دوران ماقبل تاریخ ژاپن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mina: /* نویسنده مقاله */

2025-09-23T16:28:08Z

نویسنده مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۲۸
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	فرهاد پالیزدار و قدرت اله ذاکری		فرهاد پالیزدار و قدرت اله ذاکری
	~~[[رده:تاریخ]]~~
	[[رده:تاریخ دوران باستان]]		[[رده:تاریخ دوران باستان]]

Mina در ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۳

2025-07-27T11:43:10Z

نمایش تغییرات

Nazanin در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۴

2025-01-13T09:14:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۴
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	وجود ارتباط با [[چین]] در گزارش‌های چینی [[سلسله هان\|دوره هان]] و گزارش‌های باستان شناسی اخیر مسلم نموده که فراگیری و واردات سلاح مفرغی، آینه، سکه‌های معدود، زیورآلات و مهره‌های شیشه‌ای از این دوره آغاز گردید. اگرچه سلاح مفرغی این دوره از الگوهای چینی متأثر است، اما کاملا چینی نیست و نشانه کاربرد سلیقه صنعت صنعتگران بومی در آن نمایان است.		وجود ارتباط با [[چین]] در گزارش‌های چینی [[سلسله هان\|دوره هان]] و گزارش‌های باستان شناسی اخیر مسلم نموده که فراگیری و واردات سلاح مفرغی، آینه، سکه‌های معدود، زیورآلات و مهره‌های شیشه‌ای از این دوره آغاز گردید. اگرچه سلاح مفرغی این دوره از الگوهای چینی متأثر است، اما کاملا چینی نیست و نشانه کاربرد سلیقه صنعت صنعتگران بومی در آن نمایان است.

	هنرمندانه‌ترین آثار مفرغی [[دوره یایویی]] ناقوس‌های مفرغی‌اند که بلندی آنها بیش از یک متر و شاهکار صنعت ریخته‌گران بومی است. این گونه از ناقوس‌ها نادر و نقوش حیوانات و شکار حیوانات بر سطح خارجی آن‌ها گویای آن است که احتمالا در مراسم آیینی تمنای صید کاربرد داشته اند<ref name=":03">کلارک،گراهام. (1379). جهان پیش ازتاریخ از دیدگاهی نو. ترجمه محمدحسین باجلان فرخی و دیگران. تهران: انتشارات دنیا مادر، ص.445</ref><ref>پالیزدار، فرهاد(1402)."[[تاریخ ژاپن]]". در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص 36-65. </ref>.		هنرمندانه‌ترین آثار مفرغی [[دوره یایویی]] ناقوس‌های مفرغی‌اند که بلندی آنها بیش از یک متر و شاهکار صنعت ریخته‌گران بومی است. این گونه از ناقوس‌ها نادر و نقوش حیوانات و شکار حیوانات بر سطح خارجی آن‌ها گویای آن است که احتمالا در مراسم آیینی تمنای صید کاربرد داشته اند<ref name=":03">کلارک،گراهام. (1379). جهان پیش ازتاریخ از دیدگاهی نو. ترجمه محمدحسین باجلان فرخی و دیگران. تهران: انتشارات دنیا مادر، ص.445</ref>.

	= نیز نگاه کنید به =		= نیز نگاه کنید به =
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله~~(1402)~~. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].		پالیزدار، فرهاد(1402)."[[تاریخ ژاپن]]". در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص 36-65.

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==

Mohammad: /* نیز نگاه کنید به */

2024-12-02T16:27:06Z

نیز نگاه کنید به

@@ خط ۲۲: / خط ۲۲: @@
 = نیز نگاه کنید به =
 = پاورقی =
 [I] <small>砂原/Sunabara: بقایایی مربوط به دوران پارینه سنگی واقع در استان شیمانه.</small>
@@ خط ۳۲: / خط ۳۰: @@
 == کتابشناسی ==

Samiei در ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۲۷

2024-04-20T02:27:41Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T14:38:05Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	دیرینه مردم [[ژاپن]] به واسطه اكتشافات باستان شناسی از اواخر دوران پارینه‌سنگی گزارش شده است. باستان‌شناسان قدیمی‌ترین استخوان‌هایی که از انسان در هاماماتسو(浜松/Hamamatsu) -استان شیزوئوکا- یافت شده را به 14 تا 18 هزار سال پیش -پایان عصر یخبندان- مربوط دانسته‌اند. گویا هنگامی که نوک شمال غربی جزیره هوکایدو [[ژاپن]] به قسمت شرقی [[روسیه]] متصل بوده است، اولین انسان‌ها از این راه به [[ژاپن\|سرزمین ژاپن]] وارد شده‌اند. آب شدن یخ‌های [[جزایر ژاپن\|جزیره‌های ژاپن]] را از خشکی‌های قاره اوراسیا جدا كرد. ویژگی خاص دوران پارینه سنگی [[ژاپن]] در این است که اولین سنگ‌های صیقل‌خورده و قدیمی‌ترین سنگ‌های آسیاب جهان در این منطقه یافت شده است. نمونه تبرهای سنگی صیقل خورده از دوران پارینه سنگی در موزه ملی [[توکیو]] دیده می‌شود <ref>Keally Charles T (2004). Prehistorie Archaeological Periods in Japan</ref>.		دیرینه مردم [[ژاپن]] به واسطه اكتشافات باستان شناسی از اواخر دوران پارینه‌سنگی گزارش شده است. باستان‌شناسان قدیمی‌ترین استخوان‌هایی که از انسان در هاماماتسو(浜松/Hamamatsu) -استان شیزوئوکا- یافت شده را به 14 تا 18 هزار سال پیش -پایان عصر یخبندان- مربوط دانسته‌اند. گویا هنگامی که نوک شمال غربی جزیره هوکایدو [[ژاپن]] به قسمت شرقی [[روسیه]] متصل بوده است، اولین انسان‌ها از این راه به [[ژاپن\|سرزمین ژاپن]] وارد شده‌اند. آب شدن یخ‌های [[جزایر ژاپن\|جزیره‌های ژاپن]] را از خشکی‌های قاره اوراسیا جدا كرد. ویژگی خاص دوران پارینه سنگی [[ژاپن]] در این است که اولین سنگ‌های صیقل‌خورده و قدیمی‌ترین سنگ‌های آسیاب جهان در این منطقه یافت شده است. نمونه تبرهای سنگی صیقل خورده از دوران پارینه سنگی در موزه ملی [[توکیو]] دیده می‌شود <ref>Keally Charles T (2004). Prehistorie Archaeological Periods in Japan</ref>.

	آینوها که مردمانی از نوع قفقازی با پوست سفید و ریش انبوه‌اند و قرن‌ها در شمال مجمع‌ال[[جزایر ژاپن]] زیسته اند، تمدن ماهی‌گیری و شکار را از شرق سیبری به ژاپن آوردند. این انتقال نخست در هوکایدو جزیره ~~شمالی~~ و سپس در مرکز هونشو یعنی [[جزایر ژاپن\|جزیره اصلی ژاپن]] و غرب آن یعنی ناحیه کانتو گسترده شد. این مردم را که از شمال آمدند، نیای دور آینوها یعنی بومیان شمال [[ژاپن]] می‌دانند. آینوها با وجود خطرهای بسیار تاکنون باقی مانده و اینک منحصر به گروه اندکی شده‌اند که در هوکایدو زندگی می‌کنند<ref>رجب‌زاده،هاشم.(1365).تاریخ ژاپن ازآغاز تا معاصر. تهران:ناشر مؤلف 14-15</ref>.		آینوها که مردمانی از نوع قفقازی با پوست سفید و ریش انبوه‌اند و قرن‌ها در شمال مجمع‌ال[[جزایر ژاپن]] زیسته اند، تمدن ماهی‌گیری و شکار را از شرق سیبری به ژاپن آوردند. این انتقال نخست در هوکایدو جزیره ش[[مالی]] و سپس در مرکز هونشو یعنی [[جزایر ژاپن\|جزیره اصلی ژاپن]] و غرب آن یعنی ناحیه کانتو گسترده شد. این مردم را که از شمال آمدند، نیای دور آینوها یعنی بومیان شمال [[ژاپن]] می‌دانند. آینوها با وجود خطرهای بسیار تاکنون باقی مانده و اینک منحصر به گروه اندکی شده‌اند که در هوکایدو زندگی می‌کنند<ref>رجب‌زاده،هاشم.(1365).تاریخ ژاپن ازآغاز تا معاصر. تهران:ناشر مؤلف 14-15</ref>.

	بیشتر ژاپنی‌ها از نژادی مغولی‌اند، با اندامی خرد، چهره‌ای با مشخصات مغولی و چشمانی تنگ و رنگ زرد و رویی کاملاً هموارتر از آن قفقازی‌ها که با گونه‌های برآمده و دست‌ها و پاهای نسبت به تن کوتاه هستند. در درون خانواده مغولی هم دست‌کم دو خاستگاه مشخص می‌توان یافت که حاصل در آمیختن مردم این دو گروه، ظهور ژاپنی‌ها بود. نخستین گروه از آسیای میانه است. جلوه این خاستگاه نه تنها در ویژگی‌های جسمانی ژاپنی‌ها دیده می‌شود، بلکه در زبان ایشان نیز منعکس است. خاستگاه دوم ژاپنی‌ها منطقه جنوب [[چین]] است. جلوه‌های آن در مشخصات جسمانی چون ریزبافی اندام، پوست زرد و استخوان‌های ظریف جلوه‌گر است که با خصوصیات مردم جنوب [[چین]] بیشتر سازگاری دارد تا شمال این سرزمین. گذشته از این‌ها بعضی از اقلام خوراکی مانند مصرف برنج خیس بیشتر نمودار [[چین]] جنوبی است. یک خاستگاه دیگر هم برای ژاپنی‌ها بر شمرده‌اند و آن منطقه جنوب شرقی آسیا و جزایر اقیانوس آرام است که احتمال آن مورد اختلاف است<ref>مرتون، اسکات. (1364). تاریخ و فرهنگ ژاپن. ترجمه مسعود رجب نیا. موسسه انتشارات امیرکبیر 14-15</ref>.		بیشتر ژاپنی‌ها از نژادی مغولی‌اند، با اندامی خرد، چهره‌ای با مشخصات مغولی و چشمانی تنگ و رنگ زرد و رویی کاملاً هموارتر از آن قفقازی‌ها که با گونه‌های برآمده و دست‌ها و پاهای نسبت به تن کوتاه هستند. در درون خانواده مغولی هم دست‌کم دو خاستگاه مشخص می‌توان یافت که حاصل در آمیختن مردم این دو گروه، ظهور ژاپنی‌ها بود. نخستین گروه از آسیای میانه است. جلوه این خاستگاه نه تنها در ویژگی‌های جسمانی ژاپنی‌ها دیده می‌شود، بلکه در زبان ایشان نیز منعکس است. خاستگاه دوم ژاپنی‌ها منطقه جنوب [[چین]] است. جلوه‌های آن در مشخصات جسمانی چون ریزبافی اندام، پوست زرد و استخوان‌های ظریف جلوه‌گر است که با خصوصیات مردم جنوب [[چین]] بیشتر سازگاری دارد تا شمال این سرزمین. گذشته از این‌ها بعضی از اقلام خوراکی مانند مصرف برنج خیس بیشتر نمودار [[چین]] جنوبی است. یک خاستگاه دیگر هم برای ژاپنی‌ها بر شمرده‌اند و آن منطقه جنوب شرقی آسیا و جزایر اقیانوس آرام است که احتمال آن مورد اختلاف است<ref>مرتون، اسکات. (1364). تاریخ و فرهنگ ژاپن. ترجمه مسعود رجب نیا. موسسه انتشارات امیرکبیر 14-15</ref>.

Niki در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۸

2024-02-23T19:48:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۸
خط ۸:		خط ۸:

	=== [[دوره جومون]] ===		=== [[دوره جومون]] ===
	[[دوره جومون]] از 14 هزار سال قبل شروع و تا قرن دهم قبل از میلاد ادامه داشت. جومون مرکب از دو کانجی جو یا ناوا (縄/Nawa/Jō) و مون (文/Mon) به معنی نقش و نگار است و اشاره به سفالینه‌هایی دارد که روی آن نقش و نگارهایی ریسمان مانند است. ظروف سفالین که نشانه تمدن مردم اولیه [[ژاپن]] است بیش از 10 هزار سال پیش از میلاد در ژاپن ساخته شد. [[هنر ژاپن\|هنر]] و ظرافتی را که در ساخت این سفال‌ها به کار رفته است، ممتاز شناخته‌اند. سفالگری این دوره «جوءمون» -نقش طنابی- نامیده می‌شود و فرهنگ این دوره را نیز به همین نام می‌شناسند <ref>(~~رجب زاده،~~ 1365: 15)</ref>. مردم جومون از جنگ افزار سنگی بهره می‌گرفتند و در گودال‌هایی می‌زیستند که نوع خاصی از آن در [[چین]] کهن نیز بوده است. آنها کشاورزی نمی‌کردند و از ریشه گیاهان و غلات و شکارهای موجود در جنگل‌ها و ماهی‌های صدف‌دار در حاشیه دریا تغذیه می‌کردند<ref>(~~شودا،~~ 2007: 2)</ref>.		[[دوره جومون]] از 14 هزار سال قبل شروع و تا قرن دهم قبل از میلاد ادامه داشت. جومون مرکب از دو کانجی جو یا ناوا (縄/Nawa/Jō) و مون (文/Mon) به معنی نقش و نگار است و اشاره به سفالینه‌هایی دارد که روی آن نقش و نگارهایی ریسمان مانند است. ظروف سفالین که نشانه تمدن مردم اولیه [[ژاپن]] است بیش از 10 هزار سال پیش از میلاد در ژاپن ساخته شد. [[هنر ژاپن\|هنر]] و ظرافتی را که در ساخت این سفال‌ها به کار رفته است، ممتاز شناخته‌اند. سفالگری این دوره «جوءمون» -نقش طنابی- نامیده می‌شود و فرهنگ این دوره را نیز به همین نام می‌شناسند <ref>رجب‌زاده،هاشم.(1365).تاریخ ژاپن ازآغاز تا معاصر. تهران:ناشر مؤلف 15</ref>. مردم جومون از جنگ افزار سنگی بهره می‌گرفتند و در گودال‌هایی می‌زیستند که نوع خاصی از آن در [[چین]] کهن نیز بوده است. آنها کشاورزی نمی‌کردند و از ریشه گیاهان و غلات و شکارهای موجود در جنگل‌ها و ماهی‌های صدف‌دار در حاشیه دریا تغذیه می‌کردند<ref>Shoda, Shinya. (2007). A Comment on the Yayoi Period Dating Controversy. Bulletin of the Society for East Asian Archacology. East Asian Archaclology. Vol 1. PP: 1-7</ref>.

	احتمالا كهن‌ترین سفالینه‌های [[ژاپن]] از غارهای محل سکونت انسان کهن به دست آمده و از آن شمار است سفال‌های غارهای هونشو مرکزی شیکوکو و کیوشو . این سفالینه‌های ژاپنی شامل بقایای پراکنده و کوچک ظروف سفالی ته گرد ساخته شده از تکه‌های عمل آمده و به هم فشرده گل رس و کهن‌ترین نمونه‌های آن دارای نقش فرو رفته خطوط موازی ناشی از اثر ناخن دست و نمونه کهن سفال راه راه است. سفال دوره پیش از جومون غالباً از غارها و جانپناه‌های صخره‌ای دور از ساحل و سفال جومون بیشتر از کرانه رودها، تلواره‌های پوسته صدف‌ها و صدف‌ماهی و مواد مصرفی و اقامتگاه های ساحلی در فضای باز یافت شده است. زمان سنجی با رادیو کربن از بقایای نباتات سوخته یافته شده در کف خانه‌‌ای در اوئه‌نوهارا(上野原/Uenohara) واقع در استان کوماموتو به تاریخی حدود ۱۴۰۰ قبل از میلاد باز می‌گردد. این بقایا شامل اندکی دانه‌های جو، برنج هفت‌بند، لوبیا قرمز وحشی، بلوط و شاخه‌های خیزران یعنی بنیاد معیشت طی دوره چهارم [[دوره جومون\|جومون]] است. انسان‌های [[دوره جومون\|دوران جومون]] مردگان خود را دفن می‌کردند و این کار با سادگی انجام می‌شد و گاه بر قبور مردگان سنگی عمودی به یادگار نهاده می‌شد. علاوه بر نقش برجسته سر انسان نقش خدایی انسان رخ نیز روی لبه و دسته برخی از سفالینه‌های جومون دیده می‌شود. از جمله زیورهای رایج در این دوره نماد جادویی دندان و پنجه سوراخ شده حیوانات است که الگوی بعدی جوا[[هرات]] و گردن آویزهای خمیده ‌‌‌‌‌‍سلطنتی ماگا[[تاما]](勾玉/Magatama) =کج مهره- شد. گفتنی است که در جلوه‌های فرهنگ جومون نشانه‌ای از سلسله مراتب اجتماعی یا حتی اختلافات اجتماعی دیده نشده است <ref name=":02" />، چیزی که ظهور آن نشان ورود به دوران باستان است.		احتمالا كهن‌ترین سفالینه‌های [[ژاپن]] از غارهای محل سکونت انسان کهن به دست آمده و از آن شمار است سفال‌های غارهای هونشو مرکزی شیکوکو و کیوشو . این سفالینه‌های ژاپنی شامل بقایای پراکنده و کوچک ظروف سفالی ته گرد ساخته شده از تکه‌های عمل آمده و به هم فشرده گل رس و کهن‌ترین نمونه‌های آن دارای نقش فرو رفته خطوط موازی ناشی از اثر ناخن دست و نمونه کهن سفال راه راه است. سفال دوره پیش از جومون غالباً از غارها و جانپناه‌های صخره‌ای دور از ساحل و سفال جومون بیشتر از کرانه رودها، تلواره‌های پوسته صدف‌ها و صدف‌ماهی و مواد مصرفی و اقامتگاه های ساحلی در فضای باز یافت شده است. زمان سنجی با رادیو کربن از بقایای نباتات سوخته یافته شده در کف خانه‌‌ای در اوئه‌نوهارا(上野原/Uenohara) واقع در استان کوماموتو به تاریخی حدود ۱۴۰۰ قبل از میلاد باز می‌گردد. این بقایا شامل اندکی دانه‌های جو، برنج هفت‌بند، لوبیا قرمز وحشی، بلوط و شاخه‌های خیزران یعنی بنیاد معیشت طی دوره چهارم [[دوره جومون\|جومون]] است. انسان‌های [[دوره جومون\|دوران جومون]] مردگان خود را دفن می‌کردند و این کار با سادگی انجام می‌شد و گاه بر قبور مردگان سنگی عمودی به یادگار نهاده می‌شد. علاوه بر نقش برجسته سر انسان نقش خدایی انسان رخ نیز روی لبه و دسته برخی از سفالینه‌های جومون دیده می‌شود. از جمله زیورهای رایج در این دوره نماد جادویی دندان و پنجه سوراخ شده حیوانات است که الگوی بعدی جوا[[هرات]] و گردن آویزهای خمیده ‌‌‌‌‌‍سلطنتی ماگا[[تاما]](勾玉/Magatama) =کج مهره- شد. گفتنی است که در جلوه‌های فرهنگ جومون نشانه‌ای از سلسله مراتب اجتماعی یا حتی اختلافات اجتماعی دیده نشده است <ref name=":02" />، چیزی که ظهور آن نشان ورود به دوران باستان است.
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	پس از [[دوره جومون]] [[دوره یایویی]] تا اواسط قرن سوم میلادی ادامه داشت. این دوره هم نامش را از سفالینه‌هایی گرفت که فرهنگ این دوره وام‌دار آن است. سفال‌ یایویی(弥生土器/Yayoi doki) نام خود را از منطقه‌ای در توکیو گرفت که نخستین بار آنجا کشف شدند، سفال‌هایی که نسبت به سفال جومون نازک‌تر و سفت‌تر و در دمای بالاتری پخت شده بودند.		پس از [[دوره جومون]] [[دوره یایویی]] تا اواسط قرن سوم میلادی ادامه داشت. این دوره هم نامش را از سفالینه‌هایی گرفت که فرهنگ این دوره وام‌دار آن است. سفال‌ یایویی(弥生土器/Yayoi doki) نام خود را از منطقه‌ای در توکیو گرفت که نخستین بار آنجا کشف شدند، سفال‌هایی که نسبت به سفال جومون نازک‌تر و سفت‌تر و در دمای بالاتری پخت شده بودند.

	ویژگی‌های [[دوره یایویی]] شامل کار با آهن‌آلات، ظهور نوع جدیدی از کوزه‌گری و آغاز متمرکز کشت برنج در شالیزار است. فرهنگ [[دوره یایویی\|یایویی]] به سرعت در سرزمین اصلی هونشو گسترش پیدا کرد و با فرهنگ بومی جومون درآمیخت <ref>(~~کلی،~~ 2006)</ref>. سه نشانه مهم فرهنگ یایویی، آینه‌های برنزی، شمشیر برنزی و مهرهای موسوم به ماگاتاما هستند. تاثیر [[چین]] بر سلاح‌های مسی و برنزی این دوره و نیز بر برنج‌کاری و ناقوس‌های کوچک ژاپنی روشن است. نخستین اشاره مکتوب موجود به [[ژاپن]] در همین دوره و در «کتاب هان»[II] از مجموعه‌ کتاب‌های تاریخی [[چین]] موسوم به «بیست و چهار تاریخ»(二十四史Nijūshi shi/Twenty Four Histories) است.		ویژگی‌های [[دوره یایویی]] شامل کار با آهن‌آلات، ظهور نوع جدیدی از کوزه‌گری و آغاز متمرکز کشت برنج در شالیزار است. فرهنگ [[دوره یایویی\|یایویی]] به سرعت در سرزمین اصلی هونشو گسترش پیدا کرد و با فرهنگ بومی جومون درآمیخت <ref>Keally, Charles T. (2006). Yayoi Culture. Retrieved July 21, 2021</ref>. سه نشانه مهم فرهنگ یایویی، آینه‌های برنزی، شمشیر برنزی و مهرهای موسوم به ماگاتاما هستند. تاثیر [[چین]] بر سلاح‌های مسی و برنزی این دوره و نیز بر برنج‌کاری و ناقوس‌های کوچک ژاپنی روشن است. نخستین اشاره مکتوب موجود به [[ژاپن]] در همین دوره و در «کتاب هان»[II] از مجموعه‌ کتاب‌های تاریخی [[چین]] موسوم به «بیست و چهار تاریخ»(二十四史Nijūshi shi/Twenty Four Histories) است.

	کشف جو و برنج از طریق ارتباط با کره و از مسیر کیوشوی شمالی طی سده سوم پیش از میلاد در مرحله [[دوره جومون\|جومون]] متاخر میسر شد و با رواج اسکان بیشتر در [[دوره یایویی\|دوره جدید یایویی]] کشت برنج به عنوان اساس اقتصاد معیشتی جدید مورد پذیرش قرار گرفت. حدود ۲۰۰ سال پیش از میلاد اقتصاد معیشتی نو در شیكوکو و هونشوی غربی معمول شد و حدود ۱۰۰ پیش از میلاد تا دشت کانتو و توهوکوی مرکزی گسترش یافت. در اواسط دوره یایویی سراسر منطقه غرب و نیمی از [[ژاپن]] متکی بر اقتصاد زراعی بود. آثار بازمانده از این دوره عبارتند از: آثار شالیزارها، کانال‌های آبیاری و داس‌های درو همانند نمونه هایی که دو یا سه هزار سال پیش از آن دهقانان [[چین]] شمالی بکار می_برده اند. در این دوره نیز شکار حیوانات و صید ماهی همچنان منبع اصلی پروتئین حیوانی بود. پرداختن به زراعت اسکان بیشتر را میسر ساخت و فراهم آمدن ذخایر غذایی بیشتر موجب اسکان محدود، تقسیم کار و به همراه آن پیشرفت فناوری گردید. ابداع چرخ سفالگری در اواسط [[دوره یایویی]] سبب بهبود کیفیت سفالینه‌ها شد. بافندگی در این دوره بی‌شک هنری بومی بود. صنعت ذوب و ترکیب فلزات با توجه به آثار مفرغی بازمانده از این دوره نشانه پیدایی ریخته‌گران و مسگران متخصص بود. کاربرد آهن محدود و ابزارهایی چون تبر، تیشه، داس و پیکان بیشتر از سنگ تراشیده فراهم می‌شد و از مفرغ که در آغاز صنعتی وارداتی و غیر بومی بود برای ساختن تندیس و وسایل انجام مراسم آیینی استفاده می‌شد.		کشف جو و برنج از طریق ارتباط با کره و از مسیر کیوشوی شمالی طی سده سوم پیش از میلاد در مرحله [[دوره جومون\|جومون]] متاخر میسر شد و با رواج اسکان بیشتر در [[دوره یایویی\|دوره جدید یایویی]] کشت برنج به عنوان اساس اقتصاد معیشتی جدید مورد پذیرش قرار گرفت. حدود ۲۰۰ سال پیش از میلاد اقتصاد معیشتی نو در شیكوکو و هونشوی غربی معمول شد و حدود ۱۰۰ پیش از میلاد تا دشت کانتو و توهوکوی مرکزی گسترش یافت. در اواسط دوره یایویی سراسر منطقه غرب و نیمی از [[ژاپن]] متکی بر اقتصاد زراعی بود. آثار بازمانده از این دوره عبارتند از: آثار شالیزارها، کانال‌های آبیاری و داس‌های درو همانند نمونه هایی که دو یا سه هزار سال پیش از آن دهقانان [[چین]] شمالی بکار می_برده اند. در این دوره نیز شکار حیوانات و صید ماهی همچنان منبع اصلی پروتئین حیوانی بود. پرداختن به زراعت اسکان بیشتر را میسر ساخت و فراهم آمدن ذخایر غذایی بیشتر موجب اسکان محدود، تقسیم کار و به همراه آن پیشرفت فناوری گردید. ابداع چرخ سفالگری در اواسط [[دوره یایویی]] سبب بهبود کیفیت سفالینه‌ها شد. بافندگی در این دوره بی‌شک هنری بومی بود. صنعت ذوب و ترکیب فلزات با توجه به آثار مفرغی بازمانده از این دوره نشانه پیدایی ریخته‌گران و مسگران متخصص بود. کاربرد آهن محدود و ابزارهایی چون تبر، تیشه، داس و پیکان بیشتر از سنگ تراشیده فراهم می‌شد و از مفرغ که در آغاز صنعتی وارداتی و غیر بومی بود برای ساختن تندیس و وسایل انجام مراسم آیینی استفاده می‌شد.

Niki در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۲۶

2024-02-23T18:26:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	دیرینه مردم [[ژاپن]] به واسطه اكتشافات باستان شناسی از اواخر دوران پارینه‌سنگی گزارش شده است. باستان‌شناسان قدیمی‌ترین استخوان‌هایی که از انسان در هاماماتسو(浜松/Hamamatsu) -استان شیزوئوکا- یافت شده را به 14 تا 18 هزار سال پیش -پایان عصر یخبندان- مربوط دانسته‌اند. گویا هنگامی که نوک شمال غربی جزیره هوکایدو [[ژاپن]] به قسمت شرقی [[روسیه]] متصل بوده است، اولین انسان‌ها از این راه به [[ژاپن\|سرزمین ژاپن]] وارد شده‌اند. آب شدن یخ‌های [[جزایر ژاپن\|جزیره‌های ژاپن]] را از خشکی‌های قاره اوراسیا جدا كرد. ویژگی خاص دوران پارینه سنگی [[ژاپن]] در این است که اولین سنگ‌های صیقل‌خورده و قدیمی‌ترین سنگ‌های آسیاب جهان در این منطقه یافت شده است. نمونه تبرهای سنگی صیقل خورده از دوران پارینه سنگی در موزه ملی [[توکیو]] دیده می‌شود <ref>(~~کلی،~~ 2004)</ref>.		دیرینه مردم [[ژاپن]] به واسطه اكتشافات باستان شناسی از اواخر دوران پارینه‌سنگی گزارش شده است. باستان‌شناسان قدیمی‌ترین استخوان‌هایی که از انسان در هاماماتسو(浜松/Hamamatsu) -استان شیزوئوکا- یافت شده را به 14 تا 18 هزار سال پیش -پایان عصر یخبندان- مربوط دانسته‌اند. گویا هنگامی که نوک شمال غربی جزیره هوکایدو [[ژاپن]] به قسمت شرقی [[روسیه]] متصل بوده است، اولین انسان‌ها از این راه به [[ژاپن\|سرزمین ژاپن]] وارد شده‌اند. آب شدن یخ‌های [[جزایر ژاپن\|جزیره‌های ژاپن]] را از خشکی‌های قاره اوراسیا جدا كرد. ویژگی خاص دوران پارینه سنگی [[ژاپن]] در این است که اولین سنگ‌های صیقل‌خورده و قدیمی‌ترین سنگ‌های آسیاب جهان در این منطقه یافت شده است. نمونه تبرهای سنگی صیقل خورده از دوران پارینه سنگی در موزه ملی [[توکیو]] دیده می‌شود <ref>Keally Charles T (2004). Prehistorie Archaeological Periods in Japan</ref>.

	آینوها که مردمانی از نوع قفقازی با پوست سفید و ریش انبوه‌اند و قرن‌ها در شمال مجمع‌ال[[جزایر ژاپن]] زیسته اند، تمدن ماهی‌گیری و شکار را از شرق سیبری به ژاپن آوردند. این انتقال نخست در هوکایدو جزیره شمالی و سپس در مرکز هونشو یعنی [[جزایر ژاپن\|جزیره اصلی ژاپن]] و غرب آن یعنی ناحیه کانتو گسترده شد. این مردم را که از شمال آمدند، نیای دور آینوها یعنی بومیان شمال [[ژاپن]] می‌دانند. آینوها با وجود خطرهای بسیار تاکنون باقی مانده و اینک منحصر به گروه اندکی شده‌اند که در هوکایدو زندگی می‌کنند<ref>(~~رجب زاده،~~ 1365: 14-15)</ref>.		آینوها که مردمانی از نوع قفقازی با پوست سفید و ریش انبوه‌اند و قرن‌ها در شمال مجمع‌ال[[جزایر ژاپن]] زیسته اند، تمدن ماهی‌گیری و شکار را از شرق سیبری به ژاپن آوردند. این انتقال نخست در هوکایدو جزیره شمالی و سپس در مرکز هونشو یعنی [[جزایر ژاپن\|جزیره اصلی ژاپن]] و غرب آن یعنی ناحیه کانتو گسترده شد. این مردم را که از شمال آمدند، نیای دور آینوها یعنی بومیان شمال [[ژاپن]] می‌دانند. آینوها با وجود خطرهای بسیار تاکنون باقی مانده و اینک منحصر به گروه اندکی شده‌اند که در هوکایدو زندگی می‌کنند<ref>رجب‌زاده،هاشم.(1365).تاریخ ژاپن ازآغاز تا معاصر. تهران:ناشر مؤلف 14-15</ref>.

	بیشتر ژاپنی‌ها از نژادی مغولی‌اند، با اندامی خرد، چهره‌ای با مشخصات مغولی و چشمانی تنگ و رنگ زرد و رویی کاملاً هموارتر از آن قفقازی‌ها که با گونه‌های برآمده و دست‌ها و پاهای نسبت به تن کوتاه هستند. در درون خانواده مغولی هم دست‌کم دو خاستگاه مشخص می‌توان یافت که حاصل در آمیختن مردم این دو گروه، ظهور ژاپنی‌ها بود. نخستین گروه از آسیای میانه است. جلوه این خاستگاه نه تنها در ویژگی‌های جسمانی ژاپنی‌ها دیده می‌شود، بلکه در زبان ایشان نیز منعکس است. خاستگاه دوم ژاپنی‌ها منطقه جنوب [[چین]] است. جلوه‌های آن در مشخصات جسمانی چون ریزبافی اندام، پوست زرد و استخوان‌های ظریف جلوه‌گر است که با خصوصیات مردم جنوب [[چین]] بیشتر سازگاری دارد تا شمال این سرزمین. گذشته از این‌ها بعضی از اقلام خوراکی مانند مصرف برنج خیس بیشتر نمودار [[چین]] جنوبی است. یک خاستگاه دیگر هم برای ژاپنی‌ها بر شمرده‌اند و آن منطقه جنوب شرقی آسیا و جزایر اقیانوس آرام است که احتمال آن مورد اختلاف است<ref>(~~مرتون،~~ 1364: 15~~-14)~~</ref>.		بیشتر ژاپنی‌ها از نژادی مغولی‌اند، با اندامی خرد، چهره‌ای با مشخصات مغولی و چشمانی تنگ و رنگ زرد و رویی کاملاً هموارتر از آن قفقازی‌ها که با گونه‌های برآمده و دست‌ها و پاهای نسبت به تن کوتاه هستند. در درون خانواده مغولی هم دست‌کم دو خاستگاه مشخص می‌توان یافت که حاصل در آمیختن مردم این دو گروه، ظهور ژاپنی‌ها بود. نخستین گروه از آسیای میانه است. جلوه این خاستگاه نه تنها در ویژگی‌های جسمانی ژاپنی‌ها دیده می‌شود، بلکه در زبان ایشان نیز منعکس است. خاستگاه دوم ژاپنی‌ها منطقه جنوب [[چین]] است. جلوه‌های آن در مشخصات جسمانی چون ریزبافی اندام، پوست زرد و استخوان‌های ظریف جلوه‌گر است که با خصوصیات مردم جنوب [[چین]] بیشتر سازگاری دارد تا شمال این سرزمین. گذشته از این‌ها بعضی از اقلام خوراکی مانند مصرف برنج خیس بیشتر نمودار [[چین]] جنوبی است. یک خاستگاه دیگر هم برای ژاپنی‌ها بر شمرده‌اند و آن منطقه جنوب شرقی آسیا و جزایر اقیانوس آرام است که احتمال آن مورد اختلاف است<ref>مرتون، اسکات. (1364). تاریخ و فرهنگ ژاپن. ترجمه مسعود رجب نیا. موسسه انتشارات امیرکبیر 14-15</ref>.

	در دوران پارینه‌سنگی زیرین اغلب صنایع ژاپن مربوط به معیشت متکی بر شکارگری است، ابزار سنگی، بقایای مواد مصرف شده و آثار آتش در بومگاه‌های مورد بررسی مانند سونابارا[i] نشان اسکان گروه‌های کوچک در سنگ‌پناه‌های تنگی است که که وسعت آن‌ها از دو یا حداکثر سه متر بیشتر نیست. صنایع سنگی یافت شده در منطقه تاچیکاوا(立川/Tachikawa) که در حدود سی هزار تا ده هزار سال شکل گرفته شامل ابزارهایی چون قلم سنگ و تیغه‌های مختلف است. این ابزار در طی زمان با تاثیر پذیری از فرهنگ‌های دیگر غنی‌تر شدند. حدود ۱۳ هزار سال پیش از میلاد صنایع ابزارسازی [[ژاپن]] با كاربرد فن ساختن ابزارهای دو وجهی مورد کاربرد به اشکال قرینه‌ای برای استفاده پیکان و سنان تیر و نیزه غنی شد و از برخی از این افزارهای غیر قرینه‌ای نیز به عنوان کارد استفاده می‌شد<ref name=":02">( ~~کلارک،1379 :9~~ 445)</ref>.		در دوران پارینه‌سنگی زیرین اغلب صنایع ژاپن مربوط به معیشت متکی بر شکارگری است، ابزار سنگی، بقایای مواد مصرف شده و آثار آتش در بومگاه‌های مورد بررسی مانند سونابارا[i] نشان اسکان گروه‌های کوچک در سنگ‌پناه‌های تنگی است که که وسعت آن‌ها از دو یا حداکثر سه متر بیشتر نیست. صنایع سنگی یافت شده در منطقه تاچیکاوا(立川/Tachikawa) که در حدود سی هزار تا ده هزار سال شکل گرفته شامل ابزارهایی چون قلم سنگ و تیغه‌های مختلف است. این ابزار در طی زمان با تاثیر پذیری از فرهنگ‌های دیگر غنی‌تر شدند. حدود ۱۳ هزار سال پیش از میلاد صنایع ابزارسازی [[ژاپن]] با كاربرد فن ساختن ابزارهای دو وجهی مورد کاربرد به اشکال قرینه‌ای برای استفاده پیکان و سنان تیر و نیزه غنی شد و از برخی از این افزارهای غیر قرینه‌ای نیز به عنوان کارد استفاده می‌شد<ref name=":02">کلارک،گراهام. (1379). جهان پیش ازتاریخ از دیدگاهی نو. ترجمه محمدحسین باجلان فرخی و دیگران. انتشارات دنیا مادر. 445</ref>.

	=== [[دوره جومون]] ===		=== [[دوره جومون]] ===

Samiei در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۲۶

2024-01-30T21:26:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	دیرینه مردم [[ژاپن]] به واسطه اكتشافات باستان شناسی از اواخر دوران پارینه‌سنگی گزارش شده است. باستان‌شناسان قدیمی‌ترین استخوان‌هایی که از انسان در هاماماتسو(浜松/Hamamatsu) -استان شیزوئوکا- یافت شده را به 14 تا 18 هزار سال پیش -پایان عصر یخبندان- مربوط دانسته‌اند. گویا هنگامی که نوک شمال غربی جزیره هوکایدو [[ژاپن]] به قسمت شرقی [[روسیه]] متصل بوده است، اولین انسان‌ها از این راه به [[ژاپن\|سرزمین ژاپن]] وارد شده‌اند. آب شدن یخ‌های [[جزایر ژاپن\|جزیره‌های ژاپن]] را از خشکی‌های قاره اوراسیا جدا كرد. ویژگی خاص دوران پارینه سنگی [[ژاپن]] در این است که اولین سنگ‌های صیقل‌خورده و قدیمی‌ترین سنگ‌های آسیاب جهان در این منطقه یافت شده است. نمونه تبرهای سنگی صیقل خورده از دوران پارینه سنگی در موزه ملی [[توکیو]] دیده می‌شود <ref>(کلی، 2004)</ref>.		دیرینه مردم [[ژاپن]] به واسطه اكتشافات باستان شناسی از اواخر دوران پارینه‌سنگی گزارش شده است. باستان‌شناسان قدیمی‌ترین استخوان‌هایی که از انسان در هاماماتسو(浜松/Hamamatsu) -استان شیزوئوکا- یافت شده را به 14 تا 18 هزار سال پیش -پایان عصر یخبندان- مربوط دانسته‌اند. گویا هنگامی که نوک شمال غربی جزیره هوکایدو [[ژاپن]] به قسمت شرقی [[روسیه]] متصل بوده است، اولین انسان‌ها از این راه به [[ژاپن\|سرزمین ژاپن]] وارد شده‌اند. آب شدن یخ‌های [[جزایر ژاپن\|جزیره‌های ژاپن]] را از خشکی‌های قاره اوراسیا جدا كرد. ویژگی خاص دوران پارینه سنگی [[ژاپن]] در این است که اولین سنگ‌های صیقل‌خورده و قدیمی‌ترین سنگ‌های آسیاب جهان در این منطقه یافت شده است. نمونه تبرهای سنگی صیقل خورده از دوران پارینه سنگی در موزه ملی [[توکیو]] دیده می‌شود <ref>(کلی، 2004)</ref>.

	آینوها که مردمانی از نوع قفقازی با پوست سفید و ریش انبوه‌اند و قرن‌ها در شمال مجمع‌ال[[جزایر ژاپن]] زیسته اند، تمدن ماهی‌گیری و شکار را از شرق سیبری به ژاپن آوردند. این انتقال نخست در هوکایدو جزیره شمالی و سپس در مرکز هونشو یعنی جزیره اصلی ژاپن و غرب آن یعنی ناحیه کانتو گسترده شد. این مردم را که از شمال آمدند، نیای دور آینوها یعنی بومیان شمال ژاپن می‌دانند. آینوها با وجود خطرهای بسیار تاکنون باقی مانده و اینک منحصر به گروه اندکی شده‌اند که در هوکایدو زندگی می‌کنند<ref>(رجب زاده، 1365: 14-15)</ref>.		آینوها که مردمانی از نوع قفقازی با پوست سفید و ریش انبوه‌اند و قرن‌ها در شمال مجمع‌ال[[جزایر ژاپن]] زیسته اند، تمدن ماهی‌گیری و شکار را از شرق سیبری به ژاپن آوردند. این انتقال نخست در هوکایدو جزیره شمالی و سپس در مرکز هونشو یعنی [[جزایر ژاپن\|جزیره اصلی ژاپن]] و غرب آن یعنی ناحیه کانتو گسترده شد. این مردم را که از شمال آمدند، نیای دور آینوها یعنی بومیان شمال [[ژاپن]] می‌دانند. آینوها با وجود خطرهای بسیار تاکنون باقی مانده و اینک منحصر به گروه اندکی شده‌اند که در هوکایدو زندگی می‌کنند<ref>(رجب زاده، 1365: 14-15)</ref>.

	بیشتر ژاپنی‌ها از نژادی مغولی‌اند، با اندامی خرد، چهره‌ای با مشخصات مغولی و چشمانی تنگ و رنگ زرد و رویی کاملاً هموارتر از آن قفقازی‌ها که با گونه‌های برآمده و دست‌ها و پاهای نسبت به تن کوتاه هستند. در درون خانواده مغولی هم دست‌کم دو خاستگاه مشخص می‌توان یافت که حاصل در آمیختن مردم این دو گروه، ظهور ژاپنی‌ها بود. نخستین گروه از آسیای میانه است. جلوه این خاستگاه نه تنها در ویژگی‌های جسمانی ژاپنی‌ها دیده می‌شود، بلکه در زبان ایشان نیز منعکس است. خاستگاه دوم ژاپنی‌ها منطقه جنوب [[چین]] است. جلوه‌های آن در مشخصات جسمانی چون ریزبافی اندام، پوست زرد و استخوان‌های ظریف جلوه‌گر است که با خصوصیات مردم جنوب [[چین]] بیشتر سازگاری دارد تا شمال این سرزمین. گذشته از این‌ها بعضی از اقلام خوراکی مانند مصرف برنج خیس بیشتر نمودار چین جنوبی است. یک خاستگاه دیگر هم برای ژاپنی‌ها بر شمرده‌اند و آن منطقه جنوب شرقی آسیا و جزایر اقیانوس آرام است که احتمال آن مورد اختلاف است<ref>(مرتون، 1364: 15-14)</ref>.		بیشتر ژاپنی‌ها از نژادی مغولی‌اند، با اندامی خرد، چهره‌ای با مشخصات مغولی و چشمانی تنگ و رنگ زرد و رویی کاملاً هموارتر از آن قفقازی‌ها که با گونه‌های برآمده و دست‌ها و پاهای نسبت به تن کوتاه هستند. در درون خانواده مغولی هم دست‌کم دو خاستگاه مشخص می‌توان یافت که حاصل در آمیختن مردم این دو گروه، ظهور ژاپنی‌ها بود. نخستین گروه از آسیای میانه است. جلوه این خاستگاه نه تنها در ویژگی‌های جسمانی ژاپنی‌ها دیده می‌شود، بلکه در زبان ایشان نیز منعکس است. خاستگاه دوم ژاپنی‌ها منطقه جنوب [[چین]] است. جلوه‌های آن در مشخصات جسمانی چون ریزبافی اندام، پوست زرد و استخوان‌های ظریف جلوه‌گر است که با خصوصیات مردم جنوب [[چین]] بیشتر سازگاری دارد تا شمال این سرزمین. گذشته از این‌ها بعضی از اقلام خوراکی مانند مصرف برنج خیس بیشتر نمودار [[چین]] جنوبی است. یک خاستگاه دیگر هم برای ژاپنی‌ها بر شمرده‌اند و آن منطقه جنوب شرقی آسیا و جزایر اقیانوس آرام است که احتمال آن مورد اختلاف است<ref>(مرتون، 1364: 15-14)</ref>.

	در دوران پارینه‌سنگی زیرین اغلب صنایع ژاپن مربوط به معیشت متکی بر شکارگری است، ابزار سنگی، بقایای مواد مصرف شده و آثار آتش در بومگاه‌های مورد بررسی مانند سونابارا[i] نشان اسکان گروه‌های کوچک در سنگ‌پناه‌های تنگی است که که وسعت آن‌ها از دو یا حداکثر سه متر بیشتر نیست. صنایع سنگی یافت شده در منطقه تاچیکاوا(立川/Tachikawa) که در حدود سی هزار تا ده هزار سال شکل گرفته شامل ابزارهایی چون قلم سنگ و تیغه‌های مختلف است. این ابزار در طی زمان با تاثیر پذیری از فرهنگ‌های دیگر غنی‌تر شدند. حدود ۱۳ هزار سال پیش از میلاد صنایع ابزارسازی [[ژاپن]] با كاربرد فن ساختن ابزارهای دو وجهی مورد کاربرد به اشکال قرینه‌ای برای استفاده پیکان و سنان تیر و نیزه غنی شد و از برخی از این افزارهای غیر قرینه‌ای نیز به عنوان کارد استفاده می‌شد<ref name=":02">( کلارک،1379 :9 445)</ref>.		در دوران پارینه‌سنگی زیرین اغلب صنایع ژاپن مربوط به معیشت متکی بر شکارگری است، ابزار سنگی، بقایای مواد مصرف شده و آثار آتش در بومگاه‌های مورد بررسی مانند سونابارا[i] نشان اسکان گروه‌های کوچک در سنگ‌پناه‌های تنگی است که که وسعت آن‌ها از دو یا حداکثر سه متر بیشتر نیست. صنایع سنگی یافت شده در منطقه تاچیکاوا(立川/Tachikawa) که در حدود سی هزار تا ده هزار سال شکل گرفته شامل ابزارهایی چون قلم سنگ و تیغه‌های مختلف است. این ابزار در طی زمان با تاثیر پذیری از فرهنگ‌های دیگر غنی‌تر شدند. حدود ۱۳ هزار سال پیش از میلاد صنایع ابزارسازی [[ژاپن]] با كاربرد فن ساختن ابزارهای دو وجهی مورد کاربرد به اشکال قرینه‌ای برای استفاده پیکان و سنان تیر و نیزه غنی شد و از برخی از این افزارهای غیر قرینه‌ای نیز به عنوان کارد استفاده می‌شد<ref name=":02">( کلارک،1379 :9 445)</ref>.

Samiei در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۲۴

2024-01-30T21:24:15Z

نمایش تغییرات