاده خانم بزرگ الگا در قسطنطنیه با تئاتر آشنا شد. در فرسک های کلیسای صوفی کی‌یف در نیمه دوم قرن 11 نمایش های میدانی به تصویر کشیده شده است. در سال 1068 در داستانهای تاریخی ازکمدین ها(دلقک ها) نام برده شده است. در روسیه کی‌یفی سه گونه تئاتر مشهود بوده است: درباری، کلیسایی، مردمی. تثبیت تئاتر و درام در روسیه به سده 18 باز می گردد. درام آئینی و محلی و نمایشگران سیار در روسیه را، همچون کشورهای دیگر اروپائی می توان از سده 10 میلادی به بعد مشاهده کرد.درام در سده 17 به وسیله مدارس یسوعیان اوکراین در روسیه معرفی شد و دانش آموزان این مدارس تا سده 18 به صورت گروه های سیار تا دل سیبری نیز رفتند.اولین نشانه وجود تئاتر در <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>مسکو<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>را در سال 1672، یعنی دوران سلطنت آلکسی می بینیم. او پس از آنکه دریافت قادر به تامین مخارج یک گروه نمایشی از غرب نیست،از یوهان گوفروید گرگوری کشیش لوتری، و معلم یکی از مدارس مهاجر نشینان آلمانی خواست تا برای تئاتری که خود دربار ساخته بود، نمایشنامه بنویسد.نمایشنامه های گرگوری به شیوه آلمانی بودند و آنچنان مورد توجه آلکسی قرار گرفتند که اشراف را موظف به دیدن آنها می کرد. آلکسی مدرسه ای نیز با کمک هزینه دربار برای تربیت بازیگر ساخت، اما پس از مرگ او در سال 1676 این تئاتر و مدرسه هر دو فراموش شدند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>= (Как возник русский придворный театр?Татьяна Маркинова, &lt;nowiki&gt;http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-25118/&lt;/nowiki&gt;) =</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>= (Как возник русский придворный театр?Татьяна Маркинова, &lt;nowiki&gt;http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-25118/&lt;/nowiki&gt;) =</div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l59">خط ۵۹:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۵۹:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در این دوره در بالشوی تئاتر در این دوره اپراها و باله هایی با سوژه های منحصرا مربوط به شوروی به وجود آمد؛ هنرستان عالی باله کلاسیک تاسیس شد؛ نمایش نامه های جذاب نویسندگان مستعد شوروی به روی صحنه ها رفت؛ نام های جدیدی از بازیگران، کارگردانان، رقاصان، طراحان رقص، خوانندگان، نوازندگان جایگاه بالایی در تاریخ تئاتر روسیه از آن خود کردند؛ تحلیل و تجزیه تئاتر شوروی، مطالعات تئاتر به وجود آمد، مجله &quot;تئاتر&quot; منتشر شد. برای همیشه در تاریخ این کشور نام استادانی چون مایا پلیسِتسکووا، داوید باروفسکوُف، یوری گریگوروویچ، آرکادی رایکین، اینوکِنتی اسماکتونُوفسکی، دراماتیست هایی چون میخائیل بولگاکوف، آلکسی آربوزوف، ویکتور رازوف، الکساندر والادین، کارگردانان و هنرپیشگانی چون استانیسلافسکی، نیمیروویچ دانچنکو، یِوگِنی واختانگوف، الکساندر تائیروف، آلیسا کانن، سالامون میخائلس، آلکسی دیکوف، روبن سیمونوف، گرگوری توفستانووف، آناتولی اِفروس، یوری لوبیموف و بسیاری دیگر از دست اندرکاران تئاتر دوره شوروی ماندگار شد. اما در واقع تمامی این افراد انسانهایی با استعداد بودند که توانستند در جوخفقان آورسانسوراتحاد جماهیر شوروی،زنده بمانند.  </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در این دوره در بالشوی تئاتر در این دوره اپراها و باله هایی با سوژه های منحصرا مربوط به شوروی به وجود آمد؛ هنرستان عالی باله کلاسیک تاسیس شد؛ نمایش نامه های جذاب نویسندگان مستعد شوروی به روی صحنه ها رفت؛ نام های جدیدی از بازیگران، کارگردانان، رقاصان، طراحان رقص، خوانندگان، نوازندگان جایگاه بالایی در تاریخ تئاتر روسیه از آن خود کردند؛ تحلیل و تجزیه تئاتر شوروی، مطالعات تئاتر به وجود آمد، مجله &quot;تئاتر&quot; منتشر شد. برای همیشه در تاریخ این کشور نام استادانی چون مایا پلیسِتسکووا، داوید باروفسکوُف، یوری گریگوروویچ، آرکادی رایکین، اینوکِنتی اسماکتونُوفسکی، دراماتیست هایی چون میخائیل بولگاکوف، آلکسی آربوزوف، ویکتور رازوف، الکساندر والادین، کارگردانان و هنرپیشگانی چون استانیسلافسکی، نیمیروویچ دانچنکو، یِوگِنی واختانگوف، الکساندر تائیروف، آلیسا کانن، سالامون میخائلس، آلکسی دیکوف، روبن سیمونوف، گرگوری توفستانووف، آناتولی اِفروس، یوری لوبیموف و بسیاری دیگر از دست اندرکاران تئاتر دوره شوروی ماندگار شد. اما در واقع تمامی این افراد انسانهایی با استعداد بودند که توانستند در جوخفقان آورسانسوراتحاد جماهیر شوروی،زنده بمانند.  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در سال 1924 طی فرمان ویژه ای در کشور فعالیت استودیوهای پلاستیکی و ریتموپلاستیکی ممنوع اعلام شد. در طولچند سال آینده ،بخشی ازتئاتردر واقعشکست خورد( ماستفور در سال 1924؛ جنبش تئاتری "بلوز آبی" در سال 1933؛ تئاتر مِیِرهولد(گوستیم) در سال 1938؛ تئاتر اروپایی(گوسِت) با سالامون میخوئلسوم(یک سالقبل از آن،در سال 1948کشتهشد) در سال 1949؛ کامِرنی تئاتر تائیروف در سال 1950)، و بسیاری از بسیاری از هنرمنداناعدامو یامحکومبه زندان شدند. در سال های 1930تاثیر از آثارنویسندگانخارجیمعاصردر آثارنمایشیو ممنوع شدند. استثنائاتبه طور جداگانهدر بالاترین سطحبررسی می شدند. قطعنامه پس ازجنگ 26 اوت1946 "درباره مجموع تئاترهای دراماتیکو اقداماتبرای بهبودآن" باعث تحکیماین موقعیت شد. در این قطعنامه موارد زیر خاطر نشان شده است: "به عقیده کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، یکی از علت های مهم وجود معایب عمده در مجموعه تئاترهای دراماتیک در کار نامطلوب نمایشنامه نویسان است. بسیاری ازنمایشنامه نویسان به دنبال مسائل ریشه ای دوران معاصر هستند و زندگی و خواسته ای مردم را نمی دانند، نمی توانند ویژگی های خوب و کیفیت انسان شوروی را به تصویر بکشند. ایننمایشنامه نویسانفراموش کرده اند کهتئاترشورویمی تواندنقش خود رادر امر تربیت کارگران فقط در آن مورد انجام دهند، اگر که او فعالانه سیاست دولت شوروی را هدایت کند، که اساس سازمانی ساخت شوروی نیزهمین می باشد. در آثار نمایشنامه نویسان ما ارتباطلازمو همکاری خلاق باتئاتر وجود ندارد. هیئت اتحادیه نویسندگان اتحاد جماهیر شوروی، که وظیفه آن در هدایت آثار نویسندگان به سمت توسعههنر و ادبیات است، عملا از آثار نویسندگان بزرگ گرفته شده و هیچ کاری برای بهبود سطح ایدئولوژیک و هنری و خلق آثارآنها نمی کند، مبارزه ای علیه ابتذال در درام نیست. وضعیتنامناسب مجموع تئاترهای دراماتیک حاکی از عدم وجود منتقدان اساسی تئاتر بلشویکی است." قهرمان اصلی مثبت نمایش نامه های دوره شوروی برای چند دهه پرواتاریا بود که یک تصویر مجموعه از "انسان ساده شوروی" بود. تاسی از لنین و زندگی او جایگاه مهمی در سالن های تئاتر به خود اختصاص داده بود. لنین تئاتری یک قهرمان مهربان عاقل مثبت معرفی می شد. در دوره"گرم شدن" در فرهنگ تئاتر به سرعت نسل دهه شصت وارد شدند. به دستور وزیر فرهنگ کاترین الکسِیونا فورتسِوا تئاتر معروف مسکو در تاگانک زیر نظر یوری پتروویچ لوبیموف گشایش یافت، تئاتری که به یکباره مخالفت باروح تئاتررئالیسم سوسیالیستی و گذر به تئاتر شاعرانه، نمادین و​​منطقه ای را نشان داد. تئاتر در تاگانک، به یکباره رایج ترین تئاتر نه تنها در مسکو، که در تمام کشور برای چندین سال شد، به طور رسمیبه عنوانپایین ترینرده ازتئاترتعریف شده بودگروه های آماتور به رده های پایین‌تر رفتند.  </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در سال 1924 طی فرمان ویژه ای در کشور فعالیت استودیوهای پلاستیکی و ریتموپلاستیکی ممنوع اعلام شد. در طولچند سال آینده ،بخشی ازتئاتردر واقعشکست خورد( ماستفور در سال 1924؛ جنبش تئاتری "بلوز آبی" در سال 1933؛ تئاتر مِیِرهولد(گوستیم) در سال 1938؛ تئاتر اروپایی(گوسِت) با سالامون میخوئلسوم(یک سالقبل از آن،در سال 1948کشتهشد) در سال 1949؛ کامِرنی تئاتر تائیروف در سال 1950)، و بسیاری از بسیاری از هنرمنداناعدامو یامحکومبه زندان شدند. در سال های 1930تاثیر از آثارنویسندگانخارجیمعاصردر آثارنمایشیو ممنوع شدند. استثنائاتبه طور جداگانهدر بالاترین سطحبررسی می شدند. قطعنامه پس ازجنگ 26 اوت1946 "درباره مجموع تئاترهای دراماتیکو اقداماتبرای بهبودآن" باعث تحکیماین موقعیت شد. در این قطعنامه موارد زیر خاطر نشان شده است: "به عقیده کمیته مرکزی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>حزب کمونیست<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>اتحاد جماهیر شوروی، یکی از علت های مهم وجود معایب عمده در مجموعه تئاترهای دراماتیک در کار نامطلوب نمایشنامه نویسان است. بسیاری ازنمایشنامه نویسان به دنبال مسائل ریشه ای دوران معاصر هستند و زندگی و خواسته ای مردم را نمی دانند، نمی توانند ویژگی های خوب و کیفیت انسان شوروی را به تصویر بکشند. ایننمایشنامه نویسانفراموش کرده اند کهتئاترشورویمی تواندنقش خود رادر امر تربیت کارگران فقط در آن مورد انجام دهند، اگر که او فعالانه سیاست دولت شوروی را هدایت کند، که اساس سازمانی ساخت شوروی نیزهمین می باشد. در آثار نمایشنامه نویسان ما ارتباطلازمو همکاری خلاق باتئاتر وجود ندارد. هیئت اتحادیه نویسندگان اتحاد جماهیر شوروی، که وظیفه آن در هدایت آثار نویسندگان به سمت توسعههنر و ادبیات است، عملا از آثار نویسندگان بزرگ گرفته شده و هیچ کاری برای بهبود سطح ایدئولوژیک و هنری و خلق آثارآنها نمی کند، مبارزه ای علیه ابتذال در درام نیست. وضعیتنامناسب مجموع تئاترهای دراماتیک حاکی از عدم وجود منتقدان اساسی تئاتر بلشویکی است." قهرمان اصلی مثبت نمایش نامه های دوره شوروی برای چند دهه پرواتاریا بود که یک تصویر مجموعه از "انسان ساده شوروی" بود. تاسی از لنین و زندگی او جایگاه مهمی در سالن های تئاتر به خود اختصاص داده بود. لنین تئاتری یک قهرمان مهربان عاقل مثبت معرفی می شد. در دوره"گرم شدن" در فرهنگ تئاتر به سرعت نسل دهه شصت وارد شدند. به دستور وزیر فرهنگ کاترین الکسِیونا فورتسِوا تئاتر معروف مسکو در تاگانک زیر نظر یوری پتروویچ لوبیموف گشایش یافت، تئاتری که به یکباره مخالفت باروح تئاتررئالیسم سوسیالیستی و گذر به تئاتر شاعرانه، نمادین و​​منطقه ای را نشان داد. تئاتر در تاگانک، به یکباره رایج ترین تئاتر نه تنها در مسکو، که در تمام کشور برای چندین سال شد، به طور رسمیبه عنوانپایین ترینرده ازتئاترتعریف شده بودگروه های آماتور به رده های پایین‌تر رفتند.  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>دیگر نوآوری بزرگ آن زمان در سال 1963 در مسکو، در منطقه ایزمائیلوف، تئاتر تقلید و ژست گرفتن(پانتومیم) پدیدار شد که از استودیو، برای اولین بار در جهان تئاتر ثابت برای اشخاص ناشنوا ساخته شد. ابزارهای نمایشی بیانی در این نوع تئاتر بر اساس عناصر پانتومیم، موزیک و رقص استوار بود. ژستی که به غایت تمام و کمال اجرا می شد، باعث می شود که نمایش برای تماشاچیان ناشنوا قابل درک باشد. این اعمال حرف سخنران را که به طور همزمان صدای بازی را درمی آورد، همراهی می کنند. در تئاتر دوره شوروی، تئاتر کودکان، تئاتر نوجوانان گشایش یافت، در 21 نوامبر 1965، رسما آکادمی دولتیتئاتر موسیقی کودکانمسکو به سرپرستی ناتالیا ایلاینیچنا ساتس تاسیس شد. زندگی تئاتری پایتخت همچنان روال خود را طی می کرد. اما رسیدن به پایتخت از شهرها و استان های دیگر و روستاها دشوار بود. مسکو و لنین گراد دیگر با اقامت مهاجرین بلوکه شدند. بازیگران و کارگردانان مستعد استان ها در مسکو به کار گماشته شدند و صحنه های استان ها خالی از نمایش ماند. تئاتر درشهرستانها و شهرهای روسیه ساخته می شد و وجود داشت، اما سطح آنها قابل مقایسه با تئاتر شهرهای مسکو و لنینگراد نبود. اما تئاتر پایتخت نیز قوانین خودرا داشت؛ پس از سال های &quot;گرم شدن&quot; سیستم دولتی حکومتی دولتی سخت تر شد، همانند زمانی که کمیته تزاری نمایش های را در تئاترهای تزاری تعطیل کرد، حزب نومنکلاتور شوروی ( وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی) دقیقا به همان دلایل ایدئولوژک که در آثار دراماتیک بسیاری از نمایش های شوروی دیده نمی شد، کسانی را تحت فشار زیاد وادار به تبعید نمود. برای یوری لوبیموف نیز این اتفاق افتاد.  پِرِسترویکای گورباچف و یلتسین در کنار دیگر تغییرات منجر به احیای دوباره در تئاتر نیز شد. اما در آغاز( اواخر دهه 80 و آغاز دهه 90 در قرن 20) بحران اقتصادی منجر به علاقه به تئاتر بسیار کم باشد(&lt;nowiki&gt;http://ru.wikipedia.org&lt;/nowiki&gt;).</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>دیگر نوآوری بزرگ آن زمان در سال 1963 در مسکو، در منطقه ایزمائیلوف، تئاتر تقلید و ژست گرفتن(پانتومیم) پدیدار شد که از استودیو، برای اولین بار در جهان تئاتر ثابت برای اشخاص ناشنوا ساخته شد. ابزارهای نمایشی بیانی در این نوع تئاتر بر اساس عناصر پانتومیم، موزیک و رقص استوار بود. ژستی که به غایت تمام و کمال اجرا می شد، باعث می شود که نمایش برای تماشاچیان ناشنوا قابل درک باشد. این اعمال حرف سخنران را که به طور همزمان صدای بازی را درمی آورد، همراهی می کنند. در تئاتر دوره شوروی، تئاتر کودکان، تئاتر نوجوانان گشایش یافت، در 21 نوامبر 1965، رسما آکادمی دولتیتئاتر موسیقی کودکانمسکو به سرپرستی ناتالیا ایلاینیچنا ساتس تاسیس شد. زندگی تئاتری پایتخت همچنان روال خود را طی می کرد. اما رسیدن به پایتخت از شهرها و استان های دیگر و روستاها دشوار بود. مسکو و لنین گراد دیگر با اقامت مهاجرین بلوکه شدند. بازیگران و کارگردانان مستعد استان ها در مسکو به کار گماشته شدند و صحنه های استان ها خالی از نمایش ماند. تئاتر درشهرستانها و شهرهای روسیه ساخته می شد و وجود داشت، اما سطح آنها قابل مقایسه با تئاتر شهرهای مسکو و لنینگراد نبود. اما تئاتر پایتخت نیز قوانین خودرا داشت؛ پس از سال های &quot;گرم شدن&quot; سیستم دولتی حکومتی دولتی سخت تر شد، همانند زمانی که کمیته تزاری نمایش های را در تئاترهای تزاری تعطیل کرد، حزب نومنکلاتور شوروی ( وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی) دقیقا به همان دلایل ایدئولوژک که در آثار دراماتیک بسیاری از نمایش های شوروی دیده نمی شد، کسانی را تحت فشار زیاد وادار به تبعید نمود. برای یوری لوبیموف نیز این اتفاق افتاد.  پِرِسترویکای گورباچف و یلتسین در کنار دیگر تغییرات منجر به احیای دوباره در تئاتر نیز شد. اما در آغاز( اواخر دهه 80 و آغاز دهه 90 در قرن 20) بحران اقتصادی منجر به علاقه به تئاتر بسیار کم باشد(&lt;nowiki&gt;http://ru.wikipedia.org&lt;/nowiki&gt;).</div></td></tr> </table>

127.0.0.1 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=6059&oldid=prev 2023-11-18T20:26:31Z

<p>صفحه‌ای تازه حاوی «اصطلاح &quot;تئاتر&quot;، &quot;درام&quot; در قرن 18 بود که به فرهنگ واژگان روسی وارد شد. در پایان قرن 17 اصطلاح &quot;کمدی&quot; وجود داشت، و در طول تمام قرن اصطلاح سرگرمی وجود داشت. در میان عموم مردم نیز به جای اصطلاح تئاتر اصطلاح позорище(به مسخره گرفتن کسی)، و به جای اصطلاح در...» ایجاد کرد</p> <a href="http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&amp;diff=6059">نمایش تغییرات</a>

Samiei