http://dmelal.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1%28%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86%29 2026-05-27T05:28:55Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.43.0 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=82793&oldid=prev 2025-11-30T11:10:28Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۰</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l26">خط ۲۶:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲۶:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== منبع اصلی ==</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== منبع اصلی ==</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ [<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 </del>چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">، جلد اول</del>.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ [<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[</ins>چین<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]</ins>]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نویسنده مقاله ==</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نویسنده مقاله ==</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>علی محمد سابقی</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>علی محمد سابقی</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:تاریخ معاصر]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:تاریخ معاصر]]</div></td></tr> </table>

Mahdi http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=79679&oldid=prev 2025-09-13T17:32:44Z

<p></p> <a href="http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&amp;diff=79679&amp;oldid=66540">نمایش تغییرات</a>

Mahdi http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=66540&oldid=prev 2024-12-16T11:21:17Z

<p><span class="autocomment">نیز نگاه کنید به</span></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l25">خط ۲۵:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲۵:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[روسیه معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر مصر]]؛ [[تاریخ معاصر سنگال]]؛ [[تاریخ معاصر کوبا]]؛ [[تاریخ دوران معاصر کانادا]]؛ [[لبنان معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر ژاپن]]؛ [[تاریخ معاصر ساحل عاج]]؛ [[تاریخ معاصر قطر]]؛ [[تاریخ معاصر اردن]]؛ [[تاریخ معاصر زیمبابوه]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین]]؛ [[تاریخ معاصر سیرالئون]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین]]؛ [[تاریخ معاصر سودان]]؛ [[تاریخ معاصر مالی]]؛ [[تاریخ معاصر گرجستان]]؛ [[تاریخ معاصر تاجیکستان]]؛ [[تاریخ معاصر قزاقستان]]؛ [[تاريخ معاصر بنگلادش]]؛ [[تاريخ معاصر سریلانکا]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[روسیه معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر مصر]]؛ [[تاریخ معاصر سنگال]]؛ [[تاریخ معاصر کوبا]]؛ [[تاریخ دوران معاصر کانادا]]؛ [[لبنان معاصر]]؛ [[تاریخ معاصر ژاپن]]؛ [[تاریخ معاصر ساحل عاج]]؛ [[تاریخ معاصر قطر]]؛ [[تاریخ معاصر اردن]]؛ [[تاریخ معاصر زیمبابوه]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین]]؛ [[تاریخ معاصر سیرالئون]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین]]؛ [[تاریخ معاصر سودان]]؛ [[تاریخ معاصر مالی]]؛ [[تاریخ معاصر گرجستان]]؛ [[تاریخ معاصر تاجیکستان]]؛ [[تاریخ معاصر قزاقستان]]؛ [[تاريخ معاصر بنگلادش]]؛ [[تاريخ معاصر سریلانکا]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">کتابشناسی </del>==</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">منبع اصلی </ins>==</div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">&lt;references /&gt;</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">== نویسنده مقاله ==</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">علی محمد سابقی</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[رده:تاریخ معاصر]]</ins></div></td></tr> </table>

Setayesh http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=61652&oldid=prev 2024-09-01T22:48:12Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۴۸</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l14">خط ۱۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] با سازماندهی مجدد حزب کومین ­تانگ آن را برای بار دیگر در سال 1919 فعال ساخت و در دهه‌­ی1920، یک پایگاه انقلابی در جنوب [[چین]] به راه انداخت و تلاش کرد روابط خود را با جهان خارج تحکیم و ملت درهم شکسته‌­ی چین را متحد سازد. وی با کمک هم­فکرانش در سال 1921، دولت جنوبی [[چین]] را تأسیس و به رییس جمهوری دولت جنوبی برگزیده شد. او پس از سرخوردگی از دنیای کاپیتالیسم متوجه اتحاد جماهیر شوروی شده و وارد ائتلاف با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب نوپای کمونیست چین]] شد. در چنین شرایطی بود كه رقابت برای كسب قدرت میان ناسیونالیست‌­ها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در این کشور بالا گرفت. نابسامانی میان نیروهای انقلابی سبب شد تا اتحاد فرماندهان کومین ­تانگ در سال 1922 از هم فروپاشد و نظامیان در کانتون قدرت را در اختیار بگیرند. با توجه به اوضاع پیش آمده سون مجبور شد به [[شانگهای]] رفته و با نماینده­ی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] در [[چین]] بیانیه‌­ی مشترکی امضا کنند که به موجب آن طرفین بر ایجاد جبهه‌­ی اتحاد ملی تأکید نمودند. پس از صدور این بیانیه، حزب کومین تانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] هم­کاری خود را آغاز کردند. در آن زمان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست چین]] بسیار کوچک بود؛ به گونه‌­ای که در سال 1922تنها 300عضو داشت، اما توانست این رقم را در سال 1925به حدود 150هزار نفر برساند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات­ سِن]] در سال1923، چیانگ کای­شِک را برای گذراندن دوره‌­ی آموزش نظامی و مطالعه‌­ی سیاست حزبی و مدیریتی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] به [[مسکو]] اعزام کرد. وی پس از بازگشت از مسکو، اقدام به تأسیس آکادمی نظامی وامپوآ(Whampoa)نمود که در تربیت افسران نظامی وفادار به حزب کومین­ تانگ نقش مؤثری داشت.  </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] با سازماندهی مجدد حزب کومین ­تانگ آن را برای بار دیگر در سال 1919 فعال ساخت و در دهه‌­ی1920، یک پایگاه انقلابی در جنوب [[چین]] به راه انداخت و تلاش کرد روابط خود را با جهان خارج تحکیم و ملت درهم شکسته‌­ی چین را متحد سازد. وی با کمک هم­فکرانش در سال 1921، دولت جنوبی [[چین]] را تأسیس و به رییس جمهوری دولت جنوبی برگزیده شد. او پس از سرخوردگی از دنیای کاپیتالیسم متوجه اتحاد جماهیر شوروی شده و وارد ائتلاف با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب نوپای کمونیست چین]] شد. در چنین شرایطی بود كه رقابت برای كسب قدرت میان ناسیونالیست‌­ها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در این کشور بالا گرفت. نابسامانی میان نیروهای انقلابی سبب شد تا اتحاد فرماندهان کومین ­تانگ در سال 1922 از هم فروپاشد و نظامیان در کانتون قدرت را در اختیار بگیرند. با توجه به اوضاع پیش آمده سون مجبور شد به [[شانگهای]] رفته و با نماینده­ی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] در [[چین]] بیانیه‌­ی مشترکی امضا کنند که به موجب آن طرفین بر ایجاد جبهه‌­ی اتحاد ملی تأکید نمودند. پس از صدور این بیانیه، حزب کومین تانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] هم­کاری خود را آغاز کردند. در آن زمان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست چین]] بسیار کوچک بود؛ به گونه‌­ای که در سال 1922تنها 300عضو داشت، اما توانست این رقم را در سال 1925به حدود 150هزار نفر برساند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات­ سِن]] در سال1923، چیانگ کای­شِک را برای گذراندن دوره‌­ی آموزش نظامی و مطالعه‌­ی سیاست حزبی و مدیریتی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] به [[مسکو]] اعزام کرد. وی پس از بازگشت از مسکو، اقدام به تأسیس آکادمی نظامی وامپوآ(Whampoa)نمود که در تربیت افسران نظامی وفادار به حزب کومین­ تانگ نقش مؤثری داشت.  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>باتوجه به همکاری نزدیک [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین­ تانگ در این دوره، تعدادی از نیروها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|تشکیلات مخفی نظامی کمونیستی]] نیز در این پایگاه آموزش نظامی دیده و مخفیانه به گسترش شبکه­‌ی نظامی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداختند. <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;"> </del>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] که در سال 1925تلاش می­کرد با انجام مذاکره با فرماندهان شورشی شمال طرح پیمان ملی را پی ­ریزی کند، بر اثر سرطان در گذشت و چیان کای­شِک(Qian Kay-Shek) قدرت را در[[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|(حزب کومین ­تانگ)]] در اختیار گرفت و توانست با سازماندهی نیروهای ملی تحت <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">یك </del>نقشه­‌ی نظامی معروف به اردوکشی به شمال در تابستان سال 1925، شورشیان مناطق <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ش[[مالی]] </del>را سرکوب <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">كرده </del>و موقعیت ملی گرایان را تثبیت نماید و اغلب مناطق جنوبی و مرکزی [[چین]] را تحت فرمان خود در آورد.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>باتوجه به همکاری نزدیک [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین­ تانگ در این دوره، تعدادی از نیروها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|تشکیلات مخفی نظامی کمونیستی]] نیز در این پایگاه آموزش نظامی دیده و مخفیانه به گسترش شبکه­‌ی نظامی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداختند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] که در سال 1925تلاش می­کرد با انجام مذاکره با فرماندهان شورشی شمال طرح پیمان ملی را پی ­ریزی کند، بر اثر سرطان در گذشت و چیان کای­شِک(Qian Kay-Shek) قدرت را در[[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|(حزب کومین ­تانگ)]] در اختیار گرفت و توانست با سازماندهی نیروهای ملی تحت <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">یک </ins>نقشه­‌ی نظامی معروف به اردوکشی به شمال در تابستان سال 1925، شورشیان مناطق <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شمالی </ins>را سرکوب <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">کرده </ins>و موقعیت ملی گرایان را تثبیت نماید و اغلب مناطق جنوبی و مرکزی [[چین]] را تحت فرمان خود در آورد.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وی همزمان با شکست دادن جنگ سالاران مناطق جنوبی، همکاری با جنگ سالاران شمال را حفظ کرد. در ماه مارس سال 1926، و پس از خنثی شدن توطئه­‌ای علیه چیان کای­شِک، وی به مخالفت با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداخت و ارتش و دولت را از [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] پاک­سازی و قدرت تام را در اختیار خود گرفت. در اوایل سال 1927، اختلافات [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|کومین ­تانگ]] و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] به حدی بالا گرفت که چیانگ پس از تصرف [[شانگهای]] که به محل تجمع نیروهای چپ تبدیل شده بود، دستور به قتل و عام [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] داد. در آوریل1927، با همکاری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و جناح چپ [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|حزب کومین ­تانگ]]، دولت چپگرایی را در ووخَن تشکیل شد. بدین ترتیب، در [[چین]] همزمان 3پایتخت وجود داشت. رژیم [[پکن]] که مورد تأیید نظام بین المللی بود، حکومت چپگرایان متشکل از [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|جناح چپ کومین ­تانگ]] و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در ووخَن و حکومت جناج راست کومین­تانگ در نانجینگ. با ایجاد اختلاف میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و جناح چپ کومین ­تانگ در ووخَن و فشارهای وارده از سوی نیروهای چیانگ، دولت چپ گرا در منطقه­‌ی ووخَن از هم پاشید و به این ترتیب در سال 1928تقریبا تمام [[چین]] دست کم به صورت اسمی، تحت کنترل چیانگ درآمد. در چنین شرایطی بود که چیانگ کای­شِک با تمام قوا و با هدف نابود کردن کمونیست­‌ها، مناطق تحت تصرف آن­ها در جنوب را یکی پس از دیگری <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">تسخیر  </del>و آن­ها را وادار به خروج از پایگاه‌­های خود در جنوب و شرق چین کرد. [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، در سال 1934، از پایگاه­‌های کوهستانی خود خارج و از سراسر چین و در چند مسیر مختلف، پیاده روی بزرگ به سمت شمال­غربی را آغاز و پایگاه چریکی خود را در منطقه‌­ی شمالی و در استان شَن سی برپا ساختند. در خلال همین پیاده روی بزرگ بود که [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] تحت رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]] تجدید سازمان یافت و رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]] بر این حزب تثبیت شد.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وی همزمان با شکست دادن جنگ سالاران مناطق جنوبی، همکاری با جنگ سالاران شمال را حفظ کرد. در ماه مارس سال 1926، و پس از خنثی شدن توطئه­‌ای علیه چیان کای­شِک، وی به مخالفت با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداخت و ارتش و دولت را از [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] پاک­سازی و قدرت تام را در اختیار خود گرفت. در اوایل سال 1927، اختلافات [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|کومین ­تانگ]] و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] به حدی بالا گرفت که چیانگ پس از تصرف [[شانگهای]] که به محل تجمع نیروهای چپ تبدیل شده بود، دستور به قتل و عام [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] داد. در آوریل1927، با همکاری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و جناح چپ [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|حزب کومین ­تانگ]]، دولت چپگرایی را در ووخَن تشکیل شد. بدین ترتیب، در [[چین]] همزمان 3پایتخت وجود داشت. رژیم [[پکن]] که مورد تأیید نظام بین المللی بود، حکومت چپگرایان متشکل از [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|جناح چپ کومین ­تانگ]] و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در ووخَن و حکومت جناج راست کومین­تانگ در نانجینگ. با ایجاد اختلاف میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و جناح چپ کومین ­تانگ در ووخَن و فشارهای وارده از سوی نیروهای چیانگ، دولت چپ گرا در منطقه­‌ی ووخَن از هم پاشید و به این ترتیب در سال 1928تقریبا تمام [[چین]] دست کم به صورت اسمی، تحت کنترل چیانگ درآمد. در چنین شرایطی بود که چیانگ کای­شِک با تمام قوا و با هدف نابود کردن کمونیست­‌ها، مناطق تحت تصرف آن­ها در جنوب را یکی پس از دیگری <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">تسخیر </ins>و آن­ها را وادار به خروج از پایگاه‌­های خود در جنوب و شرق چین کرد. [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، در سال 1934، از پایگاه­‌های کوهستانی خود خارج و از سراسر چین و در چند مسیر مختلف، پیاده روی بزرگ به سمت شمال­غربی را آغاز و پایگاه چریکی خود را در منطقه‌­ی شمالی و در استان شَن سی برپا ساختند. در خلال همین پیاده روی بزرگ بود که [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] تحت رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]] تجدید سازمان یافت و رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]] بر این حزب تثبیت شد.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در سال 1931، [[ژاپن]] با تصرف منطقه‌­ی منچوریِ [[چین]]، یکی از بازماندگان امپراتوری سابق چینگ به نام پویی(Puyi)را به عنوان رییس حکومت دست نشانده«منچوکو(Manchukuo)» منصوب کرد. نیروهای ژاپنی در سال­های بعد شروع به تجاوز و نفوذ به سمت شرق و جنوب این کشور کردند. علی­رغم دادخواهی [[چین|دولت چین]] از جامعه­‌ی بین المللی، به دلیل بروز جنگ جهانی دوم و درگیر شدن کشورهای غربی در این جنگ، اقدام خاصی برای جلوگیری از تجاوز [[ژاپن]] صورت نگرفت. دولت ملی که خود توان مقابله‌­ی همزمان با نیروهای ژاپنی و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] را نداشت، بدش نمی­آمد که به نحوی تجاوز ژاپنی‌­ها را نادیده گرفته و مبارزه­ علیه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] را تشدید کند. این سیاست موجب نا امیدی و بی اعتمادی هرچه بیشتر مردم و نیروهای ضد ژاپنی نسبت به حکومت چیانگ و تقویت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|جایگاه کمونیست]]­‌ها در میان مردم گردید. در طول اشغال [[چین]] توسط [[ژاپن]](1945-1931)، جنگ و گریز دایم میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین ­تانگ به مدت 14 سال در مناطق مختلف ادامه یافت. در سال 1937، با تحت فشار قرار گرفتن چیانگ از سوی فرماندهان ارشد نظامی مناطق شمالی برای متحد شدن با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]] جهت تشکیل جبهه­‌ی واحد مقاومت ضد ژاپنی، میان دو طرف اتحادی موقتی برای مقابله با متجاوزین ژاپنی ایجاد شد که این اتحاد بخشی از قوای متحدین در جنگ جهانی دوم را <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">تشكیل </del>می­داد. به دنبال شکست ژاپن در سال 1945، و پس از شکست مذاکرات صلح و راه‌­حل‌­های غیر نظامی برای همکاری میان نیروهای ملی به رهبری چیانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] به رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]]، درگیری میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و ملی گرایان کومین ­تانگ بار دیگر آغاز شد. به‌­رغم برتری ملی گرایان از نظر تعداد نفرات و تسلیحات و در اختیار داشتن مناطق وسیع و پرجمعیت [[چین]]، طولانی شدن جنگ آنان را خسته و ناتوان کرده و بحران مالی و اقتصادی و تورم ناشی از انتشار پول­ های بدون پشتوانه گریبانگیر دولت ملی شده بود. فساد داخلی و بدهی­ های خارجی نیز کمر ملی گرایان را شکسته و سبب شد که در ماه ­های آوریل تا نوامبر سال 1949، اکثر شهرها از جمله [[پکن]] و تیَن­ جین از کنترل کومین­ تانگ خارج و با کم­ترین مقاومت به دست [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] بیفتد.    </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در سال 1931، [[ژاپن]] با تصرف منطقه‌­ی منچوریِ [[چین]]، یکی از بازماندگان امپراتوری سابق چینگ به نام پویی(Puyi)را به عنوان رییس حکومت دست نشانده«منچوکو(Manchukuo)» منصوب کرد. نیروهای ژاپنی در سال­های بعد شروع به تجاوز و نفوذ به سمت شرق و جنوب این کشور کردند. علی­رغم دادخواهی [[چین|دولت چین]] از جامعه­‌ی بین المللی، به دلیل بروز جنگ جهانی دوم و درگیر شدن کشورهای غربی در این جنگ، اقدام خاصی برای جلوگیری از تجاوز [[ژاپن]] صورت نگرفت. دولت ملی که خود توان مقابله‌­ی همزمان با نیروهای ژاپنی و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] را نداشت، بدش نمی­آمد که به نحوی تجاوز ژاپنی‌­ها را نادیده گرفته و مبارزه­ علیه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] را تشدید کند. این سیاست موجب نا امیدی و بی اعتمادی هرچه بیشتر مردم و نیروهای ضد ژاپنی نسبت به حکومت چیانگ و تقویت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|جایگاه کمونیست]]­‌ها در میان مردم گردید. در طول اشغال [[چین]] توسط [[ژاپن]](1945-1931)، جنگ و گریز دایم میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین ­تانگ به مدت 14 سال در مناطق مختلف ادامه یافت. در سال 1937، با تحت فشار قرار گرفتن چیانگ از سوی فرماندهان ارشد نظامی مناطق شمالی برای متحد شدن با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]] جهت تشکیل جبهه­‌ی واحد مقاومت ضد ژاپنی، میان دو طرف اتحادی موقتی برای مقابله با متجاوزین ژاپنی ایجاد شد که این اتحاد بخشی از قوای متحدین در جنگ جهانی دوم را <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">تشکیل </ins>می­داد. به دنبال شکست ژاپن در سال 1945، و پس از شکست مذاکرات صلح و راه‌­حل‌­های غیر نظامی برای همکاری میان نیروهای ملی به رهبری چیانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] به رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]]، درگیری میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و ملی گرایان کومین ­تانگ بار دیگر آغاز شد. به‌­رغم برتری ملی گرایان از نظر تعداد نفرات و تسلیحات و در اختیار داشتن مناطق وسیع و پرجمعیت [[چین]]، طولانی شدن جنگ آنان را خسته و ناتوان کرده و بحران مالی و اقتصادی و تورم ناشی از انتشار پول­ های بدون پشتوانه گریبانگیر دولت ملی شده بود. فساد داخلی و بدهی­ های خارجی نیز کمر ملی گرایان را شکسته و سبب شد که در ماه ­های آوریل تا نوامبر سال 1949، اکثر شهرها از جمله [[پکن]] و تیَن­ جین از کنترل کومین­ تانگ خارج و با کم­ترین مقاومت به دست [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] بیفتد.    </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>تضعیف شدید روحیه‌­ی قوای دولت ملی و تقویت همه جانبه‌­ی مواضع [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، زمینه را برای تسخیر و تثبیت اکثر مناطق شمال و جنوب این کشور توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] فراهم ساخت. در نهایت چیانگ کای­شِک پس از حدود ربع قرن حاکمیت پرفراز و نشیب بر [[چین|سرزمین چین]]، به همراه چند صد هزار نفر <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">از  </del>نیروهای نظامی و غیر نظامی عضو دولت ملی، از سرزمین اصلی چین فرار و به عقب نشینی به جزیره‌­ی [[تایوان]] وادار شد. وی در دسامبر 1949، برای مقابله با [[جمهوری خلق چین]] به رهبری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در خاک اصلی [[چین]]، جزیره‌­ی تایوان را به عنوان [[جمهوری خلق چین|جمهوری چین ملی]] و تایپه را به عنوان پایتخت موقت [[چین]] ناسیونالیست اعلام کرد. نظامیان ژاپنی مستقر در تایوان، در پایان جنگ جهانی دوم، و به دنبال <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شكست </del>[[ژاپن]]، خود را تسلیم [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|نیروهای کومین ­تانگ]] کرده و زمینه را برای کنترل این جزیره توسط نیروهای چیانگ کای­شِک فراهم ساختند&lt;ref&gt;سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد اول، ص. 134-142&lt;/ref&gt;.  </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>تضعیف شدید روحیه‌­ی قوای دولت ملی و تقویت همه جانبه‌­ی مواضع [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، زمینه را برای تسخیر و تثبیت اکثر مناطق شمال و جنوب این کشور توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] فراهم ساخت. در نهایت چیانگ کای­شِک پس از حدود ربع قرن حاکمیت پرفراز و نشیب بر [[چین|سرزمین چین]]، به همراه چند صد هزار نفر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">از </ins>نیروهای نظامی و غیر نظامی عضو دولت ملی، از سرزمین اصلی چین فرار و به عقب نشینی به جزیره‌­ی [[تایوان]] وادار شد. وی در دسامبر 1949، برای مقابله با [[جمهوری خلق چین]] به رهبری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در خاک اصلی [[چین]]، جزیره‌­ی تایوان را به عنوان [[جمهوری خلق چین|جمهوری چین ملی]] و تایپه را به عنوان پایتخت موقت [[چین]] ناسیونالیست اعلام کرد. نظامیان ژاپنی مستقر در تایوان، در پایان جنگ جهانی دوم، و به دنبال <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شکست </ins>[[ژاپن]]، خود را تسلیم [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|نیروهای کومین ­تانگ]] کرده و زمینه را برای کنترل این جزیره توسط نیروهای چیانگ کای­شِک فراهم ساختند&lt;ref&gt;سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد اول، ص. 134-142&lt;/ref&gt;.  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نیز نگاه کنید به ==</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نیز نگاه کنید به ==</div></td></tr> </table>

Rashid http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=50435&oldid=prev 2024-07-21T16:33:11Z

<p><span class="autocomment">نیز نگاه کنید به</span></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۳</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l20">خط ۲۰:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲۰:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در سال 1931، [[ژاپن]] با تصرف منطقه‌­ی منچوریِ [[چین]]، یکی از بازماندگان امپراتوری سابق چینگ به نام پویی(Puyi)را به عنوان رییس حکومت دست نشانده«منچوکو(Manchukuo)» منصوب کرد. نیروهای ژاپنی در سال­های بعد شروع به تجاوز و نفوذ به سمت شرق و جنوب این کشور کردند. علی­رغم دادخواهی [[چین|دولت چین]] از جامعه­‌ی بین المللی، به دلیل بروز جنگ جهانی دوم و درگیر شدن کشورهای غربی در این جنگ، اقدام خاصی برای جلوگیری از تجاوز [[ژاپن]] صورت نگرفت. دولت ملی که خود توان مقابله‌­ی همزمان با نیروهای ژاپنی و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] را نداشت، بدش نمی­آمد که به نحوی تجاوز ژاپنی‌­ها را نادیده گرفته و مبارزه­ علیه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] را تشدید کند. این سیاست موجب نا امیدی و بی اعتمادی هرچه بیشتر مردم و نیروهای ضد ژاپنی نسبت به حکومت چیانگ و تقویت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|جایگاه کمونیست]]­‌ها در میان مردم گردید. در طول اشغال [[چین]] توسط [[ژاپن]](1945-1931)، جنگ و گریز دایم میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین ­تانگ به مدت 14 سال در مناطق مختلف ادامه یافت. در سال 1937، با تحت فشار قرار گرفتن چیانگ از سوی فرماندهان ارشد نظامی مناطق شمالی برای متحد شدن با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]] جهت تشکیل جبهه­‌ی واحد مقاومت ضد ژاپنی، میان دو طرف اتحادی موقتی برای مقابله با متجاوزین ژاپنی ایجاد شد که این اتحاد بخشی از قوای متحدین در جنگ جهانی دوم را تشكیل می­داد. به دنبال شکست ژاپن در سال 1945، و پس از شکست مذاکرات صلح و راه‌­حل‌­های غیر نظامی برای همکاری میان نیروهای ملی به رهبری چیانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] به رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]]، درگیری میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و ملی گرایان کومین ­تانگ بار دیگر آغاز شد. به‌­رغم برتری ملی گرایان از نظر تعداد نفرات و تسلیحات و در اختیار داشتن مناطق وسیع و پرجمعیت [[چین]]، طولانی شدن جنگ آنان را خسته و ناتوان کرده و بحران مالی و اقتصادی و تورم ناشی از انتشار پول­ های بدون پشتوانه گریبانگیر دولت ملی شده بود. فساد داخلی و بدهی­ های خارجی نیز کمر ملی گرایان را شکسته و سبب شد که در ماه ­های آوریل تا نوامبر سال 1949، اکثر شهرها از جمله [[پکن]] و تیَن­ جین از کنترل کومین­ تانگ خارج و با کم­ترین مقاومت به دست [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] بیفتد.    </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در سال 1931، [[ژاپن]] با تصرف منطقه‌­ی منچوریِ [[چین]]، یکی از بازماندگان امپراتوری سابق چینگ به نام پویی(Puyi)را به عنوان رییس حکومت دست نشانده«منچوکو(Manchukuo)» منصوب کرد. نیروهای ژاپنی در سال­های بعد شروع به تجاوز و نفوذ به سمت شرق و جنوب این کشور کردند. علی­رغم دادخواهی [[چین|دولت چین]] از جامعه­‌ی بین المللی، به دلیل بروز جنگ جهانی دوم و درگیر شدن کشورهای غربی در این جنگ، اقدام خاصی برای جلوگیری از تجاوز [[ژاپن]] صورت نگرفت. دولت ملی که خود توان مقابله‌­ی همزمان با نیروهای ژاپنی و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] را نداشت، بدش نمی­آمد که به نحوی تجاوز ژاپنی‌­ها را نادیده گرفته و مبارزه­ علیه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] را تشدید کند. این سیاست موجب نا امیدی و بی اعتمادی هرچه بیشتر مردم و نیروهای ضد ژاپنی نسبت به حکومت چیانگ و تقویت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|جایگاه کمونیست]]­‌ها در میان مردم گردید. در طول اشغال [[چین]] توسط [[ژاپن]](1945-1931)، جنگ و گریز دایم میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین ­تانگ به مدت 14 سال در مناطق مختلف ادامه یافت. در سال 1937، با تحت فشار قرار گرفتن چیانگ از سوی فرماندهان ارشد نظامی مناطق شمالی برای متحد شدن با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]] جهت تشکیل جبهه­‌ی واحد مقاومت ضد ژاپنی، میان دو طرف اتحادی موقتی برای مقابله با متجاوزین ژاپنی ایجاد شد که این اتحاد بخشی از قوای متحدین در جنگ جهانی دوم را تشكیل می­داد. به دنبال شکست ژاپن در سال 1945، و پس از شکست مذاکرات صلح و راه‌­حل‌­های غیر نظامی برای همکاری میان نیروهای ملی به رهبری چیانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] به رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]]، درگیری میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و ملی گرایان کومین ­تانگ بار دیگر آغاز شد. به‌­رغم برتری ملی گرایان از نظر تعداد نفرات و تسلیحات و در اختیار داشتن مناطق وسیع و پرجمعیت [[چین]]، طولانی شدن جنگ آنان را خسته و ناتوان کرده و بحران مالی و اقتصادی و تورم ناشی از انتشار پول­ های بدون پشتوانه گریبانگیر دولت ملی شده بود. فساد داخلی و بدهی­ های خارجی نیز کمر ملی گرایان را شکسته و سبب شد که در ماه ­های آوریل تا نوامبر سال 1949، اکثر شهرها از جمله [[پکن]] و تیَن­ جین از کنترل کومین­ تانگ خارج و با کم­ترین مقاومت به دست [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] بیفتد.    </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>تضعیف شدید روحیه‌­ی قوای دولت ملی و تقویت همه جانبه‌­ی مواضع [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، زمینه را برای تسخیر و تثبیت اکثر مناطق شمال و جنوب این کشور توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] فراهم ساخت. در نهایت چیانگ کای­شِک پس از حدود ربع قرن حاکمیت پرفراز و نشیب بر [[چین|سرزمین چین]]، به همراه چند صد هزار نفر از  نیروهای نظامی و غیر نظامی عضو دولت ملی، از سرزمین اصلی چین فرار و به عقب نشینی به جزیره‌­ی [[تایوان]] وادار شد. وی در دسامبر 1949، برای مقابله با [[جمهوری خلق چین]] به رهبری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در خاک اصلی [[چین]]، جزیره‌­ی تایوان را به عنوان [[جمهوری خلق چین|جمهوری چین ملی]] و تایپه را به عنوان پایتخت موقت [[چین]] ناسیونالیست اعلام کرد. نظامیان ژاپنی مستقر در تایوان، در پایان جنگ جهانی دوم، و به دنبال شكست [[ژاپن]]، خود را تسلیم [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|نیروهای کومین ­تانگ]] کرده و زمینه را برای کنترل این جزیره توسط نیروهای چیانگ کای­شِک فراهم ساختند&lt;ref&gt;سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">موسه </del>فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">الهدی،جلد اول،ص </del>134-142&lt;/ref&gt;.  </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>تضعیف شدید روحیه‌­ی قوای دولت ملی و تقویت همه جانبه‌­ی مواضع [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، زمینه را برای تسخیر و تثبیت اکثر مناطق شمال و جنوب این کشور توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] فراهم ساخت. در نهایت چیانگ کای­شِک پس از حدود ربع قرن حاکمیت پرفراز و نشیب بر [[چین|سرزمین چین]]، به همراه چند صد هزار نفر از  نیروهای نظامی و غیر نظامی عضو دولت ملی، از سرزمین اصلی چین فرار و به عقب نشینی به جزیره‌­ی [[تایوان]] وادار شد. وی در دسامبر 1949، برای مقابله با [[جمهوری خلق چین]] به رهبری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در خاک اصلی [[چین]]، جزیره‌­ی تایوان را به عنوان [[جمهوری خلق چین|جمهوری چین ملی]] و تایپه را به عنوان پایتخت موقت [[چین]] ناسیونالیست اعلام کرد. نظامیان ژاپنی مستقر در تایوان، در پایان جنگ جهانی دوم، و به دنبال شكست [[ژاپن]]، خود را تسلیم [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|نیروهای کومین ­تانگ]] کرده و زمینه را برای کنترل این جزیره توسط نیروهای چیانگ کای­شِک فراهم ساختند&lt;ref&gt;سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>چین<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]]</ins>. تهران: <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[https://alhoda.ir/ موسسه </ins>فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">الهدی]، جلد اول، ص. </ins>134-142&lt;/ref&gt;.  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نیز نگاه کنید به ==</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نیز نگاه کنید به ==</div></td></tr> </table>

Samiei http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=50434&oldid=prev 2024-07-21T16:27:47Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۷</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l23">خط ۲۳:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲۳:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نیز نگاه کنید به ==</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نیز نگاه کنید به ==</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[روسیه معاصر]]<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">؛ [[تاریخ معاصر مصر]]؛ [[تاریخ معاصر سنگال]]؛ [[تاریخ معاصر کوبا]]؛ </ins>[[تاریخ دوران معاصر کانادا]]<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">؛ </ins>[[لبنان معاصر]]<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">؛ [[تاریخ معاصر ژاپن]]؛ [[تاریخ معاصر ساحل عاج]]؛ [[تاریخ معاصر قطر]]؛ [[تاریخ معاصر اردن]]؛ [[تاریخ معاصر زیمبابوه]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین]]؛ [[تاریخ معاصر سیرالئون]]؛ [[تاریخ معاصر اوکراین]]؛ [[تاریخ معاصر سودان]]؛ [[تاریخ معاصر مالی]]؛ [[تاریخ معاصر گرجستان]]؛ [[تاریخ معاصر تاجیکستان]]؛ [[تاریخ معاصر قزاقستان]]؛ [[تاريخ معاصر بنگلادش]]؛ [[تاريخ معاصر سریلانکا]]</ins></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">* </del>[[روسیه معاصر]]</div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">* </del>[[تاریخ دوران معاصر کانادا]]</div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">* </del>[[لبنان معاصر]]</div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">*</del></div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== کتابشناسی ==</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== کتابشناسی ==</div></td></tr> </table>

Samiei http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=30499&oldid=prev 2024-04-01T23:59:22Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۵۹</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l10">خط ۱۰:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱۰:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در شمال یوان می­ کوشید [[دوران امپراطوری تاریخ چین|امپراتور چین]] شود، در حالی که جنوب نیز در اختیار انقلابیون بود. در ماه نوامبر، یوان به عنوان رییس جمهور [[چین]] حزب کومین ­تانگ را منحل و اعضای آن در پارلمان را اخراج و مجالس ایالتی را تعطیل نمود و قانون اساسی جدیدی تنظیم کرد که بر اساس آن وی رییس جمهور مادام العمر شناخته می­شد. او در اواخر سال 1915 خود را امپراتور جدید [[چین]] معرفی کرد. این حرکت یوان با مخالفت زیر دستان ومردم مواجه شده و منجر به شورش عمومی علیه وی شد. لذا، در ماه مارس 1916 یوان مجبور شد قدرت را واگذار و در ماه ژوئن همان سال فوت کرد. کناره گیری او در [[چین]] موجب خلأ قدرت شده و دولت جمهوری با شکست مواجه گردید. در چنین شرایطی بود که زمینه برای ظهور جنگ سالاران در مناطق مختلف و ادعای استقلال خواهی آنان فراهم شد. در این دوران، کشور اغلب توسط شورشیان ائتلافی و به دست نظامیان رقیب در مناطق مختلف دست به دست می ­شد.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در شمال یوان می­ کوشید [[دوران امپراطوری تاریخ چین|امپراتور چین]] شود، در حالی که جنوب نیز در اختیار انقلابیون بود. در ماه نوامبر، یوان به عنوان رییس جمهور [[چین]] حزب کومین ­تانگ را منحل و اعضای آن در پارلمان را اخراج و مجالس ایالتی را تعطیل نمود و قانون اساسی جدیدی تنظیم کرد که بر اساس آن وی رییس جمهور مادام العمر شناخته می­شد. او در اواخر سال 1915 خود را امپراتور جدید [[چین]] معرفی کرد. این حرکت یوان با مخالفت زیر دستان ومردم مواجه شده و منجر به شورش عمومی علیه وی شد. لذا، در ماه مارس 1916 یوان مجبور شد قدرت را واگذار و در ماه ژوئن همان سال فوت کرد. کناره گیری او در [[چین]] موجب خلأ قدرت شده و دولت جمهوری با شکست مواجه گردید. در چنین شرایطی بود که زمینه برای ظهور جنگ سالاران در مناطق مختلف و ادعای استقلال خواهی آنان فراهم شد. در این دوران، کشور اغلب توسط شورشیان ائتلافی و به دست نظامیان رقیب در مناطق مختلف دست به دست می ­شد.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اگرچه حرکت چهارم ماه مه 1919 میلادی به عنوان واکنشی به شرایط تحمیل شده به [[چین]] براساس معاهده‌­ی وِرسای در پایان جنگ جهانی اول آغاز شد(در طول جنگ جهانی اول‌ دولت [[چین]] با توجه به قول نیروهای متفقین مبنی بر این که امتیازات انحصاری آلمان در استان شاندونگ در پایان جنگ به دولت چین باز خواهد گشت، از آنان حمایت کرده و در سال1917، رسما به آلمان اعلان جنگ داد؛ اما به علت بحران های داخلی مجبور شد به صورت سری با [[ژاپن]] نیز قرار دادی امضا کند که به موجب آن ادعای حاکمیت بر شاندونگ را پس بگیرد. پس از پایان جنگ و شکست متحدین و انعقاد معاهده ی ورسای، امتیازات آلمانی ها در استان شاندونگ به ژاپنی ها واگذار شد. در کنفرانس صلح پاریس در 1919، موضوع ادعای [[ژاپن]] نسبت به استان شاندونگ مورد تأیید قرار گرفت و قرار داد سری میان [[چین]] و ژاپن نیز برملا شد که واکنش های بسیاری در داخل چین به همراه داشت. در چهارم ماه می1919، حدود 3 هزار دانشجو از [[دانشگاه های مشهور چین|دانشگاه های مختلف پکن]] نسبت به وضعیت پیش آمده در میدان تیان آن من گردهم آمده و دست به اعتراض زدند. این اعتراضات بعدها به جنبش چهارم ماه می معروف شد)، ولی به زودی به تظاهراتی علیه شرایط حاکم بر این کشور تبدیل گردید. با بی اعتبار شدن فلسفه­‌ی لیبرالیسم غربی در میان روشنفکران چینی، آن­ها با در پیش گرفتن خط فکری رادیکالی، ایجاد تغییرات سیاسی را با تلاش زیاد دنبال کردند. این تلاش­‌ها، زمینه را برای بروز اختلافات فکری غیر قابل حل میان راست گرایان و چپ­ گرایان این کشور فراهم ساخت و [[تاریخ چین]] را در طول قرن بیستم تحت تأثیر قرار داد.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اگرچه حرکت چهارم ماه مه 1919 میلادی به عنوان واکنشی به شرایط تحمیل شده به [[چین]] براساس معاهده‌­ی وِرسای در پایان جنگ جهانی اول آغاز شد(در طول جنگ جهانی اول‌ دولت [[چین]] با توجه به قول نیروهای متفقین مبنی بر این که امتیازات انحصاری آلمان در استان شاندونگ در پایان جنگ به دولت چین باز خواهد گشت، از آنان حمایت کرده و در سال1917، رسما به آلمان اعلان جنگ داد؛ اما به علت بحران های داخلی مجبور شد به صورت سری با [[ژاپن]] نیز قرار دادی امضا کند که به موجب آن ادعای حاکمیت بر شاندونگ را پس بگیرد. پس از پایان جنگ و شکست متحدین و انعقاد معاهده ی ورسای، امتیازات آلمانی ها در استان شاندونگ به ژاپنی ها واگذار شد. در کنفرانس صلح <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>پاریس<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>در 1919، موضوع ادعای [[ژاپن]] نسبت به استان شاندونگ مورد تأیید قرار گرفت و قرار داد سری میان [[چین]] و ژاپن نیز برملا شد که واکنش های بسیاری در داخل چین به همراه داشت. در چهارم ماه می1919، حدود 3 هزار دانشجو از [[دانشگاه های مشهور چین|دانشگاه های مختلف پکن]] نسبت به وضعیت پیش آمده در میدان تیان آن من گردهم آمده و دست به اعتراض زدند. این اعتراضات بعدها به جنبش چهارم ماه می معروف شد)، ولی به زودی به تظاهراتی علیه شرایط حاکم بر این کشور تبدیل گردید. با بی اعتبار شدن فلسفه­‌ی لیبرالیسم غربی در میان روشنفکران چینی، آن­ها با در پیش گرفتن خط فکری رادیکالی، ایجاد تغییرات سیاسی را با تلاش زیاد دنبال کردند. این تلاش­‌ها، زمینه را برای بروز اختلافات فکری غیر قابل حل میان راست گرایان و چپ­ گرایان این کشور فراهم ساخت و [[تاریخ چین]] را در طول قرن بیستم تحت تأثیر قرار داد.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] با سازماندهی مجدد حزب کومین ­تانگ آن را برای بار دیگر در سال 1919 فعال ساخت و در دهه‌­ی1920، یک پایگاه انقلابی در جنوب [[چین]] به راه انداخت و تلاش کرد روابط خود را با جهان خارج تحکیم و ملت درهم شکسته‌­ی چین را متحد سازد. وی با کمک هم­فکرانش در سال 1921، دولت جنوبی [[چین]] را تأسیس و به رییس جمهوری دولت جنوبی برگزیده شد. او پس از سرخوردگی از دنیای کاپیتالیسم متوجه اتحاد جماهیر شوروی شده و وارد ائتلاف با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب نوپای کمونیست چین]] شد. در چنین شرایطی بود كه رقابت برای كسب قدرت میان ناسیونالیست‌­ها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در این کشور بالا گرفت. نابسامانی میان نیروهای انقلابی سبب شد تا اتحاد فرماندهان کومین ­تانگ در سال 1922 از هم فروپاشد و نظامیان در کانتون قدرت را در اختیار بگیرند. با توجه به اوضاع پیش آمده سون مجبور شد به [[شانگهای]] رفته و با نماینده­ی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] در [[چین]] بیانیه‌­ی مشترکی امضا کنند که به موجب آن طرفین بر ایجاد جبهه‌­ی اتحاد ملی تأکید نمودند. پس از صدور این بیانیه، حزب کومین تانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] هم­کاری خود را آغاز کردند. در آن زمان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست چین]] بسیار کوچک بود؛ به گونه‌­ای که در سال 1922تنها 300عضو داشت، اما توانست این رقم را در سال 1925به حدود 150هزار نفر برساند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات­ سِن]] در سال1923، چیانگ کای­شِک را برای گذراندن دوره‌­ی آموزش نظامی و مطالعه‌­ی سیاست حزبی و مدیریتی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] به [[مسکو]] اعزام کرد. وی پس از بازگشت از مسکو، اقدام به تأسیس آکادمی نظامی وامپوآ(Whampoa)نمود که در تربیت افسران نظامی وفادار به حزب کومین­ تانگ نقش مؤثری داشت.  </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] با سازماندهی مجدد حزب کومین ­تانگ آن را برای بار دیگر در سال 1919 فعال ساخت و در دهه‌­ی1920، یک پایگاه انقلابی در جنوب [[چین]] به راه انداخت و تلاش کرد روابط خود را با جهان خارج تحکیم و ملت درهم شکسته‌­ی چین را متحد سازد. وی با کمک هم­فکرانش در سال 1921، دولت جنوبی [[چین]] را تأسیس و به رییس جمهوری دولت جنوبی برگزیده شد. او پس از سرخوردگی از دنیای کاپیتالیسم متوجه اتحاد جماهیر شوروی شده و وارد ائتلاف با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب نوپای کمونیست چین]] شد. در چنین شرایطی بود كه رقابت برای كسب قدرت میان ناسیونالیست‌­ها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در این کشور بالا گرفت. نابسامانی میان نیروهای انقلابی سبب شد تا اتحاد فرماندهان کومین ­تانگ در سال 1922 از هم فروپاشد و نظامیان در کانتون قدرت را در اختیار بگیرند. با توجه به اوضاع پیش آمده سون مجبور شد به [[شانگهای]] رفته و با نماینده­ی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] در [[چین]] بیانیه‌­ی مشترکی امضا کنند که به موجب آن طرفین بر ایجاد جبهه‌­ی اتحاد ملی تأکید نمودند. پس از صدور این بیانیه، حزب کومین تانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] هم­کاری خود را آغاز کردند. در آن زمان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست چین]] بسیار کوچک بود؛ به گونه‌­ای که در سال 1922تنها 300عضو داشت، اما توانست این رقم را در سال 1925به حدود 150هزار نفر برساند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات­ سِن]] در سال1923، چیانگ کای­شِک را برای گذراندن دوره‌­ی آموزش نظامی و مطالعه‌­ی سیاست حزبی و مدیریتی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] به [[مسکو]] اعزام کرد. وی پس از بازگشت از مسکو، اقدام به تأسیس آکادمی نظامی وامپوآ(Whampoa)نمود که در تربیت افسران نظامی وفادار به حزب کومین­ تانگ نقش مؤثری داشت.  </div></td></tr> </table>

127.0.0.1 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=23643&oldid=prev 2024-03-03T20:04:51Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۴</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l20">خط ۲۰:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲۰:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در سال 1931، [[ژاپن]] با تصرف منطقه‌­ی منچوریِ [[چین]]، یکی از بازماندگان امپراتوری سابق چینگ به نام پویی(Puyi)را به عنوان رییس حکومت دست نشانده«منچوکو(Manchukuo)» منصوب کرد. نیروهای ژاپنی در سال­های بعد شروع به تجاوز و نفوذ به سمت شرق و جنوب این کشور کردند. علی­رغم دادخواهی [[چین|دولت چین]] از جامعه­‌ی بین المللی، به دلیل بروز جنگ جهانی دوم و درگیر شدن کشورهای غربی در این جنگ، اقدام خاصی برای جلوگیری از تجاوز [[ژاپن]] صورت نگرفت. دولت ملی که خود توان مقابله‌­ی همزمان با نیروهای ژاپنی و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] را نداشت، بدش نمی­آمد که به نحوی تجاوز ژاپنی‌­ها را نادیده گرفته و مبارزه­ علیه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] را تشدید کند. این سیاست موجب نا امیدی و بی اعتمادی هرچه بیشتر مردم و نیروهای ضد ژاپنی نسبت به حکومت چیانگ و تقویت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|جایگاه کمونیست]]­‌ها در میان مردم گردید. در طول اشغال [[چین]] توسط [[ژاپن]](1945-1931)، جنگ و گریز دایم میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین ­تانگ به مدت 14 سال در مناطق مختلف ادامه یافت. در سال 1937، با تحت فشار قرار گرفتن چیانگ از سوی فرماندهان ارشد نظامی مناطق شمالی برای متحد شدن با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]] جهت تشکیل جبهه­‌ی واحد مقاومت ضد ژاپنی، میان دو طرف اتحادی موقتی برای مقابله با متجاوزین ژاپنی ایجاد شد که این اتحاد بخشی از قوای متحدین در جنگ جهانی دوم را تشكیل می­داد. به دنبال شکست ژاپن در سال 1945، و پس از شکست مذاکرات صلح و راه‌­حل‌­های غیر نظامی برای همکاری میان نیروهای ملی به رهبری چیانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] به رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]]، درگیری میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و ملی گرایان کومین ­تانگ بار دیگر آغاز شد. به‌­رغم برتری ملی گرایان از نظر تعداد نفرات و تسلیحات و در اختیار داشتن مناطق وسیع و پرجمعیت [[چین]]، طولانی شدن جنگ آنان را خسته و ناتوان کرده و بحران مالی و اقتصادی و تورم ناشی از انتشار پول­ های بدون پشتوانه گریبانگیر دولت ملی شده بود. فساد داخلی و بدهی­ های خارجی نیز کمر ملی گرایان را شکسته و سبب شد که در ماه ­های آوریل تا نوامبر سال 1949، اکثر شهرها از جمله [[پکن]] و تیَن­ جین از کنترل کومین­ تانگ خارج و با کم­ترین مقاومت به دست [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] بیفتد.    </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>در سال 1931، [[ژاپن]] با تصرف منطقه‌­ی منچوریِ [[چین]]، یکی از بازماندگان امپراتوری سابق چینگ به نام پویی(Puyi)را به عنوان رییس حکومت دست نشانده«منچوکو(Manchukuo)» منصوب کرد. نیروهای ژاپنی در سال­های بعد شروع به تجاوز و نفوذ به سمت شرق و جنوب این کشور کردند. علی­رغم دادخواهی [[چین|دولت چین]] از جامعه­‌ی بین المللی، به دلیل بروز جنگ جهانی دوم و درگیر شدن کشورهای غربی در این جنگ، اقدام خاصی برای جلوگیری از تجاوز [[ژاپن]] صورت نگرفت. دولت ملی که خود توان مقابله‌­ی همزمان با نیروهای ژاپنی و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] را نداشت، بدش نمی­آمد که به نحوی تجاوز ژاپنی‌­ها را نادیده گرفته و مبارزه­ علیه [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] را تشدید کند. این سیاست موجب نا امیدی و بی اعتمادی هرچه بیشتر مردم و نیروهای ضد ژاپنی نسبت به حکومت چیانگ و تقویت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|جایگاه کمونیست]]­‌ها در میان مردم گردید. در طول اشغال [[چین]] توسط [[ژاپن]](1945-1931)، جنگ و گریز دایم میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین ­تانگ به مدت 14 سال در مناطق مختلف ادامه یافت. در سال 1937، با تحت فشار قرار گرفتن چیانگ از سوی فرماندهان ارشد نظامی مناطق شمالی برای متحد شدن با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]] جهت تشکیل جبهه­‌ی واحد مقاومت ضد ژاپنی، میان دو طرف اتحادی موقتی برای مقابله با متجاوزین ژاپنی ایجاد شد که این اتحاد بخشی از قوای متحدین در جنگ جهانی دوم را تشكیل می­داد. به دنبال شکست ژاپن در سال 1945، و پس از شکست مذاکرات صلح و راه‌­حل‌­های غیر نظامی برای همکاری میان نیروهای ملی به رهبری چیانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیستی]] به رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]]، درگیری میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و ملی گرایان کومین ­تانگ بار دیگر آغاز شد. به‌­رغم برتری ملی گرایان از نظر تعداد نفرات و تسلیحات و در اختیار داشتن مناطق وسیع و پرجمعیت [[چین]]، طولانی شدن جنگ آنان را خسته و ناتوان کرده و بحران مالی و اقتصادی و تورم ناشی از انتشار پول­ های بدون پشتوانه گریبانگیر دولت ملی شده بود. فساد داخلی و بدهی­ های خارجی نیز کمر ملی گرایان را شکسته و سبب شد که در ماه ­های آوریل تا نوامبر سال 1949، اکثر شهرها از جمله [[پکن]] و تیَن­ جین از کنترل کومین­ تانگ خارج و با کم­ترین مقاومت به دست [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] بیفتد.    </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>تضعیف شدید روحیه‌­ی قوای دولت ملی و تقویت همه جانبه‌­ی مواضع [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، زمینه را برای تسخیر و تثبیت اکثر مناطق شمال و جنوب این کشور توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] فراهم ساخت. در نهایت چیانگ کای­شِک پس از حدود ربع قرن حاکمیت پرفراز و نشیب بر [[چین|سرزمین چین]]، به همراه چند صد هزار نفر از  نیروهای نظامی و غیر نظامی عضو دولت ملی، از سرزمین اصلی چین فرار و به عقب نشینی به جزیره‌­ی تایوان وادار شد. وی در دسامبر 1949، برای مقابله با [[جمهوری خلق چین]] به رهبری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در خاک اصلی [[چین]]، جزیره‌­ی تایوان را به عنوان [[جمهوری خلق چین|جمهوری چین ملی]] و تایپه را به عنوان پایتخت موقت [[چین]] ناسیونالیست اعلام کرد. نظامیان ژاپنی مستقر در تایوان، در پایان جنگ جهانی دوم، و به دنبال شكست [[ژاپن]]، خود را تسلیم [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|نیروهای کومین ­تانگ]] کرده و زمینه را برای کنترل این جزیره توسط نیروهای چیانگ کای­شِک فراهم ساختند&lt;ref&gt;سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 134-142&lt;/ref&gt;.  </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>تضعیف شدید روحیه‌­ی قوای دولت ملی و تقویت همه جانبه‌­ی مواضع [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، زمینه را برای تسخیر و تثبیت اکثر مناطق شمال و جنوب این کشور توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] فراهم ساخت. در نهایت چیانگ کای­شِک پس از حدود ربع قرن حاکمیت پرفراز و نشیب بر [[چین|سرزمین چین]]، به همراه چند صد هزار نفر از  نیروهای نظامی و غیر نظامی عضو دولت ملی، از سرزمین اصلی چین فرار و به عقب نشینی به جزیره‌­ی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>تایوان<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>وادار شد. وی در دسامبر 1949، برای مقابله با [[جمهوری خلق چین]] به رهبری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در خاک اصلی [[چین]]، جزیره‌­ی تایوان را به عنوان [[جمهوری خلق چین|جمهوری چین ملی]] و تایپه را به عنوان پایتخت موقت [[چین]] ناسیونالیست اعلام کرد. نظامیان ژاپنی مستقر در تایوان، در پایان جنگ جهانی دوم، و به دنبال شكست [[ژاپن]]، خود را تسلیم [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|نیروهای کومین ­تانگ]] کرده و زمینه را برای کنترل این جزیره توسط نیروهای چیانگ کای­شِک فراهم ساختند&lt;ref&gt;سابقی، محمد علی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 134-142&lt;/ref&gt;.  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نیز نگاه کنید به ==</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>== نیز نگاه کنید به ==</div></td></tr> </table>

127.0.0.1 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=21063&oldid=prev 2024-02-26T14:38:38Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۸</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l14">خط ۱۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] با سازماندهی مجدد حزب کومین ­تانگ آن را برای بار دیگر در سال 1919 فعال ساخت و در دهه‌­ی1920، یک پایگاه انقلابی در جنوب [[چین]] به راه انداخت و تلاش کرد روابط خود را با جهان خارج تحکیم و ملت درهم شکسته‌­ی چین را متحد سازد. وی با کمک هم­فکرانش در سال 1921، دولت جنوبی [[چین]] را تأسیس و به رییس جمهوری دولت جنوبی برگزیده شد. او پس از سرخوردگی از دنیای کاپیتالیسم متوجه اتحاد جماهیر شوروی شده و وارد ائتلاف با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب نوپای کمونیست چین]] شد. در چنین شرایطی بود كه رقابت برای كسب قدرت میان ناسیونالیست‌­ها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در این کشور بالا گرفت. نابسامانی میان نیروهای انقلابی سبب شد تا اتحاد فرماندهان کومین ­تانگ در سال 1922 از هم فروپاشد و نظامیان در کانتون قدرت را در اختیار بگیرند. با توجه به اوضاع پیش آمده سون مجبور شد به [[شانگهای]] رفته و با نماینده­ی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] در [[چین]] بیانیه‌­ی مشترکی امضا کنند که به موجب آن طرفین بر ایجاد جبهه‌­ی اتحاد ملی تأکید نمودند. پس از صدور این بیانیه، حزب کومین تانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] هم­کاری خود را آغاز کردند. در آن زمان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست چین]] بسیار کوچک بود؛ به گونه‌­ای که در سال 1922تنها 300عضو داشت، اما توانست این رقم را در سال 1925به حدود 150هزار نفر برساند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات­ سِن]] در سال1923، چیانگ کای­شِک را برای گذراندن دوره‌­ی آموزش نظامی و مطالعه‌­ی سیاست حزبی و مدیریتی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] به [[مسکو]] اعزام کرد. وی پس از بازگشت از مسکو، اقدام به تأسیس آکادمی نظامی وامپوآ(Whampoa)نمود که در تربیت افسران نظامی وفادار به حزب کومین­ تانگ نقش مؤثری داشت.  </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] با سازماندهی مجدد حزب کومین ­تانگ آن را برای بار دیگر در سال 1919 فعال ساخت و در دهه‌­ی1920، یک پایگاه انقلابی در جنوب [[چین]] به راه انداخت و تلاش کرد روابط خود را با جهان خارج تحکیم و ملت درهم شکسته‌­ی چین را متحد سازد. وی با کمک هم­فکرانش در سال 1921، دولت جنوبی [[چین]] را تأسیس و به رییس جمهوری دولت جنوبی برگزیده شد. او پس از سرخوردگی از دنیای کاپیتالیسم متوجه اتحاد جماهیر شوروی شده و وارد ائتلاف با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب نوپای کمونیست چین]] شد. در چنین شرایطی بود كه رقابت برای كسب قدرت میان ناسیونالیست‌­ها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در این کشور بالا گرفت. نابسامانی میان نیروهای انقلابی سبب شد تا اتحاد فرماندهان کومین ­تانگ در سال 1922 از هم فروپاشد و نظامیان در کانتون قدرت را در اختیار بگیرند. با توجه به اوضاع پیش آمده سون مجبور شد به [[شانگهای]] رفته و با نماینده­ی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] در [[چین]] بیانیه‌­ی مشترکی امضا کنند که به موجب آن طرفین بر ایجاد جبهه‌­ی اتحاد ملی تأکید نمودند. پس از صدور این بیانیه، حزب کومین تانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] هم­کاری خود را آغاز کردند. در آن زمان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست چین]] بسیار کوچک بود؛ به گونه‌­ای که در سال 1922تنها 300عضو داشت، اما توانست این رقم را در سال 1925به حدود 150هزار نفر برساند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات­ سِن]] در سال1923، چیانگ کای­شِک را برای گذراندن دوره‌­ی آموزش نظامی و مطالعه‌­ی سیاست حزبی و مدیریتی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] به [[مسکو]] اعزام کرد. وی پس از بازگشت از مسکو، اقدام به تأسیس آکادمی نظامی وامپوآ(Whampoa)نمود که در تربیت افسران نظامی وفادار به حزب کومین­ تانگ نقش مؤثری داشت.  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>باتوجه به همکاری نزدیک [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین­ تانگ در این دوره، تعدادی از نیروها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|تشکیلات مخفی نظامی کمونیستی]] نیز در این پایگاه آموزش نظامی دیده و مخفیانه به گسترش شبکه­‌ی نظامی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداختند.  [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] که در سال 1925تلاش می­کرد با انجام مذاکره با فرماندهان شورشی شمال طرح پیمان ملی را پی ­ریزی کند، بر اثر سرطان در گذشت و چیان کای­شِک(Qian Kay-Shek) قدرت را در[[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|(حزب کومین ­تانگ)]] در اختیار گرفت و توانست با سازماندهی نیروهای ملی تحت یك نقشه­‌ی نظامی معروف به اردوکشی به شمال در تابستان سال 1925، شورشیان مناطق <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شمالی </del>را سرکوب كرده و موقعیت ملی گرایان را تثبیت نماید و اغلب مناطق جنوبی و مرکزی [[چین]] را تحت فرمان خود در آورد.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>باتوجه به همکاری نزدیک [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین­ تانگ در این دوره، تعدادی از نیروها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|تشکیلات مخفی نظامی کمونیستی]] نیز در این پایگاه آموزش نظامی دیده و مخفیانه به گسترش شبکه­‌ی نظامی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداختند.  [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] که در سال 1925تلاش می­کرد با انجام مذاکره با فرماندهان شورشی شمال طرح پیمان ملی را پی ­ریزی کند، بر اثر سرطان در گذشت و چیان کای­شِک(Qian Kay-Shek) قدرت را در[[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|(حزب کومین ­تانگ)]] در اختیار گرفت و توانست با سازماندهی نیروهای ملی تحت یك نقشه­‌ی نظامی معروف به اردوکشی به شمال در تابستان سال 1925، شورشیان مناطق <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ش[[مالی]] </ins>را سرکوب كرده و موقعیت ملی گرایان را تثبیت نماید و اغلب مناطق جنوبی و مرکزی [[چین]] را تحت فرمان خود در آورد.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وی همزمان با شکست دادن جنگ سالاران مناطق جنوبی، همکاری با جنگ سالاران شمال را حفظ کرد. در ماه مارس سال 1926، و پس از خنثی شدن توطئه­‌ای علیه چیان کای­شِک، وی به مخالفت با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداخت و ارتش و دولت را از [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] پاک­سازی و قدرت تام را در اختیار خود گرفت. در اوایل سال 1927، اختلافات [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|کومین ­تانگ]] و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] به حدی بالا گرفت که چیانگ پس از تصرف [[شانگهای]] که به محل تجمع نیروهای چپ تبدیل شده بود، دستور به قتل و عام [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] داد. در آوریل1927، با همکاری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و جناح چپ [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|حزب کومین ­تانگ]]، دولت چپگرایی را در ووخَن تشکیل شد. بدین ترتیب، در [[چین]] همزمان 3پایتخت وجود داشت. رژیم [[پکن]] که مورد تأیید نظام بین المللی بود، حکومت چپگرایان متشکل از [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|جناح چپ کومین ­تانگ]] و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در ووخَن و حکومت جناج راست کومین­تانگ در نانجینگ. با ایجاد اختلاف میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و جناح چپ کومین ­تانگ در ووخَن و فشارهای وارده از سوی نیروهای چیانگ، دولت چپ گرا در منطقه­‌ی ووخَن از هم پاشید و به این ترتیب در سال 1928تقریبا تمام [[چین]] دست کم به صورت اسمی، تحت کنترل چیانگ درآمد. در چنین شرایطی بود که چیانگ کای­شِک با تمام قوا و با هدف نابود کردن کمونیست­‌ها، مناطق تحت تصرف آن­ها در جنوب را یکی پس از دیگری تسخیر  و آن­ها را وادار به خروج از پایگاه‌­های خود در جنوب و شرق چین کرد. [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، در سال 1934، از پایگاه­‌های کوهستانی خود خارج و از سراسر چین و در چند مسیر مختلف، پیاده روی بزرگ به سمت شمال­غربی را آغاز و پایگاه چریکی خود را در منطقه‌­ی شمالی و در استان شَن سی برپا ساختند. در خلال همین پیاده روی بزرگ بود که [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] تحت رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]] تجدید سازمان یافت و رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]] بر این حزب تثبیت شد.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>وی همزمان با شکست دادن جنگ سالاران مناطق جنوبی، همکاری با جنگ سالاران شمال را حفظ کرد. در ماه مارس سال 1926، و پس از خنثی شدن توطئه­‌ای علیه چیان کای­شِک، وی به مخالفت با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداخت و ارتش و دولت را از [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|نیروهای کمونیستی]] پاک­سازی و قدرت تام را در اختیار خود گرفت. در اوایل سال 1927، اختلافات [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|کومین ­تانگ]] و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] به حدی بالا گرفت که چیانگ پس از تصرف [[شانگهای]] که به محل تجمع نیروهای چپ تبدیل شده بود، دستور به قتل و عام [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] داد. در آوریل1927، با همکاری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و جناح چپ [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|حزب کومین ­تانگ]]، دولت چپگرایی را در ووخَن تشکیل شد. بدین ترتیب، در [[چین]] همزمان 3پایتخت وجود داشت. رژیم [[پکن]] که مورد تأیید نظام بین المللی بود، حکومت چپگرایان متشکل از [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|جناح چپ کومین ­تانگ]] و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در ووخَن و حکومت جناج راست کومین­تانگ در نانجینگ. با ایجاد اختلاف میان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] و جناح چپ کومین ­تانگ در ووخَن و فشارهای وارده از سوی نیروهای چیانگ، دولت چپ گرا در منطقه­‌ی ووخَن از هم پاشید و به این ترتیب در سال 1928تقریبا تمام [[چین]] دست کم به صورت اسمی، تحت کنترل چیانگ درآمد. در چنین شرایطی بود که چیانگ کای­شِک با تمام قوا و با هدف نابود کردن کمونیست­‌ها، مناطق تحت تصرف آن­ها در جنوب را یکی پس از دیگری تسخیر  و آن­ها را وادار به خروج از پایگاه‌­های خود در جنوب و شرق چین کرد. [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست‌­ها]]، در سال 1934، از پایگاه­‌های کوهستانی خود خارج و از سراسر چین و در چند مسیر مختلف، پیاده روی بزرگ به سمت شمال­غربی را آغاز و پایگاه چریکی خود را در منطقه‌­ی شمالی و در استان شَن سی برپا ساختند. در خلال همین پیاده روی بزرگ بود که [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] تحت رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]] تجدید سازمان یافت و رهبری [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین|مائو]] بر این حزب تثبیت شد.</div></td></tr> </table>

127.0.0.1 http://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1(%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DA%86%DB%8C%D9%86)&diff=19129&oldid=prev 2024-02-23T13:01:22Z

<p>The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l12">خط ۱۲:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱۲:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اگرچه حرکت چهارم ماه مه 1919 میلادی به عنوان واکنشی به شرایط تحمیل شده به [[چین]] براساس معاهده‌­ی وِرسای در پایان جنگ جهانی اول آغاز شد(در طول جنگ جهانی اول‌ دولت [[چین]] با توجه به قول نیروهای متفقین مبنی بر این که امتیازات انحصاری آلمان در استان شاندونگ در پایان جنگ به دولت چین باز خواهد گشت، از آنان حمایت کرده و در سال1917، رسما به آلمان اعلان جنگ داد؛ اما به علت بحران های داخلی مجبور شد به صورت سری با [[ژاپن]] نیز قرار دادی امضا کند که به موجب آن ادعای حاکمیت بر شاندونگ را پس بگیرد. پس از پایان جنگ و شکست متحدین و انعقاد معاهده ی ورسای، امتیازات آلمانی ها در استان شاندونگ به ژاپنی ها واگذار شد. در کنفرانس صلح پاریس در 1919، موضوع ادعای [[ژاپن]] نسبت به استان شاندونگ مورد تأیید قرار گرفت و قرار داد سری میان [[چین]] و ژاپن نیز برملا شد که واکنش های بسیاری در داخل چین به همراه داشت. در چهارم ماه می1919، حدود 3 هزار دانشجو از [[دانشگاه های مشهور چین|دانشگاه های مختلف پکن]] نسبت به وضعیت پیش آمده در میدان تیان آن من گردهم آمده و دست به اعتراض زدند. این اعتراضات بعدها به جنبش چهارم ماه می معروف شد)، ولی به زودی به تظاهراتی علیه شرایط حاکم بر این کشور تبدیل گردید. با بی اعتبار شدن فلسفه­‌ی لیبرالیسم غربی در میان روشنفکران چینی، آن­ها با در پیش گرفتن خط فکری رادیکالی، ایجاد تغییرات سیاسی را با تلاش زیاد دنبال کردند. این تلاش­‌ها، زمینه را برای بروز اختلافات فکری غیر قابل حل میان راست گرایان و چپ­ گرایان این کشور فراهم ساخت و [[تاریخ چین]] را در طول قرن بیستم تحت تأثیر قرار داد.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اگرچه حرکت چهارم ماه مه 1919 میلادی به عنوان واکنشی به شرایط تحمیل شده به [[چین]] براساس معاهده‌­ی وِرسای در پایان جنگ جهانی اول آغاز شد(در طول جنگ جهانی اول‌ دولت [[چین]] با توجه به قول نیروهای متفقین مبنی بر این که امتیازات انحصاری آلمان در استان شاندونگ در پایان جنگ به دولت چین باز خواهد گشت، از آنان حمایت کرده و در سال1917، رسما به آلمان اعلان جنگ داد؛ اما به علت بحران های داخلی مجبور شد به صورت سری با [[ژاپن]] نیز قرار دادی امضا کند که به موجب آن ادعای حاکمیت بر شاندونگ را پس بگیرد. پس از پایان جنگ و شکست متحدین و انعقاد معاهده ی ورسای، امتیازات آلمانی ها در استان شاندونگ به ژاپنی ها واگذار شد. در کنفرانس صلح پاریس در 1919، موضوع ادعای [[ژاپن]] نسبت به استان شاندونگ مورد تأیید قرار گرفت و قرار داد سری میان [[چین]] و ژاپن نیز برملا شد که واکنش های بسیاری در داخل چین به همراه داشت. در چهارم ماه می1919، حدود 3 هزار دانشجو از [[دانشگاه های مشهور چین|دانشگاه های مختلف پکن]] نسبت به وضعیت پیش آمده در میدان تیان آن من گردهم آمده و دست به اعتراض زدند. این اعتراضات بعدها به جنبش چهارم ماه می معروف شد)، ولی به زودی به تظاهراتی علیه شرایط حاکم بر این کشور تبدیل گردید. با بی اعتبار شدن فلسفه­‌ی لیبرالیسم غربی در میان روشنفکران چینی، آن­ها با در پیش گرفتن خط فکری رادیکالی، ایجاد تغییرات سیاسی را با تلاش زیاد دنبال کردند. این تلاش­‌ها، زمینه را برای بروز اختلافات فکری غیر قابل حل میان راست گرایان و چپ­ گرایان این کشور فراهم ساخت و [[تاریخ چین]] را در طول قرن بیستم تحت تأثیر قرار داد.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] با سازماندهی مجدد حزب کومین ­تانگ آن را برای بار دیگر در سال 1919 فعال ساخت و در دهه‌­ی1920، یک پایگاه انقلابی در جنوب [[چین]] به راه انداخت و تلاش کرد روابط خود را با جهان خارج تحکیم و ملت درهم شکسته‌­ی چین را متحد سازد. وی با کمک هم­فکرانش در سال 1921، دولت جنوبی [[چین]] را تأسیس و به رییس جمهوری دولت جنوبی برگزیده شد. او پس از سرخوردگی از دنیای کاپیتالیسم متوجه اتحاد جماهیر شوروی شده و وارد ائتلاف با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب نوپای کمونیست چین]] شد. در چنین شرایطی بود كه رقابت برای كسب قدرت میان ناسیونالیست‌­ها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در این کشور بالا گرفت. نابسامانی میان نیروهای انقلابی سبب شد تا اتحاد فرماندهان کومین ­تانگ در سال 1922 از هم فروپاشد و نظامیان در کانتون قدرت را در اختیار بگیرند. با توجه به اوضاع پیش آمده سون مجبور شد به [[شانگهای]] رفته و با نماینده­ی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] در [[چین]] بیانیه‌­ی مشترکی امضا کنند که به موجب آن طرفین بر ایجاد جبهه‌­ی اتحاد ملی تأکید نمودند. پس از صدور این بیانیه، حزب کومین تانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] هم­کاری خود را آغاز کردند. در آن زمان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست چین]] بسیار کوچک بود؛ به گونه‌­ای که در سال 1922تنها 300عضو داشت، اما توانست این رقم را در سال 1925به حدود 150هزار نفر برساند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات­ سِن]] در سال1923، چیانگ کای­شِک را برای گذراندن دوره‌­ی آموزش نظامی و مطالعه‌­ی سیاست حزبی و مدیریتی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] به مسکو اعزام کرد. وی پس از بازگشت از مسکو، اقدام به تأسیس آکادمی نظامی وامپوآ(Whampoa)نمود که در تربیت افسران نظامی وفادار به حزب کومین­ تانگ نقش مؤثری داشت.  </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] با سازماندهی مجدد حزب کومین ­تانگ آن را برای بار دیگر در سال 1919 فعال ساخت و در دهه‌­ی1920، یک پایگاه انقلابی در جنوب [[چین]] به راه انداخت و تلاش کرد روابط خود را با جهان خارج تحکیم و ملت درهم شکسته‌­ی چین را متحد سازد. وی با کمک هم­فکرانش در سال 1921، دولت جنوبی [[چین]] را تأسیس و به رییس جمهوری دولت جنوبی برگزیده شد. او پس از سرخوردگی از دنیای کاپیتالیسم متوجه اتحاد جماهیر شوروی شده و وارد ائتلاف با [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب نوپای کمونیست چین]] شد. در چنین شرایطی بود كه رقابت برای كسب قدرت میان ناسیونالیست‌­ها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|کمونیست­‌ها]] در این کشور بالا گرفت. نابسامانی میان نیروهای انقلابی سبب شد تا اتحاد فرماندهان کومین ­تانگ در سال 1922 از هم فروپاشد و نظامیان در کانتون قدرت را در اختیار بگیرند. با توجه به اوضاع پیش آمده سون مجبور شد به [[شانگهای]] رفته و با نماینده­ی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] در [[چین]] بیانیه‌­ی مشترکی امضا کنند که به موجب آن طرفین بر ایجاد جبهه‌­ی اتحاد ملی تأکید نمودند. پس از صدور این بیانیه، حزب کومین تانگ و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] هم­کاری خود را آغاز کردند. در آن زمان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست چین]] بسیار کوچک بود؛ به گونه‌­ای که در سال 1922تنها 300عضو داشت، اما توانست این رقم را در سال 1925به حدود 150هزار نفر برساند. [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات­ سِن]] در سال1923، چیانگ کای­شِک را برای گذراندن دوره‌­ی آموزش نظامی و مطالعه‌­ی سیاست حزبی و مدیریتی [[روسیه|اتحاد جماهیر شوروی]] به <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>مسکو<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>اعزام کرد. وی پس از بازگشت از مسکو، اقدام به تأسیس آکادمی نظامی وامپوآ(Whampoa)نمود که در تربیت افسران نظامی وفادار به حزب کومین­ تانگ نقش مؤثری داشت.  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>باتوجه به همکاری نزدیک [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین­ تانگ در این دوره، تعدادی از نیروها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|تشکیلات مخفی نظامی کمونیستی]] نیز در این پایگاه آموزش نظامی دیده و مخفیانه به گسترش شبکه­‌ی نظامی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداختند.  [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] که در سال 1925تلاش می­کرد با انجام مذاکره با فرماندهان شورشی شمال طرح پیمان ملی را پی ­ریزی کند، بر اثر سرطان در گذشت و چیان کای­شِک(Qian Kay-Shek) قدرت را در[[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|(حزب کومین ­تانگ)]] در اختیار گرفت و توانست با سازماندهی نیروهای ملی تحت یك نقشه­‌ی نظامی معروف به اردوکشی به شمال در تابستان سال 1925، شورشیان مناطق شمالی را سرکوب كرده و موقعیت ملی گرایان را تثبیت نماید و اغلب مناطق جنوبی و مرکزی [[چین]] را تحت فرمان خود در آورد.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>باتوجه به همکاری نزدیک [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] و حزب کومین­ تانگ در این دوره، تعدادی از نیروها و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|تشکیلات مخفی نظامی کمونیستی]] نیز در این پایگاه آموزش نظامی دیده و مخفیانه به گسترش شبکه­‌ی نظامی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] پرداختند.  [[سون یات سن، بنیانگذار جمهوری چین|سون یات ­سِن]] که در سال 1925تلاش می­کرد با انجام مذاکره با فرماندهان شورشی شمال طرح پیمان ملی را پی ­ریزی کند، بر اثر سرطان در گذشت و چیان کای­شِک(Qian Kay-Shek) قدرت را در[[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو|(حزب کومین ­تانگ)]] در اختیار گرفت و توانست با سازماندهی نیروهای ملی تحت یك نقشه­‌ی نظامی معروف به اردوکشی به شمال در تابستان سال 1925، شورشیان مناطق شمالی را سرکوب كرده و موقعیت ملی گرایان را تثبیت نماید و اغلب مناطق جنوبی و مرکزی [[چین]] را تحت فرمان خود در آورد.</div></td></tr> </table>

127.0.0.1