جغرافیای طبیعی و انسانی بنگلادش - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Toktam: تغییرمسیر به جغرافیای طبیعی بنگلادش

2024-09-12T14:52:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	جغرافیای طبیعی و انسانی کشور بنگلادش شامل [[جغرافیای طبیعی بنگلادش\|جغرافیای طبیعی]] مشتمل بر [[موقعیت جغرافیایی بنگلادش\|موقعیت جغرافیایی،]] [[آب و هوای بنگلادش\|آب و هوا،]] [[ارتفاعات و ناهمواری های بنگلادش\|ارتفاعات و ناهمواری ها]]، [[رودهای بنگلادش\|رودها]]، [[پوشش گیاهی و جانوری بنگلادش\|پوشش گیاهی و جانوری]] و [[جاذبه ها و دیدنی های طبیعی بنگلادش]] و نیز [[جغرافیای انسانی بنگلادش\|جغرافیای انسانی]] مشتمل بر [[جمعیت بنگلادش\|جمعیت،]] [[پراکندگی و تراکم جمعیتی بنگلادش\|پراکندگی و تراکم جمعیتی،]] [[وضعيت شهرنشينی و روستانشينی بنگلادش\|وضعيت شهرنشينی و روستانشينی،]] [[هرم سنی و جنسیتی جمعیت بنگلادش\|هرم سنی و جنسیتی جمعیت]] و [[ساختار قومی جمعیت بنگلادش]] است که به شرح زیر است:		#تغییر_مسیر [[جغرافیای طبیعی بنگلادش]]جغرافیای طبیعی و انسانی کشور بنگلادش شامل [[جغرافیای طبیعی بنگلادش\|جغرافیای طبیعی]] مشتمل بر [[موقعیت جغرافیایی بنگلادش\|موقعیت جغرافیایی،]] [[آب و هوای بنگلادش\|آب و هوا،]] [[ارتفاعات و ناهمواری های بنگلادش\|ارتفاعات و ناهمواری ها]]، [[رودهای بنگلادش\|رودها]]، [[پوشش گیاهی و جانوری بنگلادش\|پوشش گیاهی و جانوری]] و [[جاذبه ها و دیدنی های طبیعی بنگلادش]] و نیز [[جغرافیای انسانی بنگلادش\|جغرافیای انسانی]] مشتمل بر [[جمعیت بنگلادش\|جمعیت،]] [[پراکندگی و تراکم جمعیتی بنگلادش\|پراکندگی و تراکم جمعیتی،]] [[وضعيت شهرنشينی و روستانشينی بنگلادش\|وضعيت شهرنشينی و روستانشينی،]] [[هرم سنی و جنسیتی جمعیت بنگلادش\|هرم سنی و جنسیتی جمعیت]] و [[ساختار قومی جمعیت بنگلادش]] است که به شرح زیر است:

	=== [[جغرافیای طبیعی بنگلادش\|جغرافیای طبیعی]] ===		=== [[جغرافیای طبیعی بنگلادش\|جغرافیای طبیعی]] ===

Toktam در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۵۱

2024-09-12T14:51:53Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-09-04T19:16:17Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۱۶
خط ۱۲۰:		خط ۱۲۰:
	«باراس‌ها» (Baruas) در دوره‌هایی با مغ‌ها در یک گروه قرار داشتند، اما از نظر گروه زبانی با آن‌ها تفاوت داشتند، زیرا آن‌ها پیرو آیین بودایی بودند. احتمالاً این گروه بخشی از افرادی بودند که زمانی در ساحل چیتاگنگ حکومت می‌کردند و از «اراکانز» (Arakancse) به بنگال آمده بودند. اکثر این افراد از نظر تفاوت‌های انسانی تقریباً شبیه زرد پوستان هستند و هیچ گونه شباهتی به بنگالی‌ها ندارند.		«باراس‌ها» (Baruas) در دوره‌هایی با مغ‌ها در یک گروه قرار داشتند، اما از نظر گروه زبانی با آن‌ها تفاوت داشتند، زیرا آن‌ها پیرو آیین بودایی بودند. احتمالاً این گروه بخشی از افرادی بودند که زمانی در ساحل چیتاگنگ حکومت می‌کردند و از «اراکانز» (Arakancse) به بنگال آمده بودند. اکثر این افراد از نظر تفاوت‌های انسانی تقریباً شبیه زرد پوستان هستند و هیچ گونه شباهتی به بنگالی‌ها ندارند.

	سومین قبیله بزرگ در ناحیه چیتاگنگ، گروه «پیترا» و چهارمین آن «مرو» (Mru) می‌باشند. در خصوص «مروها» اطلاعات بسیار ناچیزی وجود دارد، زیرا تا سرشماری سال 1951 تعداد آن‌ها مشخص نشده بود. در آماری که در سال 1981 اعلام شد، تعداد آن‌ها حدود 17 هزار نفر برآورد شد. آن‌ها در اطراف رودخانه‌های «سانگو» (Sangu) و «ماتاموری» (Matamori) زندگی می‌کردند. بنگالی‌ها آن‌ها را «مورانگ» (Murang) می‌نامند به این علت که فرقه‌ای از تیپراها به آن نام خوانده می‌شوند که از مروها نبودند<ref>Phillips, D.A. and Gritzner, C.F. (2007)~~, ''~~Bangladesh''. New York: Chelsea House Publishers, P. 30-35</ref><ref>Wilce, J.M. (1998). Eloquence in Trouble, The Poetics and Politics of Complaint in Rural Bangladesh. New York: Oxford University Press, P. 50-55</ref>.		سومین قبیله بزرگ در ناحیه چیتاگنگ، گروه «پیترا» و چهارمین آن «مرو» (Mru) می‌باشند. در خصوص «مروها» اطلاعات بسیار ناچیزی وجود دارد، زیرا تا سرشماری سال 1951 تعداد آن‌ها مشخص نشده بود. در آماری که در سال 1981 اعلام شد، تعداد آن‌ها حدود 17 هزار نفر برآورد شد. آن‌ها در اطراف رودخانه‌های «سانگو» (Sangu) و «ماتاموری» (Matamori) زندگی می‌کردند. بنگالی‌ها آن‌ها را «مورانگ» (Murang) می‌نامند به این علت که فرقه‌ای از تیپراها به آن نام خوانده می‌شوند که از مروها نبودند<ref>Phillips, D.A. and Gritzner, C.F. (2007). Bangladesh. New York: Chelsea House Publishers, P. 30-35</ref><ref>Wilce, J.M. (1998). Eloquence in Trouble, The Poetics and Politics of Complaint in Rural Bangladesh. New York: Oxford University Press, P. 50-55</ref>.

	«کوکی‌ها» (Kukis) و «لوشی‌ها» (Lushais) در شمال شرقی در ایالت «میزورام» (Mizoram) ، در هند، زندگی می‌کنند و خود را «میزو» می‌نامند. تعداد اندکی از «کوکی‌ها» و «پالام‌ها» جز قبیله لوشی‌ها می‌باشند که در جنوب شرقی ناحیه سیلهت مستقر شده‌اند. زنان آن‌ها سارنگ‌هایی با طراحی زیبا می‌پوشند. البته پوشاک مردان و زنان با سایر قبایل تپه‌ای فرق دارد. حدود پنج هزار کوکی و پالم و لوشی در بنگلادش وجود دارد. پنج قبیله کوچک دیگر در بخش جنوبی تپه ترکت زندگی می‌کنند که احتمالاً همه آن‌ها به گروه «میزو–چین» تعلق دارند.		«کوکی‌ها» (Kukis) و «لوشی‌ها» (Lushais) در شمال شرقی در ایالت «میزورام» (Mizoram) ، در هند، زندگی می‌کنند و خود را «میزو» می‌نامند. تعداد اندکی از «کوکی‌ها» و «پالام‌ها» جز قبیله لوشی‌ها می‌باشند که در جنوب شرقی ناحیه سیلهت مستقر شده‌اند. زنان آن‌ها سارنگ‌هایی با طراحی زیبا می‌پوشند. البته پوشاک مردان و زنان با سایر قبایل تپه‌ای فرق دارد. حدود پنج هزار کوکی و پالم و لوشی در بنگلادش وجود دارد. پنج قبیله کوچک دیگر در بخش جنوبی تپه ترکت زندگی می‌کنند که احتمالاً همه آن‌ها به گروه «میزو–چین» تعلق دارند.

Samiei در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۹

2024-09-04T18:59:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۹
خط ۵۵:		خط ۵۵:

	===== جنگل سون داربان =====		===== جنگل سون داربان =====
	طبق گزارش [https://www.unesco.org/en یونسکو] <ref>UNESCO Country Program, 2012:18</ref>، جنگل «سون داربان»(Sundarban)، در جنوب غربی بنگلادش در ساحل خلیج بنگال، از تاریخ 4 فوریه 1999م به میراث جهانی پیوست. خانم [[شیخ حسینه]] در این روز با رونمایی یک تابلو، رسماً پیوستن سون داربان به میراث جهانی را اعلام کرد. «کمیته میراث و ثروت جهانی یونسکو» در 2009 م جنگل سون داربان را میراث شماره 22 جهان اعلام کرد. این منطقه جنگلی 41200 هکتار وسعت دارد.		طبق گزارش [https://www.unesco.org/en یونسکو] <ref>UNESCO Country Program, 2012, p.18</ref>، جنگل «سون داربان»(Sundarban)، در جنوب غربی بنگلادش در ساحل خلیج بنگال، از تاریخ 4 فوریه 1999م به میراث جهانی پیوست. خانم [[شیخ حسینه]] در این روز با رونمایی یک تابلو، رسماً پیوستن سون داربان به میراث جهانی را اعلام کرد. «کمیته میراث و ثروت جهانی یونسکو» در 2009 م جنگل سون داربان را میراث شماره 22 جهان اعلام کرد. این منطقه جنگلی 41200 هکتار وسعت دارد.

	کمیته میراث و ثروت یونسکو فقط 13900 هکتار یعنی یک سوم از این جنگل را میراث جهانی اعلام کرده است. ببر بنگال که از حیوانات معروف جهان است، در یکی از این سه قسمت وجود دارد. بعد از اعلام این منطقه به منزله بخشی از میراث جهانی، صید ماهی و بریدن درخت از این جنگل ممنوع شد<ref>The Daily Ittefog, 1999</ref>.		کمیته میراث و ثروت یونسکو فقط 13900 هکتار یعنی یک سوم از این جنگل را میراث جهانی اعلام کرده است. ببر بنگال که از حیوانات معروف جهان است، در یکی از این سه قسمت وجود دارد. بعد از اعلام این منطقه به منزله بخشی از میراث جهانی، صید ماهی و بریدن درخت از این جنگل ممنوع شد<ref>The Daily Ittefog, 28 sep 1999</ref>.

	===== پارک ملی =====		===== پارک ملی =====

Samiei در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۵

2024-09-04T18:55:45Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* جمعیت، اختلافات انسانی (نژاد)، حرکات جمعیت */

2024-09-04T15:03:21Z

جمعیت، اختلافات انسانی (نژاد)، حرکات جمعیت

نمایش تغییرات

Samiei: /* مهاجرت و تراکم */

2024-09-04T14:03:30Z

مهاجرت و تراکم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۳
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	[[بنگلادش]] از نظر کثرت جمعیت هشتمین کشور دنیا و نیز چهارمین کشور مسلمان از نظر تعداد جمعیت است<ref>.(Phillips and Gritzner, 2007:15)</ref>. بیشترین حجم تراکم در شهر [[داكا\|داکا]]<ref>(Forced Evictions in Bangladesh, 2000:8 )</ref> و کمترین تراکم در ارتفاعات [[چيتاگنگ\|چیتاگنگ]] است. طبق گزارش همین منبع، دلیل رشد سریع شهر داکا، وجود سیلاب های فراوانی است که دهکده های اطراف داکا را به سرعت نابود کرده و موجب بی خانمانی مردم فقیر روستاها شده است؛ به طوری که مردم آواره برای بدست آوردن جا و غذا راهی پایتخت شده و در اطراف داکا مسکن گزیده اند<ref>( Ibid, 2000:9 ).</ref>.		[[بنگلادش]] از نظر کثرت جمعیت هشتمین کشور دنیا و نیز چهارمین کشور مسلمان از نظر تعداد جمعیت است<ref>.(Phillips and Gritzner, 2007:15)</ref>. بیشترین حجم تراکم در شهر [[داكا\|داکا]]<ref>(Forced Evictions in Bangladesh, 2000:8 )</ref> و کمترین تراکم در ارتفاعات [[چيتاگنگ\|چیتاگنگ]] است. طبق گزارش همین منبع، دلیل رشد سریع شهر داکا، وجود سیلاب های فراوانی است که دهکده های اطراف داکا را به سرعت نابود کرده و موجب بی خانمانی مردم فقیر روستاها شده است؛ به طوری که مردم آواره برای بدست آوردن جا و غذا راهی پایتخت شده و در اطراف داکا مسکن گزیده اند<ref>( Ibid, 2000:9 ).</ref>.

	نرخ مرگ و میر از هر 1000 نفر، حدود 57/73 نفر است، که در مقایسه با سایر کشور ها در ردیف 48 قرار دارد و نرخ امید به زندگی، 69/75 سال می باشد. نرخ رشد جمعیت 1/73 است که نسبت مرد به زن از هر 1000 نفر ، 106 و زن به مرد 100 نفر است. نرخ باروری در میان زنان 3/3 درصد و میزان تولد 22/98 درصد می باشد. میزان مرگ و میر 5/75 درصد است که از این ~~رقم ،40~~/9 درصد را زنان و 59/1 درصد را مردان تشکیل می دهند. درصد سنی از 0 تا 14 سال، حدود 34/3 درصد ( یعنی 27551594 نفر پسر و 64777626 نفر دختر) است. درصد سنی 15 تا 64 سال، حدود 61/1 درصد ( یعنی 43195645 نفر مرد و51989150 نفر زن ) است. درصد سنی از 65 سال به بالا، 2256163 نفر آقایان و 1193 نفر زنان است<ref>(Ibid).</ref>. در یک نگاه کلی باید گفت که جمعیت کشور بنگلادش در سال 1801 م، 14/5 میلیون نفر، در سال 1851 م، 20/3 میلیون نفر، در سال 1901 م، 28/9 میلیون نفر، در سال 1921م، 33/3 میلیون نفر، در سال 1941 م، 42 میلیون نفر، در سال 1961 م، 50/8 میلیون نفر، در سال 1981 م، 89/9 میلیون نفر، در سال 2001 م، 129 میلیون نفر و در سال 2002 م، 133 میلیون نفر بوده است.		نرخ مرگ و میر از هر 1000 نفر، حدود 57/73 نفر است، که در مقایسه با سایر کشور ها در ردیف 48 قرار دارد و نرخ امید به زندگی، 69/75 سال می باشد. نرخ رشد جمعیت 1/73 است که نسبت مرد به زن از هر 1000 نفر ، 106 و زن به مرد 100 نفر است. نرخ باروری در میان زنان 3/3 درصد و میزان تولد 22/98 درصد می باشد. میزان مرگ و میر 5/75 درصد است که از این رقم، 40/9 درصد را زنان و 59/1 درصد را مردان تشکیل می دهند. درصد سنی از 0 تا 14 سال، حدود 34/3 درصد ( یعنی 27551594 نفر پسر و 64777626 نفر دختر) است. درصد سنی 15 تا 64 سال، حدود 61/1 درصد ( یعنی 43195645 نفر مرد و51989150 نفر زن ) است. درصد سنی از 65 سال به بالا، 2256163 نفر آقایان و 1193 نفر زنان است<ref>(Ibid).</ref>. در یک نگاه کلی باید گفت که جمعیت کشور بنگلادش در سال 1801 م، 14/5 میلیون نفر، در سال 1851 م، 20/3 میلیون نفر، در سال 1901 م، 28/9 میلیون نفر، در سال 1921م، 33/3 میلیون نفر، در سال 1941 م، 42 میلیون نفر، در سال 1961 م، 50/8 میلیون نفر، در سال 1981 م، 89/9 میلیون نفر، در سال 2001 م، 129 میلیون نفر و در سال 2002 م، 133 میلیون نفر بوده است.
	===مهاجرت و تراکم===		===مهاجرت و تراکم===
	مهم ترین عامل مهاجرت در بنگلادش، عامل اقتصادی است. به دلیل جمعیت زیاد و رشد بالای آن، مهاجرت پیوسته از روستا به شهر و از کشور به خارج صورت می گیرد. روستاییان به دلیل سیلاب های مداوم و از دست دادن زمین های کشاورزی و نیز خانه و کاشانه خود، عازم شهرها به خصوص پایتخت می شوند. نوجوانان و تحصیل کرده های دانشگاه ها برای دست یابی به کار بهتر و آینده مطمئن، به کشورهای دیگر مهاجرت می کنند. به استناد منابع معتبر<ref>( West,2009:115 onwards)</ref>، مشکل عمده این کشور، مهاجرت نیروهای متخصص و کارآمد آن در سطح وسیع به کشورهای توسعه یافته از یک سو و مهاجرت جمعیت روستایی به شهرهای صنعتی به ویژه به داکا می باشد.		مهم ترین عامل مهاجرت در بنگلادش، عامل اقتصادی است. به دلیل جمعیت زیاد و رشد بالای آن، مهاجرت پیوسته از روستا به شهر و از کشور به خارج صورت می گیرد. روستاییان به دلیل سیلاب های مداوم و از دست دادن زمین های کشاورزی و نیز خانه و کاشانه خود، عازم شهرها به خصوص پایتخت می شوند. نوجوانان و تحصیل کرده های دانشگاه ها برای دست یابی به کار بهتر و آینده مطمئن، به کشورهای دیگر مهاجرت می کنند. به استناد منابع معتبر<ref>( West,2009:115 onwards)</ref>، مشکل عمده این کشور، مهاجرت نیروهای متخصص و کارآمد آن در سطح وسیع به کشورهای توسعه یافته از یک سو و مهاجرت جمعیت روستایی به شهرهای صنعتی به ویژه به داکا می باشد.
	=== ساختار قومی و جسمانی جمعیت===		=== ساختار قومی و جسمانی جمعیت===
	به نظر می رسد گروهی از هند و آریایی ها که در 2000 سال قبل از میلاد مسیح به طرف شرق حرکت کردند، در این منطقه مستقر شده باشند. اینان نخستین گروه هایی بودند که جمعیت این منطقه را تشکیل دادند. این رشد سریع جمعیت همراه با کاهش مرگ و میر به علت بهبودی وضعیت بهداشتی سبب شد که جمعیت کنونی کشور به 535570 158 ~~نفر برسد~~. مصائب و بلایای طبیعی نیز سبب می شود که شمار زیادی از مردم جان خود را از دست بدهند. با وجود اینکه در خصوص دوران پیش از [[تاریخ بنگلادش]] و سرزمین های اطراف آن تحقیقاتی صورت گرفته است، اما امکان دسترسی به یک نتیجه مطلوب تا حدود زیادی غیر ممکن است و به مدارک و مستندات معتبر و نیز تحقیقات بیشتری نیاز است. از آثار باستانی کشف شده در این منطقه حقایقی آشکار شده که تا حدودی نتایجی را به دست داده است. سیاه پوستان از قدیمی ترین و به عبارت بهتر اولین گروهی هستند که در این منطقه شناخته شده اند و آثاری را در میان قبایل گوناگون از «آسام» تا «فیلیپین» به جای گذاشته اند<ref>(Hutton 1931).</ref>.		به نظر می رسد گروهی از هند و آریایی ها که در 2000 سال قبل از میلاد مسیح به طرف شرق حرکت کردند، در این منطقه مستقر شده باشند. اینان نخستین گروه هایی بودند که جمعیت این منطقه را تشکیل دادند. این رشد سریع جمعیت همراه با کاهش مرگ و میر به علت بهبودی وضعیت بهداشتی سبب شد که جمعیت کنونی کشور به 535570 158 نفر برسد. مصائب و بلایای طبیعی نیز سبب می شود که شمار زیادی از مردم جان خود را از دست بدهند. با وجود اینکه در خصوص دوران پیش از [[تاریخ بنگلادش]] و سرزمین های اطراف آن تحقیقاتی صورت گرفته است، اما امکان دسترسی به یک نتیجه مطلوب تا حدود زیادی غیر ممکن است و به مدارک و مستندات معتبر و نیز تحقیقات بیشتری نیاز است. از آثار باستانی کشف شده در این منطقه حقایقی آشکار شده که تا حدودی نتایجی را به دست داده است. سیاه پوستان از قدیمی ترین و به عبارت بهتر اولین گروهی هستند که در این منطقه شناخته شده اند و آثاری را در میان قبایل گوناگون از «آسام» تا «فیلیپین» به جای گذاشته اند<ref>(Hutton 1931).</ref>.

	گروه بعدی به نام بومیان پیش از استرالیایی ( پروتو استرالوید ) معروف می باشند. ظاهر آن ها دارای سری گرد، بینی پهن و پوستی به رنگ قهوه ای سوخته بودند. آن ها احتمالاً از آسیای غربی آمده و در آسیای جنوب شرقی پراکنده شده اند. این گروه نه تنها انواع کشت را در آسیای جنوب شرقی انجام دادند، بلکه در اراضی اطراف بنگلادش نیز آن ها را رشد و ارتقاء دادند. این نظریه که این گروه در کشاورزی فعال بوده اند، از طریق کشف تیرهایی که متعلق بـــه «عصر نوسنگی» می باشد، قابل اثبات است. همچنین باقی ماندن بعضی واژه های جنوبی (AUSTRIC) در زبان بنگالی و زبان های وابسته آن، مانند واژه های لنگال (شخم)، ناری گل (نارگیل )، لائو ( کدو تنبل )، گاندا ( چهار )، کوری اشاره به وابستگی مردمان اولیه این سرزمین با بومیان استرالیا دارد. احتمالاً اقوام پیش از مغولی، سیاه پوستان جنوبی را از سمت شرق تعقیب کردند وتعدادی از آن ها تا دشت «چوتانگپور» پراکنده شدند. شاید مسیر مهاجرت عمده این اشخاص، به سوی آسیای جنوب شرقی بوده است.		گروه بعدی به نام بومیان پیش از استرالیایی ( پروتو استرالوید ) معروف می باشند. ظاهر آن ها دارای سری گرد، بینی پهن و پوستی به رنگ قهوه ای سوخته بودند. آن ها احتمالاً از آسیای غربی آمده و در آسیای جنوب شرقی پراکنده شده اند. این گروه نه تنها انواع کشت را در آسیای جنوب شرقی انجام دادند، بلکه در اراضی اطراف بنگلادش نیز آن ها را رشد و ارتقاء دادند. این نظریه که این گروه در کشاورزی فعال بوده اند، از طریق کشف تیرهایی که متعلق بـــه «عصر نوسنگی» می باشد، قابل اثبات است. همچنین باقی ماندن بعضی واژه های جنوبی (AUSTRIC) در زبان بنگالی و زبان های وابسته آن، مانند واژه های لنگال (شخم)، ناری گل (نارگیل )، لائو ( کدو تنبل )، گاندا ( چهار )، کوری اشاره به وابستگی مردمان اولیه این سرزمین با بومیان استرالیا دارد. احتمالاً اقوام پیش از مغولی، سیاه پوستان جنوبی را از سمت شرق تعقیب کردند وتعدادی از آن ها تا دشت «چوتانگپور» پراکنده شدند. شاید مسیر مهاجرت عمده این اشخاص، به سوی آسیای جنوب شرقی بوده است.

Samiei در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۰

2024-09-04T14:00:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۳۶:		خط ۳۶:

	==== [[پوشش گیاهی و جانوری بنگلادش\|پوشش گیاهی و زندگی جانوری]] ====		==== [[پوشش گیاهی و جانوری بنگلادش\|پوشش گیاهی و زندگی جانوری]] ====
	آب وهوای استوایی و حاصلخیزی خاک در این کشور باعث رشد سبزیجات متنوع شده است. زمین های روستاهای این کشور پوشیده از درختان منگو ( انبه )، موز، جکفوروت، نارگیل، نخل، بامبو (خیزران) و درختان مفید دیگر است. بیش از ~~17در صد~~ این کشور پوشیده از جنگل است و گیاهان متنوع سراسر زمین را پوشانده است.		آب وهوای استوایی و حاصلخیزی خاک در این کشور باعث رشد سبزیجات متنوع شده است. زمین های روستاهای این کشور پوشیده از درختان منگو ( انبه )، موز، جکفوروت، نارگیل، نخل، بامبو (خیزران) و درختان مفید دیگر است. بیش از 17 درصد این کشور پوشیده از جنگل است و گیاهان متنوع سراسر زمین را پوشانده است.

	مناطق کوهستانی معمولاً پوشیده از جنگل است. مهم ترین جنگل این کشور به نام «سون داربان» در ناحیه جنوب غربی واقع شده است که زیستگاه ببر سلطنتی بنگال است. مناطق ساحلی بیشتر پوشیده از جنگل های باتلاقی است. بزرگترین جنگل های «من گروو» (از خانواده شاه پسند) در دنیا در کرانه های ساحلی خلیج بنگال قرار دارند. همچنین این سرزمین دارای گیاهان متنوع و جانوران گوناگون است. علاوه بر ببر مشهور بنگال، زاغ سینه سرخ، به عنوان پرنده ملی شناخته شده است و نزد عموم به «دویل» (Doyel ) معروف است. تصویر این پرنده روی اسکناس های این کشور طراحی شده است. البته سمبل بنگلادش دو خوشه برنج، یک شاخه گل شاپلا (نیلوفر)، چهار ستاره و سه برگ گیاه کنف (جوت) می باشد. جالب است که نماد شهر داکا پایتخت این کشور و راهنمای این شهر بزرگ، میدانی به نام همان پرنده است (میدان دویل). سرزمین های حاصلخیز بنگلادش پر از انواع گل های منطقه گرمسیری و مرطوب است، اما گل ملی این کشور، نیلوفر آبی است که به «شاپلا» شهرت دارد. فراوانی میوه های این کشور ناشی از حاصلخیزی و موقعیت خاک آن است که می تواند میوه های مختلفی از جمله جکفوروت و انبه پرورش دهد.		مناطق کوهستانی معمولاً پوشیده از جنگل است. مهم ترین جنگل این کشور به نام «سون داربان» در ناحیه جنوب غربی واقع شده است که زیستگاه ببر سلطنتی بنگال است. مناطق ساحلی بیشتر پوشیده از جنگل های باتلاقی است. بزرگترین جنگل های «من گروو» (از خانواده شاه پسند) در دنیا در کرانه های ساحلی خلیج بنگال قرار دارند. همچنین این سرزمین دارای گیاهان متنوع و جانوران گوناگون است. علاوه بر ببر مشهور بنگال، زاغ سینه سرخ، به عنوان پرنده ملی شناخته شده است و نزد عموم به «دویل» (Doyel ) معروف است. تصویر این پرنده روی اسکناس های این کشور طراحی شده است. البته سمبل بنگلادش دو خوشه برنج، یک شاخه گل شاپلا (نیلوفر)، چهار ستاره و سه برگ گیاه کنف (جوت) می باشد. جالب است که نماد شهر داکا پایتخت این کشور و راهنمای این شهر بزرگ، میدانی به نام همان پرنده است (میدان دویل). سرزمین های حاصلخیز بنگلادش پر از انواع گل های منطقه گرمسیری و مرطوب است، اما گل ملی این کشور، نیلوفر آبی است که به «شاپلا» شهرت دارد. فراوانی میوه های این کشور ناشی از حاصلخیزی و موقعیت خاک آن است که می تواند میوه های مختلفی از جمله جکفوروت و انبه پرورش دهد.
خط ۶۷:		خط ۶۷:
	جغرافیای انسانی کشور بنگلادش شامل [[جمعیت بنگلادش\|جمعیت،]] [[پراکندگی و تراکم جمعیتی بنگلادش\|پراکندگی و تراکم جمعیتی،]] [[وضعيت شهرنشينی و روستانشينی بنگلادش\|وضعيت شهرنشينی و روستانشينی،]] [[هرم سنی و جنسیتی جمعیت بنگلادش\|هرم سنی و جنسیتی جمعیت]] و [[ساختار قومی جمعیت بنگلادش]] است که به شرح زیر است:		جغرافیای انسانی کشور بنگلادش شامل [[جمعیت بنگلادش\|جمعیت،]] [[پراکندگی و تراکم جمعیتی بنگلادش\|پراکندگی و تراکم جمعیتی،]] [[وضعيت شهرنشينی و روستانشينی بنگلادش\|وضعيت شهرنشينی و روستانشينی،]] [[هرم سنی و جنسیتی جمعیت بنگلادش\|هرم سنی و جنسیتی جمعیت]] و [[ساختار قومی جمعیت بنگلادش]] است که به شرح زیر است:
	===جمعیت، اختلافات انسانی (نژاد)، حرکات جمعیت===		===جمعیت، اختلافات انسانی (نژاد)، حرکات جمعیت===
	[[بنگلادش]] با جمعیتی حدود 535/570/~~158 نفر،~~ یکی از کشورهای بزرگ دنیا از نظر تراکم جمعیتی است<ref>برگرفته در سال 2011 از https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook</ref>. در سال 1991 میلادی جمعیت این کشور حدود 110 میلیون نفر بود. طبق گزارش (COHR: Centre on Housing Rights) و (ACHR: Asian Coalition of Housing Rights) در سال 1999میزان رشد جمعیت داکا حدود 8/1 درصد بوده که در هر کیلومتر مربع 798 نفر زندگی می کرده اند و این میزان در همان تاریخ در جهان بالاترین حد بوده است<ref>Forced Evictions in Bangladesh, 2000:7</ref>. در سال 2001 میلادی جمعیت این کشور به رقمی حدود 129 میلیون نفر افزایش یافت. بدیهی است که با بالارفتن جمعیت، مشکل تراکم آن نیز افزایش یافت. در حال حاضر، تراکم جمعیت حدود 1045 نفر در هر کیلومتر مربع و حدود 28 درصد از کل جمعیت شهری می باشد.		[[بنگلادش]] با جمعیتی حدود 535/570/158 نفر، یکی از کشورهای بزرگ دنیا از نظر تراکم جمعیتی است<ref>برگرفته در سال 2011 از https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook</ref>. در سال 1991 میلادی جمعیت این کشور حدود 110 میلیون نفر بود. طبق گزارش (COHR: Centre on Housing Rights) و (ACHR: Asian Coalition of Housing Rights) در سال 1999میزان رشد جمعیت داکا حدود 1/8 درصد بوده که در هر کیلومتر مربع 798 نفر زندگی می کرده اند و این میزان در همان تاریخ در جهان بالاترین حد بوده است<ref>Forced Evictions in Bangladesh, 2000:7</ref>. در سال 2001 میلادی جمعیت این کشور به رقمی حدود 129 میلیون نفر افزایش یافت. بدیهی است که با بالارفتن جمعیت، مشکل تراکم آن نیز افزایش یافت. در حال حاضر، تراکم جمعیت حدود 1045 نفر در هر کیلومتر مربع و حدود 28 درصد از کل جمعیت شهری می باشد.

	[[بنگلادش]] از نظر کثرت جمعیت هشتمین کشور دنیا و نیز چهارمین کشور مسلمان از نظر تعداد جمعیت است<ref>.(Phillips and Gritzner, 2007:15)</ref>. بیشترین حجم تراکم در شهر [[داكا\|داکا]]<ref>(Forced Evictions in Bangladesh, 2000:8 )</ref> و کمترین تراکم در ارتفاعات [[چيتاگنگ\|چیتاگنگ]] است. طبق گزارش همین منبع، دلیل رشد سریع شهر داکا، وجود سیلاب های فراوانی است که دهکده های اطراف داکا را به سرعت نابود کرده و موجب بی خانمانی مردم فقیر روستاها شده است؛ به طوری که مردم آواره برای بدست آوردن جا و غذا راهی پایتخت شده و در اطراف داکا مسکن گزیده اند<ref>( Ibid, 2000:9 ).</ref>.		[[بنگلادش]] از نظر کثرت جمعیت هشتمین کشور دنیا و نیز چهارمین کشور مسلمان از نظر تعداد جمعیت است<ref>.(Phillips and Gritzner, 2007:15)</ref>. بیشترین حجم تراکم در شهر [[داكا\|داکا]]<ref>(Forced Evictions in Bangladesh, 2000:8 )</ref> و کمترین تراکم در ارتفاعات [[چيتاگنگ\|چیتاگنگ]] است. طبق گزارش همین منبع، دلیل رشد سریع شهر داکا، وجود سیلاب های فراوانی است که دهکده های اطراف داکا را به سرعت نابود کرده و موجب بی خانمانی مردم فقیر روستاها شده است؛ به طوری که مردم آواره برای بدست آوردن جا و غذا راهی پایتخت شده و در اطراف داکا مسکن گزیده اند<ref>( Ibid, 2000:9 ).</ref>.

	نرخ مرگ و میر از هر 1000 نفر، حدود 73~~/57~~ نفر است، که در مقایسه با سایر کشور ها در ردیف 48 قرار دارد و نرخ امید به زندگی، 75~~/69~~ سال می باشد. نرخ رشد جمعیت 73/1 است که نسبت مرد به زن از هر 1000 نفر ، 106 و زن به مرد 100 نفر است. نرخ باروری در میان زنان 3/3 درصد و میزان تولد 98~~/22~~ درصد می باشد. میزان مرگ و ~~میر75~~/5 درصد است که از این رقم ، 9~~/40~~ درصد را زنان و 1~~/59~~ درصد را مردان تشکیل می دهند. درصد سنی از 0 تا 14 سال، حدود 3~~/34~~ درصد ( یعنی 27551594 نفر پسر و 64777626 نفر دختر) است. درصد سنی 15 تا 64 سال، حدود 1~~/61~~ درصد ( یعنی 43195645 نفر مرد و51989150 نفر زن ) است. درصد سنی از 65 سال به بالا، 2256163 نفر آقایان و 1193 نفر زنان است<ref>(Ibid).</ref>. در یک نگاه کلی باید گفت که جمعیت کشور بنگلادش در سال 1801 م، 5~~/14~~ میلیون نفر، در سال 1851 م، 3~~/20~~ میلیون نفر، در سال 1901 م، 9~~/28~~ میلیون نفر، در سال 1921م، 3~~/33~~ میلیون نفر، در سال 1941 م، 42 میلیون نفر، در سال 1961 م، 8~~/50~~ میلیون نفر، در سال 1981 م، 9~~/89~~ میلیون نفر، در سال 2001 م، 129 میلیون نفر و در سال 2002 م، 133 میلیون نفر بوده است.		نرخ مرگ و میر از هر 1000 نفر، حدود 57/73 نفر است، که در مقایسه با سایر کشور ها در ردیف 48 قرار دارد و نرخ امید به زندگی، 69/75 سال می باشد. نرخ رشد جمعیت 1/73 است که نسبت مرد به زن از هر 1000 نفر ، 106 و زن به مرد 100 نفر است. نرخ باروری در میان زنان 3/3 درصد و میزان تولد 22/98 درصد می باشد. میزان مرگ و میر 5/75 درصد است که از این رقم ،40/9 درصد را زنان و 59/1 درصد را مردان تشکیل می دهند. درصد سنی از 0 تا 14 سال، حدود 34/3 درصد ( یعنی 27551594 نفر پسر و 64777626 نفر دختر) است. درصد سنی 15 تا 64 سال، حدود 61/1 درصد ( یعنی 43195645 نفر مرد و51989150 نفر زن ) است. درصد سنی از 65 سال به بالا، 2256163 نفر آقایان و 1193 نفر زنان است<ref>(Ibid).</ref>. در یک نگاه کلی باید گفت که جمعیت کشور بنگلادش در سال 1801 م، 14/5 میلیون نفر، در سال 1851 م، 20/3 میلیون نفر، در سال 1901 م، 28/9 میلیون نفر، در سال 1921م، 33/3 میلیون نفر، در سال 1941 م، 42 میلیون نفر، در سال 1961 م، 50/8 میلیون نفر، در سال 1981 م، 89/9 میلیون نفر، در سال 2001 م، 129 میلیون نفر و در سال 2002 م، 133 میلیون نفر بوده است.
	===مهاجرت و تراکم===		===مهاجرت و تراکم===
	مهم ترین عامل مهاجرت در بنگلادش، عامل اقتصادی است. به دلیل جمعیت زیاد و رشد بالای آن، مهاجرت پیوسته از روستا به شهر و از کشور به خارج صورت می گیرد. روستاییان به دلیل سیلاب های مداوم و از دست دادن زمین های کشاورزی و نیز خانه و کاشانه خود، عازم شهرها به خصوص پایتخت می شوند. نوجوانان و تحصیل کرده های دانشگاه ها برای دست یابی به کار بهتر و آینده مطمئن، به کشورهای دیگر مهاجرت می کنند. به استناد منابع معتبر<ref>( West,2009:115 onwards)</ref>، مشکل عمده این کشور، مهاجرت نیروهای متخصص و کارآمد آن در سطح وسیع به کشورهای توسعه یافته از یک سو و مهاجرت جمعیت روستایی به شهرهای صنعتی به ویژه به داکا می باشد.		مهم ترین عامل مهاجرت در بنگلادش، عامل اقتصادی است. به دلیل جمعیت زیاد و رشد بالای آن، مهاجرت پیوسته از روستا به شهر و از کشور به خارج صورت می گیرد. روستاییان به دلیل سیلاب های مداوم و از دست دادن زمین های کشاورزی و نیز خانه و کاشانه خود، عازم شهرها به خصوص پایتخت می شوند. نوجوانان و تحصیل کرده های دانشگاه ها برای دست یابی به کار بهتر و آینده مطمئن، به کشورهای دیگر مهاجرت می کنند. به استناد منابع معتبر<ref>( West,2009:115 onwards)</ref>، مشکل عمده این کشور، مهاجرت نیروهای متخصص و کارآمد آن در سطح وسیع به کشورهای توسعه یافته از یک سو و مهاجرت جمعیت روستایی به شهرهای صنعتی به ویژه به داکا می باشد.

Samiei: /* ارتفاعات و ناهمواری ها */

2024-09-04T13:49:55Z

ارتفاعات و ناهمواری ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۹
خط ۸:		خط ۸:

	==== ارتفاعات و ناهمواری ها ====		==== ارتفاعات و ناهمواری ها ====
	به طور کلی، بنگلادش به عنوان سرزمینی دلتایی با جلگه پهن رسوبی شناخته می شود. از نظر جغرافیای طبیعی و بر اساس پستی و بلندی به سه ناحیه مشخص تقسیم می شود:1. تپه ها 2. سرزمین های مرتفع 3. جلگه ها.		به طور کلی، بنگلادش به عنوان سرزمینی دلتایی با جلگه پهن رسوبی شناخته می شود. از نظر جغرافیای طبیعی و بر اساس پستی و بلندی به سه ناحیه مشخص تقسیم می شود: 1. تپه ها 2. سرزمین های مرتفع 3. جلگه ها.

	===== تپه ها =====		===== تپه ها =====
	منطقه تپه ای در بخش چیتاگنگ در جنوب شرقی قرار دارد و عمدتاً از سنگ های رسی تشکیل شده است . متوسط ارتفاع تپه ها 1000 پاست . بلندترین قله «مودوک موال» با ارتفاع 3292 پا، در مرز بنگلادش با برمه می باشد.		منطقه تپه ای در بخش چیتاگنگ در جنوب شرقی قرار دارد و عمدتاً از سنگ های رسی تشکیل شده است. متوسط ارتفاع تپه ها 1000 پاست. بلندترین قله «مودوک موال» با ارتفاع 3292 پا، در مرز بنگلادش با برمه می باشد.

	===== سرزمین های مرتفع =====		===== سرزمین های مرتفع =====
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	==== جلگه ها ====		==== جلگه ها ====
	جلگه های کوهپایه ای در شمال غربی، از شمال به جنوب با یک شیب متوسط سه مایلی امتداد دارند. جلگه های سیلابی از رسوبات قاره ای پدید آمده اند. جلگه های دلتایی از رسوبات دریایی و قاره ای تشکیل شده و جلگه های آبگیر از رسوبات دریایی شکل گرفته اند.		جلگه های کوهپایه ای در شمال غربی، از شمال به جنوب با یک شیب متوسط سه مایلی امتداد دارند. جلگه های سیلابی از رسوبات قاره ای پدید آمده اند. جلگه های دلتایی از رسوبات دریایی و قاره ای تشکیل شده و جلگه های آبگیر از رسوبات دریایی شکل گرفته اند. وسعت جلگه ها حدود 90 درصد سرزمین بنگلادش را تشکیل می دهد. قطعه ای باریک در طول ساحل چیتاگنگ، جلگه ساحلی را مشخص می کند. مرداب ها در بنگلادش وسعت بسیار دارند و تقریباً در همه مناطق مشاهده می شوند<ref>فرزين نيا، زیبا (1374). [[بنگلادش]]. تهران: [https://www.ipis.ir/ دفتر مطالعات سياسی بين المللي وزارت امورخارجه]، ص.5-6.</ref>.

	وسعت جلگه ها حدود 90 درصد سرزمین بنگلادش را تشکیل می دهد. قطعه ای باریک در طول ساحل چیتاگنگ، جلگه ساحلی را مشخص می کند.

	مرداب ها در بنگلادش وسعت بسیار دارند و تقریباً در همه مناطق مشاهده می شوند<ref>فرزين نيا، زیبا (1374). [[بنگلادش]]. تهران: [https://www.ipis.ir/ دفتر مطالعات سياسی بين المللي وزارت امورخارجه]، ص.5-6.</ref>.

	==== رودخانه ها و خلیج ====		==== رودخانه ها و خلیج ====
خط ۲۸:		خط ۲۴:
	در اغلب مناطق بنگلادش رودخانه های پر آب جریان دارند. این رودها عامل اصلی در شکل گیری طبیعی این کشور هستند. برخلاف تعداد فراوان آن ها، سه رود عمده در این کشور جریان دارند:		در اغلب مناطق بنگلادش رودخانه های پر آب جریان دارند. این رودها عامل اصلی در شکل گیری طبیعی این کشور هستند. برخلاف تعداد فراوان آن ها، سه رود عمده در این کشور جریان دارند:

	1. پادما؛		* پادما؛
			* براهماپوترا،جامونا؛
	2. براهماپوترا،جامونا؛		* مگنا.

	3. مگنا.

	رود پادما در واقع دنباله رودگنگ است که از دامنه جنوبی هیمالیا در اتراپرادش در هند سرچشمه می گیرد و از ترکیب دو جریان آبی «آلاکاناندا» و «بهاگیراتی» تشکیل می شود. این رود قبل از ورود به بنگلادش، در سرزمین هند جاری می شود و فقط یک رود فرعی در این کشور به آن می ریزد که «مهاناندا» نامیده می شود و از طرف چپ در بخش [[راجشاهی]] به آن می پیوندند. عمده ترین انشعاب پادما در بنگلادش، بهایراب، گری ، مدهوماتی و آریان خان می باشند. این رودخانه ها دلتای گنگ را در جنوب غربی بنگلادش که منطقه وسیعی را در بر می گیرد، تشکیل می دهند. رود براهماپوترا از جنوب رشته کایلاس در دامنه شمال هیمالیا سرچشمه می گیرد و به طرف شرق می آید؛ از هند می گذرد و در بنگلادش جاری شده و به دو شاخه تقسیم می شود:

	~~«جامونا»،~~ که ~~اکنون کانالی عمده است~~ و به ~~سمت جنوب~~ جاری می ~~شود،~~ به ~~پادمای اصلی در «گوالوندا»~~ می ~~رسد~~ و از ~~آنجا~~ به ~~سمت~~ جنوب ~~شرقی جریان~~ می ~~یابد (~~ در ~~اینجا «پادما» خوانده~~ می ~~شود. )~~ و به ~~مگنا~~ در ~~چندپور می پیوندد~~ و ~~سرانجام~~ به ~~خلیج بنگال~~ می ~~ریزد.~~		رود پادما در واقع دنباله رودگنگ است که از دامنه جنوبی هیمالیا در اتراپرادش در هند سرچشمه می گیرد و از ترکیب دو جریان آبی «آلاکاناندا» و «بهاگیراتی» تشکیل می شود. این رود قبل از ورود به [[بنگلادش]]، در سرزمین هند جاری می شود و فقط یک رود فرعی در این کشور به آن می ریزد که «مهاناندا» نامیده می شود و از طرف چپ در بخش [[راجشاهی]] به آن می پیوندند. عمده ترین انشعاب پادما در بنگلادش، بهایراب، گری، مدهوماتی و آریان خان می باشند. این رودخانه ها دلتای گنگ را در جنوب غربی [[بنگلادش]] که منطقه وسیعی را در بر می گیرد، تشکیل می دهند. رود براهماپوترا از جنوب رشته کایلاس در دامنه شمال هیمالیا سرچشمه می گیرد و به طرف شرق می آید؛ از هند می گذرد و در بنگلادش جاری شده و به دو شاخه تقسیم می شود:

	رود مگنا از بخش [[سیلهت]] بنگلادش سرچشمه می گیرد. آب اصلی این رود، از دو رود «سروما» و «کوشیارا» که به هم می پیوندند، تأمین می شود. علاوه بر این ها، رودخانه های پادما، کیزنا، سور و کارناپولی نیز در بنگلادش وجود دارند.		«جامونا»، که اکنون کانالی عمده است و به سمت جنوب جاری می شود، به پادمای اصلی در «گوالوندا» می رسد و از آنجا به سمت جنوب شرقی جریان می یابد ( در اینجا «پادما» خوانده می شود. ) و به مگنا در چندپور می پیوندد و سرانجام به خلیج بنگال می ریزد. رود مگنا از بخش [[سیلهت]] بنگلادش سرچشمه می گیرد. آب اصلی این رود، از دو رود «سروما» و «کوشیارا» که به هم می پیوندند، تأمین می شود. علاوه بر این ها، رودخانه های پادما، کیزنا، سور و کارناپولی نیز در [[بنگلادش]] وجود دارند.

	===== خلیج بنگال =====		===== خلیج بنگال =====
خط ۴۶:		خط ۳۸:
	آب وهوای استوایی و حاصلخیزی خاک در این کشور باعث رشد سبزیجات متنوع شده است. زمین های روستاهای این کشور پوشیده از درختان منگو ( انبه )، موز، جکفوروت، نارگیل، نخل، بامبو (خیزران) و درختان مفید دیگر است. بیش از 17در صد این کشور پوشیده از جنگل است و گیاهان متنوع سراسر زمین را پوشانده است.		آب وهوای استوایی و حاصلخیزی خاک در این کشور باعث رشد سبزیجات متنوع شده است. زمین های روستاهای این کشور پوشیده از درختان منگو ( انبه )، موز، جکفوروت، نارگیل، نخل، بامبو (خیزران) و درختان مفید دیگر است. بیش از 17در صد این کشور پوشیده از جنگل است و گیاهان متنوع سراسر زمین را پوشانده است.

	مناطق کوهستانی معمولاً پوشیده از جنگل است. مهم ترین جنگل این کشور به نام «سون داربان» در ناحیه جنوب غربی واقع شده است که زیستگاه ببر سلطنتی بنگال است. مناطق ساحلی بیشتر پوشیده از جنگل های باتلاقی است. بزرگترین جنگل های «من گروو» (از خانواده شاه پسند) در دنیا در کرانه های ساحلی خلیج بنگال قرار دارند. همچنین این سرزمین دارای گیاهان متنوع و جانوران گوناگون است. علاوه بر ببر مشهور بنگال، زاغ سینه سرخ، به عنوان پرنده ملی شناخته شده است و نزد عموم به «دویل» (Doyel ) معروف است. تصویر این پرنده روی اسکناس های این کشور طراحی شده است. البته سمبل بنگلادش دو خوشه برنج، یک شاخه گل شاپلا (نیلوفر)، چهار ستاره و سه برگ گیاه کنف (جوت) می باشد. جالب است که نماد شهر داکا پایتخت این کشور و راهنمای این شهر بزرگ، میدانی به نام همان پرنده است (میدان دویل). سرزمین های حاصلخیز بنگلادش پر از انواع گل های منطقه گرمسیری و مرطوب است، اما گل ملی این کشور، نیلوفر آبی است که به «شاپلا» شهرت دارد. فراوانی میوه های این کشور ناشی از حاصلخیزی و موقعیت خاک آن است که می تواند میوه های مختلفی از جمله جکفوروت و انبه پرورش دهد.		مناطق کوهستانی معمولاً پوشیده از جنگل است. مهم ترین جنگل این کشور به نام «سون داربان» در ناحیه جنوب غربی واقع شده است که زیستگاه ببر سلطنتی بنگال است. مناطق ساحلی بیشتر پوشیده از جنگل های باتلاقی است. بزرگترین جنگل های «من گروو» (از خانواده شاه پسند) در دنیا در کرانه های ساحلی خلیج بنگال قرار دارند. همچنین این سرزمین دارای گیاهان متنوع و جانوران گوناگون است. علاوه بر ببر مشهور بنگال، زاغ سینه سرخ، به عنوان پرنده ملی شناخته شده است و نزد عموم به «دویل» (Doyel ) معروف است. تصویر این پرنده روی اسکناس های این کشور طراحی شده است. البته سمبل بنگلادش دو خوشه برنج، یک شاخه گل شاپلا (نیلوفر)، چهار ستاره و سه برگ گیاه کنف (جوت) می باشد. جالب است که نماد شهر داکا پایتخت این کشور و راهنمای این شهر بزرگ، میدانی به نام همان پرنده است (میدان دویل). سرزمین های حاصلخیز بنگلادش پر از انواع گل های منطقه گرمسیری و مرطوب است، اما گل ملی این کشور، نیلوفر آبی است که به «شاپلا» شهرت دارد. فراوانی میوه های این کشور ناشی از حاصلخیزی و موقعیت خاک آن است که می تواند میوه های مختلفی از جمله جکفوروت و انبه پرورش دهد.

	==== [[آب و هوای بنگلادش\|آب و هوا]]، میزان بارندگی و دما ====		==== [[آب و هوای بنگلادش\|آب و هوا]]، میزان بارندگی و دما ====
	کشور بنگلادش از آب و هوای استوایی و گرم برخوردار است. این کشور به سبب نزدیکی با خلیج بنگال و نزدیک بودن به خط استوا، دارای هوای گرم و مرطوب و پرباران است و به همین سبب، هر چندگاه طوفان و سیل های مهیب در این کشور کشتارهای هولناک به راه می اندازد. این کشور دارای شش فصل است.		[[بنگلادش\|کشور بنگلادش]] از آب و هوای استوایی و گرم برخوردار است. این کشور به سبب نزدیکی با خلیج بنگال و نزدیک بودن به خط استوا، دارای هوای گرم و مرطوب و پرباران است و به همین سبب، هر چندگاه طوفان و سیل های مهیب در این کشور کشتارهای هولناک به راه می اندازد. این کشور دارای شش فصل است.

	* تابستان از 14 اوریل ( اغاز سال جدید ) تا 15 ژوئیه؛		* تابستان از 14 اوریل ( اغاز سال جدید ) تا 15 ژوئیه؛

Mohammad در ‏۱۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۵

2024-08-19T07:35:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۵
خط ۱۹۱:		خط ۱۹۱:
	[iii]		[iii]

	~~'''(درحال~~ به روز رسانی ~~و ویرایش)'''~~		{{به روز رسانی}}

	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==
	[[جغرافیای طبیعی و انسانی روسیه]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی کانادا]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی تونس]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی کوبا]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی افغانستان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی فرانسه]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی سوریه]]؛ [[جغرافیایی طبیعی و انسانی سنگال]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی مصر]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی لبنان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی اتیوپی]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی سیرالئون]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی ژاپن]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی تایلند]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی گرجستان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی تاجیکستان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی سریلانکا]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی قزاقستان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی زیمبابوه]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی ساحل عاج]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی اسپانیا]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی مالی]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی امارات متحده عربی]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی قطر]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی سودان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی چین]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی اوکراین]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی آرژانتین]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی اردن]]		[[جغرافیای طبیعی و انسانی روسیه]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی کانادا]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی تونس]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی کوبا]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی افغانستان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی فرانسه]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی سوریه]]؛ [[جغرافیایی طبیعی و انسانی سنگال]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی مصر]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی لبنان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی اتیوپی]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی سیرالئون]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی ژاپن]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی تایلند]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی گرجستان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی تاجیکستان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی سریلانکا]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی قزاقستان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی زیمبابوه]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی ساحل عاج]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی اسپانیا]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی مالی]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی امارات متحده عربی]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی قطر]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی سودان]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی چین]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی اوکراین]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی آرژانتین]]؛ [[جغرافیای طبیعی و انسانی اردن]]
	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==