جانگ جیه شاعر هجوسرای چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۰

2025-11-17T18:20:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	«جانگ ~~جیه»،~~ از شعرای هجو سرای [[سلسله ~~تانگ\|دوران سلسله‌ی~~ تانگ]] به‌شمار ~~می آید~~. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور [[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور [[چین]]) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان ~~می کند~~: <blockquote>دودِ سوزاندن کتاب‌های ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛		«جانگ جیه»، از شعرای هجو سرای دوران [[سلسله تانگ]] به‌شمار می‌آید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور [[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور [[چین]]) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان می‌کند: <blockquote>دودِ سوزاندن کتاب‌های ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛

	برج‌ها، باروها و رودخانه‌ها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.		برج‌ها، باروها و رودخانه‌ها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.

	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که ~~امپراتوری~~ [[سلسله چینگ\|سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی ~~کتاب های~~ مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که [[سلسله چینگ\|امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب‌های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).

	این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]] (Qin )~~- نخستین سلسله ی~~ امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد- است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد ~~می پرداختند~~ متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی]، جلد 3، ص. 1086-1087.</big></sub></ref>		این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]](Qin)نخستین سلسله‌ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می‌پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	<small>[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)</small>		<small>[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)</small>

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	<~~references~~ />		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:شخصیت ها و نویسندگان شاخص ادبی]]		[[رده:شخصیت ها و نویسندگان شاخص ادبی]]

Mohammad در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۴

2025-01-10T20:04:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۴
خط ۵:		خط ۵:
	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری [[سلسله چینگ\|سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری [[سلسله چینگ\|سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).

	این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]] (Qin )- نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد- است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub><big>~~سابقی محمدعلی~~(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد ~~اول~~ ص ~~1067~~-~~1086~~</big></sub></ref>		این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]] (Qin )- نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد- است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی]، جلد 3، ص. 1086-1087.</big></sub></ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[شاعران چینی]]
	* [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]
	* [[شاعران چینی]]
	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i] - <small>اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.</small>		[i] - <small>اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.</small>
خط ۱۶:		خط ۱۴:
	<small>[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)</small>		<small>[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)</small>

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== منبع اصلی ==
			<references />

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:شخصیت ها و نویسندگان شاخص ادبی]]

Samiei در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۸

2023-12-19T21:18:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	«جانگ جیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسله‌ی تانگ به‌شمار می آید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور [[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور [[چین]]) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان می کند: <blockquote>دودِ سوزاندن کتاب‌های ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛		«جانگ جیه»، از شعرای هجو سرای [[سلسله تانگ\|دوران سلسله‌ی تانگ]] به‌شمار می آید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور [[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور [[چین]]) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان می کند: <blockquote>دودِ سوزاندن کتاب‌های ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛

	برج‌ها، باروها و رودخانه‌ها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.		برج‌ها، باروها و رودخانه‌ها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.

	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری ~~سلسلۀ پرقدرت چینگ(←~~ [[سلسله چینگ]]) را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری [[سلسله چینگ\|سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).

	این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ ~~سلسله‌ی~~ [[چین]] (Qin )- نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد- است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو ~~viii~~ (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub><big>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</big></sub></ref>		این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]] (Qin )- نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد- است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub><big>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</big></sub></ref>

	نیز نگاه کنید به [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[شاعران چینی]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]
			* [[شاعران چینی]]
	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i] - <small>اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.</small>		[i] - <small>اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.</small>

	<small>[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)</small>		<small>[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)</small>

	~~<small>[iii] - Xiang Yu</small>~~

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۴۷

2023-11-14T16:47:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~«جانگجیه»،~~ از شعرای هجو سرای دوران سلسله‌ی تانگ به‌شمار ~~میآید~~. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور [[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور [[چین]]) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان ~~میکند~~:		«جانگ جیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسله‌ی تانگ به‌شمار می آید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور [[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور [[چین]]) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان می کند: <blockquote>دودِ سوزاندن کتاب‌های ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛

	دودِ سوزاندن کتاب‌های ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛

	برج‌ها، باروها و رودخانه‌ها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.		برج‌ها، باروها و رودخانه‌ها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.

	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ(← [[سلسله چینگ]]) را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).

	~~رهبران شورش~~ اندیشمندان با ~~سواد نبودند (اشاره~~ به ~~شورش کشاورزان دارد~~ که ~~امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ~~ را ~~از بین برد.~~ و ~~در دوران حاکمیت~~ او ~~بود~~ که ~~فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط~~ به ~~آیین کنفوسیوس~~ و ~~دیگر مکاتبی~~ که ~~مورد پذیرش حاکمیت نبود~~ را ~~در آتش جهل~~ و ~~نفرت بسوزانند~~.).		این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله‌ی [[چین]] (Qin )- نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد- است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub><big>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</big></sub></ref>

	~~این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده~~ به ~~گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله‌ی~~ [[چین]] ~~(Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری~~ [[~~چین~~]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد میپرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر میکرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، « عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</sub></ref>		نیز نگاه کنید به [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[شاعران چینی]]
	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i] - اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.		[i] - <small>اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.</small>

	[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)		<small>[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)</small>

	[iii] - Xiang Yu		<small>[iii] - Xiang Yu</small>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۱

2023-11-14T13:31:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~=== ''«جانگ جیه» شاعر هجو سرا'' ===~~		«جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسله‌ی تانگ به‌شمار میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور [[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور [[چین]]) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان میکند:
	«جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران ~~سلسله ی~~ تانگ ~~بهشمار~~ میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور[[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور چین) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان میکند:

	دودِ سوزاندن ~~کتاب های~~ ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛		دودِ سوزاندن کتاب‌های ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛

	~~برج ها،~~ باروها و ~~رودخانه ها~~ نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.		برج‌ها، باروها و رودخانه‌ها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.

	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛

	رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند~~[i]~~.		رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.).

	~~این شعر هجو نام های برای سوزاندن کتاب ها~~ و ~~زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله ی [[چین]][ii] است. امپراتور چنان از اندیشمندانی~~ که ~~با نقل قول از آموزه های ادبیات کلاسیک از سیاست~~ های وی به ~~انتقاد میپرداختند متنفر شده بود که همه ی کتاب ها را آتش زد و علمای~~ کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر میکرد آخرین ضربه ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه ی رهبران شورش، لیو بانگ(Liu Bang) و ~~شیانگ یو[iii]~~ که ~~هر دو ضربه ی نهایی~~ را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، « عمر کوتاه یک سلسله ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و ~~آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود~~.~~<ref>سابقی، علی محمد. (1392~~). ~~"جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>~~

			این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله‌ی [[چین]] (Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد میپرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر میکرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، « عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</sub></ref>
	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i] - اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.		[i] - اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.

Mahdi در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۸

2023-11-11T15:58:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	=== ''«جانگ جیه» شاعر هجو سرا'' ===		=== ''«جانگ جیه» شاعر هجو سرا'' ===
	«جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران ~~سلسلهی~~ تانگ بهشمار میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور[[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور چین) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان میکند:		«جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسله ی تانگ بهشمار میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور[[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور چین) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان میکند:

	دودِ سوزاندن ~~کتابهای~~ ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛		دودِ سوزاندن کتاب های ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛

	~~برجها،~~ باروها و ~~رودخانهها~~ نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.		برج ها، باروها و رودخانه ها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.

	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند[i].		رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند[i].

	این شعر هجو ~~نامهای~~ برای سوزاندن ~~کتابها~~ و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ ~~سلسلهی~~ چین[ii] است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از ~~آموزههای~~ ادبیات کلاسیک از ~~سیاستهای~~ وی به انتقاد میپرداختند متنفر شده بود که ~~همهی کتابها~~ را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر میکرد آخرین ~~ضربهي~~ حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان ~~همهی~~ رهبران شورش، لیو بانگ(Liu Bang) و شیانگ یو[iii] که هر دو ~~ضربهی~~ نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، « عمر کوتاه یک ~~سلسلهی~~ امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با ~~کتابها~~.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>		این شعر هجو نام های برای سوزاندن کتاب ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله ی [[چین]][ii] است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه های ادبیات کلاسیک از سیاست های وی به انتقاد میپرداختند متنفر شده بود که همه ی کتاب ها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر میکرد آخرین ضربه ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه ی رهبران شورش، لیو بانگ(Liu Bang) و شیانگ یو[iii] که هر دو ضربه ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، « عمر کوتاه یک سلسله ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	== پاورقی ==		== پاورقی ==

Mahdi در ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۱۴

2023-11-06T20:14:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
			=== ''«جانگ جیه» شاعر هجو سرا'' ===
	== ''«جانگ جیه» شاعر هجو سرا'' ==		«جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسلهی تانگ بهشمار میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتور[[چین]](نخستین سلسله از امپراتوران کشور چین) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان میکند:
	«جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسلهی تانگ بهشمار میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که ~~امپراتورچین~~(نخستین سلسله از امپراتوران کشور چین) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان میکند:

	دودِ سوزاندن کتابهای ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛		دودِ سوزاندن کتابهای ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛
خط ۱۱:		خط ۱۰:
	رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند[i].		رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند[i].

	این شعر هجو نامهای برای سوزاندن کتابها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسلهی چین[ii] است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزههای ادبیات کلاسیک از سیاستهای وی به انتقاد میپرداختند متنفر شده بود که همهی کتابها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر میکرد آخرین ضربهي حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همهی رهبران شورش، لیو بانگ~~[1]~~ و شیانگ یو[iii] که هر دو ضربهی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، « عمر کوتاه یک سلسلهی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتابها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.		این شعر هجو نامهای برای سوزاندن کتابها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسلهی چین[ii] است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزههای ادبیات کلاسیک از سیاستهای وی به انتقاد میپرداختند متنفر شده بود که همهی کتابها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر میکرد آخرین ضربهي حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همهی رهبران شورش، لیو بانگ(Liu Bang) و شیانگ یو[iii] که هر دو ضربهی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، « عمر کوتاه یک سلسلهی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتابها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	~~----[1] - Liu Bang~~		== پاورقی ==
	~~----~~[i] - اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.		[i] - اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.

	[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)		[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)

	[iii] - Xiang Yu		[iii] - Xiang Yu

			== کتابشناسی ==

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی « == ''«جانگ جیه» شاعر هجو سرا'' == «جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسلهی تانگ بهشمار میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتورچین(نخستین سلسله از امپراتوران کشور چین) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن رو...» ایجاد کرد

2023-10-15T22:32:24Z

صفحه‌ای تازه حاوی « == ''«جانگ جیه» شاعر هجو سرا'' == «جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسلهی تانگ بهشمار میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتورچین(نخستین سلسله از امپراتوران کشور چین) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن رو...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== ''«جانگ جیه» شاعر هجو سرا'' ==
«جانگجیه»، از شعرای هجو سرای دوران سلسلهی تانگ بهشمار میآید. وی در شعری تحت عنوان«گودالی که امپراتورچین(نخستین سلسله از امپراتوران کشور چین) ادبیات کلاسیک را سوزاند»، ضمن هجو این امپراتور مستبد، شرایط آن روزگار را چنین بیان میکند:

دودِ سوزاندن کتابهای ادبیات، با سقوط امپراتوری به آسمان بلند شد؛

برجها، باروها و رودخانهها نتوانستند پایتخت را حفظ کنند.

پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛

رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند[i].

این شعر هجو نامهای برای سوزاندن کتابها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسلهی چین[ii] است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزههای ادبیات کلاسیک از سیاستهای وی به انتقاد میپرداختند متنفر شده بود که همهی کتابها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر میکرد آخرین ضربهي حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همهی رهبران شورش، لیو بانگ[1] و شیانگ یو[iii] که هر دو ضربهی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، « عمر کوتاه یک سلسلهی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتابها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.

----[1] - Liu Bang
----[i] - اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتابهای مربوط به آیین کنفوسیوس و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند.

[ii] - Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری چین که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)

[iii] - Xiang Yu