جایگاه پخت‌و‌پز در فرهنگ سنتی چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۵۱

2023-12-22T19:51:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۵۱
خط ۴:		خط ۴:
	معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.		معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.

	از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از ~~فرهنگ سنتی چین(←~~ [[فرهنگ چینی]])، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد-~~-- ص---~~</ref>		از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از [[فرهنگ چینی\|فرهنگ سنتی چین]]، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد سوم، ص906-907.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]؛ [[فرهنگ، آداب و رسوم و تنوع غذایی در چين]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[فرهنگ عمومی در چین]]
			* [[فرهنگ، آداب و رسوم و تنوع غذایی در چين]]
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۷

2023-11-13T12:07:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:5144a696-eea9-4f53-9862-ff6902ac795e.jpg\|بندانگشتی\|تنوع رنگی و زیبایی غذا چینی]]		[[پرونده:5144a696-eea9-4f53-9862-ff6902ac795e.jpg\|بندانگشتی\|تنوع رنگی و زیبایی غذا چینی]]
	در فرهنگ سنتی [~~http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.		در فرهنگ سنتی [[چین]]، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است.

	از ~~مطالب گذشته، می‌توان فهمید~~ که ~~فرهنگ~~ و ~~تنوع غذایی~~ به ~~عنوان بخشی~~ از ~~فرهنگ سنتی [http://wiki.icro~~.~~ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای~~ تهیه‌ی ~~انواع~~ غذاهای ~~مقوی مورد نیاز انسان~~ و ~~تضمین سلامتی او~~ با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. ~~تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>~~		معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.

	~~نیز نگاه کنید~~ به [~~http~~:/~~/wiki~~.~~icro~~.ir/~~%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF%20%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C%20%D8%AF%D8%B1%20%DA%86%DB%8C%D9%86~~ فرهنگ عمومی در چین]؛ [[فرهنگ، آداب و رسوم و تنوع غذایی در چين]]		از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین(← [[فرهنگ چینی]])، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>

			نیز نگاه کنید به [[فرهنگ عمومی در چین]]؛ [[فرهنگ، آداب و رسوم و تنوع غذایی در چين]]
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Hamidian در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۰۴

2023-11-12T18:04:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۰۴
خط ۳:		خط ۳:

	از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>		از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>

			نیز نگاه کنید به [http://wiki.icro.ir/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF%20%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C%20%D8%AF%D8%B1%20%DA%86%DB%8C%D9%86 فرهنگ عمومی در چین]؛ [[فرهنگ، آداب و رسوم و تنوع غذایی در چين]]
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Hamidian در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۰۱

2023-11-12T18:01:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:5144a696-eea9-4f53-9862-ff6902ac795e.jpg\|بندانگشتی\|تنوع رنگی و زیبایی غذا چینی]]		[[پرونده:5144a696-eea9-4f53-9862-ff6902ac795e.jpg\|بندانگشتی\|تنوع رنگی و زیبایی غذا چینی]]
	در فرهنگ سنتی ~~چین،~~ پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.		در فرهنگ سنتی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.

	از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل چین. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>

			از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [http://wiki.icro.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Hamidian در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۵۱

2023-11-12T17:51:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۵۱
خط ۲:		خط ۲:
	در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.		در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.

	از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل چین. تهران: ~~انتشارات~~ الهدی، جلد--- ص---</ref>		از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل چین. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد--- ص---</ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Hamidian در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۹

2023-11-05T18:59:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۹
خط ۲:		خط ۲:
	در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.		در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.

	از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.		از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل چین. تهران: انتشارات الهدی، جلد--- ص---</ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Hamidian در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۷

2023-11-05T18:57:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:5144a696-eea9-4f53-9862-ff6902ac795e.jpg\|بندانگشتی\|تنوع رنگی و زیبایی غذا چینی]]
	در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.		در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.

	از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی.		از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی<ref>Qizhi, Zhang (2007). Traditional Chinese Culture. Beijing: Foreign Languages Press</ref>.

			== کتابشناسی ==

Hamidian: صفحه‌ای تازه حاوی «در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر...» ایجاد کرد

2023-11-05T18:55:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

در فرهنگ سنتی چین، پخت‌و‌پز هنری فاخر دانسته شده و در آن هماهنگی میان رنگ، عطر، مزه و ظاهر غذا به عنوان یک کار هنری تلقی شده و طرح‌ها و نقش‌های هنری، تجسمی، موسیقی و رقص، حتی شعر و شاعری هم در درست کردن غذا دخیل دانسته شده‌اند. این هنر فاخر، بر اساس تنوع قومیت‌ها، مناطق جغرافیایی، تنوع محصولات کشاورزی و محصولات دریایی موجود در این کشور، متنوع و متفاوت است. تنوع موجود در لیست غذایی سفره‌ی امپراتوران و افراد متمول، و ذائقه‌ی متنوع و اشتهای سیری ناپذیر چینی‌ها در طول تاریخ، موجب گستردگی، پیچیدگی، و متنوع شدن هرچه بیشتر فهرست غذاهای چینی شده است. معروف است که هر آشپزی در هر آشپزخانه‌ی چینی (اعم از آشپزخانه‌ی رسمی دربار تا آشپزخانه‌ی هر رستوران و محل غذاخوری) باید یک غذای ویژه داشته باشد که در هیچ آشپزخانه‌ی دیگری یافت نشود، در غیر اینصورت، آن آشپز اصالت، مهارت، هنرمندی و استادی خود را از دست می‌دهد و مهارت یک آشپز تنها در کیفیت غذایش نیست، بلکه به تنوع، نوآوری و خلاقیت آن هم بستگی دارد. برای چینی‌ها هم غذا صرفا موادی برای پر کردن شکم نیست، بلکه برآورده ساختن حس زیبایی شناختی، لذت‌جویی روحی و شناخت دقیق از محتوای غذا نیز هست. لذا، یک میزبان افزون بر ضرورت تهیه‌ی غذاهای لذیذ و متنوع، بایستی بتواند خواص، ترکیبات، و شیوه‌ی پخت‌وپز آن را هم برای میهمان تشریح کند تا میهمان با لذت بیشتر غذا را میل کند.

از مطالب گذشته، می‌توان فهمید که فرهنگ و تنوع غذایی به عنوان بخشی از فرهنگ سنتی چین، دارای دو ویژگی است: نخست، این تنوع حاصل توسعه‌ی کشاورزی و برای تهیه‌ی انواع غذاهای مقوی مورد نیاز انسان و تضمین سلامتی او با غذاهای آسان هضم و قابل جذب است. دوم، در فرهنگ غذایی [[چین]] همیشه دو گرایش وجود داشته است. یکی لذت بردن که توسط افراد اشرافی و ثروتمند پیگیری می‌شده است، و دیگری تأمین غذای روزانه‌ی مردم عادی.