جهان بینی در فرهنگ چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۵۱

2026-02-03T17:51:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۵۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:~~فرهنگ~~ و ~~نظام فرهنگی~~]]		[[رده:هویت دینی و هویت یابی دینی]]

Mahdi در ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۹

2025-11-30T15:59:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۹
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]		[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]

Mahdi در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۴

2025-10-21T13:54:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۴
خط ۱:		خط ۱:

			از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونی‌ها):<blockquote>«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز می‌آید. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...».</blockquote>در کتاب لائوتزو هم میخوانیم که:<blockquote>«از دائو است که یک بر آید، از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.»</blockquote>این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|بنیان روح فرهنگ چین]] نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی‌توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای داده‌اند. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز می‌شود.

	از ~~دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام~~ هستی ~~براساس این فرض استوار بوده~~ است که ~~جهان کلیتی~~ به ~~هم پیوسته~~ و ~~زنجیره‌وار است،~~ و ~~طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونی ها):<blockquote>«از پس وجود آسمان~~ و ~~زمین، وجود همه چیز می آید~~. از ~~پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن~~ و ~~شوهر،~~ از پس این ~~رابطه، رابطه‌ی شاه~~ و ~~وزیر؛ از پس~~ رابطه‌ی ~~شاه~~ و ~~وزیر، تمایز فرادستی~~ و ~~فرودستی~~ ..~~.».</blockquote>~~در ~~کتاب لائوتزو هم می خوانیم که:<blockquote>«از دائو~~ است ~~که یک بر می آید،~~ از ~~یک دو،~~ و از ~~دو سه،~~ و ~~از سه همه چیز.»</blockquote>این جهان بینی تحت عنوان یانگ~~ و ~~یین(Yang-Yin)~~در ~~تمامی شاخه‌های اصلی~~ و ~~فرعی، فردی~~ و ~~اجتماعی~~ و به ~~عبارتی~~ در ~~بنیان~~ [[~~روح حاکم بر فرهنگ~~ چین\|~~روح فرهنگ~~ چین]] ~~نهفته است. یین و یانگ یا مثبت~~ و ~~منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد~~ و ~~تکامل~~ را ~~نمی توانند بدون دیگری طی کنند~~ و در ~~عین حال، ضد~~ خود را در ~~درون خود جای داده اند~~. ~~با ایجاد هماهنگی~~ و ~~تعادل میان~~ این ~~دواست~~ که ~~همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و~~ با ~~به هم خوردن این هماهنگی~~ و ~~تعادل، مشکلات آغاز می شود~~.		=== جهان بینی در [[فرهنگ چینی]] ===
			از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نمی‌کند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمی‌رسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل می‌شود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد.
			براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می‌افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند.

	~~=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===~~		دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می‌گوید: «نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می‌شود.</blockquote>
	از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نمی‌کند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمی رسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.

	لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان [[نوع جامعه چین\|مردم چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاق گرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است.

	اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ~~ام»می گوید:~~<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،جلد2،ص.454-456.~~</ref>~~</blockquote>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[نظام فرهنگی چین]]؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]		[[نظام فرهنگی چین]]؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== منبع اصلی ==
			<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]

Rashid در ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۴

2024-09-03T13:04:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۴
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.		اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]~~،جلد1،ص~~.454-456.</ref></blockquote>		دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،جلد2،ص.454-456.</ref></blockquote>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

Rashid در ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۴

2024-09-03T11:24:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۴
خط ۴:		خط ۴:

	=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===		=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===
	از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت ~~نم یکند،~~ بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمی رسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.		از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نمی‌کند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمی رسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.

	لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان [[نوع جامعه چین\|مردم چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاق گرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است.		لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان [[نوع جامعه چین\|مردم چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاق گرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است.
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.		اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی،جلد اول،ص~~ 454-456</ref></blockquote>		دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،جلد1،ص.454-456.</ref></blockquote>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[نظام فرهنگی چین]]؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]
	* [[نظام فرهنگی چین]]
	* [[فرهنگ چینی]]
	* [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-12-16T21:02:32Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۰۲
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.		اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد ~~علی~~(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: ~~موسه~~ فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>		دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

Samiei در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۵

2023-12-16T18:35:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۵
خط ۱:		خط ۱:


	از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونی ها):<blockquote>«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز می آید. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...».</blockquote>در کتاب لائوتزو هم می خوانیم که:<blockquote>«از دائو است که یک بر می آید، از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.»</blockquote>این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در بنیان روح فرهنگ [[چین]] نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای داده اند. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز می شود.		از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونی ها):<blockquote>«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز می آید. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...».</blockquote>در کتاب لائوتزو هم می خوانیم که:<blockquote>«از دائو است که یک بر می آید، از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.»</blockquote>این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در بنیان [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چین]] نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای داده اند. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز می شود.

	=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===		=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===
	از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نم یکند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال ~~نمیرسد~~ و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.		از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نم یکند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمی رسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.

	لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم چین خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاق گرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی بودایی(← [[آیین بودا]]) نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این آیین بودایی(← [[آیین بودا]]) بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی بودایی(← [[آیین بودا]]). همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.		لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان [[نوع جامعه چین\|مردم چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاق گرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>نیز نگاه کنید به [[نظام فرهنگی چین]] ؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]		اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.

			دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>

			== نیز نگاه کنید به ==

			* [[نظام فرهنگی چین]]
			* [[فرهنگ چینی]]
			* [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-11-10T19:02:10Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب ~~دگرگونیها~~):«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز می آید. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...». در کتاب لائوتزو هم ~~میخوانیم~~ که:«از دائو است که یک بر ~~میآید،~~ از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.» این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در بنیان روح فرهنگ [[چین]] نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای ~~دادهاند~~. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز می شود.

			از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونی ها):<blockquote>«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز می آید. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...».</blockquote>در کتاب لائوتزو هم می خوانیم که:<blockquote>«از دائو است که یک بر می آید، از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.»</blockquote>این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در بنیان روح فرهنگ [[چین]] نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای داده اند. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز می شود.

	=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===		=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===
	از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نم یکند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمیرسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.		از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نم یکند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمیرسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.

	لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم چین خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از ~~اخلاقگرایی~~ ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو ~~عقلگرایان~~ و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی بودایی(← [[آیین بودا]]) نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این آیین بودایی(← [[آیین بودا]]) بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی بودایی. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>. دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ~~ام»~~<blockquote>~~می گوید:~~«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>نیز نگاه کنید به [[نظام فرهنگی چین]] ؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]		لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم چین خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاق گرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی بودایی(← [[آیین بودا]]) نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این آیین بودایی(← [[آیین بودا]]) بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی بودایی(← [[آیین بودا]]). همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>.

			دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»می گوید:<blockquote>«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>نیز نگاه کنید به [[نظام فرهنگی چین]] ؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* جهان بینی در فرهنگ چینی */

2023-11-05T12:17:56Z

جهان بینی در فرهنگ چینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===~~
	از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونیها):«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز می آید. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...». در کتاب لائوتزو هم میخوانیم که:«از دائو است که یک بر میآید، از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.» این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در بنیان روح فرهنگ [[چین]] نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای دادهاند. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز می شود.		از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونیها):«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز می آید. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...». در کتاب لائوتزو هم میخوانیم که:«از دائو است که یک بر میآید، از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.» این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در بنیان روح فرهنگ [[چین]] نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای دادهاند. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز می شود.

	از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این ~~استکه،~~ اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نم یکند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمیرسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.		=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===
			از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این است که، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نم یکند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمیرسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.

	لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم چین خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقلگرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی بودایی(← [[آیین بودا]]) نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این آیین بودایی(← [[آیین بودا]]) بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی بودایی. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>. دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>نیز نگاه کنید به [[نظام فرهنگی چین]] ؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]		لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم چین خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقلگرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی بودایی(← [[آیین بودا]]) نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این آیین بودایی(← [[آیین بودا]]) بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی بودایی. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>. دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>نیز نگاه کنید به [[نظام فرهنگی چین]] ؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۳:۱۷

2023-10-30T23:17:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۳:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
	=== '''جهان بینی در فرهنگ چینی''' ===		=== '''جهان بینی در [[فرهنگ چینی]]''' ===
	از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونیها):«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز ~~میآید~~. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...». در کتاب لائوتزو هم میخوانیم که:«از دائو است که یک بر میآید، از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.» این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در بنیان روح فرهنگ چین نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای دادهاند. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار ~~میگیرد~~ و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز ~~میشود~~.		از دوران باستان، تصور چینی‌ها از نظام هستی براساس این فرض استوار بوده است که جهان کلیتی به هم پیوسته و زنجیره‌وار است، و طبق گفته‌ی کتاب ایجینگ(Yi Ching)(کتاب دگرگونیها):«از پس وجود آسمان و زمین، وجود همه چیز می آید. از پس وجود همه چیز، تمایز جنسیت‌ها، از پس تمایز جنسیت‌ها رابطه‌ی میان زن و شوهر، از پس این رابطه، رابطه‌ی شاه و وزیر؛ از پس رابطه‌ی شاه و وزیر، تمایز فرادستی و فرودستی ...». در کتاب لائوتزو هم میخوانیم که:«از دائو است که یک بر میآید، از یک دو، و از دو سه، و از سه همه چیز.» این جهان بینی تحت عنوان یانگ و یین(Yang-Yin)در تمامی شاخه‌های اصلی و فرعی، فردی و اجتماعی و به عبارتی در بنیان روح فرهنگ [[چین]] نهفته است. یین و یانگ یا مثبت و منفی، هیچکدام به خودی خود راه رشد و تکامل را نمی توانند بدون دیگری طی کنند و در عین حال، ضد خود را در درون خود جای دادهاند. با ایجاد هماهنگی و تعادل میان این دواست که همه چیز در مسیر درست قرار می گیرد و با به هم خوردن این هماهنگی و تعادل، مشکلات آغاز می شود.

	از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این استکه، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت ~~نمیکند،~~ بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمیرسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل ~~میشود~~ و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم چین شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم چین خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقلگرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی چین هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در چین کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمیسپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده میافتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی بودایی نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این آیین بودایی بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی بودایی. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند. (ندوشن، 1361: 486) دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام» میگوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو میشود.<ref>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref>		از ویژگی‌های اساسی این جهان بینی این استکه، اعتقاد دارند جهان هستی به یک سمت و جهت خاصی حرکت نم یکند، بلکه در حال چرخشی است بی آغاز و بی پایان که در این گردش هیچ چیز به کمال نمیرسد و در نهایت هرچیزی به ضد خویش بدل م یشود و در واقع، تکرار همان چیز قدیم است و جزء از کل جدا ناپذیر است. جهان از جفت‌های متضاد تشکیل شده و این اضداد در عین حال با هم مرتبط و ضد خود را دربر دارد. از این رو جهان در گشت دایره وار، بی آغاز و بی انجام است. در این جهان بینی، رابطه‌ی انسان با آسمان یا طبیعت و یا خدا، دو سویه است و آفریدگار مطلق بی‌نیازی وجود ندارد. براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است.

	=== کتابشناسی ===		لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم چین خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جایی که نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقلگرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در جامعه‌ی [[چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی بدبینی بودایی(← [[آیین بودا]]) نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این آیین بودایی(← [[آیین بودا]]) بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی بودایی. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمدعلی(1361). کارنامه ی سفر چین. تهران:انتشارات امیر کبیر. چاپ اول</ref>. دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 454-456</ref></blockquote>نیز نگاه کنید به [[نظام فرهنگی چین]] ؛ [[فرهنگ چینی]]؛ [[روح حاکم بر فرهنگ چین]]

			== کتابشناسی ==