تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تایلند - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shekvati در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۴

2025-07-24T08:54:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	نخستین نوشتهٔ موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دورهٔ سلطنت رام کام هنگ، یعنی از [[دوران سوخوتای در تایلند\|دوران سوخوتای]] بر جای مانده است و تاریخ آن ۱۲۸۳م است. در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت(Barommakote) از پادشاهان دورهٔ [[آیوتایا]] کتاب ~~جوا[[هرات]]~~ یا جیندامانی(Jindamanee) از نخستین کتاب‌های تایلندی بود، که نوشته شد.		نخستین نوشتهٔ موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دورهٔ سلطنت رام کام هنگ، یعنی از [[دوران سوخوتای در تایلند\|دوران سوخوتای]] بر جای مانده است و تاریخ آن ۱۲۸۳م است. در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت(Barommakote) از پادشاهان دورهٔ [[آیوتایا]] کتاب جواهرات یا جیندامانی(Jindamanee) از نخستین کتاب‌های تایلندی بود، که نوشته شد.

	یکی از آثار منظوم دورهٔ [[آیوتایا]] کتابی است با عنوان فرا مالای خام لونگ(Phra Malai Kham Luong) که شاهزاده «تاماتی بت»(Thammathibet) آن را نوشته است. داستان این کتاب دربارهٔ یکی از مقدسین به نام «فرامالای» است که به درون جهنمی از گناهکاران می‌افتد و آن‌ها را تا هنگامی‌که به مواعظ او گوش می‌دهند، از عذاب دور می‌کند. این قصه موضوع بسیاری از مجسمه‌ها و نقاشی‌های [[تایلند]] قرار گرفته است.		یکی از آثار منظوم دورهٔ [[آیوتایا]] کتابی است با عنوان فرا مالای خام لونگ(Phra Malai Kham Luong) که شاهزاده «تاماتی بت»(Thammathibet) آن را نوشته است. داستان این کتاب دربارهٔ یکی از مقدسین به نام «فرامالای» است که به درون جهنمی از گناهکاران می‌افتد و آن‌ها را تا هنگامی‌که به مواعظ او گوش می‌دهند، از عذاب دور می‌کند. این قصه موضوع بسیاری از مجسمه‌ها و نقاشی‌های [[تایلند]] قرار گرفته است.

Shekvati در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۵

2025-01-30T09:45:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۵
خط ۹:		خط ۹:
	در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصاً اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.		در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصاً اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.

	یکی از سلاطین‌دانشمندان آن کشور، موسوم به واجیراودها (Vajiravudha) ملقب به رامای ششم، که مردی ادیب و صاحب‌قلم بوده است، مقداری از تئاترهای انگلیسی شکسپیر را به زبان قومی خود ترجمه کرده است و آن‌ها را در تئاتر سلطنتی نمایش داده‌اند. این پادشاه بعضی از دراماهای کلاسیک سانسکریت مانند شاکونتالا و سادتری، را نیز به زبان تایلندی درآورده است و زمان او مقدمهٔ عصر نوین در ادبیات تای به شمار می‌رود»<ref>حکمت، علی اصغر(۱۳۷۹)، «سفرنامه برما (میانمار) و سیام (تایلند) با ضمیمه سفرنامه»، رهاورد حکمت، ج۲، به کوشش محمد دبیرسیاقی، تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی،ص.583.</ref><ref>الهی، امیر سعید(1391). جامعه و فرهنگ [[تایلند]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین‌المللی الهدی]،ص.236-238.</ref>.		یکی از سلاطین‌دانشمندان آن کشور، موسوم به واجیراودها (Vajiravudha) ملقب به رامای ششم، که مردی ادیب و صاحب‌قلم بوده است، مقداری از تئاترهای انگلیسی شکسپیر را به زبان قومی خود ترجمه کرده است و آن‌ها را در تئاتر سلطنتی نمایش داده‌اند. این پادشاه بعضی از دراماهای کلاسیک سانسکریت مانند شاکونتالا و سادتری، را نیز به زبان تایلندی درآورده است و زمان او مقدمهٔ عصر نوین در ادبیات تای به شمار می‌رود»<ref>حکمت، علی اصغر(۱۳۷۹)، «سفرنامه برما (میانمار) و سیام (تایلند) با ضمیمه سفرنامه»، رهاورد حکمت، ج۲، به کوشش محمد دبیرسیاقی، تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی،ص.583.</ref>.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />

			== منبع اصلی ==
			الهی، امیر سعید(1391). جامعه و فرهنگ [[تایلند]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین‌المللی الهدی]،ص.236-238.

			==نویسنده مقاله==
			امیرسعید الهی

Samiei در ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۶

2024-04-28T21:56:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۶
خط ۵:		خط ۵:
	یکی از آثار ادبی مهم و معروف تایی رساله‌ای دربارهٔ سه جهان است که گویا یکی از پادشاهان [[دوران سوخوتای در تایلند\|دورهٔ سوخوتای]] آن را در ۱۳۴۵م، نوشت و ترای فومی‌کاتا(Traiphumikhatha) نام دارد. این کتاب یکی از رساله‌های قدیمی موجود دربارهٔ جهان‌بینی بودایی است(History of Books In Thailand (1Page)).		یکی از آثار ادبی مهم و معروف تایی رساله‌ای دربارهٔ سه جهان است که گویا یکی از پادشاهان [[دوران سوخوتای در تایلند\|دورهٔ سوخوتای]] آن را در ۱۳۴۵م، نوشت و ترای فومی‌کاتا(Traiphumikhatha) نام دارد. این کتاب یکی از رساله‌های قدیمی موجود دربارهٔ جهان‌بینی بودایی است(History of Books In Thailand (1Page)).

	«تاریخ ادبی [[تایلند]] مانند تاریخ سیاسی آن کشور از قرن سیزدهم میلادی شروع شد و در آن تاریخ، الفبای سیاسی که اکنون خط متعارف مردم است، صورت کامل حاصل کرد. از آن زمان به بعد، آثار محفوظ خردخرد به جای مانده است و همه از کتب و آثار مذهبی شروع می‌شود؛ در آن میان آثار نظم و نثر از هر دو به ظهور رسیده است و این آثار به شعر و نثر چینی قرابت و نزدیکی دارد؛ بعداً کلام منظوم و مقفا به تقلید از اشعار هند جنوبی، [[مالی]] و سانسکریت به ظهور رسیده است و کلمات بیگانه از زبان‌های سانسکریت و مالی و کامبوجی در آن‌ها به‌کار برده شده و سپس ادبیات بودایی به کلی مرکز وضع آثار ادبی [[تایلند]] شده است. مقالات و موضوعات خارج از مذهب، بعدها در قرون اخیر کم‌کم پیدا شده‌اند و حکایات بسیار از تاریخ قدیم [[چین]] در ادبیات سیامی یافت می‌شود؛ حکایات رزم‌نامهٔ معروف هندی «رامایانا» بالتمام به زبان و شعر تایلندی ترجمه شده است و بعضی اخبار و داستان‌ها را از کتاب رزم‌نامهٔ معروف «مهابهاراتا» گرفته‌اند و هم‌اکنون منظومهٔ رامایانا به شعر تایلندی یکی از منابع مهم آن داستان و یکی از آثار مهم زبان تایلندی می‌باشد.		«تاریخ ادبی [[تایلند]] مانند تاریخ سیاسی آن کشور از قرن سیزدهم میلادی شروع شد و در آن تاریخ، الفبای سیاسی که اکنون خط متعارف مردم است، صورت کامل حاصل کرد. از آن زمان به بعد، آثار محفوظ خردخرد به جای مانده است و همه از کتب و آثار مذهبی شروع می‌شود؛ در آن میان آثار نظم و نثر از هر دو به ظهور رسیده است و این آثار به شعر و نثر چینی قرابت و نزدیکی دارد؛ بعداً کلام منظوم و مقفا به تقلید از اشعار هند جنوبی، [[مالی]] و سانسکریت به ظهور رسیده است و کلمات بیگانه از زبان‌های سانسکریت و مالی و کامبوجی در آن‌ها به‌کار برده شده و سپس ادبیات بودایی به کلی مرکز وضع آثار ادبی [[تایلند]] شده است. مقالات و موضوعات خارج از مذهب، بعدها در قرون اخیر کم‌کم پیدا شده‌اند و حکایات بسیار از تاریخ قدیم [[چین]] در ادبیات سیامی یافت می‌شود؛ حکایات رزم‌نامهٔ معروف هندی «رامایانا» بالتمام به زبان و شعر تایلندی ترجمه شده است و بعضی اخبار و داستان‌ها را از کتاب رزم‌نامهٔ معروف «مهابهاراتا» گرفته‌اند و هم‌اکنون منظومهٔ رامایانا به شعر تایلندی یکی از منابع مهم آن داستان و یکی از آثار مهم [[زبان و خط رسمی تایلند\|زبان تایلندی]] می‌باشد.

	در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصاً اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.		در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصاً اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی روسیه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کانادا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تونس]]؛ [[ادبیات کلاسیک ژاپنی]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی افغانستان]]؛ [[تاریخ ادبیات معاصر لبنان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مصر]]؛ [[ادبیات باستان در چین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سنگال]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی آرژانتین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی فرانسه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مالی~~]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تایلند~~]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اوکراین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اسپانیا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اردن]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سیرالئون]].		[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی روسیه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کانادا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تونس]]؛ [[ادبیات کلاسیک ژاپنی]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی افغانستان]]؛ [[تاریخ ادبیات معاصر لبنان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مصر]]؛ [[ادبیات باستان در چین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سنگال]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی آرژانتین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی فرانسه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مالی]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اوکراین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اسپانیا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اردن]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سیرالئون]].

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۷

2024-04-27T19:27:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۷
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	یکی از سلاطین‌دانشمندان آن کشور، موسوم به واجیراودها (Vajiravudha) ملقب به رامای ششم، که مردی ادیب و صاحب‌قلم بوده است، مقداری از تئاترهای انگلیسی شکسپیر را به زبان قومی خود ترجمه کرده است و آن‌ها را در تئاتر سلطنتی نمایش داده‌اند. این پادشاه بعضی از دراماهای کلاسیک سانسکریت مانند شاکونتالا و سادتری، را نیز به زبان تایلندی درآورده است و زمان او مقدمهٔ عصر نوین در ادبیات تای به شمار می‌رود»<ref>حکمت، علی اصغر(۱۳۷۹)، «سفرنامه برما (میانمار) و سیام (تایلند) با ضمیمه سفرنامه»، رهاورد حکمت، ج۲، به کوشش محمد دبیرسیاقی، تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی،ص.583.</ref><ref>الهی، امیر سعید(1391). جامعه و فرهنگ [[تایلند]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین‌المللی الهدی]،ص.236-238.</ref>.		یکی از سلاطین‌دانشمندان آن کشور، موسوم به واجیراودها (Vajiravudha) ملقب به رامای ششم، که مردی ادیب و صاحب‌قلم بوده است، مقداری از تئاترهای انگلیسی شکسپیر را به زبان قومی خود ترجمه کرده است و آن‌ها را در تئاتر سلطنتی نمایش داده‌اند. این پادشاه بعضی از دراماهای کلاسیک سانسکریت مانند شاکونتالا و سادتری، را نیز به زبان تایلندی درآورده است و زمان او مقدمهٔ عصر نوین در ادبیات تای به شمار می‌رود»<ref>حکمت، علی اصغر(۱۳۷۹)، «سفرنامه برما (میانمار) و سیام (تایلند) با ضمیمه سفرنامه»، رهاورد حکمت، ج۲، به کوشش محمد دبیرسیاقی، تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی،ص.583.</ref><ref>الهی، امیر سعید(1391). جامعه و فرهنگ [[تایلند]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین‌المللی الهدی]،ص.236-238.</ref>.

			== نیز نگاه کنید به ==
			[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی روسیه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کانادا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی کوبا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تونس]]؛ [[ادبیات کلاسیک ژاپنی]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی افغانستان]]؛ [[تاریخ ادبیات معاصر لبنان]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مصر]]؛ [[ادبیات باستان در چین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سنگال]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی آرژانتین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی فرانسه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی مالی]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی تایلند]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اوکراین]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اسپانیا]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی اردن]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سیرالئون]].

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۸

2024-04-26T09:38:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~'''~~تاریخ ~~ادبیات و کتابت'''~~		نخستین نوشتهٔ موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دورهٔ سلطنت رام کام هنگ، یعنی از [[دوران سوخوتای در تایلند\|دوران سوخوتای]] بر جای مانده است و تاریخ آن ۱۲۸۳م است. در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت(Barommakote) از پادشاهان دورهٔ [[آیوتایا]] کتاب جوا[[هرات]] یا جیندامانی(Jindamanee) از نخستین کتاب‌های تایلندی بود، که نوشته شد.

	~~نخستین نوشته موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دوره سلطنت رام کام هنگ، یعنی~~ از ~~دوران~~ [[~~سوخوتای~~]] ~~بر جای مانده~~ است ~~و تاریخ~~ آن ~~۱۲۸۳م~~ است. ~~در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت~~ از ~~پادشاهان دوره~~ [[~~آیوتایا~~]] ~~کتاب جوا[[هرات]] یا جیندامانی' از نخستین کتاب‌های تایلندی بود، که نوشته شد~~.		یکی از آثار منظوم دورهٔ [[آیوتایا]] کتابی است با عنوان فرا مالای خام لونگ(Phra Malai Kham Luong) که شاهزاده «تاماتی بت»(Thammathibet) آن را نوشته است. داستان این کتاب دربارهٔ یکی از مقدسین به نام «فرامالای» است که به درون جهنمی از گناهکاران می‌افتد و آن‌ها را تا هنگامی‌که به مواعظ او گوش می‌دهند، از عذاب دور می‌کند. این قصه موضوع بسیاری از مجسمه‌ها و نقاشی‌های [[تایلند]] قرار گرفته است.

	یکی از آثار ~~منظوم دوره آیوتایا کتابی~~ است ~~با عنوان فرا مالای خام لونگ۳~~ که ~~شاهزاده «تاماتی بت»۲~~ آن را ~~نوشته است~~. ~~داستان~~ این کتاب ~~درباره~~ یکی از مقدسین به نام «فرامالای» است که به درون جهنمی از گناهکاران می‌افتد و آن‌ها را تا هنگامی‌که به مواعظ او گوش می‌دهند، از عذاب دور می‌کند. این قصه موضوع بسیاری از مجسمه‌ها و نقاشی‌های [[تایلند]] قرار گرفته است.		یکی از آثار ادبی مهم و معروف تایی رساله‌ای دربارهٔ سه جهان است که گویا یکی از پادشاهان [[دوران سوخوتای در تایلند\|دورهٔ سوخوتای]] آن را در ۱۳۴۵م، نوشت و ترای فومی‌کاتا(Traiphumikhatha) نام دارد. این کتاب یکی از رساله‌های قدیمی موجود دربارهٔ جهان‌بینی بودایی است(History of Books In Thailand (1Page)).

	~~یکی~~ از آثار ادبی ~~مهم~~ و معروف ~~تایی رساله‌ای درباره سه جهان~~ است ~~که گویا~~ یکی از ~~پادشاهان دوره سوخوتای~~ آن ~~را در ۱۳۴۵م، نوشت~~ و ~~ترای فومی‌کاتا نام دارد، این کتاب~~ یکی از ~~رساله‌های قدیمی موجود درباره جهان‌بینی بودایی است~~.		«تاریخ ادبی [[تایلند]] مانند تاریخ سیاسی آن کشور از قرن سیزدهم میلادی شروع شد و در آن تاریخ، الفبای سیاسی که اکنون خط متعارف مردم است، صورت کامل حاصل کرد. از آن زمان به بعد، آثار محفوظ خردخرد به جای مانده است و همه از کتب و آثار مذهبی شروع می‌شود؛ در آن میان آثار نظم و نثر از هر دو به ظهور رسیده است و این آثار به شعر و نثر چینی قرابت و نزدیکی دارد؛ بعداً کلام منظوم و مقفا به تقلید از اشعار هند جنوبی، [[مالی]] و سانسکریت به ظهور رسیده است و کلمات بیگانه از زبان‌های سانسکریت و مالی و کامبوجی در آن‌ها به‌کار برده شده و سپس ادبیات بودایی به کلی مرکز وضع آثار ادبی [[تایلند]] شده است. مقالات و موضوعات خارج از مذهب، بعدها در قرون اخیر کم‌کم پیدا شده‌اند و حکایات بسیار از تاریخ قدیم [[چین]] در ادبیات سیامی یافت می‌شود؛ حکایات رزم‌نامهٔ معروف هندی «رامایانا» بالتمام به زبان و شعر تایلندی ترجمه شده است و بعضی اخبار و داستان‌ها را از کتاب رزم‌نامهٔ معروف «مهابهاراتا» گرفته‌اند و هم‌اکنون منظومهٔ رامایانا به شعر تایلندی یکی از منابع مهم آن داستان و یکی از آثار مهم زبان تایلندی می‌باشد.

	~~«تاریخ~~ ادبی ~~تایلند مانند تاریخ سیاسی~~ آن ~~کشور~~ از قرن ~~سیزدهم میلادی شروع شد~~ و در آن ~~تاریخ، الفبای سیاسی~~ که ~~اکنون خط متعارف مردم است، صورت کامل حاصل کرد.~~ از ~~آن زمان~~ به ~~بعد، 1. Barommakote 2~~. ~~Jindamanee~~		در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصاً اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.

	3. ~~Phra Malai Kham Luong 4~~. ~~Thammathibet~~		یکی از سلاطین‌دانشمندان آن کشور، موسوم به واجیراودها (Vajiravudha) ملقب به رامای ششم، که مردی ادیب و صاحب‌قلم بوده است، مقداری از تئاترهای انگلیسی شکسپیر را به زبان قومی خود ترجمه کرده است و آن‌ها را در تئاتر سلطنتی نمایش داده‌اند. این پادشاه بعضی از دراماهای کلاسیک سانسکریت مانند شاکونتالا و سادتری، را نیز به زبان تایلندی درآورده است و زمان او مقدمهٔ عصر نوین در ادبیات تای به شمار می‌رود»<ref>حکمت، علی اصغر(۱۳۷۹)، «سفرنامه برما (میانمار) و سیام (تایلند) با ضمیمه سفرنامه»، رهاورد حکمت، ج۲، به کوشش محمد دبیرسیاقی، تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی،ص.583.</ref><ref>الهی، امیر سعید(1391). جامعه و فرهنگ [[تایلند]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین‌المللی الهدی]،ص.236-238.</ref>.

	~~5. Traiphumikhatha~~		== کتابشناسی ==

	~~6. History of Books In Thailand (1Page)~~


	آثار محفوظ خردخرد به جای مانده است و همه از کتب و آثار مذهبی شروع می‌شود؛ در آن میان آثار نظم و نثر از هر دو به ظهور رسیده است و این آثار به شعر و نثر چینی قرابت و نزدیکی دارد؛ بعدا کلام منظوم و مقفا به تقلید از اشعار هند جنوبی، [[مالی]] و سانسکریت به ظهور رسیده است و کلمات بیگانه از زبان‌های سانسکریت و مالی و کامبوجی در آن‌ها به‌کار برده شده و سپس ادبیات بودایی به کلی مرکز وضع آثار ادبی تایلند شده است. مقالات و موضوعات خارج از مذهب، بعدها در قرون اخیر کم‌کم پیدا شده‌اند و حکایات بسیار از تاریخ قدیم [[چین]] در ادبیات سیامی یافت می‌شود؛ حکایات رزم‌نامه معروف هندی «رامایانا» بالتمام به زبان و شعر تایلندی ترجمه شده است و بعضی اخبار و داستان‌ها را از کتاب رزم‌نامه معروف «مهابهاراتا» گرفته‌اند و هم‌اکنون منظومه رامایانا به شعر تایلندی یکی از منابع مهم آن داستان و یکی از آثار مهم زبان تایلندی می‌باشد.

	در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصا اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.

	یکی از سلاطین‌دانشمندان آن کشور، موسوم به واجیراودها (Vajiravudha) ملقب به رامای ششم، که مردی ادیب و صاحب‌قلم بوده است، مقداری از تئاترهای انگلیسی شکسپیر را به زبان قومی خود ترجمه کرده است و آن‌ها را در تئاتر سلطنتی نمایش داده‌اند. این پادشاه بعضی از دراماهای کلاسیک سانسکریت مانند شاکونتالا و

	لی

	~~۲۳۷~~


	~~۲۳۸~~

	سادتری، را نیز به زبان تایلندی درآورده است و زمان او مقدمه عصر نوین در ادبیات تای به شمار می‌رود» (حکمت، ۱۳۷۹: ۵۸۳).

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-14T13:53:10Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	'''تاریخ ادبیات و کتابت'''		'''تاریخ ادبیات و کتابت'''

	نخستین نوشته موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دوره سلطنت رام کام هنگ، یعنی از دوران سوخوتای بر جای مانده است و تاریخ آن ۱۲۸۳م است. در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت از پادشاهان دوره آیوتایا کتاب ~~جواهرات~~ یا جیندامانی' از نخستین کتاب‌های تایلندی بود، که نوشته شد.		نخستین نوشته موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دوره سلطنت رام کام هنگ، یعنی از دوران [[سوخوتای]] بر جای مانده است و تاریخ آن ۱۲۸۳م است. در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت از پادشاهان دوره [[آیوتایا]] کتاب جوا[[هرات]] یا جیندامانی' از نخستین کتاب‌های تایلندی بود، که نوشته شد.

	یکی از آثار منظوم دوره آیوتایا کتابی است با عنوان فرا مالای خام لونگ۳ که شاهزاده «تاماتی بت»۲ آن را نوشته است. داستان این کتاب درباره یکی از مقدسین به نام «فرامالای» است که به درون جهنمی از گناهکاران می‌افتد و آن‌ها را تا هنگامی‌که به مواعظ او گوش می‌دهند، از عذاب دور می‌کند. این قصه موضوع بسیاری از مجسمه‌ها و نقاشی‌های تایلند قرار گرفته است.		یکی از آثار منظوم دوره آیوتایا کتابی است با عنوان فرا مالای خام لونگ۳ که شاهزاده «تاماتی بت»۲ آن را نوشته است. داستان این کتاب درباره یکی از مقدسین به نام «فرامالای» است که به درون جهنمی از گناهکاران می‌افتد و آن‌ها را تا هنگامی‌که به مواعظ او گوش می‌دهند، از عذاب دور می‌کند. این قصه موضوع بسیاری از مجسمه‌ها و نقاشی‌های [[تایلند]] قرار گرفته است.

	یکی از آثار ادبی مهم و معروف تایی رساله‌ای درباره سه جهان است که گویا یکی از پادشاهان دوره سوخوتای آن را در ۱۳۴۵م، نوشت و ترای فومی‌کاتا نام دارد، این کتاب یکی از رساله‌های قدیمی موجود درباره جهان‌بینی بودایی است.		یکی از آثار ادبی مهم و معروف تایی رساله‌ای درباره سه جهان است که گویا یکی از پادشاهان دوره سوخوتای آن را در ۱۳۴۵م، نوشت و ترای فومی‌کاتا نام دارد، این کتاب یکی از رساله‌های قدیمی موجود درباره جهان‌بینی بودایی است.
خط ۱۶:		خط ۱۶:


	آثار محفوظ خردخرد به جای مانده است و همه از کتب و آثار مذهبی شروع می‌شود؛ در آن میان آثار نظم و نثر از هر دو به ظهور رسیده است و این آثار به شعر و نثر چینی قرابت و نزدیکی دارد؛ بعدا کلام منظوم و مقفا به تقلید از اشعار هند جنوبی، مالی و سانسکریت به ظهور رسیده است و کلمات بیگانه از زبان‌های سانسکریت و مالی و کامبوجی در آن‌ها به‌کار برده شده و سپس ادبیات بودایی به کلی مرکز وضع آثار ادبی تایلند شده است. مقالات و موضوعات خارج از مذهب، بعدها در قرون اخیر کم‌کم پیدا شده‌اند و حکایات بسیار از تاریخ قدیم چین در ادبیات سیامی یافت می‌شود؛ حکایات رزم‌نامه معروف هندی «رامایانا» بالتمام به زبان و شعر تایلندی ترجمه شده است و بعضی اخبار و داستان‌ها را از کتاب رزم‌نامه معروف «مهابهاراتا» گرفته‌اند و هم‌اکنون منظومه رامایانا به شعر تایلندی یکی از منابع مهم آن داستان و یکی از آثار مهم زبان تایلندی می‌باشد.		آثار محفوظ خردخرد به جای مانده است و همه از کتب و آثار مذهبی شروع می‌شود؛ در آن میان آثار نظم و نثر از هر دو به ظهور رسیده است و این آثار به شعر و نثر چینی قرابت و نزدیکی دارد؛ بعدا کلام منظوم و مقفا به تقلید از اشعار هند جنوبی، [[مالی]] و سانسکریت به ظهور رسیده است و کلمات بیگانه از زبان‌های سانسکریت و مالی و کامبوجی در آن‌ها به‌کار برده شده و سپس ادبیات بودایی به کلی مرکز وضع آثار ادبی تایلند شده است. مقالات و موضوعات خارج از مذهب، بعدها در قرون اخیر کم‌کم پیدا شده‌اند و حکایات بسیار از تاریخ قدیم [[چین]] در ادبیات سیامی یافت می‌شود؛ حکایات رزم‌نامه معروف هندی «رامایانا» بالتمام به زبان و شعر تایلندی ترجمه شده است و بعضی اخبار و داستان‌ها را از کتاب رزم‌نامه معروف «مهابهاراتا» گرفته‌اند و هم‌اکنون منظومه رامایانا به شعر تایلندی یکی از منابع مهم آن داستان و یکی از آثار مهم زبان تایلندی می‌باشد.

	در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصا اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.		در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصا اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''تاریخ ادبیات و کتابت''' نخستین نوشته موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دوره سلطنت رام کام هنگ، یعنی از دوران سوخوتای بر جای مانده است و تاریخ آن ۱۲۸۳م است. در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت از پادشاهان دوره آیوتایا کتاب ج...» ایجاد کرد

2024-03-13T17:17:27Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''تاریخ ادبیات و کتابت''' نخستین نوشته موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دوره سلطنت رام کام هنگ، یعنی از دوران سوخوتای بر جای مانده است و تاریخ آن ۱۲۸۳م است. در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت از پادشاهان دوره آیوتایا کتاب ج...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''تاریخ ادبیات و کتابت'''

نخستین نوشته موجود به الفبای زبان تایلندی، سنگ نوشته‌ای است که از دوره سلطنت رام کام هنگ، یعنی از دوران سوخوتای بر جای مانده است و تاریخ آن ۱۲۸۳م است. در ۱۷۳۲م، در هنگام سلطنت باروماکوت از پادشاهان دوره آیوتایا کتاب جواهرات یا جیندامانی' از نخستین کتاب‌های تایلندی بود، که نوشته شد.

یکی از آثار منظوم دوره آیوتایا کتابی است با عنوان فرا مالای خام لونگ۳ که شاهزاده «تاماتی بت»۲ آن را نوشته است. داستان این کتاب درباره یکی از مقدسین به نام «فرامالای» است که به درون جهنمی از گناهکاران می‌افتد و آن‌ها را تا هنگامی‌که به مواعظ او گوش می‌دهند، از عذاب دور می‌کند. این قصه موضوع بسیاری از مجسمه‌ها و نقاشی‌های تایلند قرار گرفته است.

یکی از آثار ادبی مهم و معروف تایی رساله‌ای درباره سه جهان است که گویا یکی از پادشاهان دوره سوخوتای آن را در ۱۳۴۵م، نوشت و ترای فومی‌کاتا نام دارد، این کتاب یکی از رساله‌های قدیمی موجود درباره جهان‌بینی بودایی است.

«تاریخ ادبی تایلند مانند تاریخ سیاسی آن کشور از قرن سیزدهم میلادی شروع شد و در آن تاریخ، الفبای سیاسی که اکنون خط متعارف مردم است، صورت کامل حاصل کرد. از آن زمان به بعد، 1. Barommakote 2. Jindamanee

3. Phra Malai Kham Luong 4. Thammathibet

5. Traiphumikhatha

6. History of Books In Thailand (1Page)

آثار محفوظ خردخرد به جای مانده است و همه از کتب و آثار مذهبی شروع می‌شود؛ در آن میان آثار نظم و نثر از هر دو به ظهور رسیده است و این آثار به شعر و نثر چینی قرابت و نزدیکی دارد؛ بعدا کلام منظوم و مقفا به تقلید از اشعار هند جنوبی، مالی و سانسکریت به ظهور رسیده است و کلمات بیگانه از زبان‌های سانسکریت و مالی و کامبوجی در آن‌ها به‌کار برده شده و سپس ادبیات بودایی به کلی مرکز وضع آثار ادبی تایلند شده است. مقالات و موضوعات خارج از مذهب، بعدها در قرون اخیر کم‌کم پیدا شده‌اند و حکایات بسیار از تاریخ قدیم چین در ادبیات سیامی یافت می‌شود؛ حکایات رزم‌نامه معروف هندی «رامایانا» بالتمام به زبان و شعر تایلندی ترجمه شده است و بعضی اخبار و داستان‌ها را از کتاب رزم‌نامه معروف «مهابهاراتا» گرفته‌اند و هم‌اکنون منظومه رامایانا به شعر تایلندی یکی از منابع مهم آن داستان و یکی از آثار مهم زبان تایلندی می‌باشد.

در قرون جدید اندک‌اندک آثار ادبی جدیدی به‌نثر تایلندی راه یافت. نخست حکایات بسیار از داستان‌ها و عشق‌نامه‌های چینی ترجمه و نثر تایلندی غنی و توانگر شد و بعد از آن از ادبیات اروپایی، مخصوصا اشعار و منثورات فرانسوی و انگلیسی از قرن نوزدهم به بعد، کسوت آن زبان را پوشیده است و به‌تدریج نویسندگانی در آن کشور به ظهور رسیده‌اند که به تقلید از نویسندگان اروپا حکایات کوچک و رمان‌های بزرگ به زبان ملی خود نوشته‌اند.

یکی از سلاطین‌دانشمندان آن کشور، موسوم به واجیراودها (Vajiravudha) ملقب به رامای ششم، که مردی ادیب و صاحب‌قلم بوده است، مقداری از تئاترهای انگلیسی شکسپیر را به زبان قومی خود ترجمه کرده است و آن‌ها را در تئاتر سلطنتی نمایش داده‌اند. این پادشاه بعضی از دراماهای کلاسیک سانسکریت مانند شاکونتالا و

لی

۲۳۷

۲۳۸

سادتری، را نیز به زبان تایلندی درآورده است و زمان او مقدمه عصر نوین در ادبیات تای به شمار می‌رود» (حکمت، ۱۳۷۹: ۵۸۳).