جغرافیای انسانی چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۴۲

2025-07-18T14:42:03Z

Toktam در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۲۱

2024-11-26T18:21:07Z

Toktam: /* نیز نگاه کنید به */

2024-09-20T16:21:52Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۱
خط ۵۳۶:		خط ۵۳۶:
	اگرچه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت [[چین]] با اجرای سیاست‌های فوق در 6 دهه گذشته توانسته تا حدودی از چالش‌های مربوط به تنوع قومی بکاهد و بحران قومیتی زیادی را پشت سر بگذارد، ولی ادامه روند برخورد تحقیر و تبعیض آمیزی که از دوران امپراتوری [i] تا دوران جمهوری و حاکمیت کمونیست‌ها با اقلیت‌ها صورت گرفته است از یک سو، و افزایش خود آگاهی اقلیت‌ها نسبت به حقوقشان و مداخله‌ی عوامل و سازمانهای بین المللی حقوق بشری و افزایش دسترسی آنها به اطلاعات از سوی دیگر، زمینه را برای ایجاد چالش و بحران در میان اقلیت‌های این کشور، به ویژه اویغورها و تبتی‌ها فراهم ساخته است. عواملی همچون فقر اقتصادی؛ فقر آموزشی؛ عقب افتادگی و محرومیت تاریخی؛ احساس اشغال سرزمینی؛ فاصله‌ی شدید رشد اقتصادی میان مناطق محروم اقلیت نشین غرب و مناطق توسعه یافته‌ی ساحلی و شرق کشور؛ مهاجرت‌های اجباری اقلیت‌ها؛ کوچ و اسکان گسترده‌ی هدفمند نژاد‌هان(←[[سلسله ی خن\|سلسله‌ی خن]]) به مناطق اقلیت نشین با هدف برهم زدن جغرافیای جمعیتی(←[[جغرافیایی جمعیتی در چین]]) ؛ سرکوب شدید آزادی‌های فردی و اجتماعی و مذهبی؛ تحقیر سازمان یافته‌ی بومیان از سوی مهاجران و میهمانان نا خوانده‌ی خَن؛ عدم مشارکت واقعی اقلیت‌ها در تعیین سرنوشت خود؛ تبدیل شدن اقلیت‌هایی که در گذشته در مناطق خود اکثریت بودند، به اقلیت در اثر اسکان دادن سازمان یافته‌ی مهاجران خَن در این مناطق- برای نمونه میتوان به استان مسلمان نشین سینک یانگ اشاره کرد- عدم بهره مندی اقلیت‌ها از رشد سریع اقتصادی [[چین]]؛ اعمال محدودیت‌های اعلام نشده‌ی فرصت‌های شغلی و آموزشی؛ و ده‌ها نمونه‌ی دیگر از تبعیض ها و محرومیت‌های اعمال شده علیه اقلیت‌های قومی در این کشور، سیاست‌های بعضا ظاهر سازانه‌‌ی دولت و تلاش‌های واقعی برای رفع اشکال‌ها و نواقص موجود در مورد اقلیت‌ها را زیر سئوال برده و در صورت عدم رسیدگی جدی به این معضلات، کشور [[چین]] و سیاست‌هایش را با چالش جدی مواجه خواهد ساخت که به نظر می رسد دولت این کشور به این مسایل آگاهی داشته و تلاش می کند راه حل‌های مناسب و منطقی برای آن‌ها بیابد<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد 1، ص. 82- 103.</ref>.		اگرچه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت [[چین]] با اجرای سیاست‌های فوق در 6 دهه گذشته توانسته تا حدودی از چالش‌های مربوط به تنوع قومی بکاهد و بحران قومیتی زیادی را پشت سر بگذارد، ولی ادامه روند برخورد تحقیر و تبعیض آمیزی که از دوران امپراتوری [i] تا دوران جمهوری و حاکمیت کمونیست‌ها با اقلیت‌ها صورت گرفته است از یک سو، و افزایش خود آگاهی اقلیت‌ها نسبت به حقوقشان و مداخله‌ی عوامل و سازمانهای بین المللی حقوق بشری و افزایش دسترسی آنها به اطلاعات از سوی دیگر، زمینه را برای ایجاد چالش و بحران در میان اقلیت‌های این کشور، به ویژه اویغورها و تبتی‌ها فراهم ساخته است. عواملی همچون فقر اقتصادی؛ فقر آموزشی؛ عقب افتادگی و محرومیت تاریخی؛ احساس اشغال سرزمینی؛ فاصله‌ی شدید رشد اقتصادی میان مناطق محروم اقلیت نشین غرب و مناطق توسعه یافته‌ی ساحلی و شرق کشور؛ مهاجرت‌های اجباری اقلیت‌ها؛ کوچ و اسکان گسترده‌ی هدفمند نژاد‌هان(←[[سلسله ی خن\|سلسله‌ی خن]]) به مناطق اقلیت نشین با هدف برهم زدن جغرافیای جمعیتی(←[[جغرافیایی جمعیتی در چین]]) ؛ سرکوب شدید آزادی‌های فردی و اجتماعی و مذهبی؛ تحقیر سازمان یافته‌ی بومیان از سوی مهاجران و میهمانان نا خوانده‌ی خَن؛ عدم مشارکت واقعی اقلیت‌ها در تعیین سرنوشت خود؛ تبدیل شدن اقلیت‌هایی که در گذشته در مناطق خود اکثریت بودند، به اقلیت در اثر اسکان دادن سازمان یافته‌ی مهاجران خَن در این مناطق- برای نمونه میتوان به استان مسلمان نشین سینک یانگ اشاره کرد- عدم بهره مندی اقلیت‌ها از رشد سریع اقتصادی [[چین]]؛ اعمال محدودیت‌های اعلام نشده‌ی فرصت‌های شغلی و آموزشی؛ و ده‌ها نمونه‌ی دیگر از تبعیض ها و محرومیت‌های اعمال شده علیه اقلیت‌های قومی در این کشور، سیاست‌های بعضا ظاهر سازانه‌‌ی دولت و تلاش‌های واقعی برای رفع اشکال‌ها و نواقص موجود در مورد اقلیت‌ها را زیر سئوال برده و در صورت عدم رسیدگی جدی به این معضلات، کشور [[چین]] و سیاست‌هایش را با چالش جدی مواجه خواهد ساخت که به نظر می رسد دولت این کشور به این مسایل آگاهی داشته و تلاش می کند راه حل‌های مناسب و منطقی برای آن‌ها بیابد<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد 1، ص. 82- 103.</ref>.
	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==
	[[جغرافیای انسانی ~~روسیه~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~سودان~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~اردن~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~ژاپن~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~کانادا~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~کوبا~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~لبنان~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~تونس~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~مصر~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~ساحل عاج~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~مالی~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~افغانستان~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~تایلند~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~آرژانتین~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~فرانسه~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~اسپانیا~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~اوکراین~~]]؛ [[جغرافیای انسانی سوریه]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~قطر~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~امارات متحده عربی~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~اتیوپی~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~سیرالئون~~]]؛ [[~~جغرافیایی~~ انسانی ~~سنگال~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~زیمبابوه~~]]؛ [[جغرافیای انسانی گرجستان]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~تاجیکستان~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~قزاقستان~~]]؛ [[جغرافیای انسانی ~~بنگلادش~~]]		[[جغرافیای انسانی اتیوپی]]، [[جغرافیای انسانی اردن]]، [[جغرافیای انسانی اسپانیا]]، [[جغرافیای انسانی افغانستان]]، [[جغرافیای انسانی امارات متحده عربی]]، [[جغرافیای انسانی اوکراین]]، [[جغرافیای انسانی آرژانتین]]، [[جغرافیای انسانی بنگلادش]]، [[جغرافیای انسانی تاجیکستان]]، [[جغرافیای انسانی تایلند\|جغرافیای انسانی تایلند،]] [[جغرافیای انسانی تونس]]، [[جغرافیای انسانی روسیه]] ،[[جغرافیای انسانی زیمبابوه]]، [[جغرافیای انسانی ژاپن]]، [[جغرافیای انسانی ساحل عاج]]، [[جغرافیای انسانی سریلانکا]]، [[جغرافیای انسانی سنگال]]، [[جغرافیای انسانی سودان]]، [[جغرافیای انسانی سوریه]]، [[جغرافیای انسانی سیرالئون\|جغرافیای انسانی سیرالئون،]] [[جغرافیای انسانی فرانسه]]، [[جغرافیای انسانی قزاقستان]]، [[جغرافیای انسانی قطر]]، [[جغرافیای انسانی کانادا]]، [[جغرافیای انسانی کوبا]]، [[جغرافیای انسانی گرجستان]]، [[جغرافیای انسانی لبنان]]، [[جغرافیای انسانی مالی]]، [[جغرافیای انسانی مصر]].
	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==

Toktam در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۱۲

2024-09-18T17:12:40Z

نمایش تغییرات

Toktam در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۴۶

2024-09-18T14:46:20Z

نمایش تغییرات

Toktam: صفحه‌ای تازه حاوی « چین پرجمعیت ترین کشور جهان است. براساس گزارش برنامه ی عمران [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%D9%85%D9%84%D9%84_%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF سازمان ملل متحد]، جمعیت چین در سال 2020 میلادی، به یک میلیارد و 412 میلیون و 210 هزار نفر رسید که حدود 22 درصد جمعیت جهان را ب...» ایجاد کرد

2024-09-18T14:37:34Z

صفحه‌ای تازه حاوی « چین پرجمعیت ترین کشور جهان است. براساس گزارش برنامه ی عمران [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%D9%85%D9%84%D9%84_%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF سازمان ملل متحد]، جمعیت چین در سال 2020 میلادی، به یک میلیارد و 412 میلیون و 210 هزار نفر رسید که حدود 22 درصد جمعیت جهان را ب...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[چین]] پرجمعیت ترین کشور جهان است. براساس گزارش برنامه ی عمران [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%D9%85%D9%84%D9%84_%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF سازمان ملل متحد]، [[جمعیت چین]] در سال 2020 میلادی، به یک میلیارد و 412 میلیون و 210 هزار نفر رسید که حدود 22 درصد جمعیت جهان را به خود اختصاص داده است. این کشور یکی از مناطق دارای تمرکز بالای جمعیت در واحد کیلومتر است؛ یعنی به طور میانگین 135 نفر در هر کیلومتر مربع و سه برابر متوسط جهانی. البته این تراکم جمعیتی در مناطق مختلف متفاوت است. برای نمونه، در استان جیانگ سو در هر کیلومتر مربع 598 نفر زندگی می کنند، در حالی‌که این رقم در استان خودمختار تبت به رقم 6/1 نفر در هر کیلومتر مربع کاهش می یابد.
===آمار [[جمعیت چین]]===
8/ 19 درصد از [[جمعیت چین]] زیر 14 سال، 1/ 72 درصد بین 15 تا 64 سال و 8/1درصد دیگر بیشتر از 65 سال سن دارند. میانگین سنی در بین مردان چین 33/5سال و امید به زندگی در آنان 71/61 سال است. همچنین میانگین سنی زنان این کشور 34/7 سال و [[بالارفتن متوسط عمر و افزایش امید به زندگی در چین|امید به زندگی]] در میان آنان 75/52 سال می باشد. طبق آمار سال 2020 میلادی، بیش از 902 میلیون نفر(89/63 درصد) از [[جمعیت چین]] در مناطق شهری زندگی می کنند و حدود 509 میلیون (11/36 درصد) هنوز روستا نشینند<ref> Ping, Z.(2010).''China’s Geography''. China international Press.</ref>، ولی جاذبه‌ی بازار کار در مناطق توسعه یافته‌ی شهری و صنعتی و مظاهر زندگی شهری موجب شده تا روز به روز از تعداد جمعیت روستایی [[چین]] کاسته و بر [[جمعیت چین|جمعیت شهر نشین آن]] افزوده شود.

براساس آمار منتشره در مطبوعات این کشور، در پایان سال 2020 نرخ شهر نشینی در چین به 89/63 درصد رسید که در تاریخ این کشور بی سابقه است. و همان طور که پیش بینی می شد، میزان 60 جمعیت شهر نشین با مهاجرت 300میلیون نفر جمعیت روستایی به شهرها، به جمعیتی بالغ بر 902 میلیون نفر رسید<ref> Xinhua News Agency. 4th may 2012</ref>.[[پرونده:نقشه جمعیتی چین.png|بندانگشتی|نقشه جمعیتی [[چین]]. قابل بازیابی از http://persian.cri.cn/881/2013/11/05/1s133363_20.htm]]براساس گزارش منتشره از سوی تشکیلات تنظیم خانواده در [[چین]]، به احتمال زیاد رشد [[جمعیت چین]] در سال2040به صفر خواهد رسید. تا آن تاریخ به طور متوسط سالی بین 8 تا10میلیون نفر به جمعیت این کشور اضافه خواهد شد. پیش از دهه ی1990میزان رشد جمعیت [[چین]] بالای2/6درصد بود در حالی که این نرخ در دهه ی1990به 2/1درصد کاهش یافت. این گزارش همچنین پیش بینی کرده در سال 2040بیش از12درصد [[جمعیت چین]] به سن سالمندی خواهند رسید که لازم است پیش از مواجه شدن با این پدیده دولت در قانون تنظیم خانواده و سیستم تک فرزندی موجود تجدید نظر نماید<ref>South China Morning Post. 11th March 2005</ref>.
===[[مشکلات جمعیتی چین]]===
کشور [[چین]] به دلیل جمعیت بالا و عدم تناسب جنسیتی و [[مسن ترین جمعیت جهان در چین|مسن شدن جمعیت]]، در سالهای پیش رو با مشکلات عدیدهای مواجه خواهد شد. علیرغم اجرای مقررات تك فرزندی در [[چین]] طی سه دهه ی گذشته، طبق آمار، سالانه بین 16 تا 17 میلیون نفر به جمعیت این کشور اضافه می شود و پیش بینی شده که [[جمعیت چین|جمعیت این کشور]] در سال 2020 میلادی بالغ بر 1/5میلیارد نفر شود<ref>Peoples Daily on Line. 4 November, 2011</ref>. از سوی دیگر، با توجه به رعایت قوانین تک فرزندی در این کشور و علاقه ی چینی ها به داشتن فرزند پسر، هر چند تعیین جنسیت قبل از تولد غیر قانونی است، اما برخی خانواده ها با آگاهی از دختر بودن جنین، پیش از تولد اقدام به سقط آن می کنند<ref>The mystery of china’s lost Girls(2007). Asia Times. 13 Feb</ref>. این روند موجب شده که هم اکنون جمعیت پسران نسبت به دختران بیش 40 میلیون نفر بیشتر باشد و در برابر 100 دختر 118 پسر وجود داشته باشد كه این میزان در میان کودکان زیر 4سال، 123/26پسر در برابر100دختر است<ref>Peoples Daily Online. 13 Jan. 2010</ref>. همچنین، طبق آمار سالانه 8/6 میلیون نفر به [[مسن ترین جمعیت جهان در چین|جمعیت سالمندان(ارتش خاکستری)]] این کشور افزوده می شود و تا سال 2015 تعداد آنان بیش از 221 میلیون نفر خواهد شد. باتوجه به مسایل فوق و همچنین نیاز روز افزون بخش تولیدی این کشور به نیروی کار، از هم اکنون جامعه ی [[چین]] با چالش های زیر مواجه است و به نظر می رسد در آینده شاهد خطرات جمعیتی بیشتری خواهد بود.[[پرونده:946314 1 1106-O2CHILD standard.jpg|بندانگشتی|سیستم تک فرزندی در [[چین]]. قابل بازیابی از https://qz.com/2113627/chinas-strong-gdp-in-2021-comes-with-a-record-low-birth-rate]]
*افزایش جمعیت؛
*افزایش [[مسن ترین جمعیت جهان در چین|جمعیت سالمندان]] و خطرات و هزینه های ناشی از آن( ارتش خاکستری)؛
*ساختار نا مناسب جنسیتی جمعیت؛
*متحرک بودن جمعیت به دلیل مهاجرت روز افزون جمعیت روستایی به شهرها؛
*دگرگونی ساختار خانوادگی به دلیل برهم خوردن ساختار سنتی خانواده<ref>Peoples Daily. 28 October’ 2011</ref>.
=== [[سیستم تنظیم خانواده در چین]]===
در طول تاریخ، در جامعه ی سنتی [[چین]]، داشتن فرزند در خانواده همیشه به عنوان امری میمون و پسندیده و لازم شمرده شده و خانواده ی بدون فرزند نوعی تابو محسوب می شد. لذا، در فرهنگ اجتماعی [[چین]] قورباغه و برخی از پرندگان و هر حیوانی که زاد و ولد بیشتری دارند، محبوبیت داشت.<blockquote>''ضرب المثلی چینی میگوید:«یک پسر نعمت است و چند پسر نعمت افزوده.»''</blockquote>ولی بالا بودن نرخ زاد و ولد و شمارگان جمعیت [[چین]]، دولتمردان این کشور را حدود سه دهه پیش وادار ساخت تا بر خلاف سنت گذشته مجبور به اعمال مقررات محدود سازی تعداد فرزندان خانواده ها شوند که اجرای این قانون فرصت ها و چالش هایی را برای جامعه و دولت این کشور به وجود آورده است.

دولت [[چین]]، در 25سپتامبر سال 1980 با صدور فرمانی در خصوص تنظیم خانواده، سیستم تک فرزندی را اعلام و با شدت تمام نسبت به اجرای آن پافشاری و تأكید داشته است. با اجرای این قانون در طول بیش از 40 سال گذشته از تولد بیش از 400 میلیون کودک چینی جلوگیری شده و رسیدن جمعیت جهان به هفت میلیارد را پنج سال به تأخیر انداخته است. به این ترتیب، جمعیت [[چین]] را که در آن سال 22 درصد جمعیت جهان را تشکیل میداد، به 19درصد کاهش داده است<ref>Peoples Daily,28 October ,2011</ref>. طی40 سال پس از اجرای قانون تک فرزندی، جمعیت [[چین]] تنها 40درصد افزایش یافته است، در حالیکه در 30سال پیش از آن جمعیت این کشور تقریبا دو برابر شده بود<ref>Birth Contorol at the Crossroads(2011). Golobal Times. 20 Sep</ref>. البته از ابتدا این مقررات شامل روستاییان و اقلیت های نژادی [[چین]] نمی شد و این گروه ها طبق قانون اگر بخواهند می توانند بیش از یک فرزند داشته باشند.

اگرچه اجرای قانون تک فرزندی در چین طی سی سال گذشته موجب کاهش شدید [[جمعیت چین|رشد جمعیت]] و افزایش8/6 درصدی درآمد سرانه ی مردم این کشور شده است، ولی مشکلات عدیده ای را نیز برای جامعه در پی داشته است که برخی از آنها به شرح زیر است:
*'''سیستم تک فرزندی''' موجب شده که کودکان خانواده های تک فرزند از نظر روحی و روانی با مشکلاتی از قبیل لوس و ننر بودن، چاقی مفرط ناشی از پرخوری و تنبلی، خودخواهی، عدم تعادل روحی و روانی و احساس انزوا، احساس کمبود روانی به خاطر نداشتن برادر و خواهر و عمو و عمه و دایی و خاله، و... مواجه شوند.
*'''کاهش شدید نیروی کار و احساس کمبود منابع انسانی''' مورد نیاز برای ادامه‌ی روند توسعه‌ی اقتصادی از طریق افزایش تولید نیز از دیگر مضرات سیاست تك فرزندی به شمار می رود.
*'''به هم خوردن تناسب و ترکیب جنسی جمعیت'''. از آنجا که در جامعه‌ی سنتی [[چین]] همیشه مردان و پسران نسبت به زنان و دختران از ارزش بیشتری برخوردار بوده اند، مقررات تک فرزندی موجب شده که برخی از خانواده ها برای داشتن حد اقل یک پسر، نوزادان دختر خود را پیش از تولد از بین ببرند تا فرصت داشتن پسر برایشان فراهم شود.
در حال حاضر، بر اساس آمار منتشره در [[چین]] بیش از یکصد میلیون خانواده‌ی تک فرزند وجود دارد و در واقع یک سوم خانواده های چینی تک فرزند هستند. دولت [[چین]] برای حل این معضلات اجتماعی و خانوادگی از سال 2005 تصمیم گرفت در برخی از شهرهای مهم و توسعه یافته هم چون [[شانگهای]] و گوانگجو به زوج هایی که هر دو تک فرزند خانواده‌ی خود بوده اند، مجوز داشتن دو فرزند را بدهد<ref>London Independent, 12 September, 2011</ref>. این سیاست در سال های اخیر تغییر یافته و خانواده های بیشتری می توانند بیش از یک فرزند داشته باشند<ref>China Daily, 13 November, 2011</ref>.
===تغییرات گسترده در زمینه ی ازدواج در [[چین]]===
اصلاحات اقتصادی و سیاست درهای باز [[چین]] که بیش از سه دهه پیش در این کشور به مورد اجرا گذاشته شد، نه تنها اقتصاد [[چین]] را متحول ساخت، بلکه در زمینه های مختلف فرهنگی و ارزش های اجتماعی نیز تغییرات گسترده‌ای به وجود آورد.

در دهه‌ی 1970، حدود 77/6 درصد ازدواج ها با تصمیم والدین و یا معرفی افراد واسطه صورت می گرفت، در حالی که پس از اجرای اصلاحات این سنت خانوادگی نیز تغییر یافته و بیش از 66 درصد ازدواج ها با تصمیم خود زوج ها محقق می شود. هزینه های ازدواج در آغاز قرن بیست و یکم نسبت به سه دهه‌ی قبل بیش از 50 برابر شده است. پیش از دهه‌ی 1970، به طور متوسط هزینه‌ی ازدواج بیش از یک هزار یوان نبود، در حالی که در اوایل هزاره‌ی سوم هزینه‌ی بیش از 60 درصد ازدواج ها حداقل 30 هزار یوان بوده و بیش از 40 درصد مجردها تصمیم دارند برای مراسم ازدواج خود بیش از چند صد هزار یوان هزینه کنند.

در دهه‌ی پیش از 1970، عمده مخارج ازدواج شامل دادن میهمانی و خرید وسایل اولیه‌ی خانه بود و در دهه های 80 و90 خرید طلا و جواهر و هدایا و عکاسی و فیلمبرداری نیز به آنها اضافه شده است. در ابتدای دهه‌ی نخست قرن جاری یک چهارم هزینه های مراسم ازدواج را مخارج ماه عسل و شرکت های برگزار کننده‌ی مراسم عروسی به خود اختصاص داده و جوانان تحت تأثیر فرهنگ غرب مراسم رسمی ازدواج را در کلیسا، زیر آب دریا، بالای بالون و انواع برنامه های تفریحی متنوع انجام می دهند<ref>China Daily, 11 November, 2004</ref>.
===[[مسن ترین جمعیت جهان در چین]]===
[[پرونده:کاهش-و-پیری-جمعیت-چین.jpg|بندانگشتی|نمودار کاهش و پیری جمعیت در [[چین]]. قابل بازیابی از https://www.businessinsider.com/china-economy-aging-population-demographics-america-finance-markets-beijing-xi-2023-8]]طبق آمار اعلام شده از سوی انجمن جمعیت [[چین]]، سالانه بیش از 8/6 میلیون نفر بر جمعیت سالمندان( 60 سال به بالا) این کشور افزوده می شود. در حالی که تعداد افراد بالای 60 سال [[چین]] در سال 2020 بالغ بر 274 میلیون نفر است، و پیش بینی می شود که در سال2040به رقم 411میلیون نفر افزایش یابد و جامعه ی کارگری بین سنین 20 تا60 سال که اینک 817میلیون نفر است، در سال2040 به696میلیون نفر کاهش یابد<ref>Reports of forced Abortions fuel push to end Chinese Law(2012). New York Times. July 22</ref>. این در حالی است که طبق معیارهای بین المللی، چنان چه جمعیت بالای 60 سال یک کشور از میزان ده درصد کل جمعیت بیشتر باشد، آن کشور جامعه‌ای سالمند به شمار می آید. با ین حساب هم اینک کشور [[چین]] در سطح کشورهای جهان بیشترین سالمندان را دارد.

در گذشته و بر اساس فرهنگ سنتی [[چین]]، سالمندان در بین جامعه از احترام و ارزش بالایی برخوردار بودند و خانواده ها با تمام توان به مراقبت از آنان می پرداختند، این در صورتی است که در حال حاضر به دلیل تغییرات ایجاد شده در ساختار سنتی خانواده تغییرات زیادی حاصل شده و ارزش های سنتی به دلیل بالارفتن هزینه‌ی زندگی و مخارج نگهداری از سالمندان از یک سو، و افزایش تعداد موی سپیدان که هر یک نفر بایستی مراقبت از چهار سالمند( پدر بزرگ و مادر بزرگ پدری و مادری) از سوی دیگر، 60 درصد خانواده های چینی در این زمینه با چالش مواجه شوند<ref>Peoples Daily on Line, 4th November, 2011</ref>.

در مجموع می توان گفت دولت [[چین]] در حال حاضر با 5 مشکل عمده‌ی جمعیتی روبروست:
*نخست، افزایش جمعیت؛
*دوم، پایین بودن کیفیت جمعیت؛
*سوم، ساختار جمعیتی، نسبت جمعیتی [[چین]] از نظر جنسیتی نا متعادل و نا برابر است؛
*چهارم، متحرک بودن جمعیت. طی 20 تا 30 سال آینده حدود 300 میلیون نفر از جمعیت روستایی [[چین]] شهر نشین و طی سه دهه‌ی گذشته نیز همین حدود بر جمعیت شهر نشین اضافه شده است.

*پنجم، دگرگونی ساختار خانوادگی است<ref>Peoples daily, 28 October, 2011</ref>.
طبق پیش بینی های به عمل آمده، پس از سال 2025، [[چین]] سالانه 10 میلیون نیروی کار خود را از دست خواهد داد. در سال 2050، در مقابل هر یک نفر بالای 60 سال، تنها 1/6 نفر نیروی کار وجود خواهد داشت، در حالی که این رقم در سال 1975، حدود 7/7 نفر نیروی کار در برابر یک نفر سالمند بالای 60 سال وجود داشت<ref>China Daily, 13 November, 2011</ref> <ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی]، جلد1، ص.69-82.</ref>.

==نیز نگاه کنید به==
[[جغرافیای انسانی روسیه]]؛ [[جغرافیای انسانی سودان]]؛ [[جغرافیای انسانی اردن]]؛ [[جغرافیای انسانی ژاپن]]؛ [[جغرافیای انسانی کانادا]]؛ [[جغرافیای انسانی کوبا]]؛ [[جغرافیای انسانی لبنان]]؛ [[جغرافیای انسانی تونس]]؛ [[جغرافیای انسانی مصر]]؛ [[جغرافیای انسانی ساحل عاج]]؛ [[جغرافیای انسانی مالی]]؛ [[جغرافیای انسانی افغانستان]]؛ [[جغرافیای انسانی تایلند]]؛ [[جغرافیای انسانی آرژانتین]]؛ [[جغرافیای انسانی فرانسه]]؛ [[جغرافیای انسانی اسپانیا]]؛ [[جغرافیای انسانی اوکراین]]؛ [[جغرافیای انسانی سوریه]]؛ [[جغرافیای انسانی قطر]]؛ [[جغرافیای انسانی امارات متحده عربی]]؛ [[جغرافیای انسانی اتیوپی]]؛ [[جغرافیای انسانی سیرالئون]]؛ [[جغرافیایی انسانی سنگال]]؛ [[جغرافیای انسانی زیمبابوه]]؛ [[جغرافیای انسانی گرجستان]]؛ [[جغرافیای انسانی تاجیکستان]]؛ [[جغرافیای انسانی قزاقستان]]؛ [[جغرافیای انسانی بنگلادش]]
==کتابشناسی==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۲۱
خط ۵۲:		خط ۵۲:

	=== [[پراکندگی جمعیت در چین\|پراکندگی جمعیت]] ===		=== [[پراکندگی جمعیت در چین\|پراکندگی جمعیت]] ===
	~~'''''1) الگوهای توزیع جمعیت در مناطق مختلف کشور و میزان پراکندگی در هر کیلومترمربع'''''~~

			==== '''''1) الگوهای توزیع جمعیت در مناطق مختلف کشور و میزان پراکندگی در هر کیلومترمربع''''' ====
	[[چین]]، به‌عنوان پرجمعیت‌ترین کشور جهان، در سال ۲۰۲۴ جمعیتی بالغ بر ۱.۴۲ میلیارد نفر دارد. باتوجه‌به مساحت ۹.۶ میلیون کیلومترمربع، تراکم جمعیت [[چین]] به طور متوسط حدود ۱۴۸ نفر در هر کیلومترمربع است. اما این عدد به شکل چشمگیری در مناطق مختلف کشور متفاوت است.		[[چین]]، به‌عنوان پرجمعیت‌ترین کشور جهان، در سال ۲۰۲۴ جمعیتی بالغ بر ۱.۴۲ میلیارد نفر دارد. باتوجه‌به مساحت ۹.۶ میلیون کیلومترمربع، تراکم جمعیت [[چین]] به طور متوسط حدود ۱۴۸ نفر در هر کیلومترمربع است. اما این عدد به شکل چشمگیری در مناطق مختلف کشور متفاوت است.

	نواحی شرقی [[چین]]، شامل استان‌های گوانگدونگ، شانگهای، پکن و ججیانگ، بالاترین تراکم جمعیتی را دارند. برای مثال، در سال ۲۰۲۴، تراکم جمعیت در شانگهای به ۳,۸۵۳ نفر در هر کیلومتر مربع رسیده است. در مقابل، استان‌هایی مانند تبت، شین‌جیانگ و گانسو، با تراکم جمعیتی کمتر از ۱۰ نفر در هر کیلومترمربع، مناطق کم‌جمعیت چین را تشکیل می‌دهند. این تفاوت بزرگ به دلیل عواملی نظیر موقعیت جغرافیایی، توسعه اقتصادی و زیرساخت‌های مختلف است.		نواحی شرقی [[چین]]، شامل استان‌های گوانگدونگ، شانگهای، پکن و ججیانگ، بالاترین تراکم جمعیتی را دارند. برای مثال، در سال ۲۰۲۴، تراکم جمعیت در شانگهای به ۳,۸۵۳ نفر در هر کیلومتر مربع رسیده است. در مقابل، استان‌هایی مانند تبت، شین‌جیانگ و گانسو، با تراکم جمعیتی کمتر از ۱۰ نفر در هر کیلومترمربع، مناطق کم‌جمعیت چین را تشکیل می‌دهند. این تفاوت بزرگ به دلیل عواملی نظیر موقعیت جغرافیایی، توسعه اقتصادی و زیرساخت‌های مختلف است.

	'''''2) عوامل جغرافیایی، اقتصادی و تاریخی مؤثر بر پراکندگی جمعیت'''''		==== '''''2) عوامل جغرافیایی، اقتصادی و تاریخی مؤثر بر پراکندگی جمعیت''''' ====

	'''1. عوامل جغرافیایی:''' مناطق غربی [[چین]]، به‌ویژه تبت و سین‌کیانگ، به دلیل کوهستانی بودن و شرایط سخت آب و هوایی، جاذبه کمتری برای سکونت دارند. در مقابل، نواحی شرقی و دلتای رودهای یانگ‌تسه و پرل دارای زمین‌های حاصلخیز و منابع آبی فراوان هستند که سبب شده‌اند تراکم جمعیت در این نواحی بسیار بالا باشد.		'''1. عوامل جغرافیایی:''' مناطق غربی [[چین]]، به‌ویژه تبت و سین‌کیانگ، به دلیل کوهستانی بودن و شرایط سخت آب و هوایی، جاذبه کمتری برای سکونت دارند. در مقابل، نواحی شرقی و دلتای رودهای یانگ‌تسه و پرل دارای زمین‌های حاصلخیز و منابع آبی فراوان هستند که سبب شده‌اند تراکم جمعیت در این نواحی بسیار بالا باشد.

خط ۶۶:		خط ۶۵:
	'''3. عوامل تاریخی:''' تاریخ چین نیز نقش مهمی در توزیع جمعیت داشته است. شهرهای قدیمی با سابقه طولانی در تجارت و کشاورزی، مانند پکن و نانجینگ، همواره جمعیت زیادی را به خود جذب کرده‌اند. این نواحی از دیرباز به عنوان مراکز قدرت و حکومت شناخته می‌شدند.		'''3. عوامل تاریخی:''' تاریخ چین نیز نقش مهمی در توزیع جمعیت داشته است. شهرهای قدیمی با سابقه طولانی در تجارت و کشاورزی، مانند پکن و نانجینگ، همواره جمعیت زیادی را به خود جذب کرده‌اند. این نواحی از دیرباز به عنوان مراکز قدرت و حکومت شناخته می‌شدند.

	'''''3) مناطق پرجمعیت و کم‌جمعیت و دلایل آن'''''		==== '''''3) مناطق پرجمعیت و کم‌جمعیت و دلایل آن''''' ====

	نواحی پرجمعیت [[چین]]، عمدتاً در سواحل شرقی قرار دارند. برای مثال، گوانگدونگ با جمعیتی بالغ بر ۱۲۰ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴، پرجمعیت‌ترین استان [[چین]] است. شهرهایی مانند شانگهای و پکن نیز با جمعیت‌های بالای ۲۵ و ۲۱ میلیون نفر، نقش کلیدی در تمرکز جمعیت دارند. این مناطق به دلیل توسعه اقتصادی، فرصت‌های شغلی، و زیرساخت‌های پیشرفته شهری، مقصد اصلی مهاجران داخلی هستند.		نواحی پرجمعیت [[چین]]، عمدتاً در سواحل شرقی قرار دارند. برای مثال، گوانگدونگ با جمعیتی بالغ بر ۱۲۰ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴، پرجمعیت‌ترین استان [[چین]] است. شهرهایی مانند شانگهای و پکن نیز با جمعیت‌های بالای ۲۵ و ۲۱ میلیون نفر، نقش کلیدی در تمرکز جمعیت دارند. این مناطق به دلیل توسعه اقتصادی، فرصت‌های شغلی، و زیرساخت‌های پیشرفته شهری، مقصد اصلی مهاجران داخلی هستند.

	در مقابل، مناطق کم‌جمعیت مانند تبت و شین‌جیانگ، به دلیل شرایط سخت جغرافیایی و کمبود منابع اقتصادی، جذابیت کمتری برای جمعیت دارند. تبت در سال ۲۰۲۴ جمعیتی حدود ۳.۵ میلیون نفر دارد که تراکم جمعیت آن کمتر از ۳ نفر در هر کیلومتر مربع است.		در مقابل، مناطق کم‌جمعیت مانند تبت و شین‌جیانگ، به دلیل شرایط سخت جغرافیایی و کمبود منابع اقتصادی، جذابیت کمتری برای جمعیت دارند. تبت در سال ۲۰۲۴ جمعیتی حدود ۳.۵ میلیون نفر دارد که تراکم جمعیت آن کمتر از ۳ نفر در هر کیلومتر مربع است.

	'''''4) چالش‌های ناشی از توزیع نامتوازن جمعیت'''''		==== '''''4) چالش‌های ناشی از توزیع نامتوازن جمعیت''''' ====

	توزیع نامتوازن جمعیت در [[چین]] در سال ۲۰۲۴ چالش‌های متعددی را به دنبال دارد. در مناطق پرجمعیت مانند پکن و شانگهای، فشار بر زیرساخت‌ها، خدمات عمومی، و منابع طبیعی به‌شدت افزایش‌یافته است. ترافیک سنگین، آلودگی هوا و کمبود منابع آبی از جمله مشکلاتی است که این شهرها با آن دست‌به‌گریبان هستند.		توزیع نامتوازن جمعیت در [[چین]] در سال ۲۰۲۴ چالش‌های متعددی را به دنبال دارد. در مناطق پرجمعیت مانند پکن و شانگهای، فشار بر زیرساخت‌ها، خدمات عمومی، و منابع طبیعی به‌شدت افزایش‌یافته است. ترافیک سنگین، آلودگی هوا و کمبود منابع آبی از جمله مشکلاتی است که این شهرها با آن دست‌به‌گریبان هستند.

خط ۸۱:		خط ۷۸:

	=== [[شهرنشینی و روستانشینی در چین\|شهرنشینی و روستانشینی]] ===		=== [[شهرنشینی و روستانشینی در چین\|شهرنشینی و روستانشینی]] ===
	~~'''''1. نسبت جمعیت شهری به روستایی و روند تغییرات آن'''''~~

			==== '''''1. نسبت جمعیت شهری به روستایی و روند تغییرات آن''''' ====
	در سال ۲۰۲۴، جمعیت شهری [[چین]] به بیش از ۶۴ درصد از کل جمعیت کشور رسیده است. این در حالی است که در سال ۱۹۸۰، تنها ۱۹ درصد از جمعیت [[چین]] در شهرها ساکن بودند. این رشد سریع شهرنشینی به دلیل اصلاحات اقتصادی دهه ۱۹۸۰ و سرمایه‌گذاری‌های بزرگ در زیرساخت‌های شهری رخ‌داده است. جمعیت روستایی [[چین]] در سال ۲۰۲۴ به ۳۶ درصد کاهش‌یافته که نشان‌دهنده یک تغییر ساختاری بزرگ در جامعه و اقتصاد [[چین]] است.		در سال ۲۰۲۴، جمعیت شهری [[چین]] به بیش از ۶۴ درصد از کل جمعیت کشور رسیده است. این در حالی است که در سال ۱۹۸۰، تنها ۱۹ درصد از جمعیت [[چین]] در شهرها ساکن بودند. این رشد سریع شهرنشینی به دلیل اصلاحات اقتصادی دهه ۱۹۸۰ و سرمایه‌گذاری‌های بزرگ در زیرساخت‌های شهری رخ‌داده است. جمعیت روستایی [[چین]] در سال ۲۰۲۴ به ۳۶ درصد کاهش‌یافته که نشان‌دهنده یک تغییر ساختاری بزرگ در جامعه و اقتصاد [[چین]] است.

	'''''2. الگوهای شهرنشینی و رشد کلان‌شهرها'''''		==== '''''2. الگوهای شهرنشینی و رشد کلان‌شهرها''''' ====

	شهرهای [[چین]] در دهه‌های اخیر شاهد رشد شگرفی بوده‌اند. کلان‌شهرهایی مانند شانگهای، پکن و گوانگ‌ژو به مراکز بزرگ اقتصادی تبدیل شده‌اند. برای مثال، جمعیت شانگهای در سال ۲۰۲۴ به ۲۵ میلیون نفر رسیده و این شهر به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین کلان‌شهرهای جهان شناخته می‌شود. همچنین، پروژه‌های عظیم زیرساختی نظیر قطارهای سریع‌السیر و توسعه مناطق تجاری، سرعت رشد این کلان‌شهرها را دوچندان کرده است.		شهرهای [[چین]] در دهه‌های اخیر شاهد رشد شگرفی بوده‌اند. کلان‌شهرهایی مانند شانگهای، پکن و گوانگ‌ژو به مراکز بزرگ اقتصادی تبدیل شده‌اند. برای مثال، جمعیت شانگهای در سال ۲۰۲۴ به ۲۵ میلیون نفر رسیده و این شهر به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین کلان‌شهرهای جهان شناخته می‌شود. همچنین، پروژه‌های عظیم زیرساختی نظیر قطارهای سریع‌السیر و توسعه مناطق تجاری، سرعت رشد این کلان‌شهرها را دوچندان کرده است.

	'''''3. چالش‌های شهرنشینی'''''		==== '''''3. چالش‌های شهرنشینی''''' ====

	رشد سریع شهرنشینی در [[چین]] چالش‌های زیادی ایجاد کرده است. یکی از بزرگ‌ترین این چالش‌ها، حاشیه‌نشینی است. در سال ۲۰۲۴، نزدیک به ۲۰درصد از جمعیت شهری [[چین]] در حاشیه‌ها و مناطق غیررسمی زندگی می‌کنند. مشکلاتی نظیر ترافیک و آلودگی هوا نیز از دیگر معضلاتی است که شهرهای بزرگ [[چین]] مانند پکن و شانگهای با آن مواجه هستند. در پکن، سطح آلودگی ذرات معلق (PM2.5) به ۶۵ میکروگرم در هر مترمکعب در سال ۲۰۲۴ رسیده است که بسیار بالاتر از حد مجاز سازمان بهداشت جهانی (۱۰ میکروگرم) است.		رشد سریع شهرنشینی در [[چین]] چالش‌های زیادی ایجاد کرده است. یکی از بزرگ‌ترین این چالش‌ها، حاشیه‌نشینی است. در سال ۲۰۲۴، نزدیک به ۲۰درصد از جمعیت شهری [[چین]] در حاشیه‌ها و مناطق غیررسمی زندگی می‌کنند. مشکلاتی نظیر ترافیک و آلودگی هوا نیز از دیگر معضلاتی است که شهرهای بزرگ [[چین]] مانند پکن و شانگهای با آن مواجه هستند. در پکن، سطح آلودگی ذرات معلق (PM2.5) به ۶۵ میکروگرم در هر مترمکعب در سال ۲۰۲۴ رسیده است که بسیار بالاتر از حد مجاز سازمان بهداشت جهانی (۱۰ میکروگرم) است.

	'''''4. وضعیت مناطق روستایی و چالش‌های آنها'''''		==== '''''4. وضعیت مناطق روستایی و چالش‌های آنها''''' ====

	درحالی‌که شهرها به‌سرعت رشد می‌کنند، مناطق روستایی چین با مشکلات عدیده‌ای روبرو هستند. مهاجرت نیروی کار جوان به شهرها باعث شده جمعیت مناطق روستایی به‌شدت کاهش یابد. این مسئله به کاهش تولیدات کشاورزی و کمبود نیروی کار در این نواحی منجر شده است. همچنین، بسیاری از مناطق روستایی با مشکلات زیرساختی مانند کمبود مدارس، بیمارستان‌ها و جاده‌های مناسب مواجه‌اند.		درحالی‌که شهرها به‌سرعت رشد می‌کنند، مناطق روستایی چین با مشکلات عدیده‌ای روبرو هستند. مهاجرت نیروی کار جوان به شهرها باعث شده جمعیت مناطق روستایی به‌شدت کاهش یابد. این مسئله به کاهش تولیدات کشاورزی و کمبود نیروی کار در این نواحی منجر شده است. همچنین، بسیاری از مناطق روستایی با مشکلات زیرساختی مانند کمبود مدارس، بیمارستان‌ها و جاده‌های مناسب مواجه‌اند.

	در سال ۲۰۲۴، دولت [[چین]] تلاش‌های گسترده‌ای برای توسعه روستاها انجام داده و برنامه‌های مختلفی برای کاهش فقر روستایی و بهبود زیرساخت‌ها اجرایی کرده است. اما هنوز چالش‌های زیادی باقی‌مانده، به‌ویژه در مناطق دورافتاده و کم توسعه.		در سال ۲۰۲۴، دولت [[چین]] تلاش‌های گسترده‌ای برای توسعه روستاها انجام داده و برنامه‌های مختلفی برای کاهش فقر روستایی و بهبود زیرساخت‌ها اجرایی کرده است. اما هنوز چالش‌های زیادی باقی‌مانده، به‌ویژه در مناطق دورافتاده و کم توسعه.

	'''''5. سیاست‌های دولت در زمینه توسعه شهری و روستایی'''''		==== '''''5. سیاست‌های دولت در زمینه توسعه شهری و روستایی''''' ====

	دولت [[چین]] در سال‌های اخیر برنامه‌های گسترده‌ای برای توازن توسعه شهری و روستایی اجرا کرده است. برنامه «روستای زیبا» یکی از این طرح‌هاست که هدف آن بهبود زیرساخت‌ها و خدمات عمومی در مناطق روستایی است. همچنین، دولت [[چین]] برای مقابله با مشکلات شهری نظیر ترافیک و آلودگی، برنامه‌های حمل‌ونقل عمومی و انرژی‌های پاک را گسترش داده است. برای مثال، در سال ۲۰۲۴، بیش از ۶۰ درصد از وسایل نقلیه عمومی در پکن با انرژی‌های تجدیدپذیر کار می‌کنند.		دولت [[چین]] در سال‌های اخیر برنامه‌های گسترده‌ای برای توازن توسعه شهری و روستایی اجرا کرده است. برنامه «روستای زیبا» یکی از این طرح‌هاست که هدف آن بهبود زیرساخت‌ها و خدمات عمومی در مناطق روستایی است. همچنین، دولت [[چین]] برای مقابله با مشکلات شهری نظیر ترافیک و آلودگی، برنامه‌های حمل‌ونقل عمومی و انرژی‌های پاک را گسترش داده است. برای مثال، در سال ۲۰۲۴، بیش از ۶۰ درصد از وسایل نقلیه عمومی در پکن با انرژی‌های تجدیدپذیر کار می‌کنند.