تاریخ ساحل عاج - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Amani در ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۱۲

2025-10-23T17:12:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	پژوهشگران ساحل‌ عاجی، در شناخت این پیشینه و پیچیدگی مهاجرت‌ها و زندگی نسل‌های گذشته که امروز دیگر از آن‌ها اثری نیست، با دشواری بسیاری روبه‌رو هستند. این دشواری برای محقق خارجی دو چندان است. از سکونت و استقرار اقوام و قبایل سنتی [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] در این مرزوبوم، پس‌ از قرن‌های متمادی هجرت و سرگردانی، زمان زیادی نمی‌گذرد؛ با این‌‌ وجود پژوهشگران تاکنون نتوانسته‌اند مشخص کنند که نخستین مردمان، دقیقاً در چه تاریخی در این سرزمین می‌زیسته‌اند.		پژوهشگران ساحل‌ عاجی، در شناخت این پیشینه و پیچیدگی مهاجرت‌ها و زندگی نسل‌های گذشته که امروز دیگر از آن‌ها اثری نیست، با دشواری بسیاری روبه‌رو هستند. این دشواری برای محقق خارجی دو چندان است. از سکونت و استقرار اقوام و قبایل سنتی [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] در این مرزوبوم، پس‌ از قرن‌های متمادی هجرت و سرگردانی، زمان زیادی نمی‌گذرد؛ با این‌‌ وجود پژوهشگران تاکنون نتوانسته‌اند مشخص کنند که نخستین مردمان، دقیقاً در چه تاریخی در این سرزمین می‌زیسته‌اند[i].

	قدیمی‌ترین اقوام ساکن در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، در اواخر سده پانزدهم به این سرزمین مهاجرت کرده‌اند و کوچ و استقرار اقوام دیگر، به‌ مرور تا انتهای قرن نوزدهم ادامه می‌یابد؛ سده‌ای که مشخصه آن تسریع افزایش و استقرار جمعیت در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] و نیز آغاز مبادله و ارتباط میان اقوام مختلف آن، در پی گسترش نواحی زراعی و جذابیت مناطق زرخیز است. این مراودات، به‌ ویژه در ناحیه شمالی، محصول تلاقی انگیزه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی گوناگونی همچون پویایی و تحرک اقوامی چون دیولاها یا بروز مسئله برده‌داری در میان گروهی از این جوامع بود.		قدیمی‌ترین اقوام ساکن در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، در اواخر سده پانزدهم به این سرزمین مهاجرت کرده‌اند و کوچ و استقرار اقوام دیگر، به‌ مرور تا انتهای قرن نوزدهم ادامه می‌یابد؛ سده‌ای که مشخصه آن تسریع افزایش و استقرار جمعیت در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] و نیز آغاز مبادله و ارتباط میان اقوام مختلف آن، در پی گسترش نواحی زراعی و جذابیت مناطق زرخیز است. این مراودات، به‌ ویژه در ناحیه شمالی، محصول تلاقی انگیزه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی گوناگونی همچون پویایی و تحرک اقوامی چون دیولاها یا بروز مسئله برده‌داری در میان گروهی از این جوامع بود.
خط ۱۲۷:		خط ۱۲۷:
	این مفهوم البته خیلی پیش‌تر، در دهه 40 میلادی و از سوی دانشجویان ساحل‌ عاجی در داکار مطرح شده بود؛ اما باز در زمانی که بدیه در غیبت بوآنی حکومت را در دست گرفت، به‌ عنوان راه چاره‌ای برای خروج از بحران اقتصادی و جالب اینکه به بهانه گرد‌آوردن اقوام و قبایل مختلف و متعدد گرد هویتی ملی، دوباره آن را پیش کشید.		این مفهوم البته خیلی پیش‌تر، در دهه 40 میلادی و از سوی دانشجویان ساحل‌ عاجی در داکار مطرح شده بود؛ اما باز در زمانی که بدیه در غیبت بوآنی حکومت را در دست گرفت، به‌ عنوان راه چاره‌ای برای خروج از بحران اقتصادی و جالب اینکه به بهانه گرد‌آوردن اقوام و قبایل مختلف و متعدد گرد هویتی ملی، دوباره آن را پیش کشید.

	در غرب آفریقا روایت مشهوری است که هر یک از اتباع کشورهای همسایه، برای پارو کردن پول به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] می‌آیند و همین‌ که کسی پایش به زمین این کشور می‌رسد، اسکناس ده‌‌هزار فرانکی پیش پای خود می‌بیند؛ پس با لبخندی رو به‌ سوی اسکناس این‌گونه می‌گوید: <blockquote>«عجب! بگذار برسم! هنوز آب اینجا را هم ننوشیده‌ام!»<ref>SY, Cherif (2002). ''Bendré'' [[ساحل عاج#~~%20msocom%201~~\|[Z1]]] n°205, 14 octobre 2002.</ref></blockquote>اما همانطور که اشاره شد، [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] در سال‌های 80 میلادی با مشکلات اقتصادی عدیده‌ای مواجه می‌گردد و این تصویر کاملاً دگرگون می‌شود؛ بنابراین، در مقابل سیل بیکاری و مشکلات اقتصادی، بدیه تصمیم جنجال‌ برانگیزی می‌گیرد و چنین اعلام می‌کند که تنها کسی ساحل‌ عاجی محسوب می‌شود که چهار پشت او در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] به‌‌ دنیا آمده باشند. از دید رقبا و مخالفان، موضوع بدین‌گونه تفسیر می‌شود که بدیه با این کار می‌خواهد، واتارا را از صحنه خارج کند که تفسیر نادرستی نیز نمی‌نمود، کما اینکه در نهایت هم این اتفاق رخ داد.		در غرب آفریقا روایت مشهوری است که هر یک از اتباع کشورهای همسایه، برای پارو کردن پول به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] می‌آیند و همین‌ که کسی پایش به زمین این کشور می‌رسد، اسکناس ده‌‌هزار فرانکی پیش پای خود می‌بیند؛ پس با لبخندی رو به‌ سوی اسکناس این‌گونه می‌گوید: <blockquote>«عجب! بگذار برسم! هنوز آب اینجا را هم ننوشیده‌ام!»<ref>SY, Cherif (2002). ''Bendré'' [[ساحل عاج# msocom 1\|[Z1]]] n°205, 14 octobre 2002.</ref></blockquote>اما همانطور که اشاره شد، [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] در سال‌های 80 میلادی با مشکلات اقتصادی عدیده‌ای مواجه می‌گردد و این تصویر کاملاً دگرگون می‌شود؛ بنابراین، در مقابل سیل بیکاری و مشکلات اقتصادی، بدیه تصمیم جنجال‌ برانگیزی می‌گیرد و چنین اعلام می‌کند که تنها کسی ساحل‌ عاجی محسوب می‌شود که چهار پشت او در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] به‌‌ دنیا آمده باشند. از دید رقبا و مخالفان، موضوع بدین‌گونه تفسیر می‌شود که بدیه با این کار می‌خواهد، واتارا را از صحنه خارج کند که تفسیر نادرستی نیز نمی‌نمود، کما اینکه در نهایت هم این اتفاق رخ داد.

	در واقع هم بسیاری از طوایف و قبایل شمالی، به‌ ویژه ملنکه‌ها که مسلمان بودند، از دایره «ملت» خارج شدند. وانگهی واتارا، زمانی که اعلام شد نمی‌تواند برای ریاست‌جمهوری نامزد شود، اظهار داشت:<blockquote>«نمی‌خواهند من رئیس‌جمهور باشم، چون فردی هستم مسلمان و از شمال»<ref>Braeckman, C. (2005). Aux sources de la crise ivoirienne, Manière de voir, n° 79.</ref></blockquote>چراکه ساکنان شمال که اغلب مسلمان بودند، از سوی ساکنان مناطق جنوبی و ساحلی که اکثراً مسیحی بودند، متهم می‌شدند به اینکه ساحل‌ عاجی نیستند و از سرزمین‌های دیگر، همچون بورکینافاسو به اینجا آمده‌اند.		در واقع هم بسیاری از طوایف و قبایل شمالی، به‌ ویژه ملنکه‌ها که مسلمان بودند، از دایره «ملت» خارج شدند. وانگهی واتارا، زمانی که اعلام شد نمی‌تواند برای ریاست‌جمهوری نامزد شود، اظهار داشت:<blockquote>«نمی‌خواهند من رئیس‌جمهور باشم، چون فردی هستم مسلمان و از شمال»<ref>Braeckman, C. (2005). Aux sources de la crise ivoirienne, Manière de voir, n° 79.</ref></blockquote>چراکه ساکنان شمال که اغلب مسلمان بودند، از سوی ساکنان مناطق جنوبی و ساحلی که اکثراً مسیحی بودند، متهم می‌شدند به اینکه ساحل‌ عاجی نیستند و از سرزمین‌های دیگر، همچون بورکینافاسو به اینجا آمده‌اند.
خط ۲۱۵:		خط ۲۱۵:
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[تاریخ لبنان]]؛ [[تاریخ روسیه]]؛ [[تاریخ سودان]]؛ [[تاریخ کانادا]]؛ [[تاریخ ژاپن]]؛ [[تاریخ مصر]]؛ [[تاریخ چین]]؛ [[تاریخ کوبا]]؛ [[تاریخ افغانستان]]؛ [[تاریخ سنگال]]؛ [[تاریخ مالی]]؛ [[تاریخ اردن]]؛ [[تاریخ فرانسه]]؛ [[تاریخ سوریه]]؛ [[تاریخ آرژانتین]]؛ [[تاریخ اسپانیا]]؛ [[تاریخ قطر]]؛ [[تاریخ امارات متحده عربی]]؛ [[تاریخ اتیوپی]]؛ [[تاریخ سیرالئون]]؛ [[تاریخ اوکراین]]؛ [[تاریخ زیمبابوه]]؛ [[تاریخ تایلند]]؛ [[تاریخ بنگلادش]]؛ [[تاریخ سریلانکا]]؛ [[تاریخ تونس]]؛ [[تاریخ تاجیکستان]]؛ [[تاریخ قزاقستان]]؛ [[تاریخ گرجستان]]		[[تاریخ لبنان]]؛ [[تاریخ روسیه]]؛ [[تاریخ سودان]]؛ [[تاریخ کانادا]]؛ [[تاریخ ژاپن]]؛ [[تاریخ مصر]]؛ [[تاریخ چین]]؛ [[تاریخ کوبا]]؛ [[تاریخ افغانستان]]؛ [[تاریخ سنگال]]؛ [[تاریخ مالی]]؛ [[تاریخ اردن]]؛ [[تاریخ فرانسه]]؛ [[تاریخ سوریه]]؛ [[تاریخ آرژانتین]]؛ [[تاریخ اسپانیا]]؛ [[تاریخ قطر]]؛ [[تاریخ امارات متحده عربی]]؛ [[تاریخ اتیوپی]]؛ [[تاریخ سیرالئون]]؛ [[تاریخ اوکراین]]؛ [[تاریخ زیمبابوه]]؛ [[تاریخ تایلند]]؛ [[تاریخ بنگلادش]]؛ [[تاریخ سریلانکا]]؛ [[تاریخ تونس]]؛ [[تاریخ تاجیکستان]]؛ [[تاریخ قزاقستان]]؛ [[تاریخ گرجستان]]

			== پاورقی ==
			[i] - برخی از روی ابزار و آلات جنگی کشف‌شده، تاریخ 15000 تا 1000 سال پیش‌از میلاد مسیح را مطرح کرده‌اند.

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
خط ۲۲۴:		خط ۲۲۷:
	== نویسندگان مقاله ==		== نویسندگان مقاله ==
	روح الله حسینی و سعید خان ابادی		روح الله حسینی و سعید خان ابادی
	[[رده:تاریخ]]		[[index.php?title=رده:تاریخ]]

Nazanin در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۴

2024-12-15T11:34:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	گفته شده که فرانسویان، بعد از پرتغالی‌ها، دیگر میهمان ناخوانده در این منطقه بوده‌اند؛ به این ترتیب که در سده چهاردهم میلادی و در پی کسب و تجارت به آنجا وارد شده‌اند<ref>'''ساحل‌ عاج''' (1388). از مجموعه کتاب‌های سبز، به سفارش دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت ‌امور ‌خارجه. تهران: وزارت امور خارجه، مرکز چاپ و انتشارات.</ref>؛ اما روایت نزدیک‌تر به‌ واقع، سال 1637 را آغاز تماس تجار فرانسوی با [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] عنوان می‌نماید. اینان، همان‌گونه که اشاره شد، در این سال همراه با مبلغان خود به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] می‌رسند. این مبلغان در محلی به‌نام «اسینی» (Assinie) (در جنوب‌شرق [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]) ساکن می‌شوند؛ جایی که [[فرانسه]]، نخستین تأسیسات خود را در آنجا بنا می‌کند و در طول قرن 17 میلادی، به‌ طور رسمی، با تأسیس شرکت‌های تجاری، فرانسوی‌ها در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اقامت می‌گزینند و با آگاهی از منابع سرشار طبیعی آن، روزبه‌روز بر شمار آنان افزوده می‌شود. در زمان پادشاهی لوئی چهاردهم و در سال 1687، یعنی دو سال پس‌ از نگارش و اجرای قوانین موسوم به «قانون سیاه»، شمار زیادی از مبلغان و تجار فرانسوی، در ناحیه اسینی ساکن می‌شوند؛ اما در سال 1705، به‌ دلیل اینکه تجارت برده در مقابل حبوبات، عایدی چندانی نصیبشان نمی‌کند، این منطقه را ترک می‌کنند؛ اما پیش‌تر، یعنی در زمان اقامت خود، به خدمت پادشاه آن ناحیه، یعنی «زنا» (Zéna) می‌رسند و شاهزاده جوانی به‌نام «آنیابا» (Aniaba) و خویشاوند او، «بانگا» (Banga) را با خود به فرانسه می‌برند. لویی چهاردهم این دو را در دربار خود می‌پذیرد و به دین مسیح گرایش می‌یابند؛ اما زمانی که آنیابا به سرزمین خود بازمی‌گردد، دیگر جایی برای او نیست و خود نیز کمی بعد، از دنیا می‌رود. فرانسوی‌هایی که او را برگردانده بودند، باز در قلمروی اسینی ساکن می‌شوند، اما چندان در تجارت و کسب‌وکار شوقی از خود نشان نمی‌دهند. در عوض، هلندی‌ها در کار و هدف خود بسیار جدی هستند و از حضور فرانسوی‌ها ناراضی.		گفته شده که فرانسویان، بعد از پرتغالی‌ها، دیگر میهمان ناخوانده در این منطقه بوده‌اند؛ به این ترتیب که در سده چهاردهم میلادی و در پی کسب و تجارت به آنجا وارد شده‌اند<ref>'''ساحل‌ عاج''' (1388). از مجموعه کتاب‌های سبز، به سفارش دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت ‌امور ‌خارجه. تهران: وزارت امور خارجه، مرکز چاپ و انتشارات.</ref>؛ اما روایت نزدیک‌تر به‌ واقع، سال 1637 را آغاز تماس تجار فرانسوی با [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] عنوان می‌نماید. اینان، همان‌گونه که اشاره شد، در این سال همراه با مبلغان خود به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] می‌رسند. این مبلغان در محلی به‌نام «اسینی» (Assinie) (در جنوب‌شرق [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]) ساکن می‌شوند؛ جایی که [[فرانسه]]، نخستین تأسیسات خود را در آنجا بنا می‌کند و در طول قرن 17 میلادی، به‌ طور رسمی، با تأسیس شرکت‌های تجاری، فرانسوی‌ها در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اقامت می‌گزینند و با آگاهی از منابع سرشار طبیعی آن، روزبه‌روز بر شمار آنان افزوده می‌شود. در زمان پادشاهی لوئی چهاردهم و در سال 1687، یعنی دو سال پس‌ از نگارش و اجرای قوانین موسوم به «قانون سیاه»، شمار زیادی از مبلغان و تجار فرانسوی، در ناحیه اسینی ساکن می‌شوند؛ اما در سال 1705، به‌ دلیل اینکه تجارت برده در مقابل حبوبات، عایدی چندانی نصیبشان نمی‌کند، این منطقه را ترک می‌کنند؛ اما پیش‌تر، یعنی در زمان اقامت خود، به خدمت پادشاه آن ناحیه، یعنی «زنا» (Zéna) می‌رسند و شاهزاده جوانی به‌نام «آنیابا» (Aniaba) و خویشاوند او، «بانگا» (Banga) را با خود به فرانسه می‌برند. لویی چهاردهم این دو را در دربار خود می‌پذیرد و به دین مسیح گرایش می‌یابند؛ اما زمانی که آنیابا به سرزمین خود بازمی‌گردد، دیگر جایی برای او نیست و خود نیز کمی بعد، از دنیا می‌رود. فرانسوی‌هایی که او را برگردانده بودند، باز در قلمروی اسینی ساکن می‌شوند، اما چندان در تجارت و کسب‌وکار شوقی از خود نشان نمی‌دهند. در عوض، هلندی‌ها در کار و هدف خود بسیار جدی هستند و از حضور فرانسوی‌ها ناراضی.

	بی‌میلی در تجارت و فشار هلندی‌ها، در نهایت منجر به ترک [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] از سوی فرانسوی‌ها می‌گردد تا برای مدت تقریباً 140 سال، این سرزمین را ترک می‌کنند؛ اما در تمام طول سده 18، تجارت و دادوستد بردگان سیاه، اصلی‌ترین موضوع ارتباط میان مردمان [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] و بازرگانان اروپایی باقی می‌ماند و گرچه به‌اندازه کشورهایی چون نیجریه، این تجارت در آن شیوع ندارد، اما به همان اندازه، دچار تبعات اجتماعی منفی این پدیده می‌گردد؛ بدین‌ صورت که شیوع انواع بیماری‌ها و قحطی، انسان‌های زیادی را به کام مرگ می‌کشد و آمار زاد و ولد، نه‌ تنها در میان جوامعی که در کناره‌ها و در ساحل ساکن‌اند، بلکه در بین جوامع درونی‌تر نیز، به‌‌ شکل چشم‌گیری کاهش می‌یابد؛ با این‌ وجود، بهره‌کشی از سیاهان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، تا پایان قرن 19 ادامه پیدا می‌کند؛ اما طی سال‌های سده 18، فرانسه بیشتر متوجه استعمار [[سنگال]] و ناحیه کاسامانس در جنوب این کشور است. تا اینکه در سال 1843، در زمان حکومت لویی فیلیپ، پادشاه کاسب‌‌مسلک و بورژوای فرانسه، در دوره پویایی مجدد و تحرک روزافزون این کشور در استعمارگری، دوباره به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] بازمی‌گردند.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.41-43.</ref>		بی‌میلی در تجارت و فشار هلندی‌ها، در نهایت منجر به ترک [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] از سوی فرانسوی‌ها می‌گردد تا برای مدت تقریباً 140 سال، این سرزمین را ترک می‌کنند؛ اما در تمام طول سده 18، تجارت و دادوستد بردگان سیاه، اصلی‌ترین موضوع ارتباط میان مردمان [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] و بازرگانان اروپایی باقی می‌ماند و گرچه به‌اندازه کشورهایی چون نیجریه، این تجارت در آن شیوع ندارد، اما به همان اندازه، دچار تبعات اجتماعی منفی این پدیده می‌گردد؛ بدین‌ صورت که شیوع انواع بیماری‌ها و قحطی، انسان‌های زیادی را به کام مرگ می‌کشد و آمار زاد و ولد، نه‌ تنها در میان جوامعی که در کناره‌ها و در ساحل ساکن‌اند، بلکه در بین جوامع درونی‌تر نیز، به‌‌ شکل چشم‌گیری کاهش می‌یابد؛ با این‌ وجود، بهره‌کشی از سیاهان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، تا پایان قرن 19 ادامه پیدا می‌کند؛ اما طی سال‌های سده 18، فرانسه بیشتر متوجه استعمار [[سنگال]] و ناحیه کاسامانس در جنوب این کشور است. تا اینکه در سال 1843، در زمان حکومت لویی فیلیپ، پادشاه کاسب‌‌مسلک و بورژوای فرانسه، در دوره پویایی مجدد و تحرک روزافزون این کشور در استعمارگری، دوباره به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] بازمی‌گردند.

	==== [[شخصیت های موثر سیاسی و اجتماعی ساحل عاج\|آغاز استعمار رسمی]] ====		==== [[شخصیت های موثر سیاسی و اجتماعی ساحل عاج\|آغاز استعمار رسمی]] ====
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	سرانجام [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، پس‌ از آماده‌سازی امکانات و بستر سیاسی خویش، در تاریخ 7 اوت 1960 استقلال خود را از فرانسه‌ شارل دوگل به‌‌دست می‌آورد.<ref>Gerbi, A. (2006). Histoire occultée de la décolonisation franco-africaine - Impostures, refoulements et névroses, L'Harmattan, Paris.</ref> البته همچنان [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] در برخی زمینه‌ها، به‌ ویژه در حوزه اقتصاد، به فرانسه وابسته باقی ماند و هنوز نیز وابستگی‌هایش به این کشور اروپایی چندان کاهش نیافته است؛ به‌عنوان مثال، پول آن همچنان از طریق اتحادیه‌ پولی آفریقای غربی، تحت نظارت بانک دو فرانس قرار داشت و به‌ دلیل سرمایه‌گذاری‌های کلان و گسترده فرانسه در این کشور، وابستگی صنعتی و اقتصادی آن به فرانسه زیاد بود؛ به این ترتیب، شمار زیادی از فرانسویان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] باقی ماندند و مهمتر از همه، طبق قانون اساسی، زبان فرانسوی، به‌ عنوان زبان رسمی [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام گردید؛ به‌ هر روی، با اعلام استقلال، در کشور جشن و شادی به‌‌پا می‌شود و بوآنی در نطق معروف دیگری، با شکوه خاصی اعلام می‌دارد که «آفریقا سرزمین آشتی و صلح مردمان خواهد بود».		سرانجام [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، پس‌ از آماده‌سازی امکانات و بستر سیاسی خویش، در تاریخ 7 اوت 1960 استقلال خود را از فرانسه‌ شارل دوگل به‌‌دست می‌آورد.<ref>Gerbi, A. (2006). Histoire occultée de la décolonisation franco-africaine - Impostures, refoulements et névroses, L'Harmattan, Paris.</ref> البته همچنان [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] در برخی زمینه‌ها، به‌ ویژه در حوزه اقتصاد، به فرانسه وابسته باقی ماند و هنوز نیز وابستگی‌هایش به این کشور اروپایی چندان کاهش نیافته است؛ به‌عنوان مثال، پول آن همچنان از طریق اتحادیه‌ پولی آفریقای غربی، تحت نظارت بانک دو فرانس قرار داشت و به‌ دلیل سرمایه‌گذاری‌های کلان و گسترده فرانسه در این کشور، وابستگی صنعتی و اقتصادی آن به فرانسه زیاد بود؛ به این ترتیب، شمار زیادی از فرانسویان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] باقی ماندند و مهمتر از همه، طبق قانون اساسی، زبان فرانسوی، به‌ عنوان زبان رسمی [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام گردید؛ به‌ هر روی، با اعلام استقلال، در کشور جشن و شادی به‌‌پا می‌شود و بوآنی در نطق معروف دیگری، با شکوه خاصی اعلام می‌دارد که «آفریقا سرزمین آشتی و صلح مردمان خواهد بود».

	این خلاصه‌ای از راه دشوار استقلال [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] بود. سرزمینی که همچنان در کنار نام بوآنی، از نام پدران بانی استقلال خویش به نیکی یاد می‌کند. کسانی چون گابریل دادیه، ژوزف آنوما، لامین توره، دیابی، برو و دیگرانی که دیگر امروز زنده نیستند. البته در این ‌بین، کسانی چون برو، از گذشته استعماری سرزمین خود به نیکی یاد می‌کنند. امیل برو (Emile Atta Brou (1937- 2013)) (رئیس وقت مجلس ملی) در نطقی در سال 1999، از آنچه بر سر سرزمینش گذشته، چنین سخن می‌راند: «بدین‌سان در سده نوزدهم، کشور ما رسماً زاده شد... کشوری که جنگلی بود نفوذناپذیر، ساحلی ناامن که هرگونه دسترسی به آن، به‌واسطه موج‌های مهیبش ناممکن می‌نمود... . این سرزمین ناسازگار، سیندرلای مستعمرات بود... . معدود باسوادهای آن، از شمار انگشتان دست تجاوز نمی‌کردند...، نه بیمارستانی بود و نه درمانگاهی...، اما خیلی زود، پزشکانی جهادگر، شبکه بهداشت را راه می‌اندازند و... همه همچون مورچه‌های کارگر به کار مشغول می‌شوند. این کشور تا آن زمان از خوشه‌چینی، شکار و ماهیگیری ارتزاق می‌کرد؛ اما از این‌ پس قدرت استعمارگر، کشت و زرع کاکائو و قهوه را به ارمغان می‌آورد... و سرزمین ما از همین محصولات برای خود ابزار رهایی می‌سازد... . باری [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] این‌گونه بوده است! سرزمینی بدون بخت و فرصت ویژه‌ای با آب‌وهوای خشک و ناسالم؛ اما با مردمانی پر از توان و امید و برخلاف انتظار، این کشور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] است که زنگ پایان دوران حکومت قدرتمند استعمار در آفریقای سیاه را به صدا درمی‌آورد... . ناهمواری راه، هرگز زیبایی چهره این جلگه را دگرگون نکرده است»<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.68-69.</ref>		این خلاصه‌ای از راه دشوار استقلال [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] بود. سرزمینی که همچنان در کنار نام بوآنی، از نام پدران بانی استقلال خویش به نیکی یاد می‌کند. کسانی چون گابریل دادیه، ژوزف آنوما، لامین توره، دیابی، برو و دیگرانی که دیگر امروز زنده نیستند. البته در این ‌بین، کسانی چون برو، از گذشته استعماری سرزمین خود به نیکی یاد می‌کنند. امیل برو (Emile Atta Brou (1937- 2013)) (رئیس وقت مجلس ملی) در نطقی در سال 1999، از آنچه بر سر سرزمینش گذشته، چنین سخن می‌راند: «بدین‌سان در سده نوزدهم، کشور ما رسماً زاده شد... کشوری که جنگلی بود نفوذناپذیر، ساحلی ناامن که هرگونه دسترسی به آن، به‌واسطه موج‌های مهیبش ناممکن می‌نمود... . این سرزمین ناسازگار، سیندرلای مستعمرات بود... . معدود باسوادهای آن، از شمار انگشتان دست تجاوز نمی‌کردند...، نه بیمارستانی بود و نه درمانگاهی...، اما خیلی زود، پزشکانی جهادگر، شبکه بهداشت را راه می‌اندازند و... همه همچون مورچه‌های کارگر به کار مشغول می‌شوند. این کشور تا آن زمان از خوشه‌چینی، شکار و ماهیگیری ارتزاق می‌کرد؛ اما از این‌ پس قدرت استعمارگر، کشت و زرع کاکائو و قهوه را به ارمغان می‌آورد... و سرزمین ما از همین محصولات برای خود ابزار رهایی می‌سازد... . باری [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] این‌گونه بوده است! سرزمینی بدون بخت و فرصت ویژه‌ای با آب‌وهوای خشک و ناسالم؛ اما با مردمانی پر از توان و امید و برخلاف انتظار، این کشور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] است که زنگ پایان دوران حکومت قدرتمند استعمار در آفریقای سیاه را به صدا درمی‌آورد... . ناهمواری راه، هرگز زیبایی چهره این جلگه را دگرگون نکرده است»

	پس از چشیدن طعم استقلال، در ماه دسامبر سال 1961، مردم [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، هوفوئه بوآنی را به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] انتخاب می‌کنند. البته شاید صحبت از مردم در این تاریخ زود است؛ زیرا هوفوئه با مردمان متعدد و اقوام کثیری روبه‌رو بود که باید آن‌‌ها را یکپارچه می‌کرد. در همان تاریخی که [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام استقلال می‌نمود، پادشاهی کوچکی در دل آن به‌نام «سانوی»(Sanwi)، از پذیرفتن این شرایط سر باز می‌زند و با توجه به روابط خاص و متمایزی که اهالی‌اش با فرانسه داشته‌اند، ترجیح می‌دهد که همچنان تحت صیانت و حکومت فرانسوی‌ها باقی بماند. موضوعی که به تنش و درگیری می‌انجامد و در نهایت قدرت متمرکز در [[ابیجان]]، سران این قوم را دستگیر می‌کند و غائله می‌خوابد. به‌ جز این واقعه، پس‌از 1960، اتفاق دیگری مانع قدرت گرفتن فلیکس هوفوئه بوآنی نمی‌گردد.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.49-56.</ref>		پس از چشیدن طعم استقلال، در ماه دسامبر سال 1961، مردم [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، هوفوئه بوآنی را به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] انتخاب می‌کنند. البته شاید صحبت از مردم در این تاریخ زود است؛ زیرا هوفوئه با مردمان متعدد و اقوام کثیری روبه‌رو بود که باید آن‌‌ها را یکپارچه می‌کرد. در همان تاریخی که [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام استقلال می‌نمود، پادشاهی کوچکی در دل آن به‌نام «سانوی»(Sanwi)، از پذیرفتن این شرایط سر باز می‌زند و با توجه به روابط خاص و متمایزی که اهالی‌اش با فرانسه داشته‌اند، ترجیح می‌دهد که همچنان تحت صیانت و حکومت فرانسوی‌ها باقی بماند. موضوعی که به تنش و درگیری می‌انجامد و در نهایت قدرت متمرکز در [[ابیجان]]، سران این قوم را دستگیر می‌کند و غائله می‌خوابد. به‌ جز این واقعه، پس‌از 1960، اتفاق دیگری مانع قدرت گرفتن فلیکس هوفوئه بوآنی نمی‌گردد.

	==== پس‌‌ از استقلال ====		==== پس‌‌ از استقلال ====

Nazanin در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۳

2024-12-15T11:33:50Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۳

2024-07-18T04:33:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۳
خط ۲۱۱:		خط ۲۱۱:
	واتارا برخلاف قانون اساسی که ریاست‌جمهوری را فقط برای دو دوره پیوسته برای یک فرد مجاز می‌داند، در اکتبر 2020، برای سومین دوره، به‌ عنوان ریاست‌جمهوری [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] انتخاب شد. پیش‌تر درباره جانشینی واتارا مطالبی بیان شده است. بین نزدیکان وی، «گون کولیبالی» (نخست‌وزیر سابق) و «حامد باکایوکو» (نخست‌وزیر سابق و مهره مورد حمایت فرانسه و غرب و از معتمدان همسر واتارا)، از جانشینان احتمالی وی شمرده می‌شدند. البته گون کولیبالی چند ماه قبل از انتخابات ریاست‌‌جمهوری، در 8 ژوئیه 2020 در سن 61 سالگی فوت کرد و راه برای انتخاب مجدد واتارا هموار شد. حامد باکایوکو هم که به عنوان جانشین کولیبالی انتخاب شده بود، چند ماه پس‌‌ از شروع دوره سوم ریاست‌‌جمهوری واتارا، در 10 مارس 2021، در 56 سالگی درگذشت. مرگ این دو نفر البته به دلایل طبیعی اعلام شده است؛ اما با حذف کولیبالی و باکایوکو عملاً فردی از حزب حاکم برای جانشینی واتارا مطرح نیست. از جناح مخالف، «گیوم سورو» (متولد 1972) چهره پرطرفدار و محبوب و مردمی و البته نه‌چندان مورد علاقه واتارا نیز از گزینه‌های اصلی ریاست‌جمهوری [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام شده بود. وی در ژوئن 2019، چندماه پس‌ از کناره‌گیری از ریاست مجلس ملی، رسماً اعلام کرد که برای انتخابات 2020، کاندیدا خواهد شد؛ ولی در حال حاضر، وی در فرانسه به‌‌سر می‌برد و با توجه به مشکلات حقوقی و اتهاماتی که متوجه وی شده است، امکان ورود به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] را ندارد. گیوم سورو، پس‌ از انتخاب مجدد واتارا، در پیامی خطاب به نیروهای مسلح این کشور، خواستار نافرمانی این نیروها شده بود. باگبو هم در مارس 2021 ازسوی دادگاه لاهه، به‌‌ طور کامل از اتهامات وارده تبرئه شد و با توجه به محبوبیت بالایش، از رقبای اصلی واتارا در سال‌‌های آینده خواهد بود؛ هرچند فعلاً اجازه ورود به [[ساحل عاج]] به او داده نشده است. دکتر «عبدالله توآکس مابری»، رهبر حزب اتحاد برای دموکراسی و صلح نیز از کاندیداهای احتمالی انتخابات 2020 [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] به‌‌ شمار می‌رفت که البته سیر حوادث به‌گونه‌ای دیگر پیش رفت و عملاً هیچ‌یک از این افراد امکان کاندیداتوری را نیافتند. مابری در انتخابات 2010 نیز به‌ عنوان کاندیدا شرکت کرده بود، ولی با کسب فقط 2 درصد آرا، یعنی 118671 رأی، چهارم شده بود.		واتارا برخلاف قانون اساسی که ریاست‌جمهوری را فقط برای دو دوره پیوسته برای یک فرد مجاز می‌داند، در اکتبر 2020، برای سومین دوره، به‌ عنوان ریاست‌جمهوری [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] انتخاب شد. پیش‌تر درباره جانشینی واتارا مطالبی بیان شده است. بین نزدیکان وی، «گون کولیبالی» (نخست‌وزیر سابق) و «حامد باکایوکو» (نخست‌وزیر سابق و مهره مورد حمایت فرانسه و غرب و از معتمدان همسر واتارا)، از جانشینان احتمالی وی شمرده می‌شدند. البته گون کولیبالی چند ماه قبل از انتخابات ریاست‌‌جمهوری، در 8 ژوئیه 2020 در سن 61 سالگی فوت کرد و راه برای انتخاب مجدد واتارا هموار شد. حامد باکایوکو هم که به عنوان جانشین کولیبالی انتخاب شده بود، چند ماه پس‌‌ از شروع دوره سوم ریاست‌‌جمهوری واتارا، در 10 مارس 2021، در 56 سالگی درگذشت. مرگ این دو نفر البته به دلایل طبیعی اعلام شده است؛ اما با حذف کولیبالی و باکایوکو عملاً فردی از حزب حاکم برای جانشینی واتارا مطرح نیست. از جناح مخالف، «گیوم سورو» (متولد 1972) چهره پرطرفدار و محبوب و مردمی و البته نه‌چندان مورد علاقه واتارا نیز از گزینه‌های اصلی ریاست‌جمهوری [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام شده بود. وی در ژوئن 2019، چندماه پس‌ از کناره‌گیری از ریاست مجلس ملی، رسماً اعلام کرد که برای انتخابات 2020، کاندیدا خواهد شد؛ ولی در حال حاضر، وی در فرانسه به‌‌سر می‌برد و با توجه به مشکلات حقوقی و اتهاماتی که متوجه وی شده است، امکان ورود به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] را ندارد. گیوم سورو، پس‌ از انتخاب مجدد واتارا، در پیامی خطاب به نیروهای مسلح این کشور، خواستار نافرمانی این نیروها شده بود. باگبو هم در مارس 2021 ازسوی دادگاه لاهه، به‌‌ طور کامل از اتهامات وارده تبرئه شد و با توجه به محبوبیت بالایش، از رقبای اصلی واتارا در سال‌‌های آینده خواهد بود؛ هرچند فعلاً اجازه ورود به [[ساحل عاج]] به او داده نشده است. دکتر «عبدالله توآکس مابری»، رهبر حزب اتحاد برای دموکراسی و صلح نیز از کاندیداهای احتمالی انتخابات 2020 [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] به‌‌ شمار می‌رفت که البته سیر حوادث به‌گونه‌ای دیگر پیش رفت و عملاً هیچ‌یک از این افراد امکان کاندیداتوری را نیافتند. مابری در انتخابات 2010 نیز به‌ عنوان کاندیدا شرکت کرده بود، ولی با کسب فقط 2 درصد آرا، یعنی 118671 رأی، چهارم شده بود.

	درمورد انتخابات ریاست‌جمهوری 2020، ابتدا واتارا اعلام کرده بود که در این انتخابات کاندید نخواهد شد که این مسئله حتی مورد تقدیر فرانسه قرار گرفته بود و «ماکرون» این تصمیم واتارا را ستوده بود؛ ولی پس‌ از مرگ گون کولیبالی در ژوئیه 2020، واتارا اعلام کرد که شرایط موجود او را واداشته است تا در انتخابات شرکت کند. در 31 اکتبر 2020، درحالی‌که اکثر احزاب و شخصیت‌های سیاسی [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، انتخابات را تحریم کرده بودند، واتارا توانست با کسب 94.27 درصد آرا، برای سومین‌‌بار، به‌ عنوان رئیس‌جمهور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] سوگند یاد کند. البته این مسئله در ابتدای امر اعتراضات مردمی شدیدی را در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] به‌‌ همراه داشت. هرچند از راهپیمایی‌‌ها و اجتماعات متعدد طرفدران پرشمار واتارا نیز نباید گذشت.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.90-94.</ref>		درمورد انتخابات ریاست‌جمهوری 2020، ابتدا واتارا اعلام کرده بود که در این انتخابات کاندید نخواهد شد که این مسئله حتی مورد تقدیر [[فرانسه]] قرار گرفته بود و «ماکرون» این تصمیم واتارا را ستوده بود؛ ولی پس‌ از مرگ گون کولیبالی در ژوئیه 2020، واتارا اعلام کرد که شرایط موجود او را واداشته است تا در انتخابات شرکت کند. در 31 اکتبر 2020، درحالی‌که اکثر احزاب و شخصیت‌های سیاسی [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، انتخابات را تحریم کرده بودند، واتارا توانست با کسب 94.27 درصد آرا، برای سومین‌‌بار، به‌ عنوان رئیس‌جمهور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] سوگند یاد کند. البته این مسئله در ابتدای امر اعتراضات مردمی شدیدی را در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] به‌‌ همراه داشت. هرچند از راهپیمایی‌‌ها و اجتماعات متعدد طرفدران پرشمار واتارا نیز نباید گذشت.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.90-94.</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[تاریخ ~~چین~~]]؛ [[تاریخ روسیه]]؛ [[تاریخ ~~کانادا~~]]؛ [[تاریخ ~~مصر~~]]؛ [[تاریخ ~~افغانستان~~]]؛ [[تاریخ ~~لبنان~~]]؛ [[تاریخ ~~کوبا~~]]؛ [[تاریخ ~~سنگال~~]]؛ [[تاریخ ~~تونس~~]]؛ [[تاریخ ~~ژاپن~~]]؛ [[تاریخ ~~دوران باستان چین~~]]؛ [[تاریخ ~~دوره باستان روسیه~~]]؛ [[تاریخ ~~دوره باستان کانادا\|تاریخ دوره باستان کاناد]]<nowiki/>ا؛ [[تاریخ دوره باستان افغانستان~~]]؛ [[تاریخ ~~دوره باستان لبنان~~]]؛ [[تاریخ ~~دوره باستان کوبا~~]]؛ [[تاریخ ~~دوره باستان تونس~~]]؛ [[تاریخ ~~دوره باستان سنگال~~]]؛ [[~~دوران امپراطوری~~ تاریخ ~~چین]]؛ [[دوره تزاری روسیه~~]]؛ [[تاریخ ~~دوران میانی سنگال~~]]؛ [[تاریخ ~~دوران میانی تونس~~]]؛ [[تاریخ ~~دوران میانی ژاپن~~]]؛ [[تاریخ ~~دوران میانی افغانستان~~]]؛ [[تاریخ ~~معاصر مصر~~]]؛ [[تاریخ ~~معاصر سنگال~~]]؛ [[تاریخ ~~معاصر کوبا]]؛ [[روسیه معاصر]]؛ [[چین معاصر و چالش های فرهنگی و اجتماعی پیش رو\|چین معاصر~~]]؛ [[تاریخ ~~دوران معاصر کانادا]]؛ [[لبنان معاصر~~]]؛ [[تاریخ ~~معاصر ژاپن~~]]؛ [[تاریخ ~~بنگلادش~~]]؛ [[تاریخ ~~سریلانکا~~]]		[[تاریخ لبنان]]؛ [[تاریخ روسیه]]؛ [[تاریخ سودان]]؛ [[تاریخ کانادا]]؛ [[تاریخ ژاپن]]؛ [[تاریخ مصر]]؛ [[تاریخ چین]]؛ [[تاریخ کوبا]]؛ [[تاریخ افغانستان]]؛ [[تاریخ سنگال]]؛ [[تاریخ مالی]]؛ [[تاریخ اردن]]؛ [[تاریخ فرانسه]]؛ [[تاریخ سوریه]]؛ [[تاریخ آرژانتین]]؛ [[تاریخ اسپانیا]]؛ [[تاریخ قطر]]؛ [[تاریخ امارات متحده عربی]]؛ [[تاریخ اتیوپی]]؛ [[تاریخ سیرالئون]]؛ [[تاریخ اوکراین]]؛ [[تاریخ زیمبابوه]]؛ [[تاریخ تایلند]]؛ [[تاریخ بنگلادش]]؛ [[تاریخ سریلانکا]]؛ [[تاریخ تونس]]؛ [[تاریخ تاجیکستان]]؛ [[تاریخ قزاقستان]]؛ [[تاریخ گرجستان]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:تاریخ]]

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-05-23T18:42:56Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۲۱۴:		خط ۲۱۴:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[تاریخ چین]]؛ [[تاریخ روسیه]]؛ [[تاریخ کانادا]]؛ [[تاریخ مصر]]؛ [[تاریخ افغانستان]]؛ [[تاریخ لبنان]]؛ [[تاریخ کوبا]]؛ [[تاریخ سنگال]]؛ [[تاریخ تونس]]؛ [[تاریخ ژاپن]]؛ [[تاریخ دوران باستان چین]]؛ [[تاریخ دوره باستان روسیه]]؛ [[تاریخ دوره باستان کانادا\|تاریخ دوره باستان کاناد]]<nowiki/>ا؛ [[تاریخ دوره باستان افغانستان]]؛ [[تاریخ دوره باستان لبنان]]؛ [[تاریخ دوره باستان کوبا]]؛ [[تاریخ دوره باستان تونس]]؛ [[تاریخ دوره باستان سنگال]]؛ [[دوران امپراطوری تاریخ چین]]؛ [[دوره تزاری روسیه]]؛ [[تاریخ دوران میانی سنگال]]؛ [[تاریخ دوران میانی تونس]]؛ [[تاریخ دوران میانی ژاپن]]؛ [[تاریخ دوران میانی افغانستان]]؛ [[تاریخ معاصر مصر]]؛ [[تاریخ معاصر سنگال]]؛ [[تاریخ معاصر کوبا]]؛ [[روسیه معاصر]]؛ [[چین معاصر و چالش های فرهنگی و اجتماعی پیش رو\|چین معاصر]]؛ [[تاریخ دوران معاصر کانادا]]؛ [[لبنان معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر ژاپن]]		[[تاریخ چین]]؛ [[تاریخ روسیه]]؛ [[تاریخ کانادا]]؛ [[تاریخ مصر]]؛ [[تاریخ افغانستان]]؛ [[تاریخ لبنان]]؛ [[تاریخ کوبا]]؛ [[تاریخ سنگال]]؛ [[تاریخ تونس]]؛ [[تاریخ ژاپن]]؛ [[تاریخ دوران باستان چین]]؛ [[تاریخ دوره باستان روسیه]]؛ [[تاریخ دوره باستان کانادا\|تاریخ دوره باستان کاناد]]<nowiki/>ا؛ [[تاریخ دوره باستان افغانستان]]؛ [[تاریخ دوره باستان لبنان]]؛ [[تاریخ دوره باستان کوبا]]؛ [[تاریخ دوره باستان تونس]]؛ [[تاریخ دوره باستان سنگال]]؛ [[دوران امپراطوری تاریخ چین]]؛ [[دوره تزاری روسیه]]؛ [[تاریخ دوران میانی سنگال]]؛ [[تاریخ دوران میانی تونس]]؛ [[تاریخ دوران میانی ژاپن]]؛ [[تاریخ دوران میانی افغانستان]]؛ [[تاریخ معاصر مصر]]؛ [[تاریخ معاصر سنگال]]؛ [[تاریخ معاصر کوبا]]؛ [[روسیه معاصر]]؛ [[چین معاصر و چالش های فرهنگی و اجتماعی پیش رو\|چین معاصر]]؛ [[تاریخ دوران معاصر کانادا]]؛ [[لبنان معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر ژاپن]]؛ [[تاریخ بنگلادش]]؛ [[تاریخ سریلانکا]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* تاریخ دوره میانی یا آغاز عصر استعمار */

2024-05-22T18:24:17Z

تاریخ دوره میانی یا آغاز عصر استعمار

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۱۸

2024-05-22T18:18:46Z

نمایش تغییرات

Fatemi در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۵

2024-05-19T10:45:51Z

نمایش تغییرات

Fatemi در ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۱۰

2024-05-17T18:10:14Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-05-15T12:53:20Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۳
خط ۵:		خط ۵:
	تاریخ [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] نیز مانند سایر کشورها، به سه بخش قدیم یا دوران باستان، دوره میانی و دوره جدید یا معاصر تقسیم می‌گردد؛ اما در دل این تقسیم‌بندی، می‌توان دسته‌بندی دیگری داشت و از [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] پیش‌ از استعمار و پس‌ از استعمار سخن راند.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،ص.35-36.</ref>		تاریخ [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] نیز مانند سایر کشورها، به سه بخش قدیم یا دوران باستان، دوره میانی و دوره جدید یا معاصر تقسیم می‌گردد؛ اما در دل این تقسیم‌بندی، می‌توان دسته‌بندی دیگری داشت و از [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] پیش‌ از استعمار و پس‌ از استعمار سخن راند.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،ص.35-36.</ref>
	==='''تاریخ دوران باستان یا دوره پیش‌ از استعمار'''===		==='''تاریخ دوران باستان یا دوره پیش‌ از استعمار'''===
	همان‌گونه که اشاره شد، وصف و تشریح تاریخ کهن این سرزمین تقریباً ناممکن است؛ مگر آنکه به افسانه‌ها دل‌ خوش کنیم و از این طریق، نشانی از گذشته بیابیم؛ بر این اساس، سخن از مردمان کوتاه‌قدی می‌شود که در دل جنگل می‌زیسته‌اند. توصیفی که از ایشان به‌‌ دست آمده، اینگونه است: پوستی متمایل به رنگ قرمز، دست‌هایی دراز و پاهایی پیچ‌خورده به‌‌ سمت عقب! البته این تصویر می‌تواند ساخته‌ و پرداخته ذهن افسانه‌پرداز بومیان منطقه باشد؛ اما آنچه مسلم است اینکه آثاری از تمدن عصر حجر در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] وجود داشته است.<ref>Rougerie, Gabriel (1972). ''d’ivoire,'' Ed. PUF, Collection «Que sais-je?», Paris.p.77.</ref> شاهد این مدعا ابزار و آلت سنگی، همچون تبر و یا کار بر روی سنگ‌ها و صخره‌های کناره رودها و خلیج گینه است که از حضور و شعور انسانی در این سرزمین در عهد باستان خبر می‌دهند و با پیش آمدن در تاریخ، این گمان می‌رود که از هزاره اول میلاد به این‌‌سو، زراعتگران «[[سنوفو در مالی\|سنوفو]]» و «کولانگو»، در مرغزارهای ~~شمالی~~ ساکن شده‌اند؛ اما این دو قوم هیچ‌گاه قدرت یا دولت متمرکزی تشکیل نداده‌اند؛ بلکه هر یک خود حاوی گروه‌های کوچک یا قبایلی بوده‌اند با رئیسی از جنس اناث در رأس آنها که بر اساس تقدم در سن، قدرت را به‌‌دست می‌گرفته است (Ibid) و عموماً میان این گروه‌ها یا قبایل کوچک، مراوده و ارتباطی وجود نداشته، جز در مراسم خاصی مانند «پرو» (Poro) که رؤسای قبایل در آن شرکت می‌جستند و طی آن، فرد متعلق به طایفه بزرگ [[سنوفو در مالی\|سنوفو]]، از نوجوانی به بلوغ گذر می‌نمود. کمی پس‌ از این دو قوم بزرگ که نامشان ذکر شد، اقوام «دان» (Dan) و «گورو» (Gouro)، با مهارت و جدیت کمتری در امر کشاورزی و در عوض با روحیه جنگنده‌تری در حواشی جنگل‌های متراکم ساکن می‌شوند. این دو گروه اخیر، همان ویژگی‌های دو قوم پیشین را داشته‌اند، با این تفاوت عمده که به‌ جای مادرسالاری، پدرسالاری در آنها حاکم بوده و هست.		همان‌گونه که اشاره شد، وصف و تشریح تاریخ کهن این سرزمین تقریباً ناممکن است؛ مگر آنکه به افسانه‌ها دل‌ خوش کنیم و از این طریق، نشانی از گذشته بیابیم؛ بر این اساس، سخن از مردمان کوتاه‌قدی می‌شود که در دل جنگل می‌زیسته‌اند. توصیفی که از ایشان به‌‌ دست آمده، اینگونه است: پوستی متمایل به رنگ قرمز، دست‌هایی دراز و پاهایی پیچ‌خورده به‌‌ سمت عقب! البته این تصویر می‌تواند ساخته‌ و پرداخته ذهن افسانه‌پرداز بومیان منطقه باشد؛ اما آنچه مسلم است اینکه آثاری از تمدن عصر حجر در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] وجود داشته است.<ref>Rougerie, Gabriel (1972). ''d’ivoire,'' Ed. PUF, Collection «Que sais-je?», Paris.p.77.</ref> شاهد این مدعا ابزار و آلت سنگی، همچون تبر و یا کار بر روی سنگ‌ها و صخره‌های کناره رودها و خلیج گینه است که از حضور و شعور انسانی در این سرزمین در عهد باستان خبر می‌دهند و با پیش آمدن در تاریخ، این گمان می‌رود که از هزاره اول میلاد به این‌‌سو، زراعتگران «[[سنوفو در مالی\|سنوفو]]» و «کولانگو»، در مرغزارهای ش[[مالی]] ساکن شده‌اند؛ اما این دو قوم هیچ‌گاه قدرت یا دولت متمرکزی تشکیل نداده‌اند؛ بلکه هر یک خود حاوی گروه‌های کوچک یا قبایلی بوده‌اند با رئیسی از جنس اناث در رأس آنها که بر اساس تقدم در سن، قدرت را به‌‌دست می‌گرفته است (Ibid) و عموماً میان این گروه‌ها یا قبایل کوچک، مراوده و ارتباطی وجود نداشته، جز در مراسم خاصی مانند «پرو» (Poro) که رؤسای قبایل در آن شرکت می‌جستند و طی آن، فرد متعلق به طایفه بزرگ [[سنوفو در مالی\|سنوفو]]، از نوجوانی به بلوغ گذر می‌نمود. کمی پس‌ از این دو قوم بزرگ که نامشان ذکر شد، اقوام «دان» (Dan) و «گورو» (Gouro)، با مهارت و جدیت کمتری در امر کشاورزی و در عوض با روحیه جنگنده‌تری در حواشی جنگل‌های متراکم ساکن می‌شوند. این دو گروه اخیر، همان ویژگی‌های دو قوم پیشین را داشته‌اند، با این تفاوت عمده که به‌ جای مادرسالاری، پدرسالاری در آنها حاکم بوده و هست.

	خلاصه اینکه این دو قوم بزرگ که یکی از شمال‌ شرق و دیگری از شمال‌ غرب وارد [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] شده بودند، با تفاوت‌های فرهنگی و ساختاری خود، پایه‌گذار اجتماع این سرزمین می‌گردند؛ اما در همین دوره، در جنگل‌های متراکم، چه گروه‌هایی ساکن بوده و از کجا آمده بودند؟ پاسخ به این سؤال همچنان امکان‌پذیر نیست. در آخر و پیش‌ از گذر به تاریخ جدید، یعنی زمانی که پای اروپاییان به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] باز شد، باید به اهمیت دو قوم دیگر، در شکل‌گیری هویت [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اشاره کنیم: «اودینه» (Odiné) و «کنگ» (Kong). این دو گروه اخیر، به‌ لحاظ سیاسی، از سازمان‌دهی بیشتری نسبت به گروه‌های دیگر برخوردار بوده‌اند و از این‌رو، مطالعه سیر ورود و استقرارشان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، آسان‌تر است. همچنین این دو، از نخستین گروه‌هایی بوده‌اند که با اروپا وارد رابطه شده‌اند. به‌ لحاظ تاریخی، ریشه در اقوام شمالی دارند؛ از سمت شمال غنای امروزی، از اواخر سده‌ 15 میلادی، دسته‌ دسته به‌ سوی این سرزمین رهسپار گشته، در حاشیه‌ جنگل‌های شرقی و جنوب‌شرقی ساکن شده‌اند؛ سپس هم‌زمان با ظهور اروپاییان در این سرزمین، این قبایل و اقوام، از سمت شرق و جنوب‌ شرقی به‌‌ سمت غرب عزیمت کرده‌اند.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،ص.36-38.</ref>		خلاصه اینکه این دو قوم بزرگ که یکی از شمال‌ شرق و دیگری از شمال‌ غرب وارد [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] شده بودند، با تفاوت‌های فرهنگی و ساختاری خود، پایه‌گذار اجتماع این سرزمین می‌گردند؛ اما در همین دوره، در جنگل‌های متراکم، چه گروه‌هایی ساکن بوده و از کجا آمده بودند؟ پاسخ به این سؤال همچنان امکان‌پذیر نیست. در آخر و پیش‌ از گذر به تاریخ جدید، یعنی زمانی که پای اروپاییان به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] باز شد، باید به اهمیت دو قوم دیگر، در شکل‌گیری هویت [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اشاره کنیم: «اودینه» (Odiné) و «کنگ» (Kong). این دو گروه اخیر، به‌ لحاظ سیاسی، از سازمان‌دهی بیشتری نسبت به گروه‌های دیگر برخوردار بوده‌اند و از این‌رو، مطالعه سیر ورود و استقرارشان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، آسان‌تر است. همچنین این دو، از نخستین گروه‌هایی بوده‌اند که با اروپا وارد رابطه شده‌اند. به‌ لحاظ تاریخی، ریشه در اقوام شمالی دارند؛ از سمت شمال غنای امروزی، از اواخر سده‌ 15 میلادی، دسته‌ دسته به‌ سوی این سرزمین رهسپار گشته، در حاشیه‌ جنگل‌های شرقی و جنوب‌شرقی ساکن شده‌اند؛ سپس هم‌زمان با ظهور اروپاییان در این سرزمین، این قبایل و اقوام، از سمت شرق و جنوب‌ شرقی به‌‌ سمت غرب عزیمت کرده‌اند.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،ص.36-38.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	گفته شده که فرانسویان، بعد از پرتغالی‌ها، دیگر میهمان ناخوانده در این منطقه بوده‌اند؛ به این ترتیب که در سده چهاردهم میلادی و در پی کسب و تجارت به آنجا وارد شده‌اند<ref>'''ساحل‌ عاج''' (1388). از مجموعه کتاب‌های سبز، به سفارش دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت ‌امور ‌خارجه. تهران: وزارت امور خارجه، مرکز چاپ و انتشارات.</ref>؛ اما روایت نزدیک‌تر به‌ واقع، سال 1637 را آغاز تماس تجار فرانسوی با [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] عنوان می‌نماید. اینان، همان‌گونه که اشاره شد، در این سال همراه با مبلغان خود به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] می‌رسند. این مبلغان در محلی به‌نام «اسینی» (Assinie) (در جنوب‌شرق [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]) ساکن می‌شوند؛ جایی که [[فرانسه]]، نخستین تأسیسات خود را در آنجا بنا می‌کند و در طول قرن 17 میلادی، به‌ طور رسمی، با تأسیس شرکت‌های تجاری، فرانسوی‌ها در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اقامت می‌گزینند و با آگاهی از منابع سرشار طبیعی آن، روزبه‌روز بر شمار آنان افزوده می‌شود. در زمان پادشاهی لوئی چهاردهم و در سال 1687، یعنی دو سال پس‌ از نگارش و اجرای قوانین موسوم به «قانون سیاه»، شمار زیادی از مبلغان و تجار فرانسوی، در ناحیه اسینی ساکن می‌شوند؛ اما در سال 1705، به‌ دلیل اینکه تجارت برده در مقابل حبوبات، عایدی چندانی نصیبشان نمی‌کند، این منطقه را ترک می‌کنند؛ اما پیش‌تر، یعنی در زمان اقامت خود، به خدمت پادشاه آن ناحیه، یعنی «زنا» (Zéna) می‌رسند و شاهزاده جوانی به‌نام «آنیابا» (Aniaba) و خویشاوند او، «بانگا» (Banga) را با خود به فرانسه می‌برند. لویی چهاردهم این دو را در دربار خود می‌پذیرد و به دین مسیح گرایش می‌یابند؛ اما زمانی که آنیابا به سرزمین خود بازمی‌گردد، دیگر جایی برای او نیست و خود نیز کمی بعد، از دنیا می‌رود. فرانسوی‌هایی که او را برگردانده بودند، باز در قلمروی اسینی ساکن می‌شوند، اما چندان در تجارت و کسب‌وکار شوقی از خود نشان نمی‌دهند. در عوض، هلندی‌ها در کار و هدف خود بسیار جدی هستند و از حضور فرانسوی‌ها ناراضی.		گفته شده که فرانسویان، بعد از پرتغالی‌ها، دیگر میهمان ناخوانده در این منطقه بوده‌اند؛ به این ترتیب که در سده چهاردهم میلادی و در پی کسب و تجارت به آنجا وارد شده‌اند<ref>'''ساحل‌ عاج''' (1388). از مجموعه کتاب‌های سبز، به سفارش دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت ‌امور ‌خارجه. تهران: وزارت امور خارجه، مرکز چاپ و انتشارات.</ref>؛ اما روایت نزدیک‌تر به‌ واقع، سال 1637 را آغاز تماس تجار فرانسوی با [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] عنوان می‌نماید. اینان، همان‌گونه که اشاره شد، در این سال همراه با مبلغان خود به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] می‌رسند. این مبلغان در محلی به‌نام «اسینی» (Assinie) (در جنوب‌شرق [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]) ساکن می‌شوند؛ جایی که [[فرانسه]]، نخستین تأسیسات خود را در آنجا بنا می‌کند و در طول قرن 17 میلادی، به‌ طور رسمی، با تأسیس شرکت‌های تجاری، فرانسوی‌ها در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اقامت می‌گزینند و با آگاهی از منابع سرشار طبیعی آن، روزبه‌روز بر شمار آنان افزوده می‌شود. در زمان پادشاهی لوئی چهاردهم و در سال 1687، یعنی دو سال پس‌ از نگارش و اجرای قوانین موسوم به «قانون سیاه»، شمار زیادی از مبلغان و تجار فرانسوی، در ناحیه اسینی ساکن می‌شوند؛ اما در سال 1705، به‌ دلیل اینکه تجارت برده در مقابل حبوبات، عایدی چندانی نصیبشان نمی‌کند، این منطقه را ترک می‌کنند؛ اما پیش‌تر، یعنی در زمان اقامت خود، به خدمت پادشاه آن ناحیه، یعنی «زنا» (Zéna) می‌رسند و شاهزاده جوانی به‌نام «آنیابا» (Aniaba) و خویشاوند او، «بانگا» (Banga) را با خود به فرانسه می‌برند. لویی چهاردهم این دو را در دربار خود می‌پذیرد و به دین مسیح گرایش می‌یابند؛ اما زمانی که آنیابا به سرزمین خود بازمی‌گردد، دیگر جایی برای او نیست و خود نیز کمی بعد، از دنیا می‌رود. فرانسوی‌هایی که او را برگردانده بودند، باز در قلمروی اسینی ساکن می‌شوند، اما چندان در تجارت و کسب‌وکار شوقی از خود نشان نمی‌دهند. در عوض، هلندی‌ها در کار و هدف خود بسیار جدی هستند و از حضور فرانسوی‌ها ناراضی.

	بی‌میلی در تجارت و فشار هلندی‌ها، در نهایت منجر به ترک [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] از سوی فرانسوی‌ها می‌گردد تا برای مدت تقریباً 140 سال، این سرزمین را ترک می‌کنند؛ اما در تمام طول سده 18، تجارت و دادوستد بردگان سیاه، اصلی‌ترین موضوع ارتباط میان مردمان [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] و بازرگانان اروپایی باقی می‌ماند و گرچه به‌اندازه کشورهایی چون نیجریه، این تجارت در آن شیوع ندارد، اما به همان اندازه، دچار تبعات اجتماعی منفی این پدیده می‌گردد؛ بدین‌ صورت که شیوع انواع بیماری‌ها و قحطی، انسان‌های زیادی را به کام مرگ می‌کشد و آمار زاد و ولد، نه‌ تنها در میان جوامعی که در کناره‌ها و در ساحل ساکن‌اند، بلکه در بین جوامع درونی‌تر نیز، به‌‌ شکل چشم‌گیری کاهش می‌یابد؛ با این‌ وجود، بهره‌کشی از سیاهان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، تا پایان قرن 19 ادامه پیدا می‌کند؛ اما طی سال‌های سده 18، فرانسه بیشتر متوجه استعمار [[سنگال]] و ناحیه کاسامانس در جنوب این کشور است. تا اینکه در سال 1843، در زمان حکومت لویی فیلیپ، پادشاه کاسب‌‌مسلک و بورژوای فرانسه، در دوره پویایی مجدد و تحرک روزافزون این کشور در استعمارگری، دوباره به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] بازمی‌گردند.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.41-43.</ref>		بی‌میلی در تجارت و فشار هلندی‌ها، در نهایت منجر به ترک [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] از سوی فرانسوی‌ها می‌گردد تا برای مدت تقریباً 140 سال، این سرزمین را ترک می‌کنند؛ اما در تمام طول سده 18، تجارت و دادوستد بردگان سیاه، اصلی‌ترین موضوع ارتباط میان مردمان [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] و بازرگانان اروپایی باقی می‌ماند و گرچه به‌اندازه کشورهایی چون نیجریه، این تجارت در آن شیوع ندارد، اما به همان اندازه، دچار تبعات اجتماعی منفی این پدیده می‌گردد؛ بدین‌ صورت که شیوع انواع بیماری‌ها و قحطی، انسان‌های زیادی را به کام مرگ می‌کشد و آمار زاد و ولد، نه‌ تنها در میان جوامعی که در کناره‌ها و در ساحل ساکن‌اند، بلکه در بین جوامع درونی‌تر نیز، به‌‌ شکل چشم‌گیری کاهش می‌یابد؛ با این‌ وجود، بهره‌کشی از سیاهان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، تا پایان قرن 19 ادامه پیدا می‌کند؛ اما طی سال‌های سده 18، فرانسه بیشتر متوجه استعمار [[سنگال]] و ناحیه کاسامانس در جنوب این کشور است. تا اینکه در سال 1843، در زمان حکومت لویی فیلیپ، پادشاه کاسب‌‌مسلک و بورژوای فرانسه، در دوره پویایی مجدد و تحرک روزافزون این کشور در استعمارگری، دوباره به [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] بازمی‌گردند.

	==== [[شخصیت های موثر سیاسی و اجتماعی ساحل عاج\|آغاز استعمار رسمی]] ====		==== [[شخصیت های موثر سیاسی و اجتماعی ساحل عاج\|آغاز استعمار رسمی]] ====
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	سرانجام [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، پس‌ از آماده‌سازی امکانات و بستر سیاسی خویش، در تاریخ 7 اوت 1960 استقلال خود را از فرانسه‌ شارل دوگل به‌‌دست می‌آورد.<ref>Gerbi, A. (2006). Histoire occultée de la décolonisation franco-africaine - Impostures, refoulements et névroses, L'Harmattan, Paris.</ref> البته همچنان [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] در برخی زمینه‌ها، به‌ ویژه در حوزه اقتصاد، به فرانسه وابسته باقی ماند و هنوز نیز وابستگی‌هایش به این کشور اروپایی چندان کاهش نیافته است؛ به‌عنوان مثال، پول آن همچنان از طریق اتحادیه‌ پولی آفریقای غربی، تحت نظارت بانک دو فرانس قرار داشت و به‌ دلیل سرمایه‌گذاری‌های کلان و گسترده فرانسه در این کشور، وابستگی صنعتی و اقتصادی آن به فرانسه زیاد بود؛ به این ترتیب، شمار زیادی از فرانسویان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] باقی ماندند و مهمتر از همه، طبق قانون اساسی، زبان فرانسوی، به‌ عنوان زبان رسمی [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام گردید؛ به‌ هر روی، با اعلام استقلال، در کشور جشن و شادی به‌‌پا می‌شود و بوآنی در نطق معروف دیگری، با شکوه خاصی اعلام می‌دارد که «آفریقا سرزمین آشتی و صلح مردمان خواهد بود».		سرانجام [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، پس‌ از آماده‌سازی امکانات و بستر سیاسی خویش، در تاریخ 7 اوت 1960 استقلال خود را از فرانسه‌ شارل دوگل به‌‌دست می‌آورد.<ref>Gerbi, A. (2006). Histoire occultée de la décolonisation franco-africaine - Impostures, refoulements et névroses, L'Harmattan, Paris.</ref> البته همچنان [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] در برخی زمینه‌ها، به‌ ویژه در حوزه اقتصاد، به فرانسه وابسته باقی ماند و هنوز نیز وابستگی‌هایش به این کشور اروپایی چندان کاهش نیافته است؛ به‌عنوان مثال، پول آن همچنان از طریق اتحادیه‌ پولی آفریقای غربی، تحت نظارت بانک دو فرانس قرار داشت و به‌ دلیل سرمایه‌گذاری‌های کلان و گسترده فرانسه در این کشور، وابستگی صنعتی و اقتصادی آن به فرانسه زیاد بود؛ به این ترتیب، شمار زیادی از فرانسویان در [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] باقی ماندند و مهمتر از همه، طبق قانون اساسی، زبان فرانسوی، به‌ عنوان زبان رسمی [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام گردید؛ به‌ هر روی، با اعلام استقلال، در کشور جشن و شادی به‌‌پا می‌شود و بوآنی در نطق معروف دیگری، با شکوه خاصی اعلام می‌دارد که «آفریقا سرزمین آشتی و صلح مردمان خواهد بود».

	این خلاصه‌ای از راه دشوار استقلال [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] بود. سرزمینی که همچنان در کنار نام بوآنی، از نام پدران بانی استقلال خویش به نیکی یاد می‌کند. کسانی چون گابریل دادیه، ژوزف آنوما، لامین توره، دیابی، برو و دیگرانی که دیگر امروز زنده نیستند. البته در این ‌بین، کسانی چون برو، از گذشته استعماری سرزمین خود به نیکی یاد می‌کنند. امیل برو (Emile Atta Brou (1937- 2013)) (رئیس وقت مجلس ملی) در نطقی در سال 1999، از آنچه بر سر سرزمینش گذشته، چنین سخن می‌راند: «بدین‌سان در سده نوزدهم، کشور ما رسماً زاده شد... کشوری که جنگلی بود نفوذناپذیر، ساحلی ناامن که هرگونه دسترسی به آن، به‌واسطه موج‌های مهیبش ناممکن می‌نمود... . این سرزمین ناسازگار، سیندرلای مستعمرات بود... . معدود باسوادهای آن، از شمار انگشتان دست تجاوز نمی‌کردند...، نه بیمارستانی بود و نه درمانگاهی...، اما خیلی زود، پزشکانی جهادگر، شبکه بهداشت را راه می‌اندازند و... همه همچون مورچه‌های کارگر به کار مشغول می‌شوند. این کشور تا آن زمان از خوشه‌چینی، شکار و ماهیگیری ارتزاق می‌کرد؛ اما از این‌ پس قدرت استعمارگر، کشت و زرع کاکائو و قهوه را به ارمغان می‌آورد... و سرزمین ما از همین محصولات برای خود ابزار رهایی می‌سازد... . باری [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] این‌گونه بوده است! سرزمینی بدون بخت و فرصت ویژه‌ای با آب‌وهوای خشک و ناسالم؛ اما با مردمانی پر از توان و امید و برخلاف انتظار، این کشور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] است که زنگ پایان دوران حکومت قدرتمند استعمار در آفریقای سیاه را به صدا درمی‌آورد... . ناهمواری راه، هرگز زیبایی چهره این جلگه را دگرگون نکرده است»<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.68-69.</ref>		این خلاصه‌ای از راه دشوار استقلال [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] بود. سرزمینی که همچنان در کنار نام بوآنی، از نام پدران بانی استقلال خویش به نیکی یاد می‌کند. کسانی چون گابریل دادیه، ژوزف آنوما، لامین توره، دیابی، برو و دیگرانی که دیگر امروز زنده نیستند. البته در این ‌بین، کسانی چون برو، از گذشته استعماری سرزمین خود به نیکی یاد می‌کنند. امیل برو (Emile Atta Brou (1937- 2013)) (رئیس وقت مجلس ملی) در نطقی در سال 1999، از آنچه بر سر سرزمینش گذشته، چنین سخن می‌راند: «بدین‌سان در سده نوزدهم، کشور ما رسماً زاده شد... کشوری که جنگلی بود نفوذناپذیر، ساحلی ناامن که هرگونه دسترسی به آن، به‌واسطه موج‌های مهیبش ناممکن می‌نمود... . این سرزمین ناسازگار، سیندرلای مستعمرات بود... . معدود باسوادهای آن، از شمار انگشتان دست تجاوز نمی‌کردند...، نه بیمارستانی بود و نه درمانگاهی...، اما خیلی زود، پزشکانی جهادگر، شبکه بهداشت را راه می‌اندازند و... همه همچون مورچه‌های کارگر به کار مشغول می‌شوند. این کشور تا آن زمان از خوشه‌چینی، شکار و ماهیگیری ارتزاق می‌کرد؛ اما از این‌ پس قدرت استعمارگر، کشت و زرع کاکائو و قهوه را به ارمغان می‌آورد... و سرزمین ما از همین محصولات برای خود ابزار رهایی می‌سازد... . باری [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] این‌گونه بوده است! سرزمینی بدون بخت و فرصت ویژه‌ای با آب‌وهوای خشک و ناسالم؛ اما با مردمانی پر از توان و امید و برخلاف انتظار، این کشور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] است که زنگ پایان دوران حکومت قدرتمند استعمار در آفریقای سیاه را به صدا درمی‌آورد... . ناهمواری راه، هرگز زیبایی چهره این جلگه را دگرگون نکرده است»

	پس از چشیدن طعم استقلال، در ماه دسامبر سال 1961، مردم [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، هوفوئه بوآنی را به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] انتخاب می‌کنند. البته شاید صحبت از مردم در این تاریخ زود است؛ زیرا هوفوئه با مردمان متعدد و اقوام کثیری روبه‌رو بود که باید آن‌‌ها را یکپارچه می‌کرد. در همان تاریخی که [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام استقلال می‌نمود، پادشاهی کوچکی در دل آن به‌نام «سانوی»(Sanwi)، از پذیرفتن این شرایط سر باز می‌زند و با توجه به روابط خاص و متمایزی که اهالی‌اش با فرانسه داشته‌اند، ترجیح می‌دهد که همچنان تحت صیانت و حکومت فرانسوی‌ها باقی بماند. موضوعی که به تنش و درگیری می‌انجامد و در نهایت قدرت متمرکز در [[ابیجان]]، سران این قوم را دستگیر می‌کند و غائله می‌خوابد. به‌ جز این واقعه، پس‌از 1960، اتفاق دیگری مانع قدرت گرفتن فلیکس هوفوئه بوآنی نمی‌گردد.<ref>حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.49-56.</ref>		پس از چشیدن طعم استقلال، در ماه دسامبر سال 1961، مردم [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]]، هوفوئه بوآنی را به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] انتخاب می‌کنند. البته شاید صحبت از مردم در این تاریخ زود است؛ زیرا هوفوئه با مردمان متعدد و اقوام کثیری روبه‌رو بود که باید آن‌‌ها را یکپارچه می‌کرد. در همان تاریخی که [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] اعلام استقلال می‌نمود، پادشاهی کوچکی در دل آن به‌نام «سانوی»(Sanwi)، از پذیرفتن این شرایط سر باز می‌زند و با توجه به روابط خاص و متمایزی که اهالی‌اش با فرانسه داشته‌اند، ترجیح می‌دهد که همچنان تحت صیانت و حکومت فرانسوی‌ها باقی بماند. موضوعی که به تنش و درگیری می‌انجامد و در نهایت قدرت متمرکز در [[ابیجان]]، سران این قوم را دستگیر می‌کند و غائله می‌خوابد. به‌ جز این واقعه، پس‌از 1960، اتفاق دیگری مانع قدرت گرفتن فلیکس هوفوئه بوآنی نمی‌گردد.

	==== پس‌‌ از استقلال ====		==== پس‌‌ از استقلال ====