تنوع گویش در زبان چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۷

2025-11-16T19:07:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:55.png\|بندانگشتی\|~~تنوع گویش ها~~ در [[~~چین]]~~]]		[[پرونده:Map of sinitic languages cropped-fa.svg.png\|بندانگشتی\|نقشه گویش‌های زبانی، قابل بازیابی از: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Map_of_sinitic_languages_cropped-fa.svg]]
			زبان در حیات فرهنگی یک ملت، همیشه نقشی بنیادین داشته و چنان پر اهمیت است که وقتی یک نظام خاص زبانی پدید می‌آید، گویی ملتی نوین ظهور کرده است. لذا، زبان مشترک، یکی از معیارهای تعیین هویت یک ملت به‌شمار می‌آید. صورت‌های بیانی در ضمیر آگاه مردم، معیارهایی می شوند که فعالیت‌های فکری را به صورت الگویی ثابت تبدیل و فعالیت‌ها را به نتیجه‌گیری خاصی سوق می‌دهند. بنابراین میتوان گفت زبان، تجلی آوایی، نوشتاری، و رفتاری، مفهومی است‌که در جریان فعالیتهای فکری پدید آمده است<ref>ناکامورا هاجیمه. (1378).مترجم، مصطفی عقیلی-حسین کیانی، شیوه های تفکر ملل شرق(هند، چین، تبت، [[ژاپن]]). انتشارات حکمت.</ref>.

	زبان در ~~حیات فرهنگی یک ملت، همیشه نقشی بنیادین داشته~~ و ~~چنان پر اهمیت است که وقتی یک نظام خاص~~ زبانی ~~پدید می آید، گویی ملتی نوین ظهور کرده است~~. لذا، زبان مشترک، یکی از معیارهای تعیین هویت یک ملت به شمار می آید. صورت های بیانی در ضمیر آگاه مردم، معیارهایی می شوند که فعالیت های فکری را به صورت الگویی ثابت تبدیل و فعالیت ها را به نتیجه گیری خاصی سوق می دهند. بنابراین می توان گفت زبان، تجلی آوایی، نوشتاری، و رفتاری، مفهومی است که در جریان فعالیت های فکری پدید آمده است<ref>ناکامورا هاجیمه. (~~1378~~)~~.مترجم، مصطفی عقیلی-حسین کیانی، شیوه های تفکر ملل شرق~~(~~هند، چین، تبت،~~ [[~~ژاپن~~]]~~). انتشارات حکمت.</ref>~~.		=== تنوع گویش‌ها در [[زبان چینی]] ===
			زبان چینی، یکی ازخانواده‌های زبانی است که در خود شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد. این زبان‌ها به نام«فانگین(Fang Yen)» (زبان‌های منطقه ای) شناخته می شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع زبان چینی هستند و تمام جمعیت 2/1 ملیاردی [[چین]]، حد اقل به یک یا دو گویش از این لهجه‌ها صحبت می‌کنند.

	~~=== تنوع گویش ها~~ در ~~[[زبان چینی]] ===~~		از ویژگی‌های قابل توجه همه‌ی گویشه ای موجود در [[زبان چینی]]، حالت آهنگین(نواخت Tonal) داشتن آن‌ها است. این بدان معنی است که هر هجا میتواند بسته به زیر و بم به کار رفته در قرائت و تلفظ آن، معنای متفاوتی به خود بگیرد. مثلا گویش ماندارین(mandarin) دارای 4 نواخت، کانتونی(Cantonies) 6 تا 9 نواخت( بسته به اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی(Taiwanies) دارای7 نواخت دارد<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref>.
	[[زبان چینی]]، ~~یکی از خانواده‌های زبانی~~ است که در خود ~~شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد~~. ~~این زبان‌ها به نام «فانگ‌ین~~ (~~Fang Yen~~)» (~~زبان‌های منطقه‌ای~~) ~~شناخته می‌شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع [[زبان چینی]] هستند و تمام جمعیت 2.1 ملیاردی [[چین]]، حداقل~~ به ~~یک یا دو گویش~~ از ~~این لهجه‌ها صحبت می‌کنند~~.

	~~از ویژگی‌های قابل توجه همه‌ی~~ گویش‌های موجود در [[زبان چینی]]، ~~حالت آهنگین (نواخت (Tonal)) داشتن آن‌ها است~~. ~~این بدان معنی است~~ که ~~هر هجا می‌تواند بسته به زیر و بم به کار رفته~~ در ~~قرائت~~ و ~~تلفظ آن، معنای متفاوتی~~ به ~~خود بگیرد~~.		گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]، اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی میتوانند به آن گویش صحبت کرده یا لااقل آن را بفهمند.

	مثلا گویش ماندارین (mandarin) دارای 4 نواخت، کانتونیCantonies) 6)تا 9 نواخت (بسته به اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی (Taiwanies) دارای 7 نواخت دارد.		هر یک از گویش‌های عمده‌ی زبان چینی شاخه‌های مختلفی را تشکیل میدهند. برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.

	گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا [[تایوان]] زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.

	هر یک از گویش‌های ~~عمده‌ی [[~~زبان چینی~~]]، شاخه‌های~~ مختلفی را تشکیل ~~می‌دهند~~.برای نمونه، گویش ماندارین به ~~لهجه‌های~~ شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم ~~می‌شود~~ که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]؛ [[سیر تحول زبان چینی]]

	* [[زبان و ادبیات چینی]]		== کتابشناسی ==
			<references />

	* [[~~زبان چینی~~]]		== منبع اصلی ==
	* [[~~سیر تحول زبان چینی]~~]		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:زبان]]

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-03T14:26:24Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۲۶
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	مثلا گویش ماندارین (mandarin) دارای 4 نواخت، کانتونیCantonies) 6)تا 9 نواخت (بسته به اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی (Taiwanies) دارای 7 نواخت دارد.		مثلا گویش ماندارین (mandarin) دارای 4 نواخت، کانتونیCantonies) 6)تا 9 نواخت (بسته به اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی (Taiwanies) دارای 7 نواخت دارد.

	گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.		گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا [[تایوان]] زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.

	هر یک از گویش‌های عمده‌ی [[زبان چینی]]، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند.برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>		هر یک از گویش‌های عمده‌ی [[زبان چینی]]، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند.برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>

Samiei در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۲

2023-12-18T14:22:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:55.png\|بندانگشتی\|تنوع گویش ها در [[چین]]]]		[[پرونده:55.png\|بندانگشتی\|تنوع گویش ها در [[چین]]]]

	زبان در حیات فرهنگی یک ملت، همیشه نقشی بنیادین داشته و چنان پر اهمیت است که وقتی یک نظام خاص زبانی پدید می آید، گویی ملتی نوین ظهور کرده است. لذا، زبان مشترک، یکی از معیارهای تعیین هویت یک ملت به شمار می آید. صورت های بیانی در ضمیر آگاه مردم، معیارهایی می شوند که فعالیت های فکری را به صورت الگویی ثابت تبدیل و فعالیت ها را به نتیجه گیری خاصی سوق می دهند. بنابراین می توان گفت زبان، تجلی آوایی، نوشتاری، و رفتاری، مفهومی است که در جریان فعالیت های فکری پدید آمده است<ref>ناکامورا هاجیمه. (1378).مترجم، مصطفی عقیلی-حسین کیانی، شیوه های تفکر ملل شرق(هند، چین، تبت، ژاپن). انتشارات حکمت.</ref>.		زبان در حیات فرهنگی یک ملت، همیشه نقشی بنیادین داشته و چنان پر اهمیت است که وقتی یک نظام خاص زبانی پدید می آید، گویی ملتی نوین ظهور کرده است. لذا، زبان مشترک، یکی از معیارهای تعیین هویت یک ملت به شمار می آید. صورت های بیانی در ضمیر آگاه مردم، معیارهایی می شوند که فعالیت های فکری را به صورت الگویی ثابت تبدیل و فعالیت ها را به نتیجه گیری خاصی سوق می دهند. بنابراین می توان گفت زبان، تجلی آوایی، نوشتاری، و رفتاری، مفهومی است که در جریان فعالیت های فکری پدید آمده است<ref>ناکامورا هاجیمه. (1378).مترجم، مصطفی عقیلی-حسین کیانی، شیوه های تفکر ملل شرق(هند، چین، تبت، [[ژاپن]]). انتشارات حکمت.</ref>.

	=== تنوع گویش ها در [[زبان چینی]] ===		=== تنوع گویش ها در [[زبان چینی]] ===
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.		گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.

	هر یک از گویش‌های عمده‌ی [[زبان چینی]]، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند.برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>		هر یک از گویش‌های عمده‌ی [[زبان چینی]]، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند.برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>

	نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[زبان و ادبیات چینی]]

			* [[زبان چینی]]
			* [[سیر تحول زبان چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-11-14T15:29:03Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۹
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.		گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.

	هر یک از گویش‌های عمده‌ی [[زبان چینی]]، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند.برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>~~سابقی محمدعلی~~(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>		هر یک از گویش‌های عمده‌ی [[زبان چینی]]، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند.برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>

	نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]		نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۷

2023-11-13T10:57:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۴:		خط ۴:

	=== تنوع گویش ها در [[زبان چینی]] ===		=== تنوع گویش ها در [[زبان چینی]] ===
	[[زبان چینی]]، یکی از خانواده‌های زبانی است که در خود شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد. این زبان‌ها به نام «فانگ‌ین (Fang Yen)» (زبان‌های منطقه‌ای) شناخته می‌شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع [[زبان چینی]] هستند و تمام جمعیت 2.1 ملیاردی ~~چین،~~ حداقل به یک یا دو گویش از این لهجه‌ها صحبت می‌کنند.		[[زبان چینی]]، یکی از خانواده‌های زبانی است که در خود شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد. این زبان‌ها به نام «فانگ‌ین (Fang Yen)» (زبان‌های منطقه‌ای) شناخته می‌شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع [[زبان چینی]] هستند و تمام جمعیت 2.1 ملیاردی [[چین]]، حداقل به یک یا دو گویش از این لهجه‌ها صحبت می‌کنند.

	از ویژگی‌های قابل توجه همه‌ی گویش‌های موجود در [[زبان چینی]]، حالت آهنگین (نواخت (Tonal)) داشتن آن‌ها است. این بدان معنی است که هر هجا می‌تواند بسته به زیر و بم به کار رفته در قرائت و تلفظ آن، معنای متفاوتی به خود بگیرد.		از ویژگی‌های قابل توجه همه‌ی گویش‌های موجود در [[زبان چینی]]، حالت آهنگین (نواخت (Tonal)) داشتن آن‌ها است. این بدان معنی است که هر هجا می‌تواند بسته به زیر و بم به کار رفته در قرائت و تلفظ آن، معنای متفاوتی به خود بگیرد.

Shekvati در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۲

2023-11-10T07:52:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:55.png\|بندانگشتی\|تنوع گویش ها در [[چین]]]]		[[پرونده:55.png\|بندانگشتی\|تنوع گویش ها در [[چین]]]]

			زبان در حیات فرهنگی یک ملت، همیشه نقشی بنیادین داشته و چنان پر اهمیت است که وقتی یک نظام خاص زبانی پدید می آید، گویی ملتی نوین ظهور کرده است. لذا، زبان مشترک، یکی از معیارهای تعیین هویت یک ملت به شمار می آید. صورت های بیانی در ضمیر آگاه مردم، معیارهایی می شوند که فعالیت های فکری را به صورت الگویی ثابت تبدیل و فعالیت ها را به نتیجه گیری خاصی سوق می دهند. بنابراین می توان گفت زبان، تجلی آوایی، نوشتاری، و رفتاری، مفهومی است که در جریان فعالیت های فکری پدید آمده است<ref>ناکامورا هاجیمه. (1378).مترجم، مصطفی عقیلی-حسین کیانی، شیوه های تفکر ملل شرق(هند، چین، تبت، ژاپن). انتشارات حکمت.</ref>.

			=== تنوع گویش ها در [[زبان چینی]] ===


	[[زبان چینی]]، یکی از خانواده‌های زبانی است که در خود شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد. این زبان‌ها به نام «فانگ‌ین (Fang Yen)» (زبان‌های منطقه‌ای) شناخته می‌شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع [[زبان چینی]] هستند و تمام جمعیت 2.1 ملیاردی چین، حداقل به یک یا دو گویش از این لهجه‌ها صحبت می‌کنند.		[[زبان چینی]]، یکی از خانواده‌های زبانی است که در خود شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد. این زبان‌ها به نام «فانگ‌ین (Fang Yen)» (زبان‌های منطقه‌ای) شناخته می‌شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع [[زبان چینی]] هستند و تمام جمعیت 2.1 ملیاردی چین، حداقل به یک یا دو گویش از این لهجه‌ها صحبت می‌کنند.

خط ۱۳:		خط ۱۲:
	گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.		گویش‌های عمده‌ی موجود در [[زبان چینی]]،<ref>Chinese Encyclopedia: 242- 245</ref> اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.

	هر یک از گویش‌های عمده‌ی [[زبان چینی]]، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند.		هر یک از گویش‌های عمده‌ی [[زبان چینی]]، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند.برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>

	برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub><big>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</big></sub></ref>

	نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]		نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۰

2023-11-10T07:50:11Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-=== '''تنوع گویش در زبان چینی''' ===
+[[پرونده:55.png|بندانگشتی|تنوع گویش ها در [[چین]]]]
-هر یک از گویش‌های عمده‌ی زبان چینی، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند. برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</sub></ref>
 == کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۳۱

2023-11-05T21:31:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	=== '''تنوع گویش در زبان چینی''' ===		=== '''تنوع گویش در زبان چینی''' ===
	زبان چینی، یکی از خانواده‌های زبانی است که در خود شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد. این زبان‌ها به نام «فانگ‌ین (Fang Yen)» (زبان‌های منطقه‌ای) شناخته می‌شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع زبان چینی هستند و تمام جمعیت 2.1 ملیاردی چین، حداقل به یک یا دو گویش از این لهجه‌ها صحبت می‌کنند.		زبان چینی، یکی از خانواده‌های زبانی است که در خود شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد. این زبان‌ها به نام «فانگ‌ین (Fang Yen)» (زبان‌های منطقه‌ای) شناخته می‌شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع [[زبان چینی]] هستند و تمام جمعیت 2.1 ملیاردی چین، حداقل به یک یا دو گویش از این لهجه‌ها صحبت می‌کنند.

	از ویژگی‌های قابل توجه همه‌ی گویش‌های موجود در زبان چینی، حالت آهنگین (نواخت (Tonal)) داشتن آن‌ها است. این بدان معنی است که هر هجا می‌تواند بسته به زیر و بم به کار رفته در قرائت و تلفظ آن، معنای متفاوتی به خود بگیرد. مثلا گویش ماندارین (mandarin) دارای 4 نواخت، کانتونیCantonies) 6)تا 9 نواخت (بسته به اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی (Taiwanies) دارای 7 نواخت دارد.		از ویژگی‌های قابل توجه همه‌ی گویش‌های موجود در زبان چینی، حالت آهنگین (نواخت (Tonal)) داشتن آن‌ها است. این بدان معنی است که هر هجا می‌تواند بسته به زیر و بم به کار رفته در قرائت و تلفظ آن، معنای متفاوتی به خود بگیرد. مثلا گویش ماندارین (mandarin) دارای 4 نواخت، کانتونیCantonies) 6)تا 9 نواخت (بسته به اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی (Taiwanies) دارای 7 نواخت دارد.

	گویش‌های عمده‌ی موجود در زبان چینی، (Chinese Encyclopedia: 242- 245) اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در چین یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.		گویش‌های عمده‌ی موجود در زبان چینی، (Chinese Encyclopedia: 242- 245) اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در [[چین]] یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.

	هر یک از گویش‌های عمده‌ی زبان چینی، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند. برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</sub></ref>		هر یک از گویش‌های عمده‌ی زبان چینی، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند. برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</sub></ref>

	==== کتابشناسی ====		== کتابشناسی ==

Jafari در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۰۱

2023-10-20T17:01:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	'''تنوع گویش در زبان چینی'''		=== '''تنوع گویش در زبان چینی''' ===
			زبان چینی، یکی از خانواده‌های زبانی است که در خود شاخه‌ها و گویش‌های زبانی متعددی دارد. این زبان‌ها به نام «فانگ‌ین (Fang Yen)» (زبان‌های منطقه‌ای) شناخته می‌شوند که همان لهجه‌ها یا گویش‌های متنوع زبان چینی هستند و تمام جمعیت 2.1 ملیاردی چین، حداقل به یک یا دو گویش از این لهجه‌ها صحبت می‌کنند.

	زبان چینی، ~~یکی ازخانوادههای زبانی~~ است که در خود ~~شاخهها و گویشهای زبانی متعددی دارد~~. ~~این زبانها به نام«فانگین[1]»~~ (~~زبانهای منطقهای~~) ~~شناخته میشوند که همان لهجهها یا گویشهای متنوع زبان چینی هستند و تمام جمعیت 2/1 ملیاردی چین، حد اقل~~ به ~~یک یا دو گویش~~ از ~~این لهجهها صحبت میکنند~~.		از ویژگی‌های قابل توجه همه‌ی گویش‌های موجود در زبان چینی، حالت آهنگین (نواخت (Tonal)) داشتن آن‌ها است. این بدان معنی است که هر هجا می‌تواند بسته به زیر و بم به کار رفته در قرائت و تلفظ آن، معنای متفاوتی به خود بگیرد. مثلا گویش ماندارین (mandarin) دارای 4 نواخت، کانتونیCantonies) 6)تا 9 نواخت (بسته به اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی (Taiwanies) دارای 7 نواخت دارد.

	~~از ویژگیهای قابل توجه همهی گویشهای~~ موجود در زبان چینی، ~~حالت آهنگین~~(~~نواخت [2]~~) ~~داشتن آنها است~~. ~~این بدان معنی است~~ که ~~هر هجا میتواند بسته به زیر و بم به کار رفته~~ در ~~قرائت~~ و ~~تلفظ آن، معنای متفاوتی به خود بگیرد. مثلا~~ گویش ماندارین~~[3] دارای 4 نواخت، کانتونی[4] 6~~ تا ~~9 نواخت( بسته~~ به ~~اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی[5] دارای7 نواخت دارد~~.		گویش‌های عمده‌ی موجود در زبان چینی، (Chinese Encyclopedia: 242- 245) اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمی‌کنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در چین یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آن‌ها نیست، تا حدودی می‌توانند به آن گویش صحبت کرده یا حتی آن را بفهمند.

	~~گویشهای عمدهی موجود در~~ زبان چینی،~~(Chinese Encyclopedia: 242- 245) اغلب~~ برای ~~افرادی~~ که ~~به آن گویش صحبت نمیکنند، غیر~~ قابل ~~فهم هستند~~. ~~اما بیشتر مردمی که در~~ چین ~~یا تایوان زندگی کرده~~ و ~~گویش ماندارین گویش اصلی محلی آنها نیست، تا حدودی میتوانند به آن گویش صحبت کرده یا لااقل آن را بفهمند.~~		هر یک از گویش‌های عمده‌ی زبان چینی، شاخه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند. برای نمونه، گویش ماندارین به لهجه‌های شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم می‌شود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1045</sub></ref>

	هر یک از گویشهای عمدهی زبان چینی شاخههای مختلفی را تشکیل میدهند. برای نمونه، گویش ماندارین به لهجههای شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم میشود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.		==== کتابشناسی ====
	~~----[1] - Fang Yen.~~

	~~[2] - Tonal.~~

	~~[3] - mandarin.~~

	~~[4] - Cantonies.~~

	~~[5] - Taiwanies.~~

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''تنوع گویش در زبان چینی''' زبان چینی، یکی ازخانوادههای زبانی است که در خود شاخهها و گویشهای زبانی متعددی دارد. این زبانها به نام«فانگین[1]» (زبانهای منطقهای) شناخته میشوند که همان لهجهها یا گویشهای متنوع زبان چینی هستند و تمام جمعی...» ایجاد کرد

2023-10-15T21:45:08Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''تنوع گویش در زبان چینی''' زبان چینی، یکی ازخانوادههای زبانی است که در خود شاخهها و گویشهای زبانی متعددی دارد. این زبانها به نام«فانگین[1]» (زبانهای منطقهای) شناخته میشوند که همان لهجهها یا گویشهای متنوع زبان چینی هستند و تمام جمعی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''تنوع گویش در زبان چینی'''

زبان چینی، یکی ازخانوادههای زبانی است که در خود شاخهها و گویشهای زبانی متعددی دارد. این زبانها به نام«فانگین[1]» (زبانهای منطقهای) شناخته میشوند که همان لهجهها یا گویشهای متنوع زبان چینی هستند و تمام جمعیت 2/1 ملیاردی چین، حد اقل به یک یا دو گویش از این لهجهها صحبت میکنند.

از ویژگیهای قابل توجه همهی گویشهای موجود در زبان چینی، حالت آهنگین(نواخت [2]) داشتن آنها است. این بدان معنی است که هر هجا میتواند بسته به زیر و بم به کار رفته در قرائت و تلفظ آن، معنای متفاوتی به خود بگیرد. مثلا گویش ماندارین[3] دارای 4 نواخت، کانتونی[4] 6 تا 9 نواخت( بسته به اینکه از چه کسی سوال شود) و تایوانی[5] دارای7 نواخت دارد.

گویشهای عمدهی موجود در زبان چینی،(Chinese Encyclopedia: 242- 245) اغلب برای افرادی که به آن گویش صحبت نمیکنند، غیر قابل فهم هستند. اما بیشتر مردمی که در چین یا تایوان زندگی کرده و گویش ماندارین گویش اصلی محلی آنها نیست، تا حدودی میتوانند به آن گویش صحبت کرده یا لااقل آن را بفهمند.

هر یک از گویشهای عمدهی زبان چینی شاخههای مختلفی را تشکیل میدهند. برای نمونه، گویش ماندارین به لهجههای شمالی، جنوبی و جنوب غربی تقسیم میشود که باز کم و بیش برای دیگران قابل درک نیست.
----[1] - Fang Yen.

[2] - Tonal.

[3] - mandarin.

[4] - Cantonies.

[5] - Taiwanies.