رادیو در چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۰

2025-11-25T12:00:27Z

Setayesh در ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۰

2024-12-14T07:30:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۰
خط ۱:		خط ۱:

	نخستین ایستگاه پخش برنامه‌های رادیویی در [[چین]]، در تاریخ 23 ژانویه سال 1923 میلادی توسط یک روزنامه نگار آمریکایی به نام اوسبُرن(E.G. Osborn)در شهر [[شانگهای]] راه اندازی شد. از این ایستگاه هر شب یک ساعت برنامه که عمدتا شامل [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و کمی هم اخبار داخلی و خارجی بود پخش می‌شد که افزون بر [[شانگهای]] در برخی از شهرهای مهم دیگر نیز شنیده می‌شد. مؤسس این ایستگاه، سپس با همکاری یکی از تجار محلی اقدام به وارد کردن دستگاه‌های رادیوی ساخت [[آمریکا]] برای مشتریان نمود که در مدت اندکی بیش از 500 دستگاه رادیو به فروش رفته و مورد استقبال مردم واقع شد. این ایستگاه صرفا چند ماه به کار خود ادامه داده و به خاطر کمبود منابع [[مالی]] فعالیت آن متوقف گردید. به دنبال این حادثه دومین ایستگاه رادیویی در 15ماه مه سال1924 یک شرکت دیگر آمریکایی به نام کارول(Carol) با همکاری یک [[مطبوعات در چین\|روزنامه محلی]] به نام شِن بائو(Shen Bao)فعالیت خود را آغاز کرد و با ایجاد شبکه‌ای از استودیوها در سطح شهر [[شانگهای]]، برنامه‌های تولیدی این استودیوها را پخش می‌کرد. تا این سال ~~[[قوه مجريه چین\|~~دولت چین]] قانون و مقررات خاصی برای تأسیس ایستگاه‌های رادیویی توسط بخش خصوصی تدوین نکرده بود. لذا، در ماه اوت سال1924 نخستین قانون راه اندازی ایستگاه‌های رادیویی از سوی دولت تصویب و برای اجرا در اختیار متقاضیان قرار گرفت.		نخستین ایستگاه پخش برنامه‌های رادیویی در [[چین]]، در تاریخ 23 ژانویه سال 1923 میلادی توسط یک روزنامه نگار آمریکایی به نام اوسبُرن(E.G. Osborn)در شهر [[شانگهای]] راه اندازی شد. از این ایستگاه هر شب یک ساعت برنامه که عمدتا شامل [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و کمی هم اخبار داخلی و خارجی بود پخش می‌شد که افزون بر [[شانگهای]] در برخی از شهرهای مهم دیگر نیز شنیده می‌شد. مؤسس این ایستگاه، سپس با همکاری یکی از تجار محلی اقدام به وارد کردن دستگاه‌های رادیوی ساخت [[آمریکا]] برای مشتریان نمود که در مدت اندکی بیش از 500 دستگاه رادیو به فروش رفته و مورد استقبال مردم واقع شد. این ایستگاه صرفا چند ماه به کار خود ادامه داده و به خاطر کمبود منابع [[مالی]] فعالیت آن متوقف گردید. به دنبال این حادثه دومین ایستگاه رادیویی در 15ماه مه سال1924 یک شرکت دیگر آمریکایی به نام کارول(Carol) با همکاری یک [[مطبوعات در چین\|روزنامه محلی]] به نام شِن بائو(Shen Bao)فعالیت خود را آغاز کرد و با ایجاد شبکه‌ای از استودیوها در سطح شهر [[شانگهای]]، برنامه‌های تولیدی این استودیوها را پخش می‌کرد. تا این سال دولت چین قانون و مقررات خاصی برای تأسیس ایستگاه‌های رادیویی توسط بخش خصوصی تدوین نکرده بود. لذا، در ماه اوت سال1924 نخستین قانون راه اندازی ایستگاه‌های رادیویی از سوی دولت تصویب و برای اجرا در اختیار متقاضیان قرار گرفت.

	نخستین ایستگاه رادیویی که توسط یک فرد چینی راه اندازی شد، متعلق به شرکت سون سون(Sun Sun)بود که در ماه مارس سال1927 در ساختمان این شرکت کار خود را آغاز کرد. این ایستگاه روزانه 6 ساعت برنامه پخش می کرد. پخش برنامه این ایستگاه نیز پس از دو سال و نیم فعالیت متوقف شد<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1307-1308</ref>.		نخستین ایستگاه رادیویی که توسط یک فرد چینی راه اندازی شد، متعلق به شرکت سون سون(Sun Sun)بود که در ماه مارس سال1927 در ساختمان این شرکت کار خود را آغاز کرد. این ایستگاه روزانه 6 ساعت برنامه پخش می کرد. پخش برنامه این ایستگاه نیز پس از دو سال و نیم فعالیت متوقف شد.

	=== [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|تأسیس نخستین ایستگاه رادیویی دولتی]] ===		=== [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|تأسیس نخستین ایستگاه رادیویی دولتی]] ===
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	با آغاز جنگ داخلی و تجاوز ژاپن به چین، [[شانگهای]] رونق اقتصادی گذشته خود را از دست داد و در نتیجه [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] نیز یکی پس از دیگری فعالیت خود را متوقف کردند. این وضعیت با شکست ژاپن در سال 1945و پایان جنگ تغییر کرد و در پایان سال 1946 تعداد ایستگاه‌های رادیویی به بیش از 100 مورد رسید. در ماه مه همان سال دولت ملی مستقر در نَنجینگ برای سر و سامان دادن به ایستگاه‌های رادیویی غیر دولتی، و پایان دادن به هرج و مرج موجود در این زمینه، دومین قانون را در این خصوص تصویب و ابلاغ کرد. با اجرای این قانون و محدودیت‌هایی که اعمال شد، تنها 22 ایستگاه مجوز ادامه فعالیت یافته و این تعداد در ماه مه سال 1947 به 19 ایستگاه و در آستانه پیروزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] بر [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو\|دولت ملی کومین تانگ]]، تعداد ایستگاه‌های پخش رادیویی باز هم کاهش پیدا کرد<ref>برگرفته از https://www.radiomuseum.org/</ref>.		با آغاز جنگ داخلی و تجاوز ژاپن به چین، [[شانگهای]] رونق اقتصادی گذشته خود را از دست داد و در نتیجه [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] نیز یکی پس از دیگری فعالیت خود را متوقف کردند. این وضعیت با شکست ژاپن در سال 1945و پایان جنگ تغییر کرد و در پایان سال 1946 تعداد ایستگاه‌های رادیویی به بیش از 100 مورد رسید. در ماه مه همان سال دولت ملی مستقر در نَنجینگ برای سر و سامان دادن به ایستگاه‌های رادیویی غیر دولتی، و پایان دادن به هرج و مرج موجود در این زمینه، دومین قانون را در این خصوص تصویب و ابلاغ کرد. با اجرای این قانون و محدودیت‌هایی که اعمال شد، تنها 22 ایستگاه مجوز ادامه فعالیت یافته و این تعداد در ماه مه سال 1947 به 19 ایستگاه و در آستانه پیروزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] بر [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو\|دولت ملی کومین تانگ]]، تعداد ایستگاه‌های پخش رادیویی باز هم کاهش پیدا کرد<ref>برگرفته از https://www.radiomuseum.org/</ref>.

	با آزاد شدن شهر [[شانگهای]] توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|نیروهای کمونیستی]]، ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] آغاز به کار نموده و سایر ایستگاه‌های خصوصی تحت نظارت و کنترل قرار گرفتند. در اکتبر سال 1952، شانزده ایستگاه بخش خصوصی در هم ادغام و تحت نظارت ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] قرار گرفت و در سپتامبر سال 1953، این دو سازمان در هم ادغام گردیده و ایستگاه خلق [[شانگهای]] تنها [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|ایستگاه فعال رادیویی]] در این شهر شد<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1308-1310</ref>.		با آزاد شدن شهر [[شانگهای]] توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|نیروهای کمونیستی]]، ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] آغاز به کار نموده و سایر ایستگاه‌های خصوصی تحت نظارت و کنترل قرار گرفتند. در اکتبر سال 1952، شانزده ایستگاه بخش خصوصی در هم ادغام و تحت نظارت ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] قرار گرفت و در سپتامبر سال 1953، این دو سازمان در هم ادغام گردیده و ایستگاه خلق [[شانگهای]] تنها [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|ایستگاه فعال رادیویی]] در این شهر شد.
	===[[وضعیت کنونی ایستگاه های رادیویی در چین\|وضعیت کنونی ایستگاه‌های رادیویی]]===		===[[وضعیت کنونی ایستگاه های رادیویی در چین\|وضعیت کنونی ایستگاه‌های رادیویی]]===
	پس از تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال 1949، و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حاکمیت حزب کمونیست]] بر این کشور، [[وضعیت کنونی ایستگاه های رادیویی در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] در [[چین\|سراسر چین]] توسعه یافته و در مناطق مختلف شبکه‌های رادیویی با هدف تبلیغ ایده‌ها و [[ایدئولوژی کمونیستی]] و سیاست‌ها دولت آغاز به کار کردند. تمام این ایستگاه‌ها و برنامه‌های آنها با نظارت و کنترل مستقیم حزب و دولت فعالیت کرده و به سخنگوی حزب و مدافع سیاست‌ها دولت تبدیل شدند. پس از اجرای اصلاحات در اواخر دهه 1970، [[رادیو در چین\|شبکه‌های رادیویی]] نیز متحول شده و برنامه‌های آنها براساس نیاز اقتصاد بازار شکل گرفت.		پس از تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال 1949، و [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حاکمیت حزب کمونیست]] بر این کشور، [[وضعیت کنونی ایستگاه های رادیویی در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] در [[چین\|سراسر چین]] توسعه یافته و در مناطق مختلف شبکه‌های رادیویی با هدف تبلیغ ایده‌ها و [[ایدئولوژی کمونیستی]] و سیاست‌ها دولت آغاز به کار کردند. تمام این ایستگاه‌ها و برنامه‌های آنها با نظارت و کنترل مستقیم حزب و دولت فعالیت کرده و به سخنگوی حزب و مدافع سیاست‌ها دولت تبدیل شدند. پس از اجرای اصلاحات در اواخر دهه 1970، [[رادیو در چین\|شبکه‌های رادیویی]] نیز متحول شده و برنامه‌های آنها براساس نیاز اقتصاد بازار شکل گرفت.
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	[https://www.stats.gov.cn/ رادیو بین المللی چین] که در سال 1947 رسما تأسیس شد، امروزه اکثر نقاط دنیا را تحت پوشش خود دارد. این ایستگاه رادیویی روزانه 1520 ساعت برنامه به 61 زبان خارجی و 5 زبان محلی چینی پخش می‌کند. این رادیو دارای 30 دفتر تهیه خبر در خارج از کشور بوده و برنامه‌های آن از بیش از 50 موج کوتاه جهت پوشش دادن به تمام دنیا پخش می‌شود. صدای این رادیو از موج اِف اِم و [[اینترنت در چین\|اینترنت]] نیز قابل شنیدن است<ref name=":2">برگرفته از https://www.stats.gov.cn/</ref>.		[https://www.stats.gov.cn/ رادیو بین المللی چین] که در سال 1947 رسما تأسیس شد، امروزه اکثر نقاط دنیا را تحت پوشش خود دارد. این ایستگاه رادیویی روزانه 1520 ساعت برنامه به 61 زبان خارجی و 5 زبان محلی چینی پخش می‌کند. این رادیو دارای 30 دفتر تهیه خبر در خارج از کشور بوده و برنامه‌های آن از بیش از 50 موج کوتاه جهت پوشش دادن به تمام دنیا پخش می‌شود. صدای این رادیو از موج اِف اِم و [[اینترنت در چین\|اینترنت]] نیز قابل شنیدن است<ref name=":2">برگرفته از https://www.stats.gov.cn/</ref>.

	رادیو [[پکن]] نیز در بیشتر استان‌ها و مناطق خود مختار و در [[ژاپن]]، آمریکا، فرانسه، یوگسلاوی، پاکستان، مکزیک، آلمان، [[مصر]]، تایلند، و هنگ کنگ دفتر دارد. در سال 1990 ، بیش از 209/5 میلیون گیرنده [[رادیو در چین\|رادیو]] در [[چین\|سرتاسر چین]] وجود داشته است<ref name=":0">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>. این [[رادیو در چین\|رادیو]] از نظر زمان پخش و تعداد زبان‌هایی که برنامه پخش می‌کند، در میان ایستگاه‌های رادیویی جهان (برای خارجیان) مقام سوم را کسب کرده است<ref>برگرفته از http://www.china.org.cn/</ref>. در هفدهم ماه آوریل سال 2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی چین در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد<ref>چهارمین خبرنامه رایزنی فرهنگی ج.ا.ایران در پکن ، 91</ref>~~<ref>سابقی، علی محمد(1392)~~. جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1310-1311</ref>		رادیو [[پکن]] نیز در بیشتر استان‌ها و مناطق خود مختار و در [[ژاپن]]، آمریکا، فرانسه، یوگسلاوی، پاکستان، مکزیک، آلمان، [[مصر]]، تایلند، و هنگ کنگ دفتر دارد. در سال 1990 ، بیش از 209/5 میلیون گیرنده [[رادیو در چین\|رادیو]] در [[چین\|سرتاسر چین]] وجود داشته است<ref name=":0">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>. این [[رادیو در چین\|رادیو]] از نظر زمان پخش و تعداد زبان‌هایی که برنامه پخش می‌کند، در میان ایستگاه‌های رادیویی جهان (برای خارجیان) مقام سوم را کسب کرده است<ref>برگرفته از http://www.china.org.cn/</ref>. در هفدهم ماه آوریل سال 2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی چین در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد<ref>چهارمین خبرنامه رایزنی فرهنگی ج.ا.ایران در پکن ، 91</ref>.
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[رادیو و تلویزیون در زیمبابوه]]؛ [[رادیو و تلویزیون در کانادا]]؛ [[رادیو در روسیه]]؛ [[رادیو در افغانستان]]؛ [[رادیو در تونس]]؛ [[رادیو در ژاپن]]؛ [[رادیو در کوبا]]؛ [[رادیو در لبنان]]؛ [[رادیو در مصر]]؛ [[رادیو در سنگال]]؛ [[رادیو در آرژانتین]]؛ [[رادیو در فرانسه]]؛ [[رادیو در مالی]]؛ [[رادیو در سودان]]؛ [[رادیو در ساحل عاج]]؛ [[رادیو در اسپانیا]]؛ [[رادیو در اردن]]؛ [[رادیو در اتیوپی]]؛ [[رادیو در سیرالئون]]؛ [[رادیو در قطر]]؛ [[تلویزیون در روسیه]]؛ [[تلویزیون در افغانستان]]؛ [[تلویزیون در تونس]]؛ [[تلویزیون در ژاپن]]؛ [[تلویزیون در کوبا]]؛ [[تلویزیون در لبنان]]؛ [[تلویزیون در مصر]]؛ [[تلویزیون در چین]]؛ [[تلویزیون در سنگال]]؛ [[تلویزیون در آرژانتین]]؛ [[تلویزیون در فرانسه]]؛ [[تلویزیون در مالی]]؛ [[تلویزیون در سودان]]؛ [[تلویزیون در ساحل عاج]]؛ [[تلویزیون در اوکراین]]؛ [[تلویزیون در اسپانیا]]؛ [[تلویزیون در اردن]]؛ [[تلویزیون در اتیوپی]]؛ [[تلویزیون در سیرالئون]]؛ [[تلویزیون در قطر]]		[[رادیو و تلویزیون در زیمبابوه]]؛ [[رادیو و تلویزیون در کانادا]]؛ [[رادیو در روسیه]]؛ [[رادیو در افغانستان]]؛ [[رادیو در تونس]]؛ [[رادیو در ژاپن]]؛ [[رادیو در کوبا]]؛ [[رادیو در لبنان]]؛ [[رادیو در مصر]]؛ [[رادیو در سنگال]]؛ [[رادیو در آرژانتین]]؛ [[رادیو در فرانسه]]؛ [[رادیو در مالی]]؛ [[رادیو در سودان]]؛ [[رادیو در ساحل عاج]]؛ [[رادیو در اسپانیا]]؛ [[رادیو در اردن]]؛ [[رادیو در اتیوپی]]؛ [[رادیو در سیرالئون]]؛ [[رادیو در قطر]]؛ [[تلویزیون در روسیه]]؛ [[تلویزیون در افغانستان]]؛ [[تلویزیون در تونس]]؛ [[تلویزیون در ژاپن]]؛ [[تلویزیون در کوبا]]؛ [[تلویزیون در لبنان]]؛ [[تلویزیون در مصر]]؛ [[تلویزیون در چین]]؛ [[تلویزیون در سنگال]]؛ [[تلویزیون در آرژانتین]]؛ [[تلویزیون در فرانسه]]؛ [[تلویزیون در مالی]]؛ [[تلویزیون در سودان]]؛ [[تلویزیون در ساحل عاج]]؛ [[تلویزیون در اوکراین]]؛ [[تلویزیون در اسپانیا]]؛ [[تلویزیون در اردن]]؛ [[تلویزیون در اتیوپی]]؛ [[تلویزیون در سیرالئون]]؛ [[تلویزیون در قطر]]
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1307-1311.

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
	[[رده:رادیو و تلویزیون]]		[[رده:رادیو و تلویزیون]]

Mahsa در ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۵

2024-08-09T19:45:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۵
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	[https://www.stats.gov.cn/ رادیو بین المللی چین] که در سال 1947 رسما تأسیس شد، امروزه اکثر نقاط دنیا را تحت پوشش خود دارد. این ایستگاه رادیویی روزانه 1520 ساعت برنامه به 61 زبان خارجی و 5 زبان محلی چینی پخش می‌کند. این رادیو دارای 30 دفتر تهیه خبر در خارج از کشور بوده و برنامه‌های آن از بیش از 50 موج کوتاه جهت پوشش دادن به تمام دنیا پخش می‌شود. صدای این رادیو از موج اِف اِم و [[اینترنت در چین\|اینترنت]] نیز قابل شنیدن است<ref name=":2">برگرفته از https://www.stats.gov.cn/</ref>.		[https://www.stats.gov.cn/ رادیو بین المللی چین] که در سال 1947 رسما تأسیس شد، امروزه اکثر نقاط دنیا را تحت پوشش خود دارد. این ایستگاه رادیویی روزانه 1520 ساعت برنامه به 61 زبان خارجی و 5 زبان محلی چینی پخش می‌کند. این رادیو دارای 30 دفتر تهیه خبر در خارج از کشور بوده و برنامه‌های آن از بیش از 50 موج کوتاه جهت پوشش دادن به تمام دنیا پخش می‌شود. صدای این رادیو از موج اِف اِم و [[اینترنت در چین\|اینترنت]] نیز قابل شنیدن است<ref name=":2">برگرفته از https://www.stats.gov.cn/</ref>.

	رادیو [[پکن]] نیز در بیشتر استان‌ها و مناطق خود مختار و در [[ژاپن]]، آمریکا، فرانسه، یوگسلاوی، پاکستان، مکزیک، آلمان، [[مصر]]، تایلند، و هنگ کنگ دفتر دارد. در سال 1990 ، بیش از 209/5 میلیون گیرنده [[رادیو در چین\|رادیو]] در [[چین\|سرتاسر چین]] وجود داشته است<ref name=":0">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>. این [[رادیو در چین\|رادیو]] از نظر زمان پخش و تعداد زبان‌هایی که برنامه پخش می‌کند، در میان ایستگاه‌های رادیویی جهان (برای خارجیان) مقام سوم را کسب کرده است<ref>برگرفته از http://www.china.org.cn/</ref> .در هفدهم ماه آوریل سال 2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی چین در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد<ref>چهارمین خبرنامه رایزنی فرهنگی ج.ا.ایران در پکن ، 91</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1310-1311</ref>		رادیو [[پکن]] نیز در بیشتر استان‌ها و مناطق خود مختار و در [[ژاپن]]، آمریکا، فرانسه، یوگسلاوی، پاکستان، مکزیک، آلمان، [[مصر]]، تایلند، و هنگ کنگ دفتر دارد. در سال 1990 ، بیش از 209/5 میلیون گیرنده [[رادیو در چین\|رادیو]] در [[چین\|سرتاسر چین]] وجود داشته است<ref name=":0">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>. این [[رادیو در چین\|رادیو]] از نظر زمان پخش و تعداد زبان‌هایی که برنامه پخش می‌کند، در میان ایستگاه‌های رادیویی جهان (برای خارجیان) مقام سوم را کسب کرده است<ref>برگرفته از http://www.china.org.cn/</ref>. در هفدهم ماه آوریل سال 2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی چین در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد<ref>چهارمین خبرنامه رایزنی فرهنگی ج.ا.ایران در پکن ، 91</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1310-1311</ref>
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[رادیو و تلویزیون در زیمبابوه]]؛ [[رادیو و تلویزیون در کانادا]]؛ [[رادیو در روسیه]]؛ [[رادیو در افغانستان]]؛ [[رادیو در تونس]]؛ [[رادیو در ژاپن]]؛ [[رادیو در کوبا]]؛ [[رادیو در لبنان]]؛ [[رادیو در مصر]]؛ [[رادیو در سنگال]]؛ [[رادیو در آرژانتین]]؛ [[رادیو در فرانسه]]؛ [[رادیو در مالی]]؛ [[رادیو در سودان]]؛ [[رادیو در ساحل عاج]]؛ [[رادیو در اسپانیا]]؛ [[رادیو در اردن]]؛ [[رادیو در اتیوپی]]؛ [[رادیو در سیرالئون]]؛ [[رادیو در قطر]]؛ [[تلویزیون در روسیه]]؛ [[تلویزیون در افغانستان]]؛ [[تلویزیون در تونس]]؛ [[تلویزیون در ژاپن]]؛ [[تلویزیون در کوبا]]؛ [[تلویزیون در لبنان]]؛ [[تلویزیون در مصر]]؛ [[تلویزیون در چین]]؛ [[تلویزیون در سنگال]]؛ [[تلویزیون در آرژانتین]]؛ [[تلویزیون در فرانسه]]؛ [[تلویزیون در مالی]]؛ [[تلویزیون در سودان]]؛ [[تلویزیون در ساحل عاج]]؛ [[تلویزیون در اوکراین]]؛ [[تلویزیون در اسپانیا]]؛ [[تلویزیون در اردن]]؛ [[تلویزیون در اتیوپی]]؛ [[تلویزیون در سیرالئون]]؛ [[تلویزیون در قطر]]		[[رادیو و تلویزیون در زیمبابوه]]؛ [[رادیو و تلویزیون در کانادا]]؛ [[رادیو در روسیه]]؛ [[رادیو در افغانستان]]؛ [[رادیو در تونس]]؛ [[رادیو در ژاپن]]؛ [[رادیو در کوبا]]؛ [[رادیو در لبنان]]؛ [[رادیو در مصر]]؛ [[رادیو در سنگال]]؛ [[رادیو در آرژانتین]]؛ [[رادیو در فرانسه]]؛ [[رادیو در مالی]]؛ [[رادیو در سودان]]؛ [[رادیو در ساحل عاج]]؛ [[رادیو در اسپانیا]]؛ [[رادیو در اردن]]؛ [[رادیو در اتیوپی]]؛ [[رادیو در سیرالئون]]؛ [[رادیو در قطر]]؛ [[تلویزیون در روسیه]]؛ [[تلویزیون در افغانستان]]؛ [[تلویزیون در تونس]]؛ [[تلویزیون در ژاپن]]؛ [[تلویزیون در کوبا]]؛ [[تلویزیون در لبنان]]؛ [[تلویزیون در مصر]]؛ [[تلویزیون در چین]]؛ [[تلویزیون در سنگال]]؛ [[تلویزیون در آرژانتین]]؛ [[تلویزیون در فرانسه]]؛ [[تلویزیون در مالی]]؛ [[تلویزیون در سودان]]؛ [[تلویزیون در ساحل عاج]]؛ [[تلویزیون در اوکراین]]؛ [[تلویزیون در اسپانیا]]؛ [[تلویزیون در اردن]]؛ [[تلویزیون در اتیوپی]]؛ [[تلویزیون در سیرالئون]]؛ [[تلویزیون در قطر]]

Mahsa در ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۲

2024-08-09T19:42:49Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۲۴

2024-08-08T20:24:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۲۴
خط ۱:		خط ۱:

	نخستین ایستگاه پخش برنامه‌های رادیویی در [[چین]]، در تاریخ 23 ژانویه سال 1923 میلادی توسط یک روزنامه نگار آمریکایی به نام اوسبُرن(E.G. Osborn)در شهر [[شانگهای]] راه اندازی شد. از این ایستگاه هر شب یک ساعت برنامه که عمدتا شامل [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و کمی هم اخبار داخلی و خارجی بود پخش می‌شد که افزون بر [[شانگهای]] در برخی از شهرهای مهم دیگر نیز شنیده می‌شد. مؤسس این ایستگاه، سپس با همکاری یکی از تجار محلی اقدام به وارد کردن دستگاه‌های رادیوی ساخت [[آمریکا]] برای مشتریان نمود که در مدت اندکی بیش از 500 دستگاه رادیو به فروش رفته و مورد استقبال مردم واقع شد. این ایستگاه صرفا چند ماه به کار خود ادامه داده و به خاطر کمبود منابع [[مالی]] فعالیت آن متوقف گردید. به دنبال این حادثه دومین ~~[[رادیو در چین\|~~ایستگاه رادیویی]] در 15ماه مه سال1924 یک شرکت دیگر آمریکایی به نام کارول(Carol) با همکاری یک [[مطبوعات در چین\|روزنامه محلی]] به نام شِن بائو(Shen Bao)فعالیت خود را آغاز کرد و با ایجاد شبکه‌ای از استودیوها در سطح شهر [[شانگهای]]، برنامه‌های تولیدی این استودیوها را پخش می‌کرد. تا این سال [[قوه مجريه چین\|دولت چین]] قانون و مقررات خاصی برای تأسیس ~~[[رادیو در چین\|~~ایستگاه‌های رادیویی]] توسط بخش خصوصی تدوین نکرده بود. لذا، در ماه اوت سال1924 نخستین قانون راه اندازی ~~[[رادیو در چین\|~~ایستگاه‌های رادیویی]] از سوی دولت تصویب و برای اجرا در اختیار متقاضیان قرار گرفت.		نخستین ایستگاه پخش برنامه‌های رادیویی در [[چین]]، در تاریخ 23 ژانویه سال 1923 میلادی توسط یک روزنامه نگار آمریکایی به نام اوسبُرن(E.G. Osborn)در شهر [[شانگهای]] راه اندازی شد. از این ایستگاه هر شب یک ساعت برنامه که عمدتا شامل [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و کمی هم اخبار داخلی و خارجی بود پخش می‌شد که افزون بر [[شانگهای]] در برخی از شهرهای مهم دیگر نیز شنیده می‌شد. مؤسس این ایستگاه، سپس با همکاری یکی از تجار محلی اقدام به وارد کردن دستگاه‌های رادیوی ساخت [[آمریکا]] برای مشتریان نمود که در مدت اندکی بیش از 500 دستگاه رادیو به فروش رفته و مورد استقبال مردم واقع شد. این ایستگاه صرفا چند ماه به کار خود ادامه داده و به خاطر کمبود منابع [[مالی]] فعالیت آن متوقف گردید. به دنبال این حادثه دومین ایستگاه رادیویی در 15ماه مه سال1924 یک شرکت دیگر آمریکایی به نام کارول(Carol) با همکاری یک [[مطبوعات در چین\|روزنامه محلی]] به نام شِن بائو(Shen Bao)فعالیت خود را آغاز کرد و با ایجاد شبکه‌ای از استودیوها در سطح شهر [[شانگهای]]، برنامه‌های تولیدی این استودیوها را پخش می‌کرد. تا این سال [[قوه مجريه چین\|دولت چین]] قانون و مقررات خاصی برای تأسیس ایستگاه‌های رادیویی توسط بخش خصوصی تدوین نکرده بود. لذا، در ماه اوت سال1924 نخستین قانون راه اندازی ایستگاه‌های رادیویی از سوی دولت تصویب و برای اجرا در اختیار متقاضیان قرار گرفت.

	نخستین ~~[[رادیو در چین\|~~ایستگاه رادیویی]] که توسط یک فرد چینی راه اندازی شد، متعلق به شرکت سون سون(Sun Sun)بود که در ماه مارس سال1927 در ساختمان این شرکت کار خود را آغاز کرد. این ایستگاه روزانه 6 ساعت برنامه پخش می کرد. پخش برنامه این ایستگاه نیز پس از دو سال و نیم فعالیت متوقف شد.		نخستین ایستگاه رادیویی که توسط یک فرد چینی راه اندازی شد، متعلق به شرکت سون سون(Sun Sun)بود که در ماه مارس سال1927 در ساختمان این شرکت کار خود را آغاز کرد. این ایستگاه روزانه 6 ساعت برنامه پخش می کرد. پخش برنامه این ایستگاه نیز پس از دو سال و نیم فعالیت متوقف شد.
	===[[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|تأسیس نخستین ایستگاه رادیویی دولتی]]===
			=== [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|تأسیس نخستین ایستگاه رادیویی دولتی]] ===
	[[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|نخستین ایستگاه رادیویی دولتی]] که در تاریخ 9ماه مارس سال1935توسط [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو\|دولت ملی(کومین تانگ)]] راه اندازی شد، ایستگاه پخش رادیویی [[شانگهای]] نام داشت که با خرید ایستگاه رادیویی که توسط خبرگزاری رویتر و شرکت میلینگتون دایر شده بود، فعالیت خود را آغاز کرد. پس از آن شهردار [[شانگهای]] 5 ایستگاه رادیویی دیگر را ایجاد نمود.		[[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|نخستین ایستگاه رادیویی دولتی]] که در تاریخ 9ماه مارس سال1935توسط [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو\|دولت ملی(کومین تانگ)]] راه اندازی شد، ایستگاه پخش رادیویی [[شانگهای]] نام داشت که با خرید ایستگاه رادیویی که توسط خبرگزاری رویتر و شرکت میلینگتون دایر شده بود، فعالیت خود را آغاز کرد. پس از آن شهردار [[شانگهای]] 5 ایستگاه رادیویی دیگر را ایجاد نمود.

خط ۲۰:		خط ۲۱:
	[https://www.stats.gov.cn/ رادیو بین المللی چین] که در سال 1947 رسما تأسیس شد، امروزه اکثر نقاط دنیا را تحت پوشش خود دارد. این ایستگاه رادیویی روزانه 1520 ساعت برنامه به 61 زبان خارجی و 5 زبان محلی چینی پخش می‌کند. این رادیو دارای 30 دفتر تهیه خبر در خارج از کشور بوده و برنامه‌های آن از بیش از 50 موج کوتاه جهت پوشش دادن به تمام دنیا پخش می‌شود. صدای این رادیو از موج اِف اِم و [[اینترنت در چین\|اینترنت]] نیز قابل شنیدن است<ref name=":2">https://www.stats.gov.cn/</ref>.		[https://www.stats.gov.cn/ رادیو بین المللی چین] که در سال 1947 رسما تأسیس شد، امروزه اکثر نقاط دنیا را تحت پوشش خود دارد. این ایستگاه رادیویی روزانه 1520 ساعت برنامه به 61 زبان خارجی و 5 زبان محلی چینی پخش می‌کند. این رادیو دارای 30 دفتر تهیه خبر در خارج از کشور بوده و برنامه‌های آن از بیش از 50 موج کوتاه جهت پوشش دادن به تمام دنیا پخش می‌شود. صدای این رادیو از موج اِف اِم و [[اینترنت در چین\|اینترنت]] نیز قابل شنیدن است<ref name=":2">https://www.stats.gov.cn/</ref>.

	رادیو [[پکن]] نیز در بیشتر استان‌ها و مناطق خود مختار و در [[ژاپن]]، آمریکا، فرانسه، یوگسلاوی، پاکستان، مکزیک، آلمان، [[مصر]]، تایلند، و هنگ کنگ دفتر دارد. در سال 1990 ، بیش از 209/5 میلیون گیرنده [[رادیو در چین\|رادیو]] در [[چین\|سرتاسر چین]] وجود داشته است<ref name=":0">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>. این [[رادیو در چین\|رادیو]] از نظر زمان پخش و تعداد زبان‌هایی که برنامه پخش می‌کند، در میان ایستگاه‌های رادیویی جهان (برای خارجیان) مقام سوم را کسب کرده است<ref>http://www.china.org.cn/</ref> .در هفدهم ماه آوریل سال 2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی چین در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد<ref>چهارمین خبرنامه رایزنی فرهنگی ج.ا.ایران در پکن ، 91</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>		رادیو [[پکن]] نیز در بیشتر استان‌ها و مناطق خود مختار و در [[ژاپن]]، آمریکا، فرانسه، یوگسلاوی، پاکستان، مکزیک، آلمان، [[مصر]]، تایلند، و هنگ کنگ دفتر دارد. در سال 1990 ، بیش از 209/5 میلیون گیرنده [[رادیو در چین\|رادیو]] در [[چین\|سرتاسر چین]] وجود داشته است<ref name=":0">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>. این [[رادیو در چین\|رادیو]] از نظر زمان پخش و تعداد زبان‌هایی که برنامه پخش می‌کند، در میان ایستگاه‌های رادیویی جهان (برای خارجیان) مقام سوم را کسب کرده است<ref>http://www.china.org.cn/</ref> .در هفدهم ماه آوریل سال 2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی چین در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد<ref>چهارمین خبرنامه رایزنی فرهنگی ج.ا.ایران در پکن ، 91</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].</ref>
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[رادیو و تلویزیون در زیمبابوه]]؛ [[رادیو و تلویزیون در کانادا]]؛ [[رادیو در روسیه]]؛ [[رادیو در افغانستان]]؛ [[رادیو در تونس]]؛ [[رادیو در ژاپن]]؛ [[رادیو در کوبا]]؛ [[رادیو در لبنان]]؛ [[رادیو در مصر]]؛ [[رادیو در سنگال]]؛ [[رادیو در آرژانتین]]؛ [[رادیو در فرانسه]]؛ [[رادیو در مالی]]؛ [[رادیو در سودان]]؛ [[رادیو در ساحل عاج]]؛ [[رادیو در اسپانیا]]؛ [[رادیو در اردن]]؛ [[رادیو در اتیوپی]]؛ [[رادیو در سیرالئون]]؛ [[رادیو در قطر]]؛ [[تلویزیون در روسیه]]؛ [[تلویزیون در افغانستان]]؛ [[تلویزیون در تونس]]؛ [[تلویزیون در ژاپن]]؛ [[تلویزیون در کوبا]]؛ [[تلویزیون در لبنان]]؛ [[تلویزیون در مصر]]؛ [[تلویزیون در چین]]؛ [[تلویزیون در سنگال]]؛ [[تلویزیون در آرژانتین]]؛ [[تلویزیون در فرانسه]]؛ [[تلویزیون در مالی]]؛ [[تلویزیون در سودان]]؛ [[تلویزیون در ساحل عاج]]؛ [[تلویزیون در اوکراین]]؛ [[تلویزیون در اسپانیا]]؛ [[تلویزیون در اردن]]؛ [[تلویزیون در اتیوپی]]؛ [[تلویزیون در سیرالئون]]؛ [[تلویزیون در قطر]]
	* [[رادیو و تلویزیون در کانادا]]
	* [[رادیو در روسیه]]
	* [[رادیو در افغانستان]]
	* [[رادیو در تونس]]
	* [[رادیو در ژاپن]]
	* [[رادیو در کوبا]]
	* [[رادیو در لبنان]]
	* [[رادیو در مصر]]
	* [[رادیو در سنگال]]

	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =
			<references />
			[[رده:رادیو و تلویزیون]]

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T15:12:05Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۲
خط ۱:		خط ۱:

	نخستین ایستگاه پخش برنامه‌های رادیویی در [[چین]]، در تاریخ 23 ژانویه سال 1923 میلادی توسط یک روزنامه نگار آمریکایی به نام اوسبُرن(E.G. Osborn)در شهر [[شانگهای]] راه اندازی شد. از این ایستگاه هر شب یک ساعت برنامه که عمدتا شامل [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و کمی هم اخبار داخلی و خارجی بود پخش می‌شد که افزون بر [[شانگهای]] در برخی از شهرهای مهم دیگر نیز شنیده می‌شد. مؤسس این ایستگاه، سپس با همکاری یکی از تجار محلی اقدام به وارد کردن دستگاه‌های رادیوی ساخت [[آمریکا]] برای مشتریان نمود که در مدت اندکی بیش از 500 دستگاه رادیو به فروش رفته و مورد استقبال مردم واقع شد. این ایستگاه صرفا چند ماه به کار خود ادامه داده و به خاطر کمبود منابع مالی فعالیت آن متوقف گردید. به دنبال این حادثه دومین [[رادیو در چین\|ایستگاه رادیویی]] در 15ماه مه سال1924 یک شرکت دیگر آمریکایی به نام کارول(Carol) با همکاری یک [[مطبوعات در چین\|روزنامه محلی]] به نام شِن بائو(Shen Bao)فعالیت خود را آغاز کرد و با ایجاد شبکه‌ای از استودیوها در سطح شهر [[شانگهای]]، برنامه‌های تولیدی این استودیوها را پخش می‌کرد. تا این سال [[قوه مجريه چین\|دولت چین]] قانون و مقررات خاصی برای تأسیس [[رادیو در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] توسط بخش خصوصی تدوین نکرده بود. لذا، در ماه اوت سال1924 نخستین قانون راه اندازی [[رادیو در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] از سوی دولت تصویب و برای اجرا در اختیار متقاضیان قرار گرفت.		نخستین ایستگاه پخش برنامه‌های رادیویی در [[چین]]، در تاریخ 23 ژانویه سال 1923 میلادی توسط یک روزنامه نگار آمریکایی به نام اوسبُرن(E.G. Osborn)در شهر [[شانگهای]] راه اندازی شد. از این ایستگاه هر شب یک ساعت برنامه که عمدتا شامل [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و کمی هم اخبار داخلی و خارجی بود پخش می‌شد که افزون بر [[شانگهای]] در برخی از شهرهای مهم دیگر نیز شنیده می‌شد. مؤسس این ایستگاه، سپس با همکاری یکی از تجار محلی اقدام به وارد کردن دستگاه‌های رادیوی ساخت [[آمریکا]] برای مشتریان نمود که در مدت اندکی بیش از 500 دستگاه رادیو به فروش رفته و مورد استقبال مردم واقع شد. این ایستگاه صرفا چند ماه به کار خود ادامه داده و به خاطر کمبود منابع [[مالی]] فعالیت آن متوقف گردید. به دنبال این حادثه دومین [[رادیو در چین\|ایستگاه رادیویی]] در 15ماه مه سال1924 یک شرکت دیگر آمریکایی به نام کارول(Carol) با همکاری یک [[مطبوعات در چین\|روزنامه محلی]] به نام شِن بائو(Shen Bao)فعالیت خود را آغاز کرد و با ایجاد شبکه‌ای از استودیوها در سطح شهر [[شانگهای]]، برنامه‌های تولیدی این استودیوها را پخش می‌کرد. تا این سال [[قوه مجريه چین\|دولت چین]] قانون و مقررات خاصی برای تأسیس [[رادیو در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] توسط بخش خصوصی تدوین نکرده بود. لذا، در ماه اوت سال1924 نخستین قانون راه اندازی [[رادیو در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] از سوی دولت تصویب و برای اجرا در اختیار متقاضیان قرار گرفت.

	نخستین [[رادیو در چین\|ایستگاه رادیویی]] که توسط یک فرد چینی راه اندازی شد، متعلق به شرکت سون سون(Sun Sun)بود که در ماه مارس سال1927 در ساختمان این شرکت کار خود را آغاز کرد. این ایستگاه روزانه 6 ساعت برنامه پخش می کرد. پخش برنامه این ایستگاه نیز پس از دو سال و نیم فعالیت متوقف شد.		نخستین [[رادیو در چین\|ایستگاه رادیویی]] که توسط یک فرد چینی راه اندازی شد، متعلق به شرکت سون سون(Sun Sun)بود که در ماه مارس سال1927 در ساختمان این شرکت کار خود را آغاز کرد. این ایستگاه روزانه 6 ساعت برنامه پخش می کرد. پخش برنامه این ایستگاه نیز پس از دو سال و نیم فعالیت متوقف شد.

Samiei: /* تأسیس نخستین ایستگاه رادیویی دولتی */

2024-01-11T20:42:04Z

تأسیس نخستین ایستگاه رادیویی دولتی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۲
خط ۸:		خط ۸:
	با پیشرفت اقتصادی [[شانگهای]] و توسعه تجارت داخلی و بین المللی در این شهر، [[شانگهای]] به مرکز توسعه رسانه رادیویی تبدیل شد. پیش از سال1931میلادی، تنها حدود 12 ایستگاه رادیویی در این شهر فعال بود، در حالی که در پایان سال 1932، تعداد ایستگاه‌ها بالغ بر 49 استگاه شد که اغلب توسط چینی‌های محلی و به منظور تبلیغ کالاهای تجاری مورد استفاده قرار می‌گرفت. در پایان سال 1936 تعداد رادیوهای در دست مردم به بیش از 70هزار دستگاه رسید<ref>http://www.shme.com/</ref>.		با پیشرفت اقتصادی [[شانگهای]] و توسعه تجارت داخلی و بین المللی در این شهر، [[شانگهای]] به مرکز توسعه رسانه رادیویی تبدیل شد. پیش از سال1931میلادی، تنها حدود 12 ایستگاه رادیویی در این شهر فعال بود، در حالی که در پایان سال 1932، تعداد ایستگاه‌ها بالغ بر 49 استگاه شد که اغلب توسط چینی‌های محلی و به منظور تبلیغ کالاهای تجاری مورد استفاده قرار می‌گرفت. در پایان سال 1936 تعداد رادیوهای در دست مردم به بیش از 70هزار دستگاه رسید<ref>http://www.shme.com/</ref>.

	با آغاز جنگ داخلی و تجاوز ژاپن به چین، [[شانگهای]] رونق اقتصادی گذشته خود را از دست داد و در نتیجه [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] نیز یکی پس از دیگری فعالیت خود ار متوقف کردند. این وضعیت با شکست ژاپن در سال 1945و پایان جنگ تغییر کرد و در پایان سال 1946 تعداد ایستگاه‌های رادیویی به بیش از 100 مورد رسید. در ماه مه همان سال دولت ملی مستقر در نَنجینگ برای سر و سامان دادن به ایستگاه‌های رادیویی غیر دولتی، و پایان دادن به هرج و مرج موجود در این زمینه، دومین قانون را در این خصوص تصویب و ابلاغ کرد. با اجرای این قانون و محدودیت‌هایی که اعمال شد، تنها 22 ایستگاه مجوز ادامه فعالیت یافته و این تعداد در ماه مه سال 1947 به 19 ایستگاه و در آستانه پیروزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] بر [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو\|دولت ملی کومین تانگ]]، تعداد ایستگاه‌های پخش رادیویی باز هم کاهش پیدا کرد<ref>https://www.radiomuseum.org/</ref>.		با آغاز جنگ داخلی و تجاوز ژاپن به چین، [[شانگهای]] رونق اقتصادی گذشته خود را از دست داد و در نتیجه [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|ایستگاه‌های رادیویی]] نیز یکی پس از دیگری فعالیت خود را متوقف کردند. این وضعیت با شکست ژاپن در سال 1945و پایان جنگ تغییر کرد و در پایان سال 1946 تعداد ایستگاه‌های رادیویی به بیش از 100 مورد رسید. در ماه مه همان سال دولت ملی مستقر در نَنجینگ برای سر و سامان دادن به ایستگاه‌های رادیویی غیر دولتی، و پایان دادن به هرج و مرج موجود در این زمینه، دومین قانون را در این خصوص تصویب و ابلاغ کرد. با اجرای این قانون و محدودیت‌هایی که اعمال شد، تنها 22 ایستگاه مجوز ادامه فعالیت یافته و این تعداد در ماه مه سال 1947 به 19 ایستگاه و در آستانه پیروزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] بر [[تاسیس حزب کومین تانگ در گوانگ جو\|دولت ملی کومین تانگ]]، تعداد ایستگاه‌های پخش رادیویی باز هم کاهش پیدا کرد<ref>https://www.radiomuseum.org/</ref>.

	با آزاد شدن شهر [[شانگهای]] توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|نیروهای کمونیستی]]، ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] آغاز به کار نموده و سایر ایستگاه‌های خصوصی تحت نظارت و کنترل قرار گرفتند. در اکتبر سال 1952، شانزده ایستگاه بخش خصوصی در هم ادغام و تحت نظارت ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] قرار گرفت و در سپتامبر سال 1953، این دو سازمان در هم ادغام گردیده و ایستگاه خلق [[شانگهای]] تنها [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|ایستگاه فعال رادیویی]] در این شهر شد.		با آزاد شدن شهر [[شانگهای]] توسط [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|نیروهای کمونیستی]]، ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] آغاز به کار نموده و سایر ایستگاه‌های خصوصی تحت نظارت و کنترل قرار گرفتند. در اکتبر سال 1952، شانزده ایستگاه بخش خصوصی در هم ادغام و تحت نظارت ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] قرار گرفت و در سپتامبر سال 1953، این دو سازمان در هم ادغام گردیده و ایستگاه خلق [[شانگهای]] تنها [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین\|ایستگاه فعال رادیویی]] در این شهر شد.

Samiei در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۱

2024-01-11T20:41:05Z

نمایش تغییرات

Momeni در ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۰۷

2023-12-21T19:07:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۰۷
خط ۹:		خط ۹:
	با پیشرفت اقتصادی [[شانگهای]] و توسعه ی تجارت داخلی و بین المللی در این شهر، [[شانگهای]] به مرکز توسعه ی رسانه ی رادیویی تبدیل شد. پیش از سال 1931میلادی، تنها حدود 12 ایستگاه رادیویی در این شهر فعال بود، در حالیکه در پایان سال1932، تعداد ایستگاه ها بالغ بر49 ایستگاه شد که اغلب توسط چینی های محلی و به منظور تبلیغ کالاهای تجاری مورد استفاده قرار می گرفت. در پایان سال 1936 تعداد رادیوهای در دست مردم به بیش از 70هزار دستگاه رسید.<ref>www.shme.com</ref>		با پیشرفت اقتصادی [[شانگهای]] و توسعه ی تجارت داخلی و بین المللی در این شهر، [[شانگهای]] به مرکز توسعه ی رسانه ی رادیویی تبدیل شد. پیش از سال 1931میلادی، تنها حدود 12 ایستگاه رادیویی در این شهر فعال بود، در حالیکه در پایان سال1932، تعداد ایستگاه ها بالغ بر49 ایستگاه شد که اغلب توسط چینی های محلی و به منظور تبلیغ کالاهای تجاری مورد استفاده قرار می گرفت. در پایان سال 1936 تعداد رادیوهای در دست مردم به بیش از 70هزار دستگاه رسید.<ref>www.shme.com</ref>

	با آغاز جنگ داخلی و تجاوز ژاپن به [[چین]]، [[شانگهای]] رونق اقتصادی گذشته ی خود را از دست داد و در نتیجه ایستگاه های رادیویی نیز یکی پس از دیگری فعالیت خود را متوقف کردند. این وضعیت با شکست ژاپن در سال 1945 و پایان جنگ تغییر کرد و در پایان سال 1946 تعداد ایستگاه های رادیویی به بیش از 100 مورد رسید. در ماه مه همان سال دولت ملی مستقر در نَن جینگ برای سروسامان دادن به ایستگاه های رادیویی غیر دولتی، و پایان دادن به هرج و مرج موجود در این زمینه، دومین قانون را در این خصوص تصویب و ابلاغ کرد. با اجرای این قانون و محدودیت هایی که اعمال شد، تنها 22 ایستگاه مجوز ادامه ی فعالیت یافته و این تعداد در ماه مه سال 1947 به 19 ایستگاه و در آستانه ی پیروزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] بر دولت ملی کومین تانگ، تعداد ایستگاه های پخش رادیویی باز هم کاهش پیدا کرد.<ref>www.radiomuseum.org</ref>		با آغاز جنگ داخلی و تجاوز [[ژاپن]] به [[چین]]، [[شانگهای]] رونق اقتصادی گذشته ی خود را از دست داد و در نتیجه ایستگاه های رادیویی نیز یکی پس از دیگری فعالیت خود را متوقف کردند. این وضعیت با شکست ژاپن در سال 1945 و پایان جنگ تغییر کرد و در پایان سال 1946 تعداد ایستگاه های رادیویی به بیش از 100 مورد رسید. در ماه مه همان سال دولت ملی مستقر در نَن جینگ برای سروسامان دادن به ایستگاه های رادیویی غیر دولتی، و پایان دادن به هرج و مرج موجود در این زمینه، دومین قانون را در این خصوص تصویب و ابلاغ کرد. با اجرای این قانون و محدودیت هایی که اعمال شد، تنها 22 ایستگاه مجوز ادامه ی فعالیت یافته و این تعداد در ماه مه سال 1947 به 19 ایستگاه و در آستانه ی پیروزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] بر دولت ملی کومین تانگ، تعداد ایستگاه های پخش رادیویی باز هم کاهش پیدا کرد.<ref>www.radiomuseum.org</ref>

	با آزاد شدن شهر [[شانگهای]] توسط نیروهای کمونیستی(← [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]])، ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] آغاز به کار نموده و سایر ایستگاه های خصوصی تحت نظارت و کنترل قرار گرفتند. در اکتبر سال1952، شانزده ایستگاه بخش خصوصی در هم ادغام و تحت نظارت ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] قرار گرفت و در سپتامبر سال1953، این دو سازمان در هم ادغام گردیده و ایستگاه خلق [[شانگهای]] تنها ایستگاه فعال رادیویی در این شهر شد.		با آزاد شدن شهر [[شانگهای]] توسط نیروهای کمونیستی(← [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]])، ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] آغاز به کار نموده و سایر ایستگاه های خصوصی تحت نظارت و کنترل قرار گرفتند. در اکتبر سال1952، شانزده ایستگاه بخش خصوصی در هم ادغام و تحت نظارت ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] قرار گرفت و در سپتامبر سال1953، این دو سازمان در هم ادغام گردیده و ایستگاه خلق [[شانگهای]] تنها ایستگاه فعال رادیویی در این شهر شد.
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	در هفدهم ماه آوریل سال2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی [[چین]] در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد.<ref>چهارمين خبرنامه رايزني فرهنگي ج.ا.ايران در پكن ، 91</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>		در هفدهم ماه آوریل سال2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی [[چین]] در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد.<ref>چهارمين خبرنامه رايزني فرهنگي ج.ا.ايران در پكن ، 91</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>

	نیز نگاه کنید به [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]؛ [[رسانه های چین]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]
			* [[رسانه های چین]]

	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =

Samiei در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۱

2023-11-08T18:21:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~=== ''تاریخچه ی رادیو در [[چین]]'' ===~~
	نخستین ایستگاه پخش برنامه های رادیویی در [[چین]]، در تاریخ 23 ژانویه ی سال1923میلادی توسط یک روزنامه نگار آمریکایی به نام اوسبُرن (E.G. Osborn) در شهر [[شانگهای]] راه اندازی شد. از این ایستگاه هر شب یک ساعت برنامه که عمدتا شامل موسیقی و کمی هم اخبار داخلی و خارجی بود پخش می شد که افزون بر شانگهای در برخی از شهرهای مهم دیگر نیز شنیده می شد. مؤسس این ایستگاه، سپس با همکاری یکی از تجار محلی اقدام به وارد کردن دستگاه های رادیوی ساخت آمریکا برای مشتریان نمود که در مدت اندکی بیش از 500 دستگاه رادیو به فروش رفته و مورد استقبال مردم واقع شد. این ایستگاه صرفا چند ماه به کار خود ادامه داده و به خاطر کمبود منابع مالی فعالیت آن متوقف گردید. به دنبال این حادثه دومین ایستگاه رادیویی در 15 ماه مه سال1924 یک شرکت دیگر آمریکایی به نام کارول (Carol) با همکاری یک روزنامه ی محلی به نام شِن بائو (Shen Bao) فعالیت خود را آغاز کرد و با ایجاد شبکه ای از استودیوها در سطح شهر [[شانگهای]]، برنامه های تولیدی این استودیوها را پخش می کرد. تا این سال دولت [[چین]] قانون و مقررات خاصی برای تأسیس ایستگاه های رادیویی توسط بخش خصوصی تدوین نکرده بود. لذا، در ماه اوت سال1924 نخستین قانون راه اندازی ایستگاه های رادیویی از سوی دولت تصویب و برای اجرا در اختیار متقاضیان قرار گرفت.

	نخستین ایستگاه رادیویی که توسط یک ~~فرد چینی راه اندازی شد، متعلق~~ به ~~شرکت سون سون~~ (~~Sun Sun~~) بود که در ماه ~~مارس سال 1927~~ در ~~ساختمان این~~ شرکت ~~کار~~ خود را آغاز کرد. این ~~ایستگاه روزانه 6ساعت برنامه~~ پخش می کرد. ~~پخش برنامه ی~~ این ایستگاه ~~نیز پس~~ از ~~دو سال~~ و ~~نیم فعالیت متوقف شد~~.		نخستین ایستگاه پخش برنامه های رادیویی در [[چین]]، در تاریخ 23 ژانویه ی سال1923میلادی توسط یک روزنامه نگار آمریکایی به نام اوسبُرن (E.G. Osborn) در شهر [[شانگهای]] راه اندازی شد. از این ایستگاه هر شب یک ساعت برنامه که عمدتا شامل موسیقی و کمی هم اخبار داخلی و خارجی بود پخش می شد که افزون بر [[شانگهای]] در برخی از شهرهای مهم دیگر نیز شنیده می شد. مؤسس این ایستگاه، سپس با همکاری یکی از تجار محلی اقدام به وارد کردن دستگاه های رادیوی ساخت آمریکا برای مشتریان نمود که در مدت اندکی بیش از 500 دستگاه رادیو به فروش رفته و مورد استقبال مردم واقع شد. این ایستگاه صرفا چند ماه به کار خود ادامه داده و به خاطر کمبود منابع مالی فعالیت آن متوقف گردید. به دنبال این حادثه دومین ایستگاه رادیویی در 15 ماه مه سال1924 یک شرکت دیگر آمریکایی به نام کارول (Carol) با همکاری یک روزنامه ی محلی به نام شِن بائو (Shen Bao) فعالیت خود را آغاز کرد و با ایجاد شبکه ای از استودیوها در سطح شهر [[شانگهای]]، برنامه های تولیدی این استودیوها را پخش می کرد. تا این سال دولت [[چین]] قانون و مقررات خاصی برای تأسیس ایستگاه های رادیویی توسط بخش خصوصی تدوین نکرده بود. لذا، در ماه اوت سال1924 نخستین قانون راه اندازی ایستگاه های رادیویی از سوی دولت تصویب و برای اجرا در اختیار متقاضیان قرار گرفت.

	=== ~~''تأسیس~~ نخستین ایستگاه رادیویی دولتی'' ===		نخستین ایستگاه رادیویی که توسط یک فرد چینی راه اندازی شد، متعلق به شرکت سون سون (Sun Sun) بود که در ماه مارس سال 1927 در ساختمان این شرکت کار خود را آغاز کرد. این ایستگاه روزانه 6ساعت برنامه پخش می کرد. پخش برنامه ی این ایستگاه نیز پس از دو سال و نیم فعالیت متوقف شد.(←[[تاریخچه ی رادیو در چین]])

			=== تاسیس [[نخستین ایستگاه رادیویی دولتی در چین]] ===
	نخستین ایستگاه رادیویی دولتی که در تاریخ 9 ماه مارس سال 1935 توسط دولت ملی(کومینتانگ) راه اندازی شد، ایستگاه پخش رادیویی [[شانگهای]] نام داشت که با خرید ایستگاه رادیویی که توسط خبرگزاری رویتر و شرکت میلینگتون دایر شده بود، فعالیت خود را آغاز کرد. پس از آن شهردار [[شانگهای]] 5 ایستگاه رادیویی دیگر را ایجاد نمود.		نخستین ایستگاه رادیویی دولتی که در تاریخ 9 ماه مارس سال 1935 توسط دولت ملی(کومینتانگ) راه اندازی شد، ایستگاه پخش رادیویی [[شانگهای]] نام داشت که با خرید ایستگاه رادیویی که توسط خبرگزاری رویتر و شرکت میلینگتون دایر شده بود، فعالیت خود را آغاز کرد. پس از آن شهردار [[شانگهای]] 5 ایستگاه رادیویی دیگر را ایجاد نمود.

	با پیشرفت اقتصادی [[شانگهای]] و توسعه ی تجارت داخلی و بین المللی در این شهر، شانگهای به مرکز توسعه ی رسانه ی رادیویی تبدیل شد. پیش از سال 1931میلادی، تنها حدود 12 ایستگاه رادیویی در این شهر فعال بود، در حالیکه در پایان سال1932، تعداد ایستگاه ها بالغ بر49 ایستگاه شد که اغلب توسط چینی های محلی و به منظور تبلیغ کالاهای تجاری مورد استفاده قرار می گرفت. در پایان سال 1936 تعداد رادیوهای در دست مردم به بیش از 70هزار دستگاه رسید.<ref>www.shme.com</ref>		با پیشرفت اقتصادی [[شانگهای]] و توسعه ی تجارت داخلی و بین المللی در این شهر، [[شانگهای]] به مرکز توسعه ی رسانه ی رادیویی تبدیل شد. پیش از سال 1931میلادی، تنها حدود 12 ایستگاه رادیویی در این شهر فعال بود، در حالیکه در پایان سال1932، تعداد ایستگاه ها بالغ بر49 ایستگاه شد که اغلب توسط چینی های محلی و به منظور تبلیغ کالاهای تجاری مورد استفاده قرار می گرفت. در پایان سال 1936 تعداد رادیوهای در دست مردم به بیش از 70هزار دستگاه رسید.<ref>www.shme.com</ref>

			با آغاز جنگ داخلی و تجاوز ژاپن به [[چین]]، [[شانگهای]] رونق اقتصادی گذشته ی خود را از دست داد و در نتیجه ایستگاه های رادیویی نیز یکی پس از دیگری فعالیت خود را متوقف کردند. این وضعیت با شکست ژاپن در سال 1945 و پایان جنگ تغییر کرد و در پایان سال 1946 تعداد ایستگاه های رادیویی به بیش از 100 مورد رسید. در ماه مه همان سال دولت ملی مستقر در نَن جینگ برای سروسامان دادن به ایستگاه های رادیویی غیر دولتی، و پایان دادن به هرج و مرج موجود در این زمینه، دومین قانون را در این خصوص تصویب و ابلاغ کرد. با اجرای این قانون و محدودیت هایی که اعمال شد، تنها 22 ایستگاه مجوز ادامه ی فعالیت یافته و این تعداد در ماه مه سال 1947 به 19 ایستگاه و در آستانه ی پیروزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] بر دولت ملی کومین تانگ، تعداد ایستگاه های پخش رادیویی باز هم کاهش پیدا کرد.<ref>www.radiomuseum.org</ref>

	با ~~آغاز جنگ داخلی و تجاوز ژاپن به~~ [[چین]]، [[شانگهای]] ~~رونق اقتصادی گذشته ی خود را از دست داد~~ و ~~در نتیجه~~ ایستگاه های ~~رادیویی نیز یکی پس از دیگری فعالیت خود را متوقف کردند~~. ~~این وضعیت با شکست ژاپن~~ در ~~سال 1945 و پایان جنگ تغییر کرد و در پایان سال 1946 تعداد~~ ایستگاه ~~های رادیویی به بیش از 100 مورد رسید.~~ در ~~ماه مه همان سال دولت ملی مستقر در نَنجینگ برای سروسامان دادن به~~ ایستگاه ~~های~~ رادیویی ~~غیر دولتی، و پایان دادن به هرج~~ و ~~مرج موجود~~ در این ~~زمینه، دومین قانون را~~ در ~~این خصوص تصویب~~ و ~~ابلاغ کرد. با اجرای این قانون و محدودیت هایی که اعمال شد،~~ تنها 22 ایستگاه ~~مجوز ادامه ی فعالیت یافته و~~ این تعداد در ماه مه سال 1947 به 19 ایستگاه و در آستانه ی پیروزی حزب کمونیست بر دولت ملی کومین تانگ، تعداد ایستگاه های پخش رادیویی باز هم کاهش پیدا کرد.<ref>www.radiomuseum.~~org</ref>~~		با آزاد شدن شهر [[شانگهای]] توسط نیروهای کمونیستی(← [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]])، ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] آغاز به کار نموده و سایر ایستگاه های خصوصی تحت نظارت و کنترل قرار گرفتند. در اکتبر سال1952، شانزده ایستگاه بخش خصوصی در هم ادغام و تحت نظارت ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای]] قرار گرفت و در سپتامبر سال1953، این دو سازمان در هم ادغام گردیده و ایستگاه خلق [[شانگهای]] تنها ایستگاه فعال رادیویی در این شهر شد.

			=== [[وضعیت کنونی ایستگاه های رادیویی در چین]] ===
	~~با آزاد شدن شهر~~ [[~~شانگهای]] توسط نیروهای کمونیستی،~~ ایستگاه رادیویی ~~خلق [[شانگهای]] آغاز به کار نموده و سایر ایستگاه های خصوصی تحت نظارت و کنترل قرار گرفتند.~~ در ~~اکتبر سال1952، شانزده ایستگاه بخش خصوصی در هم ادغام و تحت نظارت ایستگاه رادیویی خلق [[شانگهای~~]] قرار گرفت و در سپتامبر سال1953، این دو سازمان در هم ادغام گردیده و ایستگاه خلق [[شانگهای]] تنها ایستگاه فعال رادیویی در این شهر شد.		پس از تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال 1949، و حاکمیت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] بر این کشور، ایستگاه های رادیویی در سراسر [[چین]] توسعه یافته و در مناطق مختلف شبکه های رادیویی با هدف تبلیغ ایده ها و [[ایدئولوژی کمونیستی]] و سیاست های دولت آغاز به کار کردند. تمام این ایستگاه ها و برنامه های آن ها با نظارت و کنترل مستقیم حزب و دولت فعالیت کرده و به سخنگوی حزب و مدافع سیاست های دولت تبدیل شدند. پس از اجرای اصلاحات در اواخر دهه ی 1970، شبکه های رادیویی نیز متحول شده و برنامه های آن ها براساس نیاز اقتصاد بازار شکل گرفت.

	~~=== ''وضعیت کنونی ایستگاه های رادیویی''~~ ===
	پس از تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال 1949، و حاکمیت حزب کمونیست بر این کشور، ایستگاه های رادیویی در سراسر [[چین]] توسعه یافته و در مناطق مختلف شبکه های رادیویی با هدف تبلیغ ایده ها و [[ایدئولوژی کمونیستی]] و سیاست های دولت آغاز به کار کردند. تمام این ایستگاه ها و برنامه های آن ها با نظارت و کنترل مستقیم حزب و دولت فعالیت کرده و به سخنگوی حزب و مدافع سیاست های دولت تبدیل شدند. پس از اجرای اصلاحات در اواخر دهه ی 1970، شبکه های رادیویی نیز متحول شده و برنامه های آن ها براساس نیاز اقتصاد بازار شکل گرفت.

	راديو ملی [[چین\|چين]] ايستگاه رسمی راديویی دولت [[چین\|چين]] است و 99 كانال پخش دارد و روزانه 200 ساعت برنامه پخش می كند. افزون براین، هر استان و منطقه ی خود مختار نیز ايستگاه های راديويی خاص خود را دارند.		راديو ملی [[چین\|چين]] ايستگاه رسمی راديویی دولت [[چین\|چين]] است و 99 كانال پخش دارد و روزانه 200 ساعت برنامه پخش می كند. افزون براین، هر استان و منطقه ی خود مختار نیز ايستگاه های راديويی خاص خود را دارند.
خط ۲۴:		خط ۲۲:
	راديو بین المللی [[چین]] كه در سال1947 رسما تأسيس شد، امروزه اكثر نقاط دنيا را تحت پوشش خود دارد. اين ايستگاه راديويی روزانه 1520 ساعت برنامه به 61 زبان خارجي و 5 زبان محلی چينی پخش می كند.<ref>www.stats.gov.cn</ref>		راديو بین المللی [[چین]] كه در سال1947 رسما تأسيس شد، امروزه اكثر نقاط دنيا را تحت پوشش خود دارد. اين ايستگاه راديويی روزانه 1520 ساعت برنامه به 61 زبان خارجي و 5 زبان محلی چينی پخش می كند.<ref>www.stats.gov.cn</ref>

	این رادیو دارای 30 دفتر تهیه ی خبر در خارج از کشور بوده و برنامه های آن از بیش از 50 موج کوتاه جهت پوشش دادن به تمام دنیا پخش می شود. صدای این رادیو از موج اِف اِم و اینترنت نیز قابل شنیدن است. راديو [[پکن\|پكن]] نیز در بيشتر استان ها و مناطق خود مختار و در ژاپن، آمريكا، فرانسه، يوگسلاوی، پاكستان، مكزيك، آلمان، مصر، تايلند، و هنگ كنگ دفتر دارد. در سال 1990 ، بیش از209/5 ميليون گيرنده راديو در سرتاسر [[چین\|چين]] وجود داشته است.<ref>- کتاب سبز چین (1380)، ''دفتر مطالعات سياسي و بين المللي،'' تهران.</ref> اين راديو از نظر زمان پخش و تعداد زبان هایی که برنامه پخش می کند، در ميان ايستگاه های راديويی جهان (برای خارجيان) مقام سوم را كسب كرده است.<ref>www.China.org.cn</ref>		این رادیو دارای 30 دفتر تهیه ی خبر در خارج از کشور بوده و برنامه های آن از بیش از 50 موج کوتاه جهت پوشش دادن به تمام دنیا پخش می شود. صدای این رادیو از موج اِف اِم و اینترنت نیز قابل شنیدن است. راديو [[پکن\|پكن]] نیز در بيشتر استان ها و مناطق خود مختار و در ژاپن، آمريكا، فرانسه، يوگسلاوی، پاكستان، مكزيك، آلمان، مصر، تايلند، و هنگ كنگ دفتر دارد. در سال 1990 ، بیش از209/5 ميليون گيرنده راديو در سرتاسر [[چین\|چين]] وجود داشته است.<ref>کتاب سبز چین (1380. ''دفتر مطالعات سياسي و بين المللي،'' تهران.</ref> اين راديو از نظر زمان پخش و تعداد زبان هایی که برنامه پخش می کند، در ميان ايستگاه های راديويی جهان (برای خارجيان) مقام سوم را كسب كرده است.<ref>www.China.org.cn</ref>

			در هفدهم ماه آوریل سال2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی [[چین]] در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد.<ref>چهارمين خبرنامه رايزني فرهنگي ج.ا.ايران در پكن ، 91</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>

	در ~~هفدهم ماه آوریل سال2012، نخستین رادیو موج اف ام رادیو بین المللی~~ [[چین]] در خارج از کشور و در نواکیشوت، پایتخت کشور موریتانی آغاز به کار کرد.<ref>چهارمين خبرنامه رايزني فرهنگي ج.ا.ايران در پكن ، 91</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>		نیز نگاه کنید به [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]؛ [[رسانه های چین]]

	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =