دوران امپراطوری تاریخ چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۹

2025-11-30T10:59:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۹
خط ۱۰۱:		خط ۱۰۱:
	[[تاریخ دوران میانی زیمبابوه]]؛ [[تاریخ دوران میانی کانادا]]؛ [[تاریخ دوران میانی لبنان]]؛ [[تاریخ دوران میانی تونس]]؛ [[تاریخ دوران میانی سنگال]]؛ [[دوره تزاری روسیه]]؛ [[تاریخ دوران میانی افغانستان]]؛ [[تاریخ دوران میانی سودان]]؛ [[تاریخ دوران میانی آرژانتین]]؛ [[تاریخ دوران میانی اوکراین]]؛ [[تاریخ دوران میانی قطر]]؛ [[تاریخ دوران میانی فرانسه]]؛ [[تاریخ دوران میانی ساحل عاج]]؛ [[تاریخ دوران میانی سوریه]]؛ [[تاریخ دوران میانی اردن]]؛ [[تاریخ دوران میانی اتیوپی]]؛ [[تاریخ امارات متحده عربی]]؛ [[تاریخ دوران میانی سیرالئون]]؛ [[تاریخ دوران میانی مالی]]؛ [[تاریخ دوره میانی سریلانکا]]؛ [[تاریخ دوره میانی تاجیکستان]]؛ [[تاریخ دوره باستان و میانی بنگلادش]]؛ [[تاریخ دوره میانی قزاقستان]]		[[تاریخ دوران میانی زیمبابوه]]؛ [[تاریخ دوران میانی کانادا]]؛ [[تاریخ دوران میانی لبنان]]؛ [[تاریخ دوران میانی تونس]]؛ [[تاریخ دوران میانی سنگال]]؛ [[دوره تزاری روسیه]]؛ [[تاریخ دوران میانی افغانستان]]؛ [[تاریخ دوران میانی سودان]]؛ [[تاریخ دوران میانی آرژانتین]]؛ [[تاریخ دوران میانی اوکراین]]؛ [[تاریخ دوران میانی قطر]]؛ [[تاریخ دوران میانی فرانسه]]؛ [[تاریخ دوران میانی ساحل عاج]]؛ [[تاریخ دوران میانی سوریه]]؛ [[تاریخ دوران میانی اردن]]؛ [[تاریخ دوران میانی اتیوپی]]؛ [[تاریخ امارات متحده عربی]]؛ [[تاریخ دوران میانی سیرالئون]]؛ [[تاریخ دوران میانی مالی]]؛ [[تاریخ دوره میانی سریلانکا]]؛ [[تاریخ دوره میانی تاجیکستان]]؛ [[تاریخ دوره باستان و میانی بنگلادش]]؛ [[تاریخ دوره میانی قزاقستان]]
	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].		سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:تاریخ دوران میانی]]		[[رده:تاریخ دوران میانی]]

Mahdi در ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۳

2025-09-13T13:53:14Z

نمایش تغییرات

Setayesh در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷

2024-12-16T08:17:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	[[تاریخ دوران میانی زیمبابوه]]؛ [[تاریخ دوران میانی کانادا]]؛ [[تاریخ دوران میانی لبنان]]؛ [[تاریخ دوران میانی تونس]]؛ [[تاریخ دوران میانی سنگال]]؛ [[دوره تزاری روسیه]]؛ [[تاریخ دوران میانی افغانستان]]؛ [[تاریخ دوران میانی سودان]]؛ [[تاریخ دوران میانی آرژانتین]]؛ [[تاریخ دوران میانی اوکراین]]؛ [[تاریخ دوران میانی قطر]]؛ [[تاریخ دوران میانی فرانسه]]؛ [[تاریخ دوران میانی ساحل عاج]]؛ [[تاریخ دوران میانی سوریه]]؛ [[تاریخ دوران میانی اردن]]؛ [[تاریخ دوران میانی اتیوپی]]؛ [[تاریخ امارات متحده عربی]]؛ [[تاریخ دوران میانی سیرالئون]]؛ [[تاریخ دوران میانی مالی]]؛ [[تاریخ دوره میانی سریلانکا]]؛ [[تاریخ دوره میانی تاجیکستان]]؛ [[تاریخ دوره باستان و میانی بنگلادش]]؛ [[تاریخ دوره میانی قزاقستان]]		[[تاریخ دوران میانی زیمبابوه]]؛ [[تاریخ دوران میانی کانادا]]؛ [[تاریخ دوران میانی لبنان]]؛ [[تاریخ دوران میانی تونس]]؛ [[تاریخ دوران میانی سنگال]]؛ [[دوره تزاری روسیه]]؛ [[تاریخ دوران میانی افغانستان]]؛ [[تاریخ دوران میانی سودان]]؛ [[تاریخ دوران میانی آرژانتین]]؛ [[تاریخ دوران میانی اوکراین]]؛ [[تاریخ دوران میانی قطر]]؛ [[تاریخ دوران میانی فرانسه]]؛ [[تاریخ دوران میانی ساحل عاج]]؛ [[تاریخ دوران میانی سوریه]]؛ [[تاریخ دوران میانی اردن]]؛ [[تاریخ دوران میانی اتیوپی]]؛ [[تاریخ امارات متحده عربی]]؛ [[تاریخ دوران میانی سیرالئون]]؛ [[تاریخ دوران میانی مالی]]؛ [[تاریخ دوره میانی سریلانکا]]؛ [[تاریخ دوره میانی تاجیکستان]]؛ [[تاریخ دوره باستان و میانی بنگلادش]]؛ [[تاریخ دوره میانی قزاقستان]]

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== منبع اصلی ==
	<references />		<references />

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
	[[رده:تاریخ دوران میانی]]		[[رده:تاریخ دوران میانی]]

Rashid در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۱۰

2024-09-01T22:10:01Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی(960 تا 1234میلادی) */

2024-07-29T21:53:17Z

سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی(960 تا 1234میلادی)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۳
خط ۴۱:		خط ۴۱:

	==== [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی]](960 تا 1234میلادی) ====		==== [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی]](960 تا 1234میلادی) ====
	در سال 960، [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی سونگ]] اغلب سرزمین های [[چین]] را به تصرف خود درآورده و کایفِنگ( Kaifeng)را به پایتختی خود برگزید و دورانی از شکوفای اقتصادی آغاز شد. در حالی که سلسله ی خیتان لیائو(Khitan Liao)بر منچوری، [[مغولستان]] کنونی، و بخشی از شمال [[چین]] حکومت می کرد. در سال 1115، سلسله ی جورچِن جین(Jurchen Jin) رشد یافت و طی ده سال سلسله ی لیائو را از بین برد. در عین حال، در مناطقی که امروزه به استان های گَنسو، نینگشیا و شانسی معروف است، سلسله ی شیای غربی( از 1032 تا 1227 میلادی) ظهور کرد. [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی جین]]، درشمال و کایفِنگ، قدرت را از چنگ [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی سونگ]] که پایتختش را به خَن جو منتقل کرده بود، درآورد. [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی سونگ]] جنوبی هم به واسطه ی پذیرش [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی جین]] به عنوان قدرت مافوق خود، کاملا تحقیر شده بود.		در سال 960، [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی سونگ]] اغلب سرزمین های [[چین]] را به تصرف خود درآورده و کایفِنگ( Kaifeng)را به پایتختی خود برگزید و دورانی از شکوفای اقتصادی آغاز شد. در حالی که سلسله ی خیتان لیائو(Khitan Liao)بر منچوری، مغولستان کنونی، و بخشی از شمال [[چین]] حکومت می کرد. در سال 1115، سلسله ی جورچِن جین(Jurchen Jin) رشد یافت و طی ده سال سلسله ی لیائو را از بین برد. در عین حال، در مناطقی که امروزه به استان های گَنسو، نینگشیا و شانسی معروف است، سلسله ی شیای غربی( از 1032 تا 1227 میلادی) ظهور کرد. [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی جین]]، درشمال و کایفِنگ، قدرت را از چنگ [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی سونگ]] که پایتختش را به خَن جو منتقل کرده بود، درآورد. [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی سونگ]] جنوبی هم به واسطه ی پذیرش [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی جین]] به عنوان قدرت مافوق خود، کاملا تحقیر شده بود.

	در سال های بعد، [[چین\|سرزمین چین]] میان [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله های سونگ، جین و تانگوت(Tangut)های شیای غربی]] تقسیم شد. سونگ جنوبی دوران پیشرفت تکنولوژیکی بزرگی را تجربه کرد که می توان گفت تا حدودی احساس فشار نظامی از سوی شمال این زمینه را فراهم کرد. این توفیقات شامل استفاده از اسلحه های باروتی که نقش بزرگی در پیروزی های دریایی سونگ جنوبی علیه جین در سال 1161 میلادی در رودخانه ی یانگ تسه ایفا کرد، داشت. افزون براین، نخستین پایگاه دریایی [[چین]] در سال 1132 میلادی و در دوران امپراتور رِنزونگ(Renzong) از [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی سونگ]] پایه گذاری شد. [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله ی سونگ]] از سوی بسیاری به عنوان اوج اقتدار علمی و تکنولوژیکی [[چین]] باستان شمرده می شود. در این دوران، اختلافات فلسفی و نظری زیادی میان مخالفان سیاسی اصلاح طلب و محافظه کاران دربار وجود داشت تا اینکه در اثر این اختلافات که از اواسط تا پایان قرن سیزدهم ادامه داشت، چینی ها در نهایت [[مکتب نئو کنفوسیوس\|فلسفه ی نئوکنفوسیوسی]]<nowiki/>مطرح شده از سوی جوشی( Zhuxi)را اختیار کردند. در [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ]] آثار ادبی فراوانی نیز خلق شد و فرهنگ و هنر شکوفا و نقاشان بزرگ آثار هنر بودایی فراوانی به صحنه آمدند.(← [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی]])		در سال های بعد، [[چین\|سرزمین چین]] میان [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله های سونگ، جین و تانگوت(Tangut)های شیای غربی]] تقسیم شد. سونگ جنوبی دوران پیشرفت تکنولوژیکی بزرگی را تجربه کرد که می توان گفت تا حدودی احساس فشار نظامی از سوی شمال این زمینه را فراهم کرد. این توفیقات شامل استفاده از اسلحه های باروتی که نقش بزرگی در پیروزی های دریایی سونگ جنوبی علیه جین در سال 1161 میلادی در رودخانه ی یانگ تسه ایفا کرد، داشت. افزون براین، نخستین پایگاه دریایی [[چین]] در سال 1132 میلادی و در دوران امپراتور رِنزونگ(Renzong) از [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله ی سونگ]] پایه گذاری شد. [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله ی سونگ]] از سوی بسیاری به عنوان اوج اقتدار علمی و تکنولوژیکی [[چین]] باستان شمرده می شود. در این دوران، اختلافات فلسفی و نظری زیادی میان مخالفان سیاسی اصلاح طلب و محافظه کاران دربار وجود داشت تا اینکه در اثر این اختلافات که از اواسط تا پایان قرن سیزدهم ادامه داشت، چینی ها در نهایت [[مکتب نئو کنفوسیوس\|فلسفه ی نئوکنفوسیوسی]]<nowiki/>مطرح شده از سوی جوشی( Zhuxi)را اختیار کردند. در [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ]] آثار ادبی فراوانی نیز خلق شد و فرهنگ و هنر شکوفا و نقاشان بزرگ آثار هنر بودایی فراوانی به صحنه آمدند.(← [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی]])

Samiei در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۲

2024-07-29T21:52:57Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-03T19:59:35Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۹
خط ۵۷:		خط ۵۷:

	=== '''[[سلسله چینگ]](Qing) (1911-1644 میلادی)''' ===		=== '''[[سلسله چینگ]](Qing) (1911-1644 میلادی)''' ===
	[[سلسله چینگ\|سلسله ی چینگ]]، آخرین سلسله ی امپراتوری در [[چین]] است که توسط منچوها بنیان گذاشته شد که دومین سلسله ی غیر نژاد خَن [[چین]] نیز به شمار میآید. منچوها در دوران مینگ، بیرون از [[دیوار چین]] زندگی می کردند. حاکمان مینگ در اثر شورش کشاورزان به رهبری لی زیچینگ(Li Zicheng) سقوط کرد و [[پکن]] در سال 1644 میلادی تسخیر و چونگ جِن(Chong Zhen) آخرین امپراتور مینگ خودکشی کرد. تلاش منچوها برای پیروزی بر [[سلسله مینگ\|سلسله ی مینگ]] کشتار زیادی کرده و اقتصاد کشور به مرز ورشکستگی رسید. منچوها نیز سیستم سنتی مقررات [[آیین بومی کنفوسیوس\|کنفوسیوسی]] را اختیار و خود را [[سلسله چین\|سلسله ای چینی]] معرفی کردند. درعین حال، منچوها مردم نژاد خَن را مجبور به پوشیدن لباس منچوها و داشتن گیسوهای بلند پشت سر خود کردند. امپراتور کانگشی(Kangxi)دستور داد بزرگترین دایره المعارف به [[زبان چینی]] به نام یونگله دایان(Yongle Dayan) تدوین شود. منچوها یک سیستم نظامی خاصی ایجاد و ارتشیان را از دخالت در تجارت منع و برای آنها امتیازات ویژه ای در نظر گرفتند. امپراتور کانگشی بین سال های 1673 تا 1681 میلادی، شورش بزرگ سه ژنرال را در جنوب سرکوب نمود. در سال 1683 نیز شورش تایوان را به زانو درآورد. در دوران امپراتور چیانلونگ( Qianlongامپراتوری چینگ به دوران اوج خود رسید که به یک سوم از جمعیت جهان حکومت می کرد و بزرگترین اقتصاد دنیا را در اختیار داشت و از نظر وسعت سرزمینی یکی از وسیع ترین امپراتوری های جهان بود. در قرن 19میلادی، امپراتوری به واسطه ی اختلافات داخلی به رکود کشانده شد و از سوی نیروهای خارجی نیز مورد تهدید قرار گرفت.		[[سلسله چینگ\|سلسله ی چینگ]]، آخرین سلسله ی امپراتوری در [[چین]] است که توسط منچوها بنیان گذاشته شد که دومین سلسله ی غیر نژاد خَن [[چین]] نیز به شمار میآید. منچوها در دوران مینگ، بیرون از [[دیوار چین]] زندگی می کردند. حاکمان مینگ در اثر شورش کشاورزان به رهبری لی زیچینگ(Li Zicheng) سقوط کرد و [[پکن]] در سال 1644 میلادی تسخیر و چونگ جِن(Chong Zhen) آخرین امپراتور مینگ خودکشی کرد. تلاش منچوها برای پیروزی بر [[سلسله مینگ\|سلسله ی مینگ]] کشتار زیادی کرده و اقتصاد کشور به مرز ورشکستگی رسید. منچوها نیز سیستم سنتی مقررات [[آیین بومی کنفوسیوس\|کنفوسیوسی]] را اختیار و خود را [[سلسله چین\|سلسله ای چینی]] معرفی کردند. درعین حال، منچوها مردم نژاد خَن را مجبور به پوشیدن لباس منچوها و داشتن گیسوهای بلند پشت سر خود کردند. امپراتور کانگشی(Kangxi)دستور داد بزرگترین دایره المعارف به [[زبان چینی]] به نام یونگله دایان(Yongle Dayan) تدوین شود. منچوها یک سیستم نظامی خاصی ایجاد و ارتشیان را از دخالت در تجارت منع و برای آنها امتیازات ویژه ای در نظر گرفتند. امپراتور کانگشی بین سال های 1673 تا 1681 میلادی، شورش بزرگ سه ژنرال را در جنوب سرکوب نمود. در سال 1683 نیز شورش [[تایوان]] را به زانو درآورد. در دوران امپراتور چیانلونگ( Qianlongامپراتوری چینگ به دوران اوج خود رسید که به یک سوم از جمعیت جهان حکومت می کرد و بزرگترین اقتصاد دنیا را در اختیار داشت و از نظر وسعت سرزمینی یکی از وسیع ترین امپراتوری های جهان بود. در قرن 19میلادی، امپراتوری به واسطه ی اختلافات داخلی به رکود کشانده شد و از سوی نیروهای خارجی نیز مورد تهدید قرار گرفت.

	با شکست [[چین]] در نخستین [[جنگ تریاک در چین\|جنگ تریاک]](1840) از امپراتوری بریتانیا، زمینه برای امضای پیمان نانجینگ (1842) فراهم و منجر به واگذاری هنگ کنگ و آزادی تجارت تریاک گردید. متعاقب این شکست و تحمیل معاهده های نابرابر، تحقیر [[چین]] حتی پس از سقوط [[سلسله مینگ\|سلسله ی مینگ]] نیز ادامه یافت. شورش تایپینگ(1864-1851) حرکتی مذهبیِ مسیحیان به رهبری خونگ شیوچوان(Hong Xiu Quan)، یک سوم خاک [[چین]] را به مدت ده سال از این کشور جدا کرد. با کشته شدن 20 میلیون نفر در این شورش، از نظر تعداد نیروهای درگیر، این نزاع به بزرگترین جنگ قرن 19 تبدیل شد. متعاقب آن چندین شورش دیگر رخ داد که با هزینه های مالی و جانی زیادی سرکوب شدند. این نا آرامی ها زمینه را برای تضعیف امپراتوری و ظهور جنگ سالاران منطقه ای فراهم کرد و کشور [[چین]] درگیر جنگی داخلی شد. در سال 1911میلادی، نه تنها [[سلسله چینگ\|حاکمیت امپراتوری چینگ]]، بلکه سیستم دو هزار ساله ی امپراتوری در این سرزمین ساقط و برای نخستین بار، جمهوری چین(←[[جمهوری خلق چین]] )پا به عرصه ی وجود گذاشت.		با شکست [[چین]] در نخستین [[جنگ تریاک در چین\|جنگ تریاک]](1840) از امپراتوری بریتانیا، زمینه برای امضای پیمان نانجینگ (1842) فراهم و منجر به واگذاری هنگ کنگ و آزادی تجارت تریاک گردید. متعاقب این شکست و تحمیل معاهده های نابرابر، تحقیر [[چین]] حتی پس از سقوط [[سلسله مینگ\|سلسله ی مینگ]] نیز ادامه یافت. شورش تایپینگ(1864-1851) حرکتی مذهبیِ مسیحیان به رهبری خونگ شیوچوان(Hong Xiu Quan)، یک سوم خاک [[چین]] را به مدت ده سال از این کشور جدا کرد. با کشته شدن 20 میلیون نفر در این شورش، از نظر تعداد نیروهای درگیر، این نزاع به بزرگترین جنگ قرن 19 تبدیل شد. متعاقب آن چندین شورش دیگر رخ داد که با هزینه های مالی و جانی زیادی سرکوب شدند. این نا آرامی ها زمینه را برای تضعیف امپراتوری و ظهور جنگ سالاران منطقه ای فراهم کرد و کشور [[چین]] درگیر جنگی داخلی شد. در سال 1911میلادی، نه تنها [[سلسله چینگ\|حاکمیت امپراتوری چینگ]]، بلکه سیستم دو هزار ساله ی امپراتوری در این سرزمین ساقط و برای نخستین بار، جمهوری چین(←[[جمهوری خلق چین]] )پا به عرصه ی وجود گذاشت.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T14:34:19Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۴
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	فرهنگ پیشرفته ی [[چین]] از سوی کشورهای همسایه، هم چون [[ژاپن]]، مورد تحسین و استقبال واقع شد. از نظر داخلی، کانال بزرگ چانگ اَن مرکز سیاسی را به مراکز اقتصادی و کشاورزی در بخش های شرقی و جنوبی متصل ساخت. اساسا موفقیت اوایل [[سلسله تانگ\|سلسله ی تانگ]]، به سیاست دولت متمرکز، قوی و کارآمد آن بستگی داشت. کارهای دولت با سه بخش و 6 وزارتخانه ساماندهی شده بود تا هرکدام در زمینه ی خود سیاسته ای جداگانه ای تنظیم و به مورد اجرا بگذارند. این بخش ها توسط خاندان سلطنتی و دولتمردان اندیشه مند که از میان داوطلبان شرکت کننده در آزمون دولتی پذیرفته می شدند اداره می شد. این سیاست های مترقی، در [[سلسله تانگ\|دوران تانگ]] به بلوغ رسید و از سوی سلسله های بعدی نیز با اصلاحاتی به ارث برده شد. زمین های کشاورزی ملک امپراتوری اعلام شد و براساس تعداد خانوار در اختیار مردم قرار گرفت. همه ی مردان این کشور در مقابل زمینی که در اختیارشان گذاشته شده بود، سالانه برای روزهای معینی موظف به کار در ارتش امپراتوری بودند.		فرهنگ پیشرفته ی [[چین]] از سوی کشورهای همسایه، هم چون [[ژاپن]]، مورد تحسین و استقبال واقع شد. از نظر داخلی، کانال بزرگ چانگ اَن مرکز سیاسی را به مراکز اقتصادی و کشاورزی در بخش های شرقی و جنوبی متصل ساخت. اساسا موفقیت اوایل [[سلسله تانگ\|سلسله ی تانگ]]، به سیاست دولت متمرکز، قوی و کارآمد آن بستگی داشت. کارهای دولت با سه بخش و 6 وزارتخانه ساماندهی شده بود تا هرکدام در زمینه ی خود سیاسته ای جداگانه ای تنظیم و به مورد اجرا بگذارند. این بخش ها توسط خاندان سلطنتی و دولتمردان اندیشه مند که از میان داوطلبان شرکت کننده در آزمون دولتی پذیرفته می شدند اداره می شد. این سیاست های مترقی، در [[سلسله تانگ\|دوران تانگ]] به بلوغ رسید و از سوی سلسله های بعدی نیز با اصلاحاتی به ارث برده شد. زمین های کشاورزی ملک امپراتوری اعلام شد و براساس تعداد خانوار در اختیار مردم قرار گرفت. همه ی مردان این کشور در مقابل زمینی که در اختیارشان گذاشته شده بود، سالانه برای روزهای معینی موظف به کار در ارتش امپراتوری بودند.

	این سیاست ها موجب توسعه ی سریع و افزایش تولید شده در حالی که ارتش هم بدون تحمیل هزینه ی زیاد به خزانه ی کشور اداره می شد. موفقیت های سیاسی و نظامی این سلسله تحت حکومت ملکه ووزِتیان( Wu Zetian)، تنها ملکه ی حاکم در طول [[تاریخ چین]] ادامه یافت و در دوران امپراتور شوانزونگ(Shuanzong) به اوج خود رسید. در این دوره، [[چین]] شاهد توسعه ی سرزمینی امپراتوری از اقیانوس آرام تا سواحل دریای خزر با جمعیتی بالغ بر 50 میلیون نفر جمعیت بود. در اوج اقتدار و [[سلسله تانگ\|قدرت تانگ]]، حادثه ی شورش اَن لوشان(An Lushan) نقطه ی عطفی بود که موجب تلفات زیاد جانی و مالی و تضعیف قدرت دولت امپراتوری شد. حاکمان نظامی مناطق، خودمختاری زیادی کسب کردند که در قرن دهم باعث تجزیه ی [[چین]] شد، در حالی که کشورهای مطیع امپراتوری، سرزمین های [[سلسله تانگ\|تانگ]] را مورد تاخت و تاز قرار دادند. پس از این شورش، علیرغم تضعیف قدرت امپراتوری، جامعه ی [[چین]] جایگاه نخستین خود را بازیافته و به رشد خود ادامه داد.		این سیاست ها موجب توسعه ی سریع و افزایش تولید شده در حالی که ارتش هم بدون تحمیل هزینه ی زیاد به خزانه ی کشور اداره می شد. موفقیت های سیاسی و نظامی این سلسله تحت حکومت ملکه ووزِتیان( Wu Zetian)، تنها ملکه ی حاکم در طول [[تاریخ چین]] ادامه یافت و در دوران امپراتور شوانزونگ(Shuanzong) به اوج خود رسید. در این دوره، [[چین]] شاهد توسعه ی سرزمینی امپراتوری از اقیانوس آرام تا سواحل دریای خزر با جمعیتی بالغ بر 50 میلیون نفر جمعیت بود. در اوج اقتدار و [[سلسله تانگ\|قدرت تانگ]]، حادثه ی شورش اَن لوشان(An Lushan) نقطه ی عطفی بود که موجب تلفات زیاد جانی و [[مالی]] و تضعیف قدرت دولت امپراتوری شد. حاکمان نظامی مناطق، خودمختاری زیادی کسب کردند که در قرن دهم باعث تجزیه ی [[چین]] شد، در حالی که کشورهای مطیع امپراتوری، سرزمین های [[سلسله تانگ\|تانگ]] را مورد تاخت و تاز قرار دادند. پس از این شورش، علیرغم تضعیف قدرت امپراتوری، جامعه ی [[چین]] جایگاه نخستین خود را بازیافته و به رشد خود ادامه داد.

	[[سلسله تانگ\|سلسله ی تانگ]]، از حدود سال 860 میلادی، در اثر یک سری شورش در داخل چین و کشورهای تابعه در جنوب، رو به افول گذاشت. جنگ سالاری به نام خوانگچائو(Huang Cao)، در سال 879 میلادی، گوانگ جو را تسخیر و بیش از 200 هزار نفر از جمله تجار خارجی و خانواده های آنان که ساکن منطقه ی خارجی نشین بودند را به قتل رساند. در اواخر سال 880 میلادی، شهر لویانگ نیز تسلیم وی شد و در 5 ژانویه ی سال 881 میلادی، وی توانست چانگ اَن (پایتخت) را نیز به تصرف خود در آورد. باسقوط امپراتوری [[سلسله تانگ\|تانگ]]، [[چین\|کشور چین]] بار دیگر دچار هرج و مرج شد.		[[سلسله تانگ\|سلسله ی تانگ]]، از حدود سال 860 میلادی، در اثر یک سری شورش در داخل چین و کشورهای تابعه در جنوب، رو به افول گذاشت. جنگ سالاری به نام خوانگچائو(Huang Cao)، در سال 879 میلادی، گوانگ جو را تسخیر و بیش از 200 هزار نفر از جمله تجار خارجی و خانواده های آنان که ساکن منطقه ی خارجی نشین بودند را به قتل رساند. در اواخر سال 880 میلادی، شهر لویانگ نیز تسلیم وی شد و در 5 ژانویه ی سال 881 میلادی، وی توانست چانگ اَن (پایتخت) را نیز به تصرف خود در آورد. باسقوط امپراتوری [[سلسله تانگ\|تانگ]]، [[چین\|کشور چین]] بار دیگر دچار هرج و مرج شد.

Samiei: /* سلسله سویی(618-598 میلادی) */

2023-12-03T13:22:29Z

سلسله سویی(618-598 میلادی)

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۳ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۵

2023-12-03T13:15:45Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۴
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	فرهنگ پیشرفته ی [[چین]] از سوی کشورهای همسایه، هم چون [[ژاپن]]، مورد تحسین و استقبال واقع شد. از نظر داخلی، کانال بزرگ چانگ اَن مرکز سیاسی را به مراکز اقتصادی و کشاورزی در بخش های شرقی و جنوبی متصل ساخت. اساسا موفقیت اوایل [[سلسله تانگ\|سلسله ی تانگ]]، به سیاست دولت متمرکز، قوی و کارآمد آن بستگی داشت. کارهای دولت با سه بخش و 6 وزارتخانه ساماندهی شده بود تا هرکدام در زمینه ی خود سیاسته ای جداگانه ای تنظیم و به مورد اجرا بگذارند. این بخش ها توسط خاندان سلطنتی و دولتمردان اندیشه مند که از میان داوطلبان شرکت کننده در آزمون دولتی پذیرفته می شدند اداره می شد. این سیاست های مترقی، در [[سلسله تانگ\|دوران تانگ]] به بلوغ رسید و از سوی سلسله های بعدی نیز با اصلاحاتی به ارث برده شد. زمین های کشاورزی ملک امپراتوری اعلام شد و براساس تعداد خانوار در اختیار مردم قرار گرفت. همه ی مردان این کشور در مقابل زمینی که در اختیارشان گذاشته شده بود، سالانه برای روزهای معینی موظف به کار در ارتش امپراتوری بودند.		فرهنگ پیشرفته ی [[چین]] از سوی کشورهای همسایه، هم چون [[ژاپن]]، مورد تحسین و استقبال واقع شد. از نظر داخلی، کانال بزرگ چانگ اَن مرکز سیاسی را به مراکز اقتصادی و کشاورزی در بخش های شرقی و جنوبی متصل ساخت. اساسا موفقیت اوایل [[سلسله تانگ\|سلسله ی تانگ]]، به سیاست دولت متمرکز، قوی و کارآمد آن بستگی داشت. کارهای دولت با سه بخش و 6 وزارتخانه ساماندهی شده بود تا هرکدام در زمینه ی خود سیاسته ای جداگانه ای تنظیم و به مورد اجرا بگذارند. این بخش ها توسط خاندان سلطنتی و دولتمردان اندیشه مند که از میان داوطلبان شرکت کننده در آزمون دولتی پذیرفته می شدند اداره می شد. این سیاست های مترقی، در [[سلسله تانگ\|دوران تانگ]] به بلوغ رسید و از سوی سلسله های بعدی نیز با اصلاحاتی به ارث برده شد. زمین های کشاورزی ملک امپراتوری اعلام شد و براساس تعداد خانوار در اختیار مردم قرار گرفت. همه ی مردان این کشور در مقابل زمینی که در اختیارشان گذاشته شده بود، سالانه برای روزهای معینی موظف به کار در ارتش امپراتوری بودند.

	این سیاست ها موجب توسعه ی سریع و افزایش تولید شده در حالی که ارتش هم بدون تحمیل هزینه ی زیاد به خزانه ی کشور اداره می شد. موفقیت های سیاسی و نظامی این سلسله تحت حکومت ملکه ووزِتیان( Wu Zetian)، تنها ملکه ی حاکم در طول [[تاریخ چین]] ادامه یافت و در دوران امپراتور شوانزونگ(Shuanzong) به اوج خود رسید. در این دوره، [[چین]] شاهد توسعه ی سرزمینی امپراتوری از اقیانوس آرام تا سواحل دریای خزر با جمعیتی بالغ بر 50 میلیون نفر جمعیت بود. در اوج اقتدار و [[سلسله تانگ\|قدرت تانگ]]، حادثه ی شورش اَن لوشان(An Lushan) نقطه ی عطفی بود که موجب تلفات زیاد جانی و مالی و تضعیف قدرت دولت امپراتوری شد. حاکمان نظامی مناطق، خودمختاری زیادی کسب کردند که در قرن دهم باعث تجزیه ی [[چین]] شد، در حالی که کشورهای مطیع امپراتوری، سرزمین های [[سلسله تانگ\|تانگ]] را مورد تاخت و تاز قرار دادند. پس از این شورش، علیرغم تضعیف قدرت امپراتوری، جامعه ی [[چین]] جایگاه نخستین خود را بازیافته و به رشد خود ادامه داد.		این سیاست ها موجب توسعه ی سریع و افزایش تولید شده در حالی که ارتش هم بدون تحمیل هزینه ی زیاد به خزانه ی کشور اداره می شد. موفقیت های سیاسی و نظامی این سلسله تحت حکومت ملکه ووزِتیان( Wu Zetian)، تنها ملکه ی حاکم در طول [[تاریخ چین]] ادامه یافت و در دوران امپراتور شوانزونگ(Shuanzong) به اوج خود رسید. در این دوره، [[چین]] شاهد توسعه ی سرزمینی امپراتوری از اقیانوس آرام تا سواحل دریای خزر با جمعیتی بالغ بر 50 میلیون نفر جمعیت بود. در اوج اقتدار و [[سلسله تانگ\|قدرت تانگ]]، حادثه ی شورش اَن لوشان(An Lushan) نقطه ی عطفی بود که موجب تلفات زیاد جانی و [[مالی]] و تضعیف قدرت دولت امپراتوری شد. حاکمان نظامی مناطق، خودمختاری زیادی کسب کردند که در قرن دهم باعث تجزیه ی [[چین]] شد، در حالی که کشورهای مطیع امپراتوری، سرزمین های [[سلسله تانگ\|تانگ]] را مورد تاخت و تاز قرار دادند. پس از این شورش، علیرغم تضعیف قدرت امپراتوری، جامعه ی [[چین]] جایگاه نخستین خود را بازیافته و به رشد خود ادامه داد.

	[[سلسله تانگ\|سلسله ی تانگ]]، از حدود سال 860 میلادی، در اثر یک سری شورش در داخل چین و کشورهای تابعه در جنوب، رو به افول گذاشت. جنگ سالاری به نام خوانگچائو(Huang Cao)، در سال 879 میلادی، گوانگ جو را تسخیر و بیش از 200 هزار نفر از جمله تجار خارجی و خانواده های آنان که ساکن منطقه ی خارجی نشین بودند را به قتل رساند. در اواخر سال 880 میلادی، شهر لویانگ نیز تسلیم وی شد و در 5 ژانویه ی سال 881 میلادی، وی توانست چانگ اَن (پایتخت) را نیز به تصرف خود در آورد. باسقوط امپراتوری [[سلسله تانگ\|تانگ]]، [[چین\|کشور چین]] بار دیگر دچار هرج و مرج شد.		[[سلسله تانگ\|سلسله ی تانگ]]، از حدود سال 860 میلادی، در اثر یک سری شورش در داخل چین و کشورهای تابعه در جنوب، رو به افول گذاشت. جنگ سالاری به نام خوانگچائو(Huang Cao)، در سال 879 میلادی، گوانگ جو را تسخیر و بیش از 200 هزار نفر از جمله تجار خارجی و خانواده های آنان که ساکن منطقه ی خارجی نشین بودند را به قتل رساند. در اواخر سال 880 میلادی، شهر لویانگ نیز تسلیم وی شد و در 5 ژانویه ی سال 881 میلادی، وی توانست چانگ اَن (پایتخت) را نیز به تصرف خود در آورد. باسقوط امپراتوری [[سلسله تانگ\|تانگ]]، [[چین\|کشور چین]] بار دیگر دچار هرج و مرج شد.