تاریخ معاصر سیرالئون - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Samiei: /* بحران سال‌های 2001-1997 */

2025-10-23T10:42:46Z

بحران سال‌های 2001-1997

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	==== بحران سال‌های 2001-1997 ====		==== بحران سال‌های 2001-1997 ====
	در 25 می‌ سال 1997 میلادی یک گروه هفده نفره از نظامیان دون پایه که در راس آنها سرجوخه «تامبا گبوری» (Tamba Gborie) و «گروهبان آلکس تامبا بریما» (Alex Tamba Brima) قرار داشتند در قالب «شورای انقلابی نیروهای مسلح» (Armed Forces Revolutionary Council) علیه پرزیدنت تیجان کاباه کودتا کرده و پس از پیروزی در کودتا، «سرگرد جانی پل کروما» (Johnny Paul Koroma) را که چندی قبل از آن به اتهام کودتا علیه دولت زندانی شده بود آزاد و به رهبری خود برگزیدند. سرگرد کروما پس از تصدی قدرت، قانون اساسی را به حالت تعلیق درآورده و ضمن ممنوع کردن هرگونه تظا[[هرات]] تمام ایستگاه‌های رادیوئی را تعطیل کرده و از فودای سانکو رهبر جبهه متحد انقلابی دعوت کرد به عنوان معاون ائتلاف جدید به او بپیوندد.در پی وقوع این کودتای خونین، تیجان کاباه به گینه کوناکری فرار کرد و با پیوستن بخشی از ارتش [[سیرالئون]] به شورشیان، بخش اعظم کشور به مدت نه ماه تحت حاکمیت مشترک جان پل کروما و شورشیان درآمد. در طی این مدت وضعیت داخلی کشور به اوج نابسامانی رسید و علاوه بر هرج و مرج در سرتاسر [[سیرالئون]] هزاران نفر از مردم [[سیرالئون]] توسط شورشیان به قتل رسیدند<ref>برگرفته از https://www.sierraleone.org/lander</ref>.		در 25 می‌ سال 1997 میلادی یک گروه هفده نفره از نظامیان دون پایه که در راس آنها سرجوخه «تامبا گبوری» (Tamba Gborie) و «گروهبان آلکس تامبا بریما» (Alex Tamba Brima) قرار داشتند در قالب «شورای انقلابی نیروهای مسلح» (Armed Forces Revolutionary Council) علیه پرزیدنت تیجان کاباه کودتا کرده و پس از پیروزی در کودتا، «سرگرد جانی پل کروما» (Johnny Paul Koroma) را که چندی قبل از آن به اتهام کودتا علیه دولت زندانی شده بود آزاد و به رهبری خود برگزیدند. سرگرد کروما پس از تصدی قدرت، قانون اساسی را به حالت تعلیق درآورده و ضمن ممنوع کردن هرگونه تظا[[هرات]] تمام ایستگاه‌های رادیوئی را تعطیل کرده و از فودای سانکو رهبر جبهه متحد انقلابی دعوت کرد به عنوان معاون ائتلاف جدید به او بپیوندد. در پی وقوع این کودتای خونین، تیجان کاباه به گینه کوناکری فرار کرد و با پیوستن بخشی از ارتش [[سیرالئون]] به شورشیان، بخش اعظم کشور به مدت نه ماه تحت حاکمیت مشترک جان پل کروما و شورشیان درآمد. در طی این مدت وضعیت داخلی کشور به اوج نابسامانی رسید و علاوه بر هرج و مرج در سرتاسر [[سیرالئون]] هزاران نفر از مردم [[سیرالئون]] توسط شورشیان به قتل رسیدند<ref>برگرفته از https://www.sierraleone.org/lander</ref>.

	برخلاف تصور ائتلافیون، این کودتا با مخالفت گروه‌های مختلف داخلی از جمله اتحادیه دانشجویان، انجمن‌های روزنامه‌نگاران، اتحادیه‌های زنان و دیگر گروه‌ها مواجه شد وعلت اصلی آن نیز خشونت شدید در سرکوب مخالفان بود. در عرصه بین‌المللی نیز [https://www.un.org/en/ سازمان ملل متحد] و سازمان وحدت آفریقا این کودتا و سرنگونی دولت قانونی تیجان کاباه را محکوم کردند و دولت‌های خارجی هیأت‌های دیپلمات خود را از [[سیرالئون]] فراخواندند. عضویت [[سیرالئون]] در جامعه کشورهای مشترک‌المنافع نیز به حالت تعلیق درآمد. جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا (ECOWAS) (Economic Community of west African states)نیز ضمن محکوم کردن اقدام نظامی کودتاچیان خواستار بازگشت قدرت به رئیس‌جمهور قانون [[سیرالئون]] گردید. پس از هشدار شدیداللحن اکوموگ( Economic Community of west African Monitoring group) به کودتاچیان، سران کودتا با انجام مذاکراتی در خصوص اعاده قدرت به دولت قانونی وقت موافقت کردند ولی در پی وقت‌کشی و ادامه جنگ کودتاچیان، سرانجام نیروهای اکوموگ وارد [[سیرالئون]] شده و پس از بازپس‌گیری فریتاون احمد تیجان کاباه را به قدرت بازگرداندند و این در حالی بود که علیرغم فرار شورشیان از پایتخت، آنها همچنان در برخی مناطق کشور استقرار داشتند و پاکسازی آنها در خارج از فریتاون به‌دلیل خرابی راه‌ها، فقدان پشتیبانی هوایی و حملات انتقام‌جویانه شورشیان عملاً بسیار دشوار بود. در عین حال نیروهای اکوموگ نیز از نظر فرماندهی و اطاعت از قانون سربازان تحت امر خود دچار مشکلاتی بودند و از پشتیبانی هوایی و دریایی و منابع [[مالی]] بسیار محدودی نیز برخوردار بودند. از این روی حملات مهلک شورشیان به دولت قانونی کاباه و نیروهای اکوموگ همچنان ادامه یافت. نیروهای ائتلافی جبهه متحد انقلابی و شورای انقلابی نیروهای مسلح در ژانویه سال 1999 بار دیگر تهاجم خونینی را علیه فریتاون آغاز کردند و هرچند موفق به تصرف پایتخت نشدند ولی در حومه این شهر مرتکب جنایات هولناکی از جمله قتل عام مردم، تجاوز به زنان و دختران و غارت اموال روستائیان شدند. براساس گزارشات مندرج در یکی از نشریات وابسته به سازمان حقوق بشر درحدود 7000 نفر از مردم که بیش از نیمی از آنان غیرنظامی بودند طی این حمله هولناک به قتل رسیدند و زنان و دختران زیادی طی حمله ارتش به شورشیان مورد هتک حرمت قرار گرفتند. کودکان بسیاری نیز ربوده و به عنوان کودک سرباز به‌کار گرفته شدند و اعضا بدن برخی افراد در طی حملات نظامیان به شورشیان قطع شد. اموال و دارایی‌های مردم در فریتاون و حومه شهر نیز دستخوش غارت و چپاول شورشیان و گروهی از اوباش قرار گرفت<ref>30, LeVert, S. (2007). Sierra Leone: Marshall Cavendish</ref>. پس از استقرار مجدد تیجان کاباه بر قدرت صدها نفر از غیر نظامیانی که متهم به کمک به نیروهای ائتلافی بودند به‌طور غیر قانونی زندانی شدند و دادگاه جنگی بسیاری از سربازانی را که با نیروهای ائتلافی همکاری کرده بودند مجازات و 24 نفر از آنان را اعدام کرد. با این حال ناتوانی دولت در تأمین امنیت مناطق تحت نفوذ خود منجر به موافقت تیجان کاباه با انجام مذاکرات صلح در کشور توگو و انعقاد معاهده لومه در جولای 1999 شد. در این معاهده دولت که در موضع ضعف قرار داشت با انتصاب فودای سانکو به عنوان معاون رئیس‌جمهور [[سیرالئون]] و رئیس کمیسیون معادن الماس کشور موافقت کرد و در مقابل جبهه متحد انقلابی موظف شد تحت نظارت نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] و اکوموگ خلع سلاح شده و فعالیت‌های نظامی خود را نیز منحل سازد. علیرغم این امتیاز بزرگ كه مخالفت گروه‌های حقوق بشر در خارج از [[سیرالئون]] و نارضایتی بسیاری از مردم این کشور در واگذاری پست مهم معاون رئیس‌جمهور و ریاست معادن الماس به فودای سانکو جنایتكار را بدنبال داشت، این معاهده نیز نقش چندان مؤثری در تأمین امنیت کشور و بویژه فریتاون نداشت، بسیاری از شورشیان از تحویل اسلحه‌های خود امتناع می‌ورزیدند و فرآیند خلع سلاح بسیار کند پیش می‌رفت. ورود نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] که از اواخر سال 1999 به کشور و در راستای معاهده صلح لومه آغاز شد نیز در توسعه صلح و امنیت در کشور نقش‌آفرین نبود و با وجود آن که بتدریج تعداد نیروهای حافظ صلح سازمان ملل در سال 2001 به 17500 نفر بالغ گشت (که در نوع خود تا آن زمان در جهان بی سابقه بود) شورشیان جبهه متحد انقلابی همچنان از تحویل اسلحه‌های خود به صلح بانان [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] خودداری می‌کردند و به موازات آن گه‌گاه حملاتی را نیز متوجه نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] می‌ساختند که شدیدترین آن گروگان گرفتن 500 نفر از صلح‌بانان [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] در جریان یکی از حملات شورشیان به نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] بود که بار دیگر آتش جنگ را بین دولت و شورشیان شعله‌ورساخت. در پی این امر و شکست فرآیند صلح، سرانجام دولت بریتانیا طی عملیات پالیسر و با هدف نجات صلح‌بانان [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] و خارج کردن اعضای جامعه کشورهای مشترک‌المنافع از [[سیرالئون]]، رسماً وارد جنگ با شورشیان شد. 1200 سرباز نیروی زمینی بریتانیا که از حمایت کامل هوایی و دریایی برخوردار بودند به‌دستور مستقیم تونی بلر نخست وزیر وقت انگلستان و برای محافظت از غرب فریتاون و تخلیه اروپایی‌ها وارد کشور شدند. کوماندوهای انگلیسی در شرایطی که نیمی از کشور تحت کنترل شورشیان بود طی عملیاتی سریع موفق به آزادی گروگان‌ها شده و ضمن شکست سنگین شورشیان جبهه متحد انقلابی و بیرون راندن آنها به مناطقی خارج از فریتاون، فودای سانکو رهبر شورشیان را نیز دستگیر و زندانی کردند. این عملیات ضربه سنگینی بر پیکره جبهه متحد انقلابی وارد آورد و پس از اجماع و توافق کشورهای همسایه به‌ویژه گینه کوناکری و لیبریا در نظارت جدی بر مرزهای خود، قطع هرگونه کمک مالی و تدارکاتی به شورشیان و خودداری از خرید الماس‌های قاچاق [[سیرالئون]] که تحت فشار سازمان ملل و صدور قطعنامه شورای امنیت صورت گرفت؛ جبهه متحد انقلابی سرانجام شرایط صلح کامل با دولت را پذیرفت و در 18 ژانویه 2002 میلادی تیجان کاباه رسماً پایان [[جنگ داخلی سیرالئون]] را اعلام کرد<ref>LeVert, S. (2007). Sierra Leone: Marshall Cavendish, p.38-39</ref>.		برخلاف تصور ائتلافیون، این کودتا با مخالفت گروه‌های مختلف داخلی از جمله اتحادیه دانشجویان، انجمن‌های روزنامه‌نگاران، اتحادیه‌های زنان و دیگر گروه‌ها مواجه شد وعلت اصلی آن نیز خشونت شدید در سرکوب مخالفان بود. در عرصه بین‌المللی نیز [https://www.un.org/en/ سازمان ملل متحد] و سازمان وحدت آفریقا این کودتا و سرنگونی دولت قانونی تیجان کاباه را محکوم کردند و دولت‌های خارجی هیأت‌های دیپلمات خود را از [[سیرالئون]] فراخواندند. عضویت [[سیرالئون]] در جامعه کشورهای مشترک‌المنافع نیز به حالت تعلیق درآمد. جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا (ECOWAS) (Economic Community of west African states)نیز ضمن محکوم کردن اقدام نظامی کودتاچیان خواستار بازگشت قدرت به رئیس‌جمهور قانون [[سیرالئون]] گردید. پس از هشدار شدیداللحن اکوموگ( Economic Community of west African Monitoring group) به کودتاچیان، سران کودتا با انجام مذاکراتی در خصوص اعاده قدرت به دولت قانونی وقت موافقت کردند ولی در پی وقت‌کشی و ادامه جنگ کودتاچیان، سرانجام نیروهای اکوموگ وارد [[سیرالئون]] شده و پس از بازپس‌گیری فریتاون احمد تیجان کاباه را به قدرت بازگرداندند و این در حالی بود که علیرغم فرار شورشیان از پایتخت، آنها همچنان در برخی مناطق کشور استقرار داشتند و پاکسازی آنها در خارج از فریتاون به‌دلیل خرابی راه‌ها، فقدان پشتیبانی هوایی و حملات انتقام‌جویانه شورشیان عملاً بسیار دشوار بود. در عین حال نیروهای اکوموگ نیز از نظر فرماندهی و اطاعت از قانون سربازان تحت امر خود دچار مشکلاتی بودند و از پشتیبانی هوایی و دریایی و منابع [[مالی]] بسیار محدودی نیز برخوردار بودند. از این روی حملات مهلک شورشیان به دولت قانونی کاباه و نیروهای اکوموگ همچنان ادامه یافت. نیروهای ائتلافی جبهه متحد انقلابی و شورای انقلابی نیروهای مسلح در ژانویه سال 1999 بار دیگر تهاجم خونینی را علیه فریتاون آغاز کردند و هرچند موفق به تصرف پایتخت نشدند ولی در حومه این شهر مرتکب جنایات هولناکی از جمله قتل عام مردم، تجاوز به زنان و دختران و غارت اموال روستائیان شدند. براساس گزارشات مندرج در یکی از نشریات وابسته به سازمان حقوق بشر درحدود 7000 نفر از مردم که بیش از نیمی از آنان غیرنظامی بودند طی این حمله هولناک به قتل رسیدند و زنان و دختران زیادی طی حمله ارتش به شورشیان مورد هتک حرمت قرار گرفتند. کودکان بسیاری نیز ربوده و به عنوان کودک سرباز به‌کار گرفته شدند و اعضا بدن برخی افراد در طی حملات نظامیان به شورشیان قطع شد. اموال و دارایی‌های مردم در فریتاون و حومه شهر نیز دستخوش غارت و چپاول شورشیان و گروهی از اوباش قرار گرفت<ref>30, LeVert, S. (2007). Sierra Leone: Marshall Cavendish</ref>. پس از استقرار مجدد تیجان کاباه بر قدرت صدها نفر از غیر نظامیانی که متهم به کمک به نیروهای ائتلافی بودند به‌طور غیر قانونی زندانی شدند و دادگاه جنگی بسیاری از سربازانی را که با نیروهای ائتلافی همکاری کرده بودند مجازات و 24 نفر از آنان را اعدام کرد. با این حال ناتوانی دولت در تأمین امنیت مناطق تحت نفوذ خود منجر به موافقت تیجان کاباه با انجام مذاکرات صلح در کشور توگو و انعقاد معاهده لومه در جولای 1999 شد. در این معاهده دولت که در موضع ضعف قرار داشت با انتصاب فودای سانکو به عنوان معاون رئیس‌جمهور [[سیرالئون]] و رئیس کمیسیون معادن الماس کشور موافقت کرد و در مقابل جبهه متحد انقلابی موظف شد تحت نظارت نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] و اکوموگ خلع سلاح شده و فعالیت‌های نظامی خود را نیز منحل سازد. علیرغم این امتیاز بزرگ كه مخالفت گروه‌های حقوق بشر در خارج از [[سیرالئون]] و نارضایتی بسیاری از مردم این کشور در واگذاری پست مهم معاون رئیس‌جمهور و ریاست معادن الماس به فودای سانکو جنایتكار را بدنبال داشت، این معاهده نیز نقش چندان مؤثری در تأمین امنیت کشور و بویژه فریتاون نداشت، بسیاری از شورشیان از تحویل اسلحه‌های خود امتناع می‌ورزیدند و فرآیند خلع سلاح بسیار کند پیش می‌رفت. ورود نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] که از اواخر سال 1999 به کشور و در راستای معاهده صلح لومه آغاز شد نیز در توسعه صلح و امنیت در کشور نقش‌آفرین نبود و با وجود آن که بتدریج تعداد نیروهای حافظ صلح سازمان ملل در سال 2001 به 17500 نفر بالغ گشت (که در نوع خود تا آن زمان در جهان بی سابقه بود) شورشیان جبهه متحد انقلابی همچنان از تحویل اسلحه‌های خود به صلح بانان [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] خودداری می‌کردند و به موازات آن گه‌گاه حملاتی را نیز متوجه نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] می‌ساختند که شدیدترین آن گروگان گرفتن 500 نفر از صلح‌بانان [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] در جریان یکی از حملات شورشیان به نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] بود که بار دیگر آتش جنگ را بین دولت و شورشیان شعله‌ورساخت. در پی این امر و شکست فرآیند صلح، سرانجام دولت بریتانیا طی عملیات پالیسر و با هدف نجات صلح‌بانان [https://www.un.org/en/ سازمان ملل] و خارج کردن اعضای جامعه کشورهای مشترک‌المنافع از [[سیرالئون]]، رسماً وارد جنگ با شورشیان شد. 1200 سرباز نیروی زمینی بریتانیا که از حمایت کامل هوایی و دریایی برخوردار بودند به‌دستور مستقیم تونی بلر نخست وزیر وقت انگلستان و برای محافظت از غرب فریتاون و تخلیه اروپایی‌ها وارد کشور شدند. کوماندوهای انگلیسی در شرایطی که نیمی از کشور تحت کنترل شورشیان بود طی عملیاتی سریع موفق به آزادی گروگان‌ها شده و ضمن شکست سنگین شورشیان جبهه متحد انقلابی و بیرون راندن آنها به مناطقی خارج از فریتاون، فودای سانکو رهبر شورشیان را نیز دستگیر و زندانی کردند. این عملیات ضربه سنگینی بر پیکره جبهه متحد انقلابی وارد آورد و پس از اجماع و توافق کشورهای همسایه به‌ویژه گینه کوناکری و لیبریا در نظارت جدی بر مرزهای خود، قطع هرگونه کمک مالی و تدارکاتی به شورشیان و خودداری از خرید الماس‌های قاچاق [[سیرالئون]] که تحت فشار سازمان ملل و صدور قطعنامه شورای امنیت صورت گرفت؛ جبهه متحد انقلابی سرانجام شرایط صلح کامل با دولت را پذیرفت و در 18 ژانویه 2002 میلادی تیجان کاباه رسماً پایان [[جنگ داخلی سیرالئون]] را اعلام کرد<ref>LeVert, S. (2007). Sierra Leone: Marshall Cavendish, p.38-39</ref>.

Samiei: /* بحران سال‌های 2001-1997 */

2025-10-23T10:41:35Z

بحران سال‌های 2001-1997

نمایش تغییرات

Amani در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۴

2025-07-19T17:34:30Z

نمایش تغییرات

Setayesh: /* نیز نگاه کنید به */

2024-12-16T13:06:37Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۶
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

	[[روسیه معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر مصر]]؛ [[تاریخ معاصر سنگال]]؛ [[تاریخ معاصر کوبا]]؛ [[دوران معاصر(جمهوری چین)]]؛ [[تاریخ دوران معاصر کانادا]]؛ [[لبنان معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر ژاپن]]؛ [[تاریخ معاصر ساحل عاج]]؛ [[تاریخ معاصر قطر]]؛ [[تاریخ معاصر اردن]]؛ [[تاریخ معاصر زیمبابوه~~]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین~~]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین]]؛ [[تاریخ معاصر سودان]]؛ [[تاریخ معاصر مالی]]؛ [[تاریخ معاصر گرجستان]]؛ [[تاریخ معاصر تاجیکستان]]؛ [[تاریخ معاصر قزاقستان]]؛ [[تاريخ معاصر بنگلادش]]؛ [[تاريخ معاصر سریلانکا]]		[[روسیه معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر مصر]]؛ [[تاریخ معاصر سنگال]]؛ [[تاریخ معاصر کوبا]]؛ [[دوران معاصر(جمهوری چین)]]؛ [[تاریخ دوران معاصر کانادا]]؛ [[لبنان معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر ژاپن]]؛ [[تاریخ معاصر ساحل عاج]]؛ [[تاریخ معاصر قطر]]؛ [[تاریخ معاصر اردن]]؛ [[تاریخ معاصر زیمبابوه]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین]]؛ [[تاریخ معاصر سودان]]؛ [[تاریخ معاصر مالی]]؛ [[تاریخ معاصر گرجستان]]؛ [[تاریخ معاصر تاجیکستان]]؛ [[تاریخ معاصر قزاقستان]]؛ [[تاريخ معاصر بنگلادش]]؛ [[تاريخ معاصر سریلانکا]]
	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	<small>[i] - شیوه حاکمیت بریتانیا بر [[سیرالئون]] از سال 1896 تا زمان استقلال [[سیرالئون]] حالت غیر مستقیم داشت و هرچند کشور تحت حاکمیت فرماندار مستعمراتی انگلیس قرار داشت ولی سیاست‌ها و فرامین حکمران از طریق نهادها و موسسات بومی که مجددا سازماندهی شده بودند صورت می‌گرفت. صاحب منصبان قبایل که تا پیش از ورود انگلستان با لقب شاه و ملکه بر مردمانشان حکومت می‌کردند در دوره حاکمیت انگلستان به‌عنوان عوامل زیردست حکمران کل انگلیس ملزم به اجرای دستورات بریتانیا شدند که عمدتا شامل انجام اموری نظیر قطع درختان جنگلی، استخراج معادن، کشاورزی در مزارع مستعمراتی و کار در کشتزارهای بزرگ بریتانیا در دیگر کشورهای مستعمره انگلستان در غرب آفریقا بود.</small>		<small>[i] - شیوه حاکمیت بریتانیا بر [[سیرالئون]] از سال 1896 تا زمان استقلال [[سیرالئون]] حالت غیر مستقیم داشت و هرچند کشور تحت حاکمیت فرماندار مستعمراتی انگلیس قرار داشت ولی سیاست‌ها و فرامین حکمران از طریق نهادها و موسسات بومی که مجددا سازماندهی شده بودند صورت می‌گرفت. صاحب منصبان قبایل که تا پیش از ورود انگلستان با لقب شاه و ملکه بر مردمانشان حکومت می‌کردند در دوره حاکمیت انگلستان به‌عنوان عوامل زیردست حکمران کل انگلیس ملزم به اجرای دستورات بریتانیا شدند که عمدتا شامل انجام اموری نظیر قطع درختان جنگلی، استخراج معادن، کشاورزی در مزارع مستعمراتی و کار در کشتزارهای بزرگ بریتانیا در دیگر کشورهای مستعمره انگلستان در غرب آفریقا بود.</small>

Setayesh در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۶

2024-12-16T13:06:07Z

نمایش تغییرات

Amani در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۶

2024-07-29T16:46:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۶
خط ۶:		خط ۶:
	==== '''[[تاریخ شورش قبایل تا مبارزات استقلال‌طلبانه در سیرالئون\|از شورش قبایل تا مبارزات استقلال‌طلبانه]]''' ====		==== '''[[تاریخ شورش قبایل تا مبارزات استقلال‌طلبانه در سیرالئون\|از شورش قبایل تا مبارزات استقلال‌طلبانه]]''' ====
	کاهش قابل ملاحظه قدرت روسای قبایل [[سیرالئون]] با واکنش خشمگینانه برخی از روسای قبایل مواجه شد که مهم‌ترین آن شورش رئیس [[قبیله تمنه]] موسوم به «بایبوره» (Bai bureh) در سال 1898 میلادی بود.		کاهش قابل ملاحظه قدرت روسای قبایل [[سیرالئون]] با واکنش خشمگینانه برخی از روسای قبایل مواجه شد که مهم‌ترین آن شورش رئیس [[قبیله تمنه]] موسوم به «بایبوره» (Bai bureh) در سال 1898 میلادی بود.
			[[پرونده:رئیس قبلیه تمنه چیف بایبوره .jpg\|بندانگشتی\|رئیس قبیله تمنه چیف بایبوره(1397). برگرفته از سایتswitsalone، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.switsalone.com/31061_sierra-leone-grave-of-bai-bureh-famed-anti-british-tax-warrior-is-now-a-national-heritage-site/]]
	چیف بایبوره نزدیک به یک سال با انگلیسی‌ها جنگید و در نهایت شکست خورده و دستگیر شد<ref>Peters, K. (2009). War and crisis of youth in sierraleone: Cambridge university press, p.40</ref>[ii]. مدت کوتاهی پس از آن نیز در سال 1899 میلادی «چیف نیاگوا» (Chief Nyagua) رئیس [[قبیله منده]] سر به شورش برداشت که این قیام توسط ارتش بریتانیا به سختی سرکوب شد. این دو قیام به قیام‌های مالیات معروف شده‌اند. رهبران شورشی هر دو قبیله پس از سرکوب این قیام‌ها به غنا تبعید گشته و بسیاری از شورشیان نیز اعدام شدند.		چیف بایبوره نزدیک به یک سال با انگلیسی‌ها جنگید و در نهایت شکست خورده و دستگیر شد<ref>Peters, K. (2009). War and crisis of youth in sierraleone: Cambridge university press, p.40</ref>[ii]. مدت کوتاهی پس از آن نیز در سال 1899 میلادی «چیف نیاگوا» (Chief Nyagua) رئیس [[قبیله منده]] سر به شورش برداشت که این قیام توسط ارتش بریتانیا به سختی سرکوب شد. این دو قیام به قیام‌های مالیات معروف شده‌اند. رهبران شورشی هر دو قبیله پس از سرکوب این قیام‌ها به غنا تبعید گشته و بسیاری از شورشیان نیز اعدام شدند.

خط ۱۸:		خط ۱۸:

	==== [[تاریخ سیاسی سیرالئون پس از استقلال\|روند حوادث سیاسی پس از استقلال]] ====		==== [[تاریخ سیاسی سیرالئون پس از استقلال\|روند حوادث سیاسی پس از استقلال]] ====
			[[پرونده:دکتر میلتون مارگای رهبر و بنیانگذار حزب مردم سیرالئون.jpg\|بندانگشتی\|دکتر میلتون مارگای رهبر و بنیانگذار حزب مردم سیرالئون(1395).برگرفته از سایت تلگراف سیرالئون،قابل بازیابی از https://www.thesierraleonetelegraph.com/sierra-leone-is-55-years-old-today/sir-milton-margai-prime-minister-of-sierra-leone/]]
	زمزمه‌های جدی استقلال خواهی این کشور از ابتدای دهه 1950 میلادی و براه افتادن موج پان آفریک در کشورهای مختلف آفریقایی مستعمره انگلیس آغاز شد و بریتانیا نیز که جایگاه خود را در سطح جهانی و در مقابل رقبای قدرتمندی همچون [[ایالات متحده]] [[آمریکا]] و اتحاد جماهیر شوروی تضعیف شده می‌دید بتدریج با استقلال کشورهای مستعمره خود از جمله [[سیرالئون]] در سال 1961 میلادی موافقت کرد.		زمزمه‌های جدی استقلال خواهی این کشور از ابتدای دهه 1950 میلادی و براه افتادن موج پان آفریک در کشورهای مختلف آفریقایی مستعمره انگلیس آغاز شد و بریتانیا نیز که جایگاه خود را در سطح جهانی و در مقابل رقبای قدرتمندی همچون [[ایالات متحده]] [[آمریکا]] و اتحاد جماهیر شوروی تضعیف شده می‌دید بتدریج با استقلال کشورهای مستعمره خود از جمله [[سیرالئون]] در سال 1961 میلادی موافقت کرد.

خط ۳۲:		خط ۳۳:

	'''[[تاریخ سیرالئون پس از جنگ\|سیرالئون پس از پایان جنگ]]'''		'''[[تاریخ سیرالئون پس از جنگ\|سیرالئون پس از پایان جنگ]]'''
			[[پرونده:کشور سیرالئون پس از پایان جنگ داخلی.jpg\|بندانگشتی\|کشور سیرالئون پس از پایان جنگ داخلی(1394). برگرفته از سایتfairobserver،قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.fairobserver.com/region/africa/sierra-leone-after-civil-war/]]
	در سال 2002 انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی پس از چند سال وقفه در [[سیرالئون]] برگزار گردید و دکتر احمد تیجان کاباه با کسب 3/70 درصد آراء برای دومین بار به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شد و حزب وی (حزب مردم سیرالئون)نیز با کسب 83 کرسی از مجموع 124 کرسی اکثریت مجلس را به خود اختصاص داد. انتخابات 2002 مجلس [[سیرالئون]] نیز با نظارت و حضور نمایندگان سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی از جمله جامعه اقتصادی غرب آفریقا، جامعه کشورهای مشترک‌المنافع، شماری از نیروهای انگلستان و نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل متحد] در فضائی آرام برگزار گشت.		در سال 2002 انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی پس از چند سال وقفه در [[سیرالئون]] برگزار گردید و دکتر احمد تیجان کاباه با کسب 3/70 درصد آراء برای دومین بار به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شد و حزب وی (حزب مردم سیرالئون)نیز با کسب 83 کرسی از مجموع 124 کرسی اکثریت مجلس را به خود اختصاص داد. انتخابات 2002 مجلس [[سیرالئون]] نیز با نظارت و حضور نمایندگان سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی از جمله جامعه اقتصادی غرب آفریقا، جامعه کشورهای مشترک‌المنافع، شماری از نیروهای انگلستان و نیروهای حافظ صلح [https://www.un.org/en/ سازمان ملل متحد] در فضائی آرام برگزار گشت.

Samiei در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۶

2024-07-21T17:06:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۶
خط ۱:		خط ۱:
	==== [[تاریخ دوره استعمار سیرالئون\|دوره استعمار]] ====		تاریخ معاصر در [[سیرالئون\|کشور سیرالئون]] شامل[[تاریخ دوره استعمار سیرالئون\|تاریخ دوره استعمار؛]] [[تاریخ شورش قبایل تا مبارزات استقلال‌طلبانه در سیرالئون\|تاریخ شورش قبایل تا مبارزات استقلال‌طلبانه]]؛ [[چيف بايبوره]]؛ [[تاریخ سیاسی سیرالئون پس از استقلال]]؛ [[میلتون مارگای]]؛ [[موسسه خصوصی برآیند اجرائی سیرالئون]] و [[تاریخ سیرالئون پس از جنگ]] است.

			=== [[تاریخ دوره استعمار سیرالئون\|دوره استعمار]] ===
	پس از تقسیم قاره آفریقا بین قدرت‌های جهانی آن عهد در دهه 1880 میلادی و لزوم مشخص شدن مرزهای سرزمین‌های تحت استعمار انگلستان و [[فرانسه]] در منطقه غرب آفریقا (که متعاقب معاهده سال 1895 میلادی در مورد مرزهای گینه کوناکری و [[سیرالئون]] بین انگلستان و فرانسه صورت گرفت) تقریبا تمام کشور [[سیرالئون]] تحت حاکمیت انگلستان درآمد. دولت انگلیس پس از اعمال حاكمیت مستقیم بر [[سیرالئون]] از سال 1896 میلادی، با تغییر رویه دوستانه خود در قبال روسای قبایلی که با آنها دارای معاهدات دوستی بود لقب آنان را از شاه (king)به رئیس بزرگ(Paramount Chief)تنزل داد. در واقع روسای قبایل که تا آن زمان به‌وسیله اعضا قبایل خود به ریاست قبیله خویش منصوب می‌گشتند از آن به بعد تنها به دستور حکمران کل انگلستان در [[سیرالئون]] به ریاست قبیله خود برگزیده می‌شدند و در عین حال قدرت قضایی نیز از آنها سلب و به دادگاه‌های جدید تحت مدیریت انگلیسی‌ها (دادگاه‌های منطقه ای) واگذار می‌گشت. علاوه بر آن تمام دارندگان منازل کوچک مجبور به پرداخت مالیاتی سالیانه به حکمران کل انگلستان شدند[i].		پس از تقسیم قاره آفریقا بین قدرت‌های جهانی آن عهد در دهه 1880 میلادی و لزوم مشخص شدن مرزهای سرزمین‌های تحت استعمار انگلستان و [[فرانسه]] در منطقه غرب آفریقا (که متعاقب معاهده سال 1895 میلادی در مورد مرزهای گینه کوناکری و [[سیرالئون]] بین انگلستان و فرانسه صورت گرفت) تقریبا تمام کشور [[سیرالئون]] تحت حاکمیت انگلستان درآمد. دولت انگلیس پس از اعمال حاكمیت مستقیم بر [[سیرالئون]] از سال 1896 میلادی، با تغییر رویه دوستانه خود در قبال روسای قبایلی که با آنها دارای معاهدات دوستی بود لقب آنان را از شاه (king)به رئیس بزرگ(Paramount Chief)تنزل داد. در واقع روسای قبایل که تا آن زمان به‌وسیله اعضا قبایل خود به ریاست قبیله خویش منصوب می‌گشتند از آن به بعد تنها به دستور حکمران کل انگلستان در [[سیرالئون]] به ریاست قبیله خود برگزیده می‌شدند و در عین حال قدرت قضایی نیز از آنها سلب و به دادگاه‌های جدید تحت مدیریت انگلیسی‌ها (دادگاه‌های منطقه ای) واگذار می‌گشت. علاوه بر آن تمام دارندگان منازل کوچک مجبور به پرداخت مالیاتی سالیانه به حکمران کل انگلستان شدند[i].

Samiei در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۹

2024-07-21T16:59:27Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-06-14T20:31:56Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

نمایش تغییرات

Amani در ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۱۸

2024-06-14T17:18:14Z

نمایش تغییرات