جغرافیای طبیعی سوریه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian: /* وسعت و حدود */

2025-07-30T08:21:28Z

وسعت و حدود

Hamidian در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۹

2025-07-30T08:19:06Z

Hamidian: /* رشته‌كوه‌های شرقی لبنان */

2025-07-30T08:16:08Z

رشته‌كوه‌های شرقی لبنان

نمایش تغییرات

Hamidian: /* الیَرموک */

2025-07-30T08:13:33Z

الیَرموک

نمایش تغییرات

Hamidian: /* ارتفاعات و ناهمواری ها */

2025-07-30T08:11:56Z

ارتفاعات و ناهمواری ها

نمایش تغییرات

Hamidian: /* رشته‌كوه‌های شرقی لبنان */

2025-07-30T08:10:42Z

رشته‌كوه‌های شرقی لبنان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۰
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	[[سوریه]] سرزمین چندان مرتفعی نیست و به‌طورکلی، مرتفع‌ترین قسمت مخروط پراکنده آن، «جبل الشیخ» یا «حِرمون» (Hermon) [i]، در منتها‌الیه جنوبیِ «رشته‌كوه شرقی [[لبنان]]» یا همان «جبال القلمون» (Qalamun)، واقع شده است.		[[سوریه]] سرزمین چندان مرتفعی نیست و به‌طورکلی، مرتفع‌ترین قسمت مخروط پراکنده آن، «جبل الشیخ» یا «حِرمون» (Hermon) [i]، در منتها‌الیه جنوبیِ «رشته‌كوه شرقی [[لبنان]]» یا همان «جبال القلمون» (Qalamun)، واقع شده است.

	بلندترین قله قلل سه‌گانه حرمون، 2815 متر ارتفاع دارد که در زمستان معمولاً انباشته از برف است. قلل دیگری نیز در همان نزدیکی به سمت شمال، با ارتفاع تقریبی میانگین 2700 متر، در امتداد [[رشته‌کوه‌های شرقی لبنان\|رشته‌كوه‌های شرقی لبنان]] قرار دارند. دامنه‌های این مخروطِ آتش‌فشانیِ کوتاهِ غربی- جنوبیِ [[سوریه]]، به‌تناوب و تقریباً ناپیوسته؛ یعنی با فاصله دشت‌های پست، در اطراف گسترده شده است؛ یعنی به‌طرف شرق، جنوب شرقی و شمال و در امتداد خطی به‌طرف مرکز و شمال شرق، با مسافت‌های نه‌چندان طولانی، درحالیکه به‌سرعت از ارتفاع آن کاسته می‌شود.[[پرونده:Image12345.png\|بندانگشتی\|نقشه ناهمواری های سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و تاریخ سوریه. تهران: سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی( در دست انتشار)]]به‌طورکلی بلندی های [[سوریه]] را به شش منطقه می‌توان تقسیم نمود که به ترتیب ارتفاع و اهمیت، عبارتند از:		بلندترین قله قلل سه‌گانه حرمون، 2815 متر ارتفاع دارد که در زمستان معمولاً انباشته از برف است. قلل دیگری نیز در همان نزدیکی به سمت شمال، با ارتفاع تقریبی میانگین 2700 متر، در امتداد [[رشته‌کوه‌های شرقی لبنان\|رشته‌كوه‌های شرقی لبنان]] قرار دارند. دامنه‌های این مخروطِ آتش‌فشانیِ کوتاهِ غربی- جنوبیِ [[سوریه]]، به‌تناوب و تقریباً ناپیوسته؛ یعنی با فاصله دشت‌های پست، در اطراف گسترده شده است؛ یعنی به‌طرف شرق، جنوب شرقی و شمال و در امتداد خطی به‌طرف مرکز و شمال شرق، با مسافت‌های نه‌چندان طولانی، درحالیکه به‌سرعت از ارتفاع آن کاسته می‌شود.[[پرونده:Image12345.png\|بندانگشتی\|نقشه ناهمواری های سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [[تاریخ سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]به‌طورکلی بلندی های [[سوریه]] را به شش منطقه می‌توان تقسیم نمود که به ترتیب ارتفاع و اهمیت، عبارتند از:
	==== رشته‌كوه‌های شرقی [[لبنان]] ====		==== رشته‌كوه‌های شرقی [[لبنان]] ====
	مهم‌ترین منطقه مرتفع [[سوریه]]، رشته‌كوه‌های شرقی [[لبنان]] است که یونانیان را «آنتی لبنان» (''Anti-Lebanon'') خواندهاند. واژه «آنتی» در این تسمیه، در معنی «مقابل» استعمال شده است؛ زیرا این رشته‌كوه، دوقلو است؛ بدین شکل که درست در موازات و مقابل آن، در طرف غرب، نزدیک به مدیترانه، در خاک ~~لبنان،~~ رشته‌كوهی تقریباً همسان قرار دارد؛ به نام «رشته‌كوه ~~لبنان»~~ یا «رشته‌كوه غربی لبنان».		مهم‌ترین منطقه مرتفع [[سوریه]]، رشته‌كوه‌های شرقی [[لبنان]] است که یونانیان را «آنتی لبنان» (''Anti-Lebanon'') خواندهاند. واژه «آنتی» در این تسمیه، در معنی «مقابل» استعمال شده است؛ زیرا این رشته‌كوه، دوقلو است؛ بدین شکل که درست در موازات و مقابل آن، در طرف غرب، نزدیک به مدیترانه، در خاک [[لبنان]]، رشته‌كوهی تقریباً همسان قرار دارد؛ به نام «رشته‌كوه [[لبنان]]» یا «رشته‌كوه غربی لبنان».

	اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، درواقع، این عارضه متوازی، چند قلو است و سه بار دیگر، با ارتفاع کمتر، در سمت مشرق تکرار می‌شود و در آخرین مرتبه با درازای بیشتر تا شمال شرقی سوریه و نزدیک به رودخانه فرات کشیده می‌شود.		اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، درواقع، این عارضه متوازی، چند قلو است و سه بار دیگر، با ارتفاع کمتر، در سمت مشرق تکرار می‌شود و در آخرین مرتبه با درازای بیشتر تا شمال شرقی سوریه و نزدیک به رودخانه فرات کشیده می‌شود.

Hamidian در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۹

2025-07-30T08:09:43Z

Mohammad: /* پاورقی */

2024-12-01T17:20:17Z

پاورقی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۲۰
خط ۶۷۷:		خط ۶۷۷:

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	<small>[i]. به معنی «قله بلند»، «ممتنع الوصول» و ~~«دستنیافتنی»~~ است. «صیدونیان» (مردمان جنوب لبنان باستان)، آن را «سریون درخشنده» و «اموریان» (مردمان اردن باستان)، «سیز» یا «شیز» ~~میگفتند~~. (غزل‌های سلیمان 4:8)؛ اما «عبرانیان» (قوم یهود) آن را کوه «سیؤن» مینامیدند. (سفر تثنیه 4:48) و چون دارای سه قله است، مزمور 42:6 آن را کوههای حرمون خطاب نموده است و بعید نیست که اسم های متعدد آن، ناشی از قله های مختلفش باشد. قوم یهود در وصف این کوه مبالغه ها کرده‌اند. (مزامیر 89:12 و 133:3). گرچه لفظ حرمون در انجیلهای چهارگانه نیامده است؛ اما شواهدی وجود دارد که حرمون همان کوهی باشد که در دامنه آن واقعه تجلی بر عیسی (ع) رخ‌داده است. (انجیل متی 17 و انجیل مرقس 9) ر.ک. قاموس کتاب مقدس ص 317</small>		<small>[i]. به معنی «قله بلند»، «ممتنع الوصول» و «دست نیافتنی» است. «صیدونیان» (مردمان جنوب لبنان باستان)، آن را «سریون درخشنده» و «اموریان» (مردمان اردن باستان)، «سیز» یا «شیز» می گفتند. (غزل‌های سلیمان 4:8)؛ اما «عبرانیان» (قوم یهود) آن را کوه «سیؤن» مینامیدند. (سفر تثنیه 4:48) و چون دارای سه قله است، مزمور 42:6 آن را کوههای حرمون خطاب نموده است و بعید نیست که اسم های متعدد آن، ناشی از قله های مختلفش باشد. قوم یهود در وصف این کوه مبالغه ها کرده‌اند. (مزامیر 89:12 و 133:3). گرچه لفظ حرمون در انجیلهای چهارگانه نیامده است؛ اما شواهدی وجود دارد که حرمون همان کوهی باشد که در دامنه آن واقعه تجلی بر عیسی (ع) رخ‌داده است. (انجیل متی 17 و انجیل مرقس 9) ر.ک. قاموس کتاب مقدس ص 317</small>

	<small>[ii]. نامهای تاریخی: رومیان آن را «اورانیتیس» (''Auranitis'') یا «اورانیتیتیس» (''Auranititis'') و آشوریان «جورانو»( زمین مجوَّف) میخواندند . حوران به دو بخش حوران و «البثانیه» تقسیم شده‌است. البثانیه یا «باثانیا» (''Bathaniyya'') یا «باتانیا» (''Batanaea'')؛ به معنی«دشت حاصل‌خیز»، نامی است برگرفته فرهنگ یهودی – مسیحی؛ درواقع باتانیا، بخش شمال شرقی سرزمین محسوب می‌شود. این واژه در گویش محلی معاصر به «باشان» (''Bashān'') تصحیف شده است. بلندترین این فلات «تپه باسان» است که در مزمور 68:15 به آن اشاره شده است. در حال حاضر در تقسیمات کشوری منطقه باشان، «النُقره» (''Nuqrah'' ) نامیده می‌شود.</small>		<small>[ii]. نامهای تاریخی: رومیان آن را «اورانیتیس» (''Auranitis'') یا «اورانیتیتیس» (''Auranititis'') و آشوریان «جورانو»( زمین مجوَّف) میخواندند . حوران به دو بخش حوران و «البثانیه» تقسیم شده‌است. البثانیه یا «باثانیا» (''Bathaniyya'') یا «باتانیا» (''Batanaea'')؛ به معنی«دشت حاصل‌خیز»، نامی است برگرفته فرهنگ یهودی – مسیحی؛ درواقع باتانیا، بخش شمال شرقی سرزمین محسوب می‌شود. این واژه در گویش محلی معاصر به «باشان» (''Bashān'') تصحیف شده است. بلندترین این فلات «تپه باسان» است که در مزمور 68:15 به آن اشاره شده است. در حال حاضر در تقسیمات کشوری منطقه باشان، «النُقره» (''Nuqrah'' ) نامیده می‌شود.</small>

Mohammad: /* پاورقی */

2024-12-01T17:19:51Z

پاورقی

نمایش تغییرات

Mohammad در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۱۵

2024-12-01T17:15:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۱۵
خط ۶۷۱:		خط ۶۷۱:
	با مساحت 530000 هکتار که در نتیجه رسوب خاک هایی با منشاء مختلف است که با رودخانه، حمل می شود، به همین دلیل، در همه مناطق که شرایط وجود دارد،گسترده است؛ اما در دو مکان اصلی در سوریه بیشتر است: دشت الغاب و سرزمین های مجاور رودخانه های فرات و الخابور.در دشت الغاب ته نشینی کند بوده و بافت خاک رسی سنگین است، سرشار از آهک است و رنگ آن سیاه نشان دهنده درصد بالای مواد آلی بالا است و نیز در حوضه فرات دکه بافتی سبکتر از اولی (یعنی الغاب) دارد، با هسته رسی، قهوه ای تا قهوه ای مایل به خاکستری؛ همچنین در مناطقی از دیرالزور - نزدیک المیادین این نوع خاک وجود دارد؛ با ارتفاع 195 متر از سطح دریا و شیب تقریباً مسطح که معمولاً تحت کشت پنبه است؛ همچنین سبزی، صیفیجات و کشت زمستانه، بعلاوه برخی درختان میوه در نزدیکی روستاها و شهرها پرورش داده می‌شوند		با مساحت 530000 هکتار که در نتیجه رسوب خاک هایی با منشاء مختلف است که با رودخانه، حمل می شود، به همین دلیل، در همه مناطق که شرایط وجود دارد،گسترده است؛ اما در دو مکان اصلی در سوریه بیشتر است: دشت الغاب و سرزمین های مجاور رودخانه های فرات و الخابور.در دشت الغاب ته نشینی کند بوده و بافت خاک رسی سنگین است، سرشار از آهک است و رنگ آن سیاه نشان دهنده درصد بالای مواد آلی بالا است و نیز در حوضه فرات دکه بافتی سبکتر از اولی (یعنی الغاب) دارد، با هسته رسی، قهوه ای تا قهوه ای مایل به خاکستری؛ همچنین در مناطقی از دیرالزور - نزدیک المیادین این نوع خاک وجود دارد؛ با ارتفاع 195 متر از سطح دریا و شیب تقریباً مسطح که معمولاً تحت کشت پنبه است؛ همچنین سبزی، صیفیجات و کشت زمستانه، بعلاوه برخی درختان میوه در نزدیکی روستاها و شهرها پرورش داده می‌شوند
	====خاک زیرزمینی به سطح آمده====		====خاک زیرزمینی به سطح آمده====
	با مساحت 336000 هکتار. این خاک هنگام خشکی با شکوفه دادن املاح سفید روی سطح آن مشخص می‌شود در حالی که رنگ آن قهوهای نفتی مرطوب به نظر می‌رسد؛ رنگی که حاصل کلرید کلسیم و خاصیت جذب رطوبت است. گسترش این نوع خاک در اراضی شور است که در مراکز حوضه ها تشکیل می‌شود، مانند حوضه دمشق، حوضه جیرود، پالمیرا، الجبل. و ناحیه مشرق رودخانه خابور و یا آن اراضی که شوری آنها به دلیل آبهای زیرزمینی که در اثر استفاده نادرست از آبیاری بالا آمده است، به وجود می آید؛ مانند مناطق حوضه فرات و الغاب.زمین‌های حاوی این خاک تقریباً مقعر اند؛ با رنگ خاکستری تیره اند و در مقایسه با سایر خاک های شور در وادی الغاب، درصد سدیم زیادی دارد و درصد مواد آلی آن کم است و به خاطر شوری زیاد و قلیایی بودن برای تعداد بسیار محدودی از محصولات مناسب است~~<ref>شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [[تاریخ سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>~~.		با مساحت 336000 هکتار. این خاک هنگام خشکی با شکوفه دادن املاح سفید روی سطح آن مشخص می‌شود در حالی که رنگ آن قهوهای نفتی مرطوب به نظر می‌رسد؛ رنگی که حاصل کلرید کلسیم و خاصیت جذب رطوبت است. گسترش این نوع خاک در اراضی شور است که در مراکز حوضه ها تشکیل می‌شود، مانند حوضه دمشق، حوضه جیرود، پالمیرا، الجبل. و ناحیه مشرق رودخانه خابور و یا آن اراضی که شوری آنها به دلیل آبهای زیرزمینی که در اثر استفاده نادرست از آبیاری بالا آمده است، به وجود می آید؛ مانند مناطق حوضه فرات و الغاب.زمین‌های حاوی این خاک تقریباً مقعر اند؛ با رنگ خاکستری تیره اند و در مقایسه با سایر خاک های شور در وادی الغاب، درصد سدیم زیادی دارد و درصد مواد آلی آن کم است و به خاطر شوری زیاد و قلیایی بودن برای تعداد بسیار محدودی از محصولات مناسب است.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۸۷۷:		خط ۸۷۷:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [[تاریخ سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)

			== نویسنده مقاله ==
			کریم شنی
	[[رده:جغرافیای طبیعی]]		[[رده:جغرافیای طبیعی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	*گذرگاه‌های [[اردن]]: دَرعا، نصیب؛		*گذرگاه‌های [[اردن]]: دَرعا، نصیب؛
	*گذرگاه‌های [[عراق]]: التَّنَف، ابوکمال، العَیْرَبیه.		*گذرگاه‌های [[عراق]]: التَّنَف، ابوکمال، العَیْرَبیه.
	[[پرونده:Image123.png\|بندانگشتی\|تقسیمات کشوری سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [~~https://dmelal.ir/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87~~ تاریخ سوریه]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]		[[پرونده:Image123.png\|بندانگشتی\|تقسیمات کشوری سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [[تاریخ سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]
	===تقسیمات کشوری===		===تقسیمات کشوری===
	[[سوریه]] در تقسیمات کشوری، با توجه به شاخص هایی مانند تاریخ، شکل جغرافیایی و اسکان اقوام مختلف هر منطقه، به 14 استان تقسیم شده‌است: 1. لاذقیه، 2. اِدلب، 3. حَلَب، 4. رِقّه، 5. حَسَکه، 6. طرطوس، 7. حَما، 8. دِیْرُالزور، 9. حُمص، 10. دمشق، 11. ریف دمشق (حومه دمشق)، 12. قُنَیْطره، 13. دَرعا، 14. سُوِیْدا.		[[سوریه]] در تقسیمات کشوری، با توجه به شاخص هایی مانند تاریخ، شکل جغرافیایی و اسکان اقوام مختلف هر منطقه، به 14 استان تقسیم شده‌است: 1. لاذقیه، 2. اِدلب، 3. حَلَب، 4. رِقّه، 5. حَسَکه، 6. طرطوس، 7. حَما، 8. دِیْرُالزور، 9. حُمص، 10. دمشق، 11. ریف دمشق (حومه دمشق)، 12. قُنَیْطره، 13. دَرعا، 14. سُوِیْدا.

	در حال حاضر، در جنوب، بخشی از استان قنیطره؛ یعنی بلندیهای جولان، در اشغال رژیم اشغالگر قدس است و در شمال استان «حاتای» که در منطقه اسکندرون واقع شده است نیز تماماً تحت تصرف ترکیه است و [[سوریه]] هیچ گاه این انفصال جغرافیایی را به رسمیت نشناخته است. استان حاتای که هنوز هم مورد مناقشه [[سوریه]] و ترکیه است.[[پرونده:Ima1ge434ف.png\|بندانگشتی\|نقشه استان های سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [~~https://dmelal.ir/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87~~ تاریخ سوریه]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]مدیریت هر استان به عهده استاندار است. هر کدام از استان‌ها نیز حداقل به دو منطقه و جمعاً 60 منطقه و هر منطقه به حداقل دو بخش یا ناحیه و جمعاً 280 بخش تقسیم شده است. مدیریت هر منطقه را نیز یک فرماندار به عهده دارد.		در حال حاضر، در جنوب، بخشی از استان قنیطره؛ یعنی بلندیهای جولان، در اشغال رژیم اشغالگر قدس است و در شمال استان «حاتای» که در منطقه اسکندرون واقع شده است نیز تماماً تحت تصرف ترکیه است و [[سوریه]] هیچ گاه این انفصال جغرافیایی را به رسمیت نشناخته است. استان حاتای که هنوز هم مورد مناقشه [[سوریه]] و ترکیه است.[[پرونده:Ima1ge434ف.png\|بندانگشتی\|نقشه استان های سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [[تاریخ سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]مدیریت هر استان به عهده استاندار است. هر کدام از استان‌ها نیز حداقل به دو منطقه و جمعاً 60 منطقه و هر منطقه به حداقل دو بخش یا ناحیه و جمعاً 280 بخش تقسیم شده است. مدیریت هر منطقه را نیز یک فرماندار به عهده دارد.
	===[[ارتفاعات و ناهمواری های سوریه\|ارتفاعات و ناهمواری ها]] ===		===[[ارتفاعات و ناهمواری های سوریه\|ارتفاعات و ناهمواری ها]] ===
	[[سوریه]] سرزمین چندان مرتفعی نیست و به‌طورکلی، مرتفع‌ترین قسمت مخروط پراکنده آن، «جبل الشیخ» یا «حِرمون» (Hermon) [i]، در منتها‌الیه جنوبیِ «رشته‌كوه شرقی [[لبنان]]» یا همان «جبال القلمون» (Qalamun)، واقع شده است.		[[سوریه]] سرزمین چندان مرتفعی نیست و به‌طورکلی، مرتفع‌ترین قسمت مخروط پراکنده آن، «جبل الشیخ» یا «حِرمون» (Hermon) [i]، در منتها‌الیه جنوبیِ «رشته‌كوه شرقی [[لبنان]]» یا همان «جبال القلمون» (Qalamun)، واقع شده است.
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	این رشته‌كوه از شمال، محدود به فلات «حَلَب» و «اِدلِب» است و از جنوب، نرسیده به «رشته‌كوه‌های شرقی لبنان» به پایان می‌رسد. از طرف شرق نیز محدود به دره حاصل‌خیز پر آب «الغاب» (Al Ghab)[iv] است. میانگین ارتفاع رشته‌كوه ساحلی از سطح دریا، تقریباً 1212 متر است و قلل مهم آن، به ترتیب ارتفاع، عبارتاند از: «قاموع الخَیالِه» (1564 m)، «متی» (Matee) (1539 m)، «النبی یونس» (1510 m)، «الولی خلیفه» (1436 m)، «الملا حسن» (1146 m)، «جعفرالطیار» (1429 m).		این رشته‌كوه از شمال، محدود به فلات «حَلَب» و «اِدلِب» است و از جنوب، نرسیده به «رشته‌كوه‌های شرقی لبنان» به پایان می‌رسد. از طرف شرق نیز محدود به دره حاصل‌خیز پر آب «الغاب» (Al Ghab)[iv] است. میانگین ارتفاع رشته‌كوه ساحلی از سطح دریا، تقریباً 1212 متر است و قلل مهم آن، به ترتیب ارتفاع، عبارتاند از: «قاموع الخَیالِه» (1564 m)، «متی» (Matee) (1539 m)، «النبی یونس» (1510 m)، «الولی خلیفه» (1436 m)، «الملا حسن» (1146 m)، «جعفرالطیار» (1429 m).

	در حاشیه جنوب شرقی رشته‌كوه ساحلی، «جبل الحلو» (Al-Hulu) درست در جنوب غربی حَماه و شمال شرقی حُمص با ارتفاع 1100 متر قرار دارد. بین دو رشته‌كوه شمالی – جنوبی ~~سوریه؛~~ یعنی رشته‌كوه ساحلی و رشته‌كوه شرقی ~~لبنان،~~ گذرگاه «حُمص» قرار دارد.[v]		در حاشیه جنوب شرقی رشته‌كوه ساحلی، «جبل الحلو» (Al-Hulu) درست در جنوب غربی حَماه و شمال شرقی حُمص با ارتفاع 1100 متر قرار دارد. بین دو رشته‌كوه شمالی – جنوبی [[سوریه]]؛ یعنی رشته‌كوه ساحلی و رشته‌كوه شرقی [[لبنان]]، گذرگاه «حُمص» قرار دارد.[v]
	====فلات حوران در جنوب====		====فلات حوران در جنوب====
	سومین فلات [[سوریه]]، منطقه آتشفشانی حوران است؛ این منطقه مرتفع، در جنوب [[سوریه]]، درست پایین پایتخت (دمشق)، در مجاورت مرزهای اردن، قرار دارد و گرچه پر از صخره های پراکنده است؛ اما تقریباً حاصل‌خیز است. حوران از شمال به «نهر الاَعْوَج» (Awaj)[vi]، از شرق به دامنه‌های شرقی «جبل‌العرب» یا همان «جبل حوران» و بادیه الشام (صحرای شام)، از جنوب به «جبل عجلون» (Aajloun) و «نهر یرموک» (Yarmuk) در [[اردن]] و از غرب، به دریاچۀ «طَبَریه» و «نهر [[اردن]]» و از شمال غربی، به دامنه‌های جنوب شرقی جبل‌الشیخ یا جبل حِرمون که در مرز [[لبنان]] و [[سوریه]] واقع شده، محدود است.		سومین فلات [[سوریه]]، منطقه آتشفشانی حوران است؛ این منطقه مرتفع، در جنوب [[سوریه]]، درست پایین پایتخت (دمشق)، در مجاورت مرزهای اردن، قرار دارد و گرچه پر از صخره های پراکنده است؛ اما تقریباً حاصل‌خیز است. حوران از شمال به «نهر الاَعْوَج» (Awaj)[vi]، از شرق به دامنه‌های شرقی «جبل‌العرب» یا همان «جبل حوران» و بادیه الشام (صحرای شام)، از جنوب به «جبل عجلون» (Aajloun) و «نهر یرموک» (Yarmuk) در [[اردن]] و از غرب، به دریاچۀ «طَبَریه» و «نهر [[اردن]]» و از شمال غربی، به دامنه‌های جنوب شرقی جبل‌الشیخ یا جبل حِرمون که در مرز [[لبنان]] و [[سوریه]] واقع شده، محدود است.
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	پنجمین منطقه کوهستانی سوریه، در مرکز و شرق این کشور واقع است؛ یعنی صحرای شام. این منطقه کوه های تدمریه (پالمیرا) را در آغوش دارد؛ زنجیره ای از ارتفاعات که در جهت شمال شرقی-جنوب غربی امتداد دارند. این کوه‌هادر صحرای شام، از شمال حوضه دمشق در جنوب غربی به سمت شمال شرقی امتداد مییابند و در آنجا به حوضه پالمیرا در جنوب غربی شهر پالمیرا ختم می‌شوند		پنجمین منطقه کوهستانی سوریه، در مرکز و شرق این کشور واقع است؛ یعنی صحرای شام. این منطقه کوه های تدمریه (پالمیرا) را در آغوش دارد؛ زنجیره ای از ارتفاعات که در جهت شمال شرقی-جنوب غربی امتداد دارند. این کوه‌هادر صحرای شام، از شمال حوضه دمشق در جنوب غربی به سمت شمال شرقی امتداد مییابند و در آنجا به حوضه پالمیرا در جنوب غربی شهر پالمیرا ختم می‌شوند

	طول سلسله تدمریه 240 کیلومتر و عرض آن بین 6-7-10-15 کیلومتر تخمین زده شده است و به این ترتیب، طولانیترین رشته کوه سوریه است؛ اما نه مرتفع‌ترین و نه مهم‌ترین آن. آب و هوای کوه‌های پالمیرا خشک است. سلسله پالمیرا تا ارتفاع میانگین 500-750 متر از سطح عمومی داخل سوریه و بادیه سوریه بالا می‌رود. بلندترین قله آن، جبل «غَنطوس» (Ghantus) است که ارتفاعش به 1406 متر از سطح دریا می‌رسد.		طول سلسله تدمریه 240 کیلومتر و عرض آن بین 6-7-10-15 کیلومتر تخمین زده شده است و به این ترتیب، طولانیترین رشته کوه سوریه است؛ اما نه مرتفع‌ترین و نه مهم‌ترین آن. آب و هوای کوه‌های پالمیرا خشک است. سلسله پالمیرا تا ارتفاع میانگین 500-750 متر از سطح عمومی داخل سوریه و بادیه [[سوریه]] بالا می‌رود. بلندترین قله آن، جبل «غَنطوس» (Ghantus) است که ارتفاعش به 1406 متر از سطح دریا می‌رسد.

	به بیانی دیگر، منطقه فلات شرقی سوریه در دل بادیه الشام، شامل زنجیره ناپیوسته و کم ارتفاع (کمتر از 1000 متر) سلسله جبال تدمریه؛ متوازی با رشته‌كوه لبنان است که قلل بسیار متعدد و پراکنده آن، حاصل چین‌خوردگی زمین براثر فشار صفحات «تکتونیک»[xiii] است که در سطور پیشین بدان اشاره شد. قلل مرتفع این مجموعه چین‌خوردگی؛ یعنی چندقلوهای رشته‌كوه لبنان، در امتداد آخرین خط کوهستانی موازی این مجموعه که کشیده‌ترین آنها نیز هست، قرار دارد و به جهت کثرت این قلل، تنها به بعضی از مرتفع‌ترین آنها اشاره می‌شود:		به بیانی دیگر، منطقه فلات شرقی [[سوریه]] در دل بادیه الشام، شامل زنجیره ناپیوسته و کم ارتفاع (کمتر از 1000 متر) سلسله جبال تدمریه؛ متوازی با رشته‌كوه لبنان است که قلل بسیار متعدد و پراکنده آن، حاصل چین‌خوردگی زمین براثر فشار صفحات «تکتونیک»[xiii] است که در سطور پیشین بدان اشاره شد. قلل مرتفع این مجموعه چین‌خوردگی؛ یعنی چندقلوهای رشته‌كوه لبنان، در امتداد آخرین خط کوهستانی موازی این مجموعه که کشیده‌ترین آنها نیز هست، قرار دارد و به جهت کثرت این قلل، تنها به بعضی از مرتفع‌ترین آنها اشاره می‌شود:

	«جبل الرواق» (Al ruwaq) یا «جبل الشرقی» با ارتفاع 975 متر در منتهی الیه شمال شرقی استان «ریف دمشق»، «جبل البِشری» (Bishri)[xiv] با ارتفاع 825 متر، در سه راهی تقاطع استان‌های حمص، دیر الزور و رقه ، سلسله قلل «ابورُجمین» (Abu rujmain) به‌موازات جبل الرواق و «جبل عبدالعزیز» در 35 کیلومتری شهر «الحسکه» (Al-Hasaka)[xv]، با ارتفاع 920 متر. در جنوب این کوه‌ها،منطقه‌ای بیابانی به نام «حمد» قرار دارد. در شمالِ جبل الرواق و شرق شهر حمص، منطقه بایر دیگری به نام صحرای حمص وجود دارد که دارای سطح خاکی سختی است.		«جبل الرواق» (Al ruwaq) یا «جبل الشرقی» با ارتفاع 975 متر در منتهی الیه شمال شرقی استان «ریف دمشق»، «جبل البِشری» (Bishri)[xiv] با ارتفاع 825 متر، در سه راهی تقاطع استان‌های حمص، دیر الزور و رقه ، سلسله قلل «ابورُجمین» (Abu rujmain) به‌موازات جبل الرواق و «جبل عبدالعزیز» در 35 کیلومتری شهر «الحسکه» (Al-Hasaka)[xv]، با ارتفاع 920 متر. در جنوب این کوه‌ها،منطقه‌ای بیابانی به نام «حمد» قرار دارد. در شمالِ جبل الرواق و شرق شهر حمص، منطقه بایر دیگری به نام صحرای حمص وجود دارد که دارای سطح خاکی سختی است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۱
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	*از جنوب غربی با فلسطین 73 کیلومتر / 3/1 درصد؛		*از جنوب غربی با فلسطین 73 کیلومتر / 3/1 درصد؛
	*به انضمام مرز ساحلی با دریای مدیترانه در غرب (183 کیلومتر/ 7/6 درصد).		*به انضمام مرز ساحلی با دریای مدیترانه در غرب (183 کیلومتر/ 7/6 درصد).
	[[سوریه]] 17 برابر [[لبنان]]، 7 برابر فلسطین و 2 برابر اردن است؛ اما عراق و ترکیه تقریباً 2 برابر وسعت [[سوریه]] را دارند.		[[سوریه]] 17 برابر [[لبنان]]، 7 برابر فلسطین و 2 برابر اردن است؛ اما [[عراق]] و ترکیه تقریباً 2 برابر وسعت [[سوریه]] را دارند.
	====گذرگاه‌های مرزی====		====گذرگاه‌های مرزی====
	[[سوریه]] از شمال با 9 گذرگاه مرزی با ترکیه، از غرب با 5 گذرگاه با [[لبنان]]، از جنوب با دو گذرگاه با [[اردن]] و با سه گذرگاه با [[عراق]] مرتبط است.		[[سوریه]] از شمال با 9 گذرگاه مرزی با ترکیه، از غرب با 5 گذرگاه با [[لبنان]]، از جنوب با دو گذرگاه با [[اردن]] و با سه گذرگاه با [[عراق]] مرتبط است.
خط ۲۳۰:		خط ۲۳۰:
	* نقطه چینها: بیشینه و کمینه درجه حرارت را نشان می‌دهند.		* نقطه چینها: بیشینه و کمینه درجه حرارت را نشان می‌دهند.
	===آب‌وهوا===		===آب‌وهوا===
	[[سوریه]] در تاریخ، به تنوع جغرافیایی و ویژگی‌های آب‌وهوایی بسیار معروف است؛ اما به دلیل جنگل‌زدایی، چرای بیش‌ازحد، فرسایش خاک و بیابان‌زایی های فراوان، در سوریه کنونی، به جهت وجود مناطق کوهستانی پراکنده و همچنین همجواری با مدیترانه و رودخانه فرات و سرشاخه‌های آن، این سه‌گانه آب‌وهوایی خاصی وجود دارد: ساحلی و جنگلی مرطوب، بیابانی و قارهای (نیمه‌بیابانی کوهستانی) که خود به سه بخش سرد و گرم نیمه‌خشک و کویری تقسیم می‌شود:[[پرونده:Image۱۱۲۳۴.png\|بندانگشتی\|نقشه مناطق آب و هوایی سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [~~https://dmelal.ir/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87~~ تاریخ سوریه]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]		[[سوریه]] در تاریخ، به تنوع جغرافیایی و ویژگی‌های آب‌وهوایی بسیار معروف است؛ اما به دلیل جنگل‌زدایی، چرای بیش‌ازحد، فرسایش خاک و بیابان‌زایی های فراوان، در سوریه کنونی، به جهت وجود مناطق کوهستانی پراکنده و همچنین همجواری با مدیترانه و رودخانه فرات و سرشاخه‌های آن، این سه‌گانه آب‌وهوایی خاصی وجود دارد: ساحلی و جنگلی مرطوب، بیابانی و قارهای (نیمه‌بیابانی کوهستانی) که خود به سه بخش سرد و گرم نیمه‌خشک و کویری تقسیم می‌شود:[[پرونده:Image۱۱۲۳۴.png\|بندانگشتی\|نقشه مناطق آب و هوایی سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [[تاریخ سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]
	====آب‌وهوای مرطوب====		====آب‌وهوای مرطوب====
	محدود به استان‌های ساحلی کم وسعت «لاذقیه» و «طرسوس» در غرب سوریه و حاشیه مدیترانه که به جهت چین‌خوردگی رشته‌كوه ساحلی، رطوبت خوبی را از بادهای مدیترانه‌ای در فصول بارندگی دریافت می‌کنند؛ یعنی حدود 700-800 میلی لیتر باران در دشت ساحلی و تقریباً دو برابر این در کوهستان. این منطقه، دارای آب‌وهوای مدیترانه ای است و از ماه خرداد تا آبان، باران کم میبارد. میانگین دمای تابستان 32 درجه سانتیگراد است؛ اما در کوهستان خنک‌تر است. زمستان، معتدل با دمای حدود 10 درجه سانتیگراد است.		محدود به استان‌های ساحلی کم وسعت «لاذقیه» و «طرسوس» در غرب سوریه و حاشیه مدیترانه که به جهت چین‌خوردگی رشته‌كوه ساحلی، رطوبت خوبی را از بادهای مدیترانه‌ای در فصول بارندگی دریافت می‌کنند؛ یعنی حدود 700-800 میلی لیتر باران در دشت ساحلی و تقریباً دو برابر این در کوهستان. این منطقه، دارای آب‌وهوای مدیترانه ای است و از ماه خرداد تا آبان، باران کم میبارد. میانگین دمای تابستان 32 درجه سانتیگراد است؛ اما در کوهستان خنک‌تر است. زمستان، معتدل با دمای حدود 10 درجه سانتیگراد است.
خط ۲۴۵:		خط ۲۴۵:
	*استان‌های واقع در فلات شمالی؛ یعنی «حلب» و «ادلب»؛		*استان‌های واقع در فلات شمالی؛ یعنی «حلب» و «ادلب»؛
	*استان‌های فلات جنوبی حوران؛ یعنی «السویداء» و «درعا»؛		*استان‌های فلات جنوبی حوران؛ یعنی «السویداء» و «درعا»؛
	*شمال استان‌های منطقه فرات و سرشاخه‌های آن (جزیره سبز شمالی)؛ یعنی «الحسکه» و «دیرالزور» که ~~قاره‌ایترین~~ نواحی را دارند.		*شمال استان‌های منطقه فرات و سرشاخه‌های آن (جزیره سبز شمالی)؛ یعنی «الحسکه» و «دیرالزور» که قاره‌ای ترین نواحی را دارند.
	[[پرونده:ئدذImage12345.png\|بندانگشتی\|نقشه بارندگی سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [~~https://dmelal.ir/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87~~ تاریخ سوریه]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]		[[پرونده:ئدذImage12345.png\|بندانگشتی\|نقشه بارندگی سوریه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [[تاریخ سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]
	===بارندگی===		===بارندگی===
	کشور سوریه بااینکه یک کشور تقریباً نیمه‌خشک محسوب می‌شود؛ اما وضعیت و مقدار بارندگی در آن، با توجه به میزان بارندگیها و به دلیل تنوع آب‌وهوایی پیشگفته و ثبات کشت و زرع، به شکل محسوسی، متغیر و متنوع است. نقشه زیر تا حد زیادی، طیف مناطق بارندگی و شدت ثبات [[کشاورزی در سوریه]] را نمایش می‌دهد:		کشور سوریه بااینکه یک کشور تقریباً نیمه‌خشک محسوب می‌شود؛ اما وضعیت و مقدار بارندگی در آن، با توجه به میزان بارندگیها و به دلیل تنوع آب‌وهوایی پیشگفته و ثبات کشت و زرع، به شکل محسوسی، متغیر و متنوع است. نقشه زیر تا حد زیادی، طیف مناطق بارندگی و شدت ثبات [[کشاورزی در سوریه]] را نمایش می‌دهد:
	====منطقه ساحلی====		====منطقه ساحلی====
	به‌عنوان نمونه در استان لاذقیه که میانگین دما از 12 درجه سانتیگراد (53.5 درجه فارنهایت) در ژانویه تا 27 درجه سانتیگراد (81 درجه فارنهایت) در ماه اوت متغیر است،[[پرونده:Image12صسرد.png\|بندانگشتی\|نقشه طیف بارندگی منطقه ساحلی و رودهای منتهی به مدیترانه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [~~https://dmelal.ir/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87~~ تاریخ سوریه]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]میزان بارندگی سالانه بین 400-1000؛ یعنی به‌طور میانگین به 770 میلیمتر (30 اینچ) می‌رسد. در دسامبر و ژانویه، بارندگی به اوج خود می‌رسد؛ یعنی 150/160 میلیمتر (5.9/6.3 اینچ) در ماه. در تابستان، گاهی هرگز باران نمیبارد و هوا گرم و آفتابی است؛ اما با نسیم ساحلی معتدل می‌شود.		به‌عنوان نمونه در استان لاذقیه که میانگین دما از 12 درجه سانتیگراد (53.5 درجه فارنهایت) در ژانویه تا 27 درجه سانتیگراد (81 درجه فارنهایت) در ماه اوت متغیر است،[[پرونده:Image12صسرد.png\|بندانگشتی\|نقشه طیف بارندگی منطقه ساحلی و رودهای منتهی به مدیترانه، برگرفته از شنی، کریم( 1400). فرهنگ و [[تاریخ سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)]]میزان بارندگی سالانه بین 400-1000؛ یعنی به‌طور میانگین به 770 میلیمتر (30 اینچ) می‌رسد. در دسامبر و ژانویه، بارندگی به اوج خود می‌رسد؛ یعنی 150/160 میلیمتر (5.9/6.3 اینچ) در ماه. در تابستان، گاهی هرگز باران نمیبارد و هوا گرم و آفتابی است؛ اما با نسیم ساحلی معتدل می‌شود.
	====مناطق کوهستانی داخلی====		====مناطق کوهستانی داخلی====
	در این مناطق با افزایش ارتفاع، دمای هوا به‌ویژه در شب و زمستان کاهش میابد و در برخی نقاط مثل، کوه حرمون در غرب، جبل حوران (الدروز) در جنوب غربی و «قامشلی» در شمال، برف هم میبارد.		در این مناطق با افزایش ارتفاع، دمای هوا به‌ویژه در شب و زمستان کاهش میابد و در برخی نقاط مثل، کوه حرمون در غرب، جبل حوران (الدروز) در جنوب غربی و «قامشلی» در شمال، برف هم میبارد.

	ازنظر میزان بارندگی، مرطوب‌ترین مناطق داخلی، جانب شرقی رشته‌كوه‌های ساحل با بارندگی بیش از 1100 میلی متر (43 اینچ) در سال است و پس‌ازآن، شمال رشته‌كوه شرقی لبنان با بیش از 900 میلی متر (35 اینچ). در منطقه حوران و جبل الدروز، نیز بارندگی به 400 میلی متر (15.7 اینچ) می‌رسد؛ در فلات حلب نیز که پربارانترین مناطق شمال در امتداد مرز با ترکیه در غرب است، بارندگی سالانه از 300 میلی متر (12 اینچ) و در برخی موارد حتی از 500 میلی متر (20 اینچ) فراتر می‌رود و آب‌وهوای آن، نیمه سرد است؛ درحالیکه در حمص، از 430 میلی متر (17 اینچ) و در قامشلی از 400 میلیمتر بالاتر نمی‌رود.		ازنظر میزان بارندگی، مرطوب‌ترین مناطق داخلی، جانب شرقی رشته‌كوه‌های ساحل با بارندگی بیش از 1100 میلی متر (43 اینچ) در سال است و پس‌ازآن، شمال رشته‌كوه شرقی [[لبنان]] با بیش از 900 میلی متر (35 اینچ). در منطقه حوران و جبل الدروز، نیز بارندگی به 400 میلی متر (15.7 اینچ) می‌رسد؛ در فلات حلب نیز که پربارانترین مناطق شمال در امتداد مرز با ترکیه در غرب است، بارندگی سالانه از 300 میلی متر (12 اینچ) و در برخی موارد حتی از 500 میلی متر (20 اینچ) فراتر می‌رود و آب‌وهوای آن، نیمه سرد است؛ درحالیکه در حمص، از 430 میلی متر (17 اینچ) و در قامشلی از 400 میلیمتر بالاتر نمی‌رود.

	در بقیه نقاط این منطقه؛ ازجمله در دمشق که زمستان‌های نسبتاً سرد و تابستان‌های سوزناک (گرم و خشک) دارد، میزان بارندگی به کمتر از 250 میلی متر (10 اینچ) در سال می‌رسد و گرچه آب‌وهوای دمشق، مانند بیشتر جاهای سوریه، نیمه بیابانی است؛ بااین‌حال، گاهی اوقات بارش برف و یخبندان از دسامبر تا فوریه رخ می‌دهد. در حلب نیز بااینکه حلب، در ارتفاع 400 متری از سطح دریا است و زمستانی کاملاً سرد دارد و میانگین دمای آن در ژانویه 6 درجه سانتیگراد (43 درجه فارنهایت) است، بارندگی از 330 میلی متر (13 اینچ) در سال تجاوز نمی‌کند و در طول زمستان، از دسامبر تا فوریه یا اوایل مارس، دوره‌های سرد چندروزه همراه با برف و یخبندان ممکن است رخ دهد.		در بقیه نقاط این منطقه؛ ازجمله در دمشق که زمستان‌های نسبتاً سرد و تابستان‌های سوزناک (گرم و خشک) دارد، میزان بارندگی به کمتر از 250 میلی متر (10 اینچ) در سال می‌رسد و گرچه آب‌وهوای دمشق، مانند بیشتر جاهای سوریه، نیمه بیابانی است؛ بااین‌حال، گاهی اوقات بارش برف و یخبندان از دسامبر تا فوریه رخ می‌دهد. در حلب نیز بااینکه حلب، در ارتفاع 400 متری از سطح دریا است و زمستانی کاملاً سرد دارد و میانگین دمای آن در ژانویه 6 درجه سانتیگراد (43 درجه فارنهایت) است، بارندگی از 330 میلی متر (13 اینچ) در سال تجاوز نمی‌کند و در طول زمستان، از دسامبر تا فوریه یا اوایل مارس، دوره‌های سرد چندروزه همراه با برف و یخبندان ممکن است رخ دهد.
	====مناطق بیابانی====		====مناطق بیابانی====
	شامل بادیه الشام و مناطق مرکزی و جنوبی سوریه است؛ مثل «تدمر» (پالمیرا). این منطقه، باران کمتری دارد. متوسط میزان بارندگی در این مناطق؛ تقریباً 130 میلی متر (5.1 اینچ) در سال است.		شامل بادیه الشام و مناطق مرکزی و جنوبی [[سوریه\|سوریه]] است؛ مثل «تدمر» (پالمیرا). این منطقه، باران کمتری دارد. متوسط میزان بارندگی در این مناطق؛ تقریباً 130 میلی متر (5.1 اینچ) در سال است.
	===رودخانه ها===		===رودخانه ها===
	[[رودهای سوریه\|رودخانه های سوریه]] در هفت حوضه آبرفتی جریان دارند و تا سال 2002 م. جمعاً 156 سد بر روی آن‌ها احداث شده است؛ بدین تفصیل:		[[رودهای سوریه\|رودخانه های سوریه]] در هفت حوضه آبرفتی جریان دارند و تا سال 2002 م. جمعاً 156 سد بر روی آن‌ها احداث شده است؛ بدین تفصیل:
خط ۲۹۹:		خط ۲۹۹:
	\|185174		\|185174
	\|156		\|156
	\|}در تقسیم‌بندی کلی می‌توان شبکه‌های آب‌های جاری در سوریه را به سه بخش عمده تفصیل داد: شبکه رودهای مدیترانه‌ریز، شبکه رودهای درون‌ریز و شبکه رودهای برون‌ریز. شبکه رودهای ساحلی یا منتهی به مدیترانه، رودهایی هستند که از قلل رشته‌كوه ساحلی نشئت می‌گیرند و نوعاً کوتاه و پرسرعت‌اند. حجم آب آنها در زمستان، به جهت نزولات آسمانی افزایش قابل‌توجه دارد؛ اما در بهار و تابستان اغلب کمآب و گاهی خشکند؛ مانند رود بزرگ شمالی، رود بزرگ جنوبی، رود کوتاه «السین» (as-Sinn) و رود «الصنوبر» (As-Sanaubar).		\|}در تقسیم‌بندی کلی می‌توان شبکه‌های آب‌های جاری در [[سوریه]] را به سه بخش عمده تفصیل داد: شبکه رودهای مدیترانه‌ریز، شبکه رودهای درون‌ریز و شبکه رودهای برون‌ریز. شبکه رودهای ساحلی یا منتهی به مدیترانه، رودهایی هستند که از قلل رشته‌كوه ساحلی نشئت می‌گیرند و نوعاً کوتاه و پرسرعت‌اند. حجم آب آنها در زمستان، به جهت نزولات آسمانی افزایش قابل‌توجه دارد؛ اما در بهار و تابستان اغلب کمآب و گاهی خشکند؛ مانند رود بزرگ شمالی، رود بزرگ جنوبی، رود کوتاه «السین» (as-Sinn) و رود «الصنوبر» (As-Sanaubar).

	شبکه رودهای درونریز، رودهایی هستند که منتهی به مخازن بسته طبیعی و مصنوعی داخلی هستند و از مرزهای سوریه عبور نمی‌کنند و آب آنها تقریباً به هرز نمی‌رود؛ مانند رود «الاعوج» (Al-Awaj)، «البَردی»'''('''Al-Bardi''')'''، «یرموک» (Yarmuk) و فرات (Euphrates).		شبکه رودهای درونریز، رودهایی هستند که منتهی به مخازن بسته طبیعی و مصنوعی داخلی هستند و از مرزهای [[سوریه]] عبور نمی‌کنند و آب آنها تقریباً به هرز نمی‌رود؛ مانند رود «الاعوج» (Al-Awaj)، «البَردی»'''('''Al-Bardi''')'''، «یرموک» (Yarmuk) و فرات (Euphrates).

	شبکه رودهای برونریز هم آن دسته از انهار سوریه هستند که از مرزهای سویه، بدون ذخیره‌سازی مهمی، خارج می‌شوند؛ مثل رود دجله، «عفرین» و «بانیاس» (Banias). رود «العاصی» (Al-Asi)[xxiv] در این میان، رود خاصی است؛ زیرا با سدهای «الرستن» (Al-Rastan) و دریاچه حُمص، هم یک رود درون‌ریز است و هم به دلیل منتهی شدن به مدیترانه، جزء دسته اول؛ با این تفاوت که از رشته‌كوه ساحلی نشئت نگرفته است. رودهای اصلی سوریه شامل فرات و شاخه‌های آن، دجله، یرموک و العاصی است که حقآبه مشترک با همسایگان دارند.[xxv]اطلاعات و مختصات عمومی این رودها و دیگر رودهای مهم و ذکر در سوریه به‌تفصیل، عبارت است از:		شبکه رودهای برونریز هم آن دسته از انهار سوریه هستند که از مرزهای سویه، بدون ذخیره‌سازی مهمی، خارج می‌شوند؛ مثل رود دجله، «عفرین» و «بانیاس» (Banias). رود «العاصی» (Al-Asi)[xxiv] در این میان، رود خاصی است؛ زیرا با سدهای «الرستن» (Al-Rastan) و دریاچه حُمص، هم یک رود درون‌ریز است و هم به دلیل منتهی شدن به مدیترانه، جزء دسته اول؛ با این تفاوت که از رشته‌كوه ساحلی نشئت نگرفته است. رودهای اصلی سوریه شامل فرات و شاخه‌های آن، دجله، یرموک و العاصی است که حقآبه مشترک با همسایگان دارند.[xxv]اطلاعات و مختصات عمومی این رودها و دیگر رودهای مهم و ذکر در سوریه به‌تفصیل، عبارت است از: