رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی بنگلادش - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shekvati: /* روزنامه‌ها */

2025-11-13T08:49:43Z

روزنامه‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۹
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	\|-		\|-
	\|پراتوم آلو		\|پراتوم آلو
	\|~~مطیع الرحمن~~		\|مطیع‌الرحمن
	\|250000		\|250000
	\|-		\|-
خط ۱۴۰:		خط ۱۴۰:
	\|-		\|-
	\|بورر کاغذ		\|بورر کاغذ
	\|~~بی نظیر~~ احمد		\|بی‌نظیر احمد
	\|35000		\|35000
	\|-		\|-
خط ۱۵۱:		خط ۱۵۱:

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	<small>[i]در حال حاضر به نام «راجوگ» معرف است</small>		<small>[i]در حال حاضر به نام «راجوگ» معرف است.</small>

	<small>[ii]در حال حاضر پرداخت 400 تاکا در هر ماه</small>		<small>[ii]در حال حاضر پرداخت 400 تاکا در هر ماه.</small>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۹

2025-11-13T08:29:07Z

نمایش تغییرات

Noskhechi: /* نیز نگاه کنید به */

2024-12-14T15:58:21Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۸
خط ۱۴۶:		خط ۱۴۶:
	\|20000		\|20000
	\|}		\|}
	<ref>توسلی، محمد مهدی، علی زاده کندی، عزیز، توسلی، سینا(1391). جامعه و فرهنگ [[بنگلادش]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی آرژانتین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اتیوپی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی زیمبابوه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اسپانیا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی افغانستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اوکراین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تایلند]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تونس]]؛[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی روسیه]]؛ [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ژاپن]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کوبا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی فرانسه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مالی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ساحل عاج]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سیرالئون]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی لبنان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مصر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قطر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کانادا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سودان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی گرجستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تاجیکستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سریلانکا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قزاقستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اردن]]		[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی آرژانتین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اتیوپی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی زیمبابوه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اسپانیا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی افغانستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اوکراین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تایلند]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تونس]]؛[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی روسیه]]؛ [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ژاپن]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کوبا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی فرانسه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مالی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ساحل عاج]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سیرالئون]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی لبنان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مصر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قطر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کانادا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سودان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی گرجستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تاجیکستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سریلانکا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قزاقستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اردن]]
خط ۱۵۸:		خط ۱۵۶:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			توسلی، محمد مهدی، علی زاده کندی، عزیز، توسلی، سینا(1391). جامعه و فرهنگ [[بنگلادش]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار).

			== نویسنده مقاله ==
			محمدمهدی توسلی، عزیز علی زاده کندی و سینا توسلی
	[[رده:رسانه]]		[[رده:رسانه]]

Samiei: /* پاورقی */

2024-09-04T20:04:04Z

پاورقی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۴
خط ۱۵۲:		خط ۱۵۲:

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i]در حال حاضر به نام «راجوگ» معرف است		<small>[i]در حال حاضر به نام «راجوگ» معرف است</small>

	[ii]در حال حاضر پرداخت 400 تاکا در هر ماه		<small>[ii]در حال حاضر پرداخت 400 تاکا در هر ماه</small>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />
	[[رده:رسانه]]		[[رده:رسانه]]

Samiei: /* شبکه های ماهواره ای */

2024-09-04T20:03:20Z

شبکه های ماهواره ای

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۳
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	مدت زمان پخش این شبکه در هر روز حدود 24 ساعت است که مشتمل بر تئاتر، رقص و آواز، فیلم، سریال خارجی، ورزش، رخدادهای مهم ملی، فیلم مستند، برنامه‌های کودکان و نوجوانان، آموزش و مشکلات اجتماعی است. طبق اظهارات مسئولین این شبکه، هدف از افتتاح چنین شبکه‌ای، دگرگونی و تحول در جامعه است. مدیران این شبکه، که در واقع صاحب امتیاز هم می‌باشند، عبارت اند از:		مدت زمان پخش این شبکه در هر روز حدود 24 ساعت است که مشتمل بر تئاتر، رقص و آواز، فیلم، سریال خارجی، ورزش، رخدادهای مهم ملی، فیلم مستند، برنامه‌های کودکان و نوجوانان، آموزش و مشکلات اجتماعی است. طبق اظهارات مسئولین این شبکه، هدف از افتتاح چنین شبکه‌ای، دگرگونی و تحول در جامعه است. مدیران این شبکه، که در واقع صاحب امتیاز هم می‌باشند، عبارت اند از:

	1. رئیس شبکه، آقای ابوسعید چودوری، یکی از صاحبان صنایع مهم [[بنگلادش]]؛		* رئیس شبکه، آقای ابوسعید چودوری، یکی از صاحبان صنایع مهم [[بنگلادش]]؛
			* مدیران اجرائی، آقای محمود و آقای سایمن درینگ.
	2. مدیران اجرائی، آقای محمود و آقای سایمن درینگ.

	ظاهراً پیشنهاد راه‌اندازی این شبکه توسط «سایمن درینگ» کارمند سابق بنگاه سخن پراکنی «بی‌بی‌سی» از انگلستان بوده است. پخش برنامه‌های رقص و آواز غربی از این شبکه، نشان از اهداف و برنامه‌های کوتاه مدت و دراز مدت آن دارد. سایمن درینگ در سال 1997، از شبکۀ «بی‌بی‌سی» استعفا داد و با کمک ابوسعید محمود و فرهاد محمود، برای راه‌اندازی این شبکه تلاش کرد<ref>The daily Ittefaq, 15 may 2000, Dhaka, Bangladesh </ref>. ظاهراً برنامه‌های این شبکه جنبه غیر اسلامی دارد و در خصوص برنامه‌های هندی و هندوئی و ترویج فرهنگ هندی تلاش می‌کند.		ظاهراً پیشنهاد راه‌اندازی این شبکه توسط «سایمن درینگ» کارمند سابق بنگاه سخن پراکنی «بی‌بی‌سی» از انگلستان بوده است. پخش برنامه‌های رقص و آواز غربی از این شبکه، نشان از اهداف و برنامه‌های کوتاه مدت و دراز مدت آن دارد. سایمن درینگ در سال 1997، از شبکۀ «بی‌بی‌سی» استعفا داد و با کمک ابوسعید محمود و فرهاد محمود، برای راه‌اندازی این شبکه تلاش کرد<ref>The daily Ittefaq, 15 may 2000, Dhaka, Bangladesh </ref>. ظاهراً برنامه‌های این شبکه جنبه غیر اسلامی دارد و در خصوص برنامه‌های هندی و هندوئی و ترویج فرهنگ هندی تلاش می‌کند.

	==== [[اینترنت در بنگلادش\|اینترنت]] ====		=== [[اینترنت در بنگلادش\|اینترنت]] ===
	از اهداف بلند مدت دولت [[بنگلادش]]، فراهم کردن زمینه‌های همکاری وجذب بخش‌های خصوصی در تقویت شبکه‌های اینترنتی و گسترش تکنولوژی اطلاعاتی در سراسر کشور است. در حال حاضر در بیش از 64 شهرستان این کشور امکان ارتباطات اینترنتی فراهم است و تسهیلات فراوانی را نیز دولت برای ورود تجهیزات و لوازم کامپیوتری فراهم کرده است و برای ورود این گونه لوازم مالیات دریافت نمی‌شود. هم اکنون مراکز خاصی در نقاط مختلف شهرها وجود دارد که صرفاً واردات و فروش تجهیزات اینترنتی را برعهده دارند و در این راستا نیز مؤسسات و شرکت‌های خصوصی فراوانی به شکل گسترده فعالیت دارند. تجهیزات اینترنتی، از طریق کشورهای هند، کره جنوبی، سنگاپور و یا مالزی وارد این کشور می‌شود.		از اهداف بلند مدت دولت [[بنگلادش]]، فراهم کردن زمینه‌های همکاری وجذب بخش‌های خصوصی در تقویت شبکه‌های اینترنتی و گسترش تکنولوژی اطلاعاتی در سراسر کشور است. در حال حاضر در بیش از 64 شهرستان این کشور امکان ارتباطات اینترنتی فراهم است و تسهیلات فراوانی را نیز دولت برای ورود تجهیزات و لوازم کامپیوتری فراهم کرده است و برای ورود این گونه لوازم مالیات دریافت نمی‌شود. هم اکنون مراکز خاصی در نقاط مختلف شهرها وجود دارد که صرفاً واردات و فروش تجهیزات اینترنتی را برعهده دارند و در این راستا نیز مؤسسات و شرکت‌های خصوصی فراوانی به شکل گسترده فعالیت دارند. تجهیزات اینترنتی، از طریق کشورهای هند، کره جنوبی، سنگاپور و یا مالزی وارد این کشور می‌شود.

	===== مجلات و نشریات =====		=== مجلات و نشریات ===
	با توجه به رونق فعالیت [[مطبوعات در بنگلادش\|مطبوعات در این کشور]]، می‌توان اذعان داشت که این کشور دارای تعداد بی‌شماری روزنامه و هفته نامه می‌باشد که هر روز بر تعداد این گونه مطبوعات نیز افزوده می‌شود. مطبوعات این کشور به دو زبان بنگالی و انگلیسی انتشار می‌یابد. شایان ذکر است که به دلیل حاکمیت دویست سالۀ استعمار انگلیس بر این منطقه از جهان، زبان انگلیسی جایگاه ویژه‌ای در این کشور دارد.		با توجه به رونق فعالیت [[مطبوعات در بنگلادش\|مطبوعات در این کشور]]، می‌توان اذعان داشت که این کشور دارای تعداد بی‌شماری روزنامه و هفته نامه می‌باشد که هر روز بر تعداد این گونه مطبوعات نیز افزوده می‌شود. مطبوعات این کشور به دو زبان بنگالی و انگلیسی انتشار می‌یابد. شایان ذکر است که به دلیل حاکمیت دویست سالۀ استعمار انگلیس بر این منطقه از جهان، زبان انگلیسی جایگاه ویژه‌ای در این کشور دارد.

	جراید این کشور را به لحاظ گرایش می‌توان به چهار دسته تقسیم کرد:		جراید این کشور را به لحاظ گرایش می‌توان به چهار دسته تقسیم کرد:

	1. جرایدی که ارگان و ترجمان مواضع و دیدگاه‌های دولت است و در مایملک دولت قرار دارد. روزنامه‌های بنگلادش تایمز، دنیک بنگلا، هفته نامه بی‌بی‌چتیرا جزو این دسته هستند؛		* جرایدی که ارگان و ترجمان مواضع و دیدگاه‌های دولت است و در مایملک دولت قرار دارد. روزنامه‌های بنگلادش تایمز، دنیک بنگلا، هفته نامه بی‌بی‌چتیرا جزو این دسته هستند؛
			* نشریاتی که ارگان احزاب سیاسی خاصی می‌باشند. از جمله روزنامه نایادیگانتو تلویحا و روزنامه آماردش آشکارا از حزب «بی.ان.پی» حمایت می‌کنند. همچنین روزنامه سنگرام از جماعت اسلامی طرفداری می‌کند؛
	2. نشریاتی که ارگان احزاب سیاسی خاصی می‌باشند. از جمله روزنامه نایادیگانتو تلویحا و روزنامه آماردش آشکارا از حزب «بی.ان.پی» حمایت می‌کنند. همچنین روزنامه سنگرام از جماعت اسلامی طرفداری می‌کند؛		* نشریاتی هستند که مستقیماً با سرمایۀ کشورهای خارجی به وجود آمده‌اند یا از کمک مالی درخور توجه آن ها بهره‌مند می‌باشند. ازجمله این نشریات می‌توان به روزنامه‌های «اسگرکاغوذ»، «بنگلا بازار پوتریکا»، «جانوکانتو» و ...وابسته به هند، روزنامه‌های «انقلاب» و «تلگراف» وابسته به عراق و ...نام برد؛
			* نشریاتی که دارای وجهه مستقلی بوده‌اند. از جمله این نشریات، می‌توان روزنامه «بنگلادش آبزرور»، «هفته نامه داکا»، «کورییر»، «هالیدی» و ...را نام برد.
	3. نشریاتی هستند که مستقیماً با سرمایۀ کشورهای خارجی به وجود آمده‌اند یا از کمک مالی درخور توجه آن ها بهره‌مند می‌باشند. ازجمله این نشریات می‌توان به روزنامه‌های «اسگرکاغوذ»، «بنگلا بازار پوتریکا»، «جانوکانتو» و ...وابسته به هند، روزنامه‌های «انقلاب» و «تلگراف» وابسته به عراق و ...نام برد؛

	4. نشریاتی که دارای وجهه مستقلی بوده‌اند. از جمله این نشریات، می‌توان روزنامه «بنگلادش آبزرور»، «هفته نامه داکا»، «کورییر»، «هالیدی» و ...را نام برد.

	در سال 1991 به بعد، که مطبوعات عملاً در درج مطالب آزاد شدند، تحولات و رشد بیشتری در عرصۀ مطبوعات ایجاد شد و روزنامه‌ها و نشریه‌های متعددی حتی در شهرهای کوچک، به چاپ رسیده اند؛ مثلا در سال های 1997 و 1998 بیش از هزار روزنامه و مجله از جمله 286 روزنامه به زبان بنگالی و انگلیسی در بنگلادش به ثبت رسیده بود که این تعداد، نسبت به سال 1992 بسیار افزایش یافته است. با این وجود، گردش روزنامه‌ها و پی‌آیندها (هفته نامه، ماه نامه، فصل‌نامه، سال نامه) هنوز ضعیف است و تیراژی حدود دو میلیون نسخه را تشکیل می‌دهند.		در سال 1991 به بعد، که مطبوعات عملاً در درج مطالب آزاد شدند، تحولات و رشد بیشتری در عرصۀ مطبوعات ایجاد شد و روزنامه‌ها و نشریه‌های متعددی حتی در شهرهای کوچک، به چاپ رسیده اند؛ مثلا در سال های 1997 و 1998 بیش از هزار روزنامه و مجله از جمله 286 روزنامه به زبان بنگالی و انگلیسی در بنگلادش به ثبت رسیده بود که این تعداد، نسبت به سال 1992 بسیار افزایش یافته است. با این وجود، گردش روزنامه‌ها و پی‌آیندها (هفته نامه، ماه نامه، فصل‌نامه، سال نامه) هنوز ضعیف است و تیراژی حدود دو میلیون نسخه را تشکیل می‌دهند.

Samiei در ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۱

2024-08-08T19:51:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۱
خط ۱۵۳:		خط ۱۵۳:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی آرژانتین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اتیوپی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ~~اردن~~]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اسپانیا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی افغانستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اوکراین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تایلند]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تونس]]؛[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی روسیه~~]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی زیمبابوه~~]]؛ [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ژاپن]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کوبا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی فرانسه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مالی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ساحل عاج]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سیرالئون]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی لبنان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مصر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قطر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کانادا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سودان]]		[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی آرژانتین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اتیوپی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی زیمبابوه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اسپانیا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی افغانستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اوکراین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تایلند]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تونس]]؛[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی روسیه]]؛ [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ژاپن]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کوبا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی فرانسه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مالی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ساحل عاج]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سیرالئون]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی لبنان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مصر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قطر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کانادا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سودان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی گرجستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تاجیکستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سریلانکا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قزاقستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اردن]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
خط ۱۶۱:		خط ۱۶۱:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:رسانه]]

Samiei در ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۱

2024-06-18T10:01:56Z

Samiei: /* روزنامه ها */

2024-06-18T09:38:36Z

روزنامه ها

Bita در ‏۵ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۶

2024-06-05T06:36:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۶
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	===== رادیو خصوصی بنگلادش =====		===== رادیو خصوصی بنگلادش =====
	اولین شبکۀ رادیویی بخش خصوصی، به عنوان مترو ویو (metro wave) در سالروز استقلال بنگلادش، 26 مارس 1999 آغاز به کار کرد. امواج این رادیو بر روی 526~~/41~~ متر با قدرت 1170 کیلوهرتز از ساعت 30/~~7 تا~~ 30~~/11و~~ همچنین از ساعت 12 تا 15 به وقت بنگلادش پخش می‌شود (تاریخ، فرهنگ و سیستم حکومتی، وزارت امور خارجه بنگلادش، وایب سایت اینترنت، 1999م ). در حال حاضر شش شبکه رادیویی خصوصی در این کشور فعالیت می کنند.		اولین شبکۀ رادیویی بخش خصوصی، به عنوان مترو ویو (metro wave) در سالروز استقلال بنگلادش، 26 مارس 1999 آغاز به کار کرد. امواج این رادیو بر روی 41/526 متر با قدرت 1170 کیلوهرتز از ساعت 7/30 تا 11/30 و همچنین از ساعت 12 تا 15 به وقت بنگلادش پخش می‌شود (تاریخ، فرهنگ و سیستم حکومتی، وزارت امور خارجه بنگلادش، وایب سایت اینترنت، 1999م ). در حال حاضر شش شبکه رادیویی خصوصی در این کشور فعالیت می کنند.

	==== [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون]] ====		==== [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون]] ====

Bita در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۰۷

2024-05-30T15:07:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۰۷
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	===== رادیو خصوصی بنگلادش =====		===== رادیو خصوصی بنگلادش =====
	اولین شبکۀ رادیویی بخش خصوصی، به عنوان مترو ویو (metro wave) در سالروز استقلال بنگلادش، 26 مارس 1999 آغاز به کار کرد. امواج این رادیو بر روی 41~~/526~~ متر با قدرت 1170 کیلوهرتز از ساعت 7/30 ~~تا 11~~/~~30 و~~ همچنین از ساعت 12 تا 15 به وقت بنگلادش پخش می‌شود (تاریخ، فرهنگ و سیستم حکومتی، وزارت امور خارجه بنگلادش، وایب سایت اینترنت، 1999م ). در حال حاضر شش شبکه رادیویی خصوصی در این کشور فعالیت می کنند.		اولین شبکۀ رادیویی بخش خصوصی، به عنوان مترو ویو (metro wave) در سالروز استقلال بنگلادش، 26 مارس 1999 آغاز به کار کرد. امواج این رادیو بر روی 526/41 متر با قدرت 1170 کیلوهرتز از ساعت 30/7 تا 30/11و همچنین از ساعت 12 تا 15 به وقت بنگلادش پخش می‌شود (تاریخ، فرهنگ و سیستم حکومتی، وزارت امور خارجه بنگلادش، وایب سایت اینترنت، 1999م ). در حال حاضر شش شبکه رادیویی خصوصی در این کشور فعالیت می کنند.

	==== [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون]] ====		==== [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون]] ====
	برنامه‌های تلویزیونی به طور اساسی و منظم، پس از جنگ دوم جهانی کار خود را در منطقه شبه قاره آغاز کرد. در 25 دسامبر 1946 اولین انتقال برنامه تلویزیونی به پاکستان شرقی (بنگلادش فعلی) با قدرت 300 وات از DIT ~~(در حال حاضر به نام «راجوگ» معرف است)~~ به داکا منتقل شد و برنامه‌های شبکه خبری خود را روزانه به مدت سه ساعت پخش کرد. در ششم می 1972، مرکز تلویزیون به منطقه دیگری در «رامپور»، که وسعت بیشتری داشت، منتقل شد. به منظور جدیت و همت و تلاش همه جانبه و تقویت این مرکز، دولت تصمیم به حمایت [[مالی]] از آن کرد و در سال 1972، ضمن دولتی کردن آن، تلویزیون دولت بنگلادش به نام BTV کار خود را آغاز کرد. کم‌کم با گسترش محدوده دسترسی انتقال این شبکه و نصب 12 ایستگاه آنتن فرستنده و گیرنده قوی در اطراف کشور و توسعه برق‌رسانی در سطح کشور، این کار پیشرفت کرد. در حال حاضر بیش از 95 درصد کشور زیر پوشش مخابرات قرار دارد. همچنین ابتکار احداث ایستگاه چیتاگنگ که از مرکز (شهرداکا) تقویت می‌شد، آغاز شد.		برنامه‌های تلویزیونی به طور اساسی و منظم، پس از جنگ دوم جهانی کار خود را در منطقه شبه قاره آغاز کرد. در 25 دسامبر 1946 اولین انتقال برنامه تلویزیونی به پاکستان شرقی (بنگلادش فعلی) با قدرت 300 وات از DIT به داکا منتقل شد [i] و برنامه‌های شبکه خبری خود را روزانه به مدت سه ساعت پخش کرد. در ششم می 1972، مرکز تلویزیون به منطقه دیگری در «رامپور»، که وسعت بیشتری داشت، منتقل شد. به منظور جدیت و همت و تلاش همه جانبه و تقویت این مرکز، دولت تصمیم به حمایت [[مالی]] از آن کرد و در سال 1972، ضمن دولتی کردن آن، تلویزیون دولت بنگلادش به نام BTV کار خود را آغاز کرد. کم‌کم با گسترش محدوده دسترسی انتقال این شبکه و نصب 12 ایستگاه آنتن فرستنده و گیرنده قوی در اطراف کشور و توسعه برق‌رسانی در سطح کشور، این کار پیشرفت کرد. در حال حاضر بیش از 95 درصد کشور زیر پوشش مخابرات قرار دارد. همچنین ابتکار احداث ایستگاه چیتاگنگ که از مرکز (شهرداکا) تقویت می‌شد، آغاز شد.

	در حال حاضر ایستگاه های تقویت کننده تلویزیونی در شهرهای سیلهت، ممسینگ، برهمن باریا، رنگ پور، تاتور، تاگورگان، جنای‌را، کولنا، ساتخیرا، پتوا حالی و نوا خالی می‌باشند. ایستگاه آنتن فرستنده در داکا حدود 20 کیلووات قدرت دارد در صورتی که ایستگاه های دیگر به غیر «ساتخیرا» مجهز به 10 کیلووات قدرت انتقال می‌باشند. از این پس، تلویزیون BTV، چهار شبکه فرستنده ماهواره‌ای دیگر در شهرهای راجشاهی، راجباری، رنگ ماتی و اوکیا نصب و راه‌اندازی کرد. در آمارگیری که به عمل آمده است، حدود 3/7 میلیون دستگاه تلویزیون در میان 150 میلیون [[جمعیت بنگلادش]] وجود دارد که به طور متوسط هر 40 نفر ، یک دستگاه تلویزیون دارند. بیشترین تعداد از مجموع فوق متعلق به جامعه شهری است و مردم روستایی به لحاظ مشکلات مالی و ... ، کمترین استفاده کننده از تلویزیون هستند.		در حال حاضر ایستگاه های تقویت کننده تلویزیونی در شهرهای سیلهت، ممسینگ، برهمن باریا، رنگ پور، تاتور، تاگورگان، جنای‌را، کولنا، ساتخیرا، پتوا حالی و نوا خالی می‌باشند. ایستگاه آنتن فرستنده در داکا حدود 20 کیلووات قدرت دارد در صورتی که ایستگاه های دیگر به غیر «ساتخیرا» مجهز به 10 کیلووات قدرت انتقال می‌باشند. از این پس، تلویزیون BTV، چهار شبکه فرستنده ماهواره‌ای دیگر در شهرهای راجشاهی، راجباری، رنگ ماتی و اوکیا نصب و راه‌اندازی کرد. در آمارگیری که به عمل آمده است، حدود 7/3 میلیون دستگاه تلویزیون در میان 150 میلیون [[جمعیت بنگلادش]] وجود دارد که به طور متوسط هر 40 نفر ، یک دستگاه تلویزیون دارند. بیشترین تعداد از مجموع فوق متعلق به جامعه شهری است و مردم روستایی به لحاظ مشکلات مالی و ... ، کمترین استفاده کننده از تلویزیون هستند.

	دولت بنگلادش با همکاری کشور [[اسپانیا]] در نظر دارد فرستنده‌های خود را تا حد ممکن تقویت کند تا دسترسی برنامه‌های تلویزیونی این کشور حتی برای خارج از کشور نیز قابل دریافت باشد. در این رابطه، فرستنده‌های قوی زمینی در بت‌بونیا (Betbunia) و تالی باباد (Talibabad) نصب و راه‌اندازی شده است<ref>Banglapedia, National Encyclopedia of Bangladesh, 2023, Access for https://en.banglapedia.org/index.php?title=Main_Page</ref>.		دولت بنگلادش با همکاری کشور [[اسپانیا]] در نظر دارد فرستنده‌های خود را تا حد ممکن تقویت کند تا دسترسی برنامه‌های تلویزیونی این کشور حتی برای خارج از کشور نیز قابل دریافت باشد. در این رابطه، فرستنده‌های قوی زمینی در بت‌بونیا (Betbunia) و تالی باباد (Talibabad) نصب و راه‌اندازی شده است<ref>Banglapedia, National Encyclopedia of Bangladesh, 2023, Access for https://en.banglapedia.org/index.php?title=Main_Page</ref>.
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	شبکه های ماهواره‌ای از 21 سپتامبر 1992 میلادی با پخش برنامه‌های خبری CNN و سپس BBC از طریق شبکه BTV (تلویزیون بنگلادش) برنامه‌های خود را آغاز کردند. در این سال به مردم اجازه نصب دیش آنتن‌های ماهواره‌ای و استفاده از شبکه‌های خارجی داده شد. بین سال های1992تا 1995میلادی، بیش از 10 شبکه بین‌المللی از کشورهای خارجی از طریق ماهواره وارد منازل شده و به تخریب فرهنگ بومی و تأثیر پذیری فرهنگ بیگانه پرداخته اند و هنوز برنامه پخش می کنند. این شبکه ها و کانال ها عبارت اند از: ,ATN, BBC, Chaanel-v, CNN, DP-7, DD-metro, Discovery, Zee, ESPN, Star plus, Sports, Star, MTV, Cartoon network, AXN Action, National Geographic و ...؛ این ها مرتب در صحنه تلویزیون بنگلادش ظاهر شده و بدون شک تعرض شبکه‌های ماهواره‌ای به افکار و اندیشه‌ها و فرهنگ یک ملت نتایج نامطلوبی را در پی خواهد داشت که مسئولیت مردم و دولت در قبال این جریان سخت‌تر می‌شود.		شبکه های ماهواره‌ای از 21 سپتامبر 1992 میلادی با پخش برنامه‌های خبری CNN و سپس BBC از طریق شبکه BTV (تلویزیون بنگلادش) برنامه‌های خود را آغاز کردند. در این سال به مردم اجازه نصب دیش آنتن‌های ماهواره‌ای و استفاده از شبکه‌های خارجی داده شد. بین سال های1992تا 1995میلادی، بیش از 10 شبکه بین‌المللی از کشورهای خارجی از طریق ماهواره وارد منازل شده و به تخریب فرهنگ بومی و تأثیر پذیری فرهنگ بیگانه پرداخته اند و هنوز برنامه پخش می کنند. این شبکه ها و کانال ها عبارت اند از: ,ATN, BBC, Chaanel-v, CNN, DP-7, DD-metro, Discovery, Zee, ESPN, Star plus, Sports, Star, MTV, Cartoon network, AXN Action, National Geographic و ...؛ این ها مرتب در صحنه تلویزیون بنگلادش ظاهر شده و بدون شک تعرض شبکه‌های ماهواره‌ای به افکار و اندیشه‌ها و فرهنگ یک ملت نتایج نامطلوبی را در پی خواهد داشت که مسئولیت مردم و دولت در قبال این جریان سخت‌تر می‌شود.

	گفتنی است که از سال 1995 به بعد، به علت هزینه بالا و گرانی دیش آنتن و ضعف مالی مردم، موضوع کابلی کردن برنامه‌های ماهواره‌ای در مقابل پرداخت 200 تاکا ~~(در حال حاضر 400 تاکا در هر ماه)~~ باعث شد که همه از این شیوه استفاده کنند و در سطح کشور با خیزشی سریع به میان مردم راه یابد. شبکه غیر دولتی تلویزیون بنگلادش به نام «اکوشه تلویزیون» ETV، در تاریخ 21 اردیبهشت 1379 هـ.ش، طی مراسمی در هتل سونارگان توسط خانم شیخ حسینه، نخست‌وزیر وقت بنگلادش افتتاح شد. خانم [[خالده ضیاء]] رهبر حزب BNP نیز پیامی در این خصوص ارسال کرد. این اولین شبکۀ خصوصی به زبان «بنگلا» در بنگلادش است که از طریق ماهواره، برنامه‌های آن در مناطق جنوب و جنوب شرقی آسیا، خاورمیانه، اروپا و آمریکای شمالی مشاهده می شود.		گفتنی است که از سال 1995 به بعد، به علت هزینه بالا و گرانی دیش آنتن و ضعف مالی مردم، موضوع کابلی کردن برنامه‌های ماهواره‌ای در مقابل پرداخت 200 تاکا [ii] باعث شد که همه از این شیوه استفاده کنند و در سطح کشور با خیزشی سریع به میان مردم راه یابد. شبکه غیر دولتی تلویزیون بنگلادش به نام «اکوشه تلویزیون» ETV، در تاریخ 21 اردیبهشت 1379 هـ.ش، طی مراسمی در هتل سونارگان توسط خانم شیخ حسینه، نخست‌وزیر وقت بنگلادش افتتاح شد. خانم [[خالده ضیاء]] رهبر حزب BNP نیز پیامی در این خصوص ارسال کرد. این اولین شبکۀ خصوصی به زبان «بنگلا» در بنگلادش است که از طریق ماهواره، برنامه‌های آن در مناطق جنوب و جنوب شرقی آسیا، خاورمیانه، اروپا و آمریکای شمالی مشاهده می شود.

	مدت زمان پخش این شبکه در هر روز حدود 24 ساعت است که مشتمل بر تئاتر، رقص و آواز، فیلم، سریال خارجی، ورزش، رخدادهای مهم ملی، فیلم مستند، برنامه‌های کودکان و نوجوانان، آموزش و مشکلات اجتماعی است. طبق اظهارات مسئولین این شبکه، هدف از افتتاح چنین شبکه‌ای، دگرگونی و تحول در جامعه است. مدیران این شبکه، که در واقع صاحب امتیاز هم می‌باشند، عبارت اند از:		مدت زمان پخش این شبکه در هر روز حدود 24 ساعت است که مشتمل بر تئاتر، رقص و آواز، فیلم، سریال خارجی، ورزش، رخدادهای مهم ملی، فیلم مستند، برنامه‌های کودکان و نوجوانان، آموزش و مشکلات اجتماعی است. طبق اظهارات مسئولین این شبکه، هدف از افتتاح چنین شبکه‌ای، دگرگونی و تحول در جامعه است. مدیران این شبکه، که در واقع صاحب امتیاز هم می‌باشند، عبارت اند از:
خط ۱۵۵:		خط ۱۵۵:
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی آرژانتین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اتیوپی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اردن]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اسپانیا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی افغانستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اوکراین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تایلند]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تونس]]؛[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی روسیه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی زیمبابوه]]؛ [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ژاپن]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کوبا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی فرانسه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مالی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ساحل عاج]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سیرالئون]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی لبنان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مصر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قطر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کانادا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سودان]]		[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی آرژانتین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اتیوپی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اردن]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اسپانیا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی افغانستان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی اوکراین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تایلند]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی تونس]]؛[[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی روسیه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی زیمبابوه]]؛ [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ژاپن]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کوبا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی فرانسه]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مالی]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی ساحل عاج]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سیرالئون]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی لبنان]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی مصر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی قطر]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی کانادا]]؛ [[رسانه‌ها و وسائل ارتباط جمعی سودان]]

			== پاورقی ==
			[i]در حال حاضر به نام «راجوگ» معرف است

			[ii]در حال حاضر پرداخت 400 تاکا در هر ماه

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۱
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	دولت بنگلادش با همکاری کشور [[اسپانیا]] در نظر دارد فرستنده‌های خود را تا حد ممکن تقویت کند تا دسترسی برنامه‌های تلویزیونی این کشور حتی برای خارج از کشور نیز قابل دریافت باشد. در این رابطه، فرستنده‌های قوی زمینی در بت‌بونیا (Betbunia) و تالی باباد (Talibabad) نصب و راه‌اندازی شده است<ref>Banglapedia, National Encyclopedia of Bangladesh, 2023, Access for https://en.banglapedia.org/index.php?title=Main_Page</ref>.		دولت بنگلادش با همکاری کشور [[اسپانیا]] در نظر دارد فرستنده‌های خود را تا حد ممکن تقویت کند تا دسترسی برنامه‌های تلویزیونی این کشور حتی برای خارج از کشور نیز قابل دریافت باشد. در این رابطه، فرستنده‌های قوی زمینی در بت‌بونیا (Betbunia) و تالی باباد (Talibabad) نصب و راه‌اندازی شده است<ref>Banglapedia, National Encyclopedia of Bangladesh, 2023, Access for https://en.banglapedia.org/index.php?title=Main_Page</ref>.

	[[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون بنگلادش]] در ساعاتی از روز، برنامه‌های بین‌المللی B.B.C و C.N.N را به طور مستقیم پخش می‌کند. [[رادیو در بنگلادش\|رادیو]] و [[تلویزیون در بنگلادش]] به طور مستقیم از سوی وزارت اطلاعات نظارت شده و از طریق بودجه دولت اداره می‌شود. هزینه ملی برای پخش و تولید برنامه‌ها و پرداخت حقوق کارمندان همه از طریق بودجه دولتی تأمین می‌شود. برای ارتقا سطح کیفی و کمی صنعت رادیو و ~~تلویزیون،~~ دولت [[بنگلادش]] اقدام به تأسیس موسسه ملی ارتباطات جمعی کرده است. این موسسه آموزش‌های ضمن خدمت به کارمندان فنی هر دو موسسه (رادیو و تلویزیون) را ارائه می‌دهد. شبکه دیگری با نام A.T.N-World وجود دارد که برنامه این شبکه نیز 24 ساعته به طور تکراری پخش می‌شود.		[[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون بنگلادش]] در ساعاتی از روز، برنامه‌های بین‌المللی B.B.C و C.N.N را به طور مستقیم پخش می‌کند. [[رادیو در بنگلادش\|رادیو]] و [[تلویزیون در بنگلادش]] به طور مستقیم از سوی وزارت اطلاعات نظارت شده و از طریق بودجه دولت اداره می‌شود. هزینه ملی برای پخش و تولید برنامه‌ها و پرداخت حقوق کارمندان همه از طریق بودجه دولتی تأمین می‌شود. برای ارتقا سطح کیفی و کمی صنعت [[رادیو در بنگلادش\|رادیو]] و [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون]]، دولت [[بنگلادش]] اقدام به تأسیس موسسه ملی ارتباطات جمعی کرده است. این موسسه آموزش‌های ضمن خدمت به کارمندان فنی هر دو موسسه ([[رادیو در بنگلادش\|رادیو]] و [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون]]) را ارائه می‌دهد. شبکه دیگری با نام A.T.N-World وجود دارد که برنامه این شبکه نیز 24 ساعته به طور تکراری پخش می‌شود.

			===== شبکه خصوصی رسمی بنگلادش =====

	~~شبکه خصوصی رسمی بنگلادش~~		====== داکا TV ======

	داکا TV

	این شبکه از شبکه‌های جدید تلویزیونی به زبان بنگالی در بخش خصوصی است که از آوریل 2003 راه‌اندازی شد. این شبکه عمدتاً برنامه‌های سرگرمی و تفریحی را پخش می‌کند و در کشورهای آسیا، آمریکا، اروپا و استرالیا قابل دریافت است. همچنین 24 شبکه تلویزیونی خصوصی در این کشور فعال هستند.		این شبکه از شبکه‌های جدید تلویزیونی به زبان بنگالی در بخش خصوصی است که از آوریل 2003 راه‌اندازی شد. این شبکه عمدتاً برنامه‌های سرگرمی و تفریحی را پخش می‌کند و در کشورهای آسیا، آمریکا، اروپا و استرالیا قابل دریافت است. همچنین 24 شبکه تلویزیونی خصوصی در این کشور فعال هستند.

	==== [[شبکه های ماهواره ای بنگلادش\|شبکه های ماهواره ای]] ====		==== [[شبکه های ماهواره ای بنگلادش\|شبکه های ماهواره ای]] ====
	شبکه های ماهواره‌ای از 21 سپتامبر 1992 میلادی با پخش برنامه‌های خبری CNN و سپس BBC از طریق شبکه BTV (تلویزیون بنگلادش) برنامه‌های خود را آغاز کردند. در این سال به مردم اجازه نصب دیش آنتن‌های ماهواره‌ای و استفاده از شبکه‌های خارجی داده شد. بین سال های1992تا 1995میلادی، بیش از 10 شبکه بین‌المللی از کشورهای خارجی از طریق ماهواره وارد منازل شده و به تخریب فرهنگ بومی و تأثیر پذیری فرهنگ بیگانه پرداخته اند و هنوز برنامه پخش می کنند. این شبکه ها و کانال ها عبارت اند از: ,ATN, BBC, Chaanel-v, CNN, DP-7, DD-metro, Discovery, Zee, ESPN, Star plus, Sports, Star, MTV, Cartoon network, AXN Action, National Geographic و ...؛ این ها مرتب در صحنه تلویزیون بنگلادش ظاهر شده و بدون شک تعرض شبکه‌های ماهواره‌ای به افکار و اندیشه‌ها و فرهنگ یک ملت نتایج نامطلوبی را در پی خواهد داشت که مسئولیت مردم و دولت در قبال این جریان سخت‌تر می‌شود.		شبکه های ماهواره‌ای از 21 سپتامبر 1992 میلادی با پخش برنامه‌های خبری CNN و سپس BBC از طریق شبکه BTV ([[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون بنگلادش]]) برنامه‌های خود را آغاز کردند. در این سال به مردم اجازه نصب دیش آنتن‌های ماهواره‌ای و استفاده از شبکه‌های خارجی داده شد. بین سال های1992تا 1995میلادی، بیش از 10 شبکه بین‌المللی از کشورهای خارجی از طریق ماهواره وارد منازل شده و به تخریب فرهنگ بومی و تأثیر پذیری فرهنگ بیگانه پرداخته اند و هنوز برنامه پخش می کنند. این شبکه ها و کانال ها عبارت اند از: ,ATN, BBC, Chaanel-v, CNN, DP-7, DD-metro, Discovery, Zee, ESPN, Star plus, Sports, Star, MTV, Cartoon network, AXN Action, National Geographic و ...؛ این ها مرتب در صحنه [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون بنگلادش]] ظاهر شده و بدون شک تعرض شبکه‌های ماهواره‌ای به افکار و اندیشه‌ها و فرهنگ یک ملت نتایج نامطلوبی را در پی خواهد داشت که مسئولیت مردم و دولت در قبال این جریان سخت‌تر می‌شود.

	گفتنی است که از سال 1995 به بعد، به علت هزینه بالا و گرانی دیش آنتن و ضعف مالی مردم، موضوع کابلی کردن برنامه‌های ماهواره‌ای در مقابل پرداخت 200 تاکا [ii] باعث شد که همه از این شیوه استفاده کنند و در سطح کشور با خیزشی سریع به میان مردم راه یابد. شبکه غیر دولتی تلویزیون بنگلادش به نام «اکوشه تلویزیون» ETV، در تاریخ 21 اردیبهشت 1379 هـ.ش، طی مراسمی در هتل سونارگان توسط خانم شیخ ~~حسینه،~~ نخست‌وزیر وقت بنگلادش افتتاح شد. خانم [[خالده ضیاء]] رهبر حزب BNP نیز پیامی در این خصوص ارسال کرد. این اولین شبکۀ خصوصی به زبان «بنگلا» در بنگلادش است که از طریق ماهواره، برنامه‌های آن در مناطق جنوب و جنوب شرقی آسیا، خاورمیانه، اروپا و آمریکای شمالی مشاهده می شود.		گفتنی است که از سال 1995 به بعد، به علت هزینه بالا و گرانی دیش آنتن و ضعف مالی مردم، موضوع کابلی کردن برنامه‌های ماهواره‌ای در مقابل پرداخت 200 تاکا [ii] باعث شد که همه از این شیوه استفاده کنند و در سطح کشور با خیزشی سریع به میان مردم راه یابد. شبکه غیر دولتی تلویزیون بنگلادش به نام «اکوشه تلویزیون» ETV، در تاریخ 21 اردیبهشت 1379 هـ.ش، طی مراسمی در هتل سونارگان توسط خانم [[شیخ حسینه]]، نخست‌وزیر وقت [[بنگلادش]] افتتاح شد. خانم [[خالده ضیاء]] رهبر حزب BNP نیز پیامی در این خصوص ارسال کرد. این اولین شبکۀ خصوصی به زبان «بنگلا» در بنگلادش است که از طریق ماهواره، برنامه‌های آن در مناطق جنوب و جنوب شرقی آسیا، خاورمیانه، اروپا و آمریکای شمالی مشاهده می شود.

	مدت زمان پخش این شبکه در هر روز حدود 24 ساعت است که مشتمل بر تئاتر، رقص و آواز، فیلم، سریال خارجی، ورزش، رخدادهای مهم ملی، فیلم مستند، برنامه‌های کودکان و نوجوانان، آموزش و مشکلات اجتماعی است. طبق اظهارات مسئولین این شبکه، هدف از افتتاح چنین شبکه‌ای، دگرگونی و تحول در جامعه است. مدیران این شبکه، که در واقع صاحب امتیاز هم می‌باشند، عبارت اند از:		مدت زمان پخش این شبکه در هر روز حدود 24 ساعت است که مشتمل بر تئاتر، رقص و آواز، فیلم، سریال خارجی، ورزش، رخدادهای مهم ملی، فیلم مستند، برنامه‌های کودکان و نوجوانان، آموزش و مشکلات اجتماعی است. طبق اظهارات مسئولین این شبکه، هدف از افتتاح چنین شبکه‌ای، دگرگونی و تحول در جامعه است. مدیران این شبکه، که در واقع صاحب امتیاز هم می‌باشند، عبارت اند از:
خط ۴۶:		خط ۴۴:

	==== [[اینترنت در بنگلادش\|اینترنت]] ====		==== [[اینترنت در بنگلادش\|اینترنت]] ====
	از اهداف بلند مدت دولت ~~بنگلادش،~~ فراهم کردن زمینه‌های همکاری وجذب بخش‌های خصوصی در تقویت شبکه‌های اینترنتی و گسترش تکنولوژی اطلاعاتی در سراسر کشور است. در حال حاضر در بیش از 64 شهرستان این کشور امکان ارتباطات اینترنتی فراهم است و تسهیلات فراوانی را نیز دولت برای ورود تجهیزات و لوازم کامپیوتری فراهم کرده است و برای ورود این گونه لوازم مالیات دریافت نمی‌شود. هم اکنون مراکز خاصی در نقاط مختلف شهرها وجود دارد که صرفاً واردات و فروش تجهیزات اینترنتی را برعهده دارند و در این راستا نیز مؤسسات و شرکت‌های خصوصی فراوانی به شکل گسترده فعالیت دارند. تجهیزات اینترنتی، از طریق کشورهای هند، کره جنوبی، سنگاپور و یا مالزی وارد این کشور می‌شود.		از اهداف بلند مدت دولت [[بنگلادش]]، فراهم کردن زمینه‌های همکاری وجذب بخش‌های خصوصی در تقویت شبکه‌های اینترنتی و گسترش تکنولوژی اطلاعاتی در سراسر کشور است. در حال حاضر در بیش از 64 شهرستان این کشور امکان ارتباطات اینترنتی فراهم است و تسهیلات فراوانی را نیز دولت برای ورود تجهیزات و لوازم کامپیوتری فراهم کرده است و برای ورود این گونه لوازم مالیات دریافت نمی‌شود. هم اکنون مراکز خاصی در نقاط مختلف شهرها وجود دارد که صرفاً واردات و فروش تجهیزات اینترنتی را برعهده دارند و در این راستا نیز مؤسسات و شرکت‌های خصوصی فراوانی به شکل گسترده فعالیت دارند. تجهیزات اینترنتی، از طریق کشورهای هند، کره جنوبی، سنگاپور و یا مالزی وارد این کشور می‌شود.

	===== مجلات و نشریات =====		===== مجلات و نشریات =====
	با توجه به رونق فعالیت مطبوعات در این ~~کشور،~~ می‌توان اذعان داشت که این کشور دارای تعداد بی‌شماری روزنامه و هفته نامه می‌باشد که هر روز بر تعداد این گونه مطبوعات نیز افزوده می‌شود. مطبوعات این کشور به دو زبان بنگالی و انگلیسی انتشار می‌یابد. شایان ذکر است که به دلیل حاکمیت دویست سالۀ استعمار انگلیس بر این منطقه از جهان، زبان انگلیسی جایگاه ویژه‌ای در این کشور دارد.		با توجه به رونق فعالیت [[مطبوعات در بنگلادش\|مطبوعات در این کشور]]، می‌توان اذعان داشت که این کشور دارای تعداد بی‌شماری روزنامه و هفته نامه می‌باشد که هر روز بر تعداد این گونه مطبوعات نیز افزوده می‌شود. مطبوعات این کشور به دو زبان بنگالی و انگلیسی انتشار می‌یابد. شایان ذکر است که به دلیل حاکمیت دویست سالۀ استعمار انگلیس بر این منطقه از جهان، زبان انگلیسی جایگاه ویژه‌ای در این کشور دارد.

	جراید این کشور را به لحاظ گرایش می‌توان به چهار دسته تقسیم کرد:		جراید این کشور را به لحاظ گرایش می‌توان به چهار دسته تقسیم کرد:

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۸
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	==== [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون]] ====		==== [[تلویزیون در بنگلادش\|تلویزیون]] ====
	برنامه‌های تلویزیونی به طور اساسی و منظم، پس از جنگ دوم جهانی کار خود را در منطقه شبه قاره آغاز کرد. در 25 دسامبر 1946 اولین انتقال برنامه تلویزیونی به پاکستان شرقی (بنگلادش فعلی) با قدرت 300 وات از DIT به داکا منتقل شد [i] و برنامه‌های شبکه خبری خود را روزانه به مدت سه ساعت پخش کرد. در ششم می 1972، مرکز تلویزیون به منطقه دیگری در «رامپور»، که وسعت بیشتری داشت، منتقل شد. به منظور جدیت و همت و تلاش همه جانبه و تقویت این مرکز، دولت تصمیم به حمایت [[مالی]] از آن کرد و در سال 1972، ضمن دولتی کردن آن، تلویزیون دولت بنگلادش به نام BTV کار خود را آغاز کرد. کم‌کم با گسترش محدوده دسترسی انتقال این شبکه و نصب 12 ایستگاه آنتن فرستنده و گیرنده قوی در اطراف کشور و توسعه برق‌رسانی در سطح کشور، این کار پیشرفت کرد. در حال حاضر بیش از 95 درصد کشور زیر پوشش مخابرات قرار دارد. همچنین ابتکار احداث ایستگاه چیتاگنگ که از مرکز (شهرداکا) تقویت می‌شد، آغاز شد.		برنامه‌های تلویزیونی به طور اساسی و منظم، پس از جنگ دوم جهانی کار خود را در منطقه شبه قاره آغاز کرد. در 25 دسامبر 1946 اولین انتقال برنامه تلویزیونی به پاکستان شرقی ([[بنگلادش]] فعلی) با قدرت 300 وات از DIT به داکا منتقل شد [i] و برنامه‌های شبکه خبری خود را روزانه به مدت سه ساعت پخش کرد. در ششم می 1972، مرکز تلویزیون به منطقه دیگری در «رامپور»، که وسعت بیشتری داشت، منتقل شد. به منظور جدیت و همت و تلاش همه جانبه و تقویت این مرکز، دولت تصمیم به حمایت [[مالی]] از آن کرد و در سال 1972، ضمن دولتی کردن آن، تلویزیون دولت بنگلادش به نام BTV کار خود را آغاز کرد. کم‌کم با گسترش محدوده دسترسی انتقال این شبکه و نصب 12 ایستگاه آنتن فرستنده و گیرنده قوی در اطراف کشور و توسعه برق‌رسانی در سطح کشور، این کار پیشرفت کرد. در حال حاضر بیش از 95 درصد کشور زیر پوشش مخابرات قرار دارد. همچنین ابتکار احداث ایستگاه چیتاگنگ که از مرکز (شهرداکا) تقویت می‌شد، آغاز شد.

	در حال حاضر ایستگاه های تقویت کننده تلویزیونی در شهرهای سیلهت، ممسینگ، برهمن باریا، رنگ پور، تاتور، تاگورگان، جنای‌را، کولنا، ساتخیرا، پتوا حالی و نوا خالی می‌باشند. ایستگاه آنتن فرستنده در داکا حدود 20 کیلووات قدرت دارد در صورتی که ایستگاه های دیگر به غیر «ساتخیرا» مجهز به 10 کیلووات قدرت انتقال می‌باشند. از این پس، تلویزیون BTV، چهار شبکه فرستنده ماهواره‌ای دیگر در شهرهای راجشاهی، راجباری، رنگ ماتی و اوکیا نصب و راه‌اندازی کرد. در آمارگیری که به عمل آمده است، حدود 7/3 میلیون دستگاه تلویزیون در میان 150 میلیون [[جمعیت بنگلادش]] وجود دارد که به طور متوسط هر 40 نفر ، یک دستگاه تلویزیون دارند. بیشترین تعداد از مجموع فوق متعلق به جامعه شهری است و مردم روستایی به لحاظ مشکلات مالی و ... ، کمترین استفاده کننده از تلویزیون هستند.		در حال حاضر ایستگاه های تقویت کننده تلویزیونی در شهرهای سیلهت، ممسینگ، برهمن باریا، رنگ پور، تاتور، تاگورگان، جنای‌را، کولنا، ساتخیرا، پتوا حالی و نوا خالی می‌باشند. ایستگاه آنتن فرستنده در داکا حدود 20 کیلووات قدرت دارد در صورتی که ایستگاه های دیگر به غیر «ساتخیرا» مجهز به 10 کیلووات قدرت انتقال می‌باشند. از این پس، تلویزیون BTV، چهار شبکه فرستنده ماهواره‌ای دیگر در شهرهای راجشاهی، راجباری، رنگ ماتی و اوکیا نصب و راه‌اندازی کرد. در آمارگیری که به عمل آمده است، حدود 3/7 میلیون دستگاه تلویزیون در میان 150 میلیون [[جمعیت بنگلادش]] وجود دارد که به طور متوسط هر 40 نفر ، یک دستگاه تلویزیون دارند. بیشترین تعداد از مجموع فوق متعلق به جامعه شهری است و مردم روستایی به لحاظ مشکلات مالی و ... ، کمترین استفاده کننده از تلویزیون هستند.

	دولت بنگلادش با همکاری کشور [[اسپانیا]] در نظر دارد فرستنده‌های خود را تا حد ممکن تقویت کند تا دسترسی برنامه‌های تلویزیونی این کشور حتی برای خارج از کشور نیز قابل دریافت باشد. در این رابطه، فرستنده‌های قوی زمینی در بت‌بونیا (Betbunia) و تالی باباد (Talibabad) نصب و راه‌اندازی شده است<ref>Banglapedia, National Encyclopedia of Bangladesh, 2023, Access for https://en.banglapedia.org/index.php?title=Main_Page</ref>.		دولت بنگلادش با همکاری کشور [[اسپانیا]] در نظر دارد فرستنده‌های خود را تا حد ممکن تقویت کند تا دسترسی برنامه‌های تلویزیونی این کشور حتی برای خارج از کشور نیز قابل دریافت باشد. در این رابطه، فرستنده‌های قوی زمینی در بت‌بونیا (Betbunia) و تالی باباد (Talibabad) نصب و راه‌اندازی شده است<ref>Banglapedia, National Encyclopedia of Bangladesh, 2023, Access for https://en.banglapedia.org/index.php?title=Main_Page</ref>.
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	مدت زمان پخش این شبکه در هر روز حدود 24 ساعت است که مشتمل بر تئاتر، رقص و آواز، فیلم، سریال خارجی، ورزش، رخدادهای مهم ملی، فیلم مستند، برنامه‌های کودکان و نوجوانان، آموزش و مشکلات اجتماعی است. طبق اظهارات مسئولین این شبکه، هدف از افتتاح چنین شبکه‌ای، دگرگونی و تحول در جامعه است. مدیران این شبکه، که در واقع صاحب امتیاز هم می‌باشند، عبارت اند از:		مدت زمان پخش این شبکه در هر روز حدود 24 ساعت است که مشتمل بر تئاتر، رقص و آواز، فیلم، سریال خارجی، ورزش، رخدادهای مهم ملی، فیلم مستند، برنامه‌های کودکان و نوجوانان، آموزش و مشکلات اجتماعی است. طبق اظهارات مسئولین این شبکه، هدف از افتتاح چنین شبکه‌ای، دگرگونی و تحول در جامعه است. مدیران این شبکه، که در واقع صاحب امتیاز هم می‌باشند، عبارت اند از:

	1. رئیس شبکه، آقای ابوسعید چودوری، یکی از صاحبان صنایع مهم ~~بنگلادش؛~~		1. رئیس شبکه، آقای ابوسعید چودوری، یکی از صاحبان صنایع مهم [[بنگلادش]]؛

	2. مدیران اجرائی، آقای محمود و آقای سایمن درینگ.		2. مدیران اجرائی، آقای محمود و آقای سایمن درینگ.
خط ۶۷:		خط ۶۷:
	ارگان‌هایی که به نحوی با رسانه‌ها همکاری و هماهنگی دارند شامل: اداره اطلاعات نشریات، اداره فیلم و انتشارات، اداره ارتباطات جمعی، بایگانی فیلم بنگلادش، شورای مطبوعات، مرکز تحقیقات مطبوعات بنگلادش، مرکز تحقیقات ملی ارتباطات جمعی، مؤسسه توسعه فیلم و اداره سانسور فیلم می‌باشند.		ارگان‌هایی که به نحوی با رسانه‌ها همکاری و هماهنگی دارند شامل: اداره اطلاعات نشریات، اداره فیلم و انتشارات، اداره ارتباطات جمعی، بایگانی فیلم بنگلادش، شورای مطبوعات، مرکز تحقیقات مطبوعات بنگلادش، مرکز تحقیقات ملی ارتباطات جمعی، مؤسسه توسعه فیلم و اداره سانسور فیلم می‌باشند.

	در بخش تبلیغات برون مرزی، وزارت امور خارجه مسئولیت تبلیغات خارجی دولت را از طریق مأمورین خود در خارج، عهده‌دار می‌باشد. در برنامه‌های خصوصی کردن بعضی از نشریه‌ها، دولت در سال 1997، پس از پرداخت سود کامل به خبرنگاران و کارمندان دو روزنامه و هفته‌نامه، که تحت پوشش دولت بودند، آن ها را از پوشش خود خارج کرد<ref>The Independent Bangladesh year book ,2010, Dhaka, p.103 </ref>. طبق آخرین اطلاعات، در حال حاضر تیراژ روزنامه‌های یومیه در بنگلادش در روز 6/2 میلیون نسخه و پی‌آیند (هفته نامه، ماه نامه، فصل‌نامه، سال نامه) مجموعاً ~~215~~/322/3 نسخه می‌باشد. در شهر داکا پایتخت این کشور، 63 روزنامه و 135 هفته نامه منتشر می‌شود.		در بخش تبلیغات برون مرزی، وزارت امور خارجه مسئولیت تبلیغات خارجی دولت را از طریق مأمورین خود در خارج، عهده‌دار می‌باشد. در برنامه‌های خصوصی کردن بعضی از نشریه‌ها، دولت در سال 1997، پس از پرداخت سود کامل به خبرنگاران و کارمندان دو روزنامه و هفته‌نامه، که تحت پوشش دولت بودند، آن ها را از پوشش خود خارج کرد<ref>The Independent Bangladesh year book ,2010, Dhaka, p.103 </ref>. طبق آخرین اطلاعات، در حال حاضر تیراژ روزنامه‌های یومیه در بنگلادش در روز 2/6 میلیون نسخه و پی‌آیند (هفته نامه، ماه نامه، فصل‌نامه، سال نامه) مجموعاً 3/322/215 نسخه می‌باشد. در شهر داکا پایتخت این کشور، 63 روزنامه و 135 هفته نامه منتشر می‌شود.

	خبرنگاران و روزنامه‌نگاران بنگلادشی، دارای اتحادیه‌هائی هستند. این اتحادیه ها شامل: اتحادیه فدرال خبرنگاران بنگلادش ( Bangladesh federal union of journalists ) و اتحادیۀ خبرنگاران داکا (Dhada union of journalists) می باشندکه هر یک از آن ها بیش از هزار عضو دارد. اکثر خبرنگاران و روزنامه‌نگاران فوق، در باشگاه مطبوعات (Press Club) عضویت دارند. باشگاه مطبوعات دارای سالن بزرگ پذیرایی، سالن غذاخوری، کتابخانه، سالن ویژه کنفرانس مطبوعاتی، اطاق ویژه تلویزیون و پخش فیلم‌های ویدئویی، سالن نمایش فیلم و ...می‌باشد. روزنامه‌ها و هفته‌نامه‌های بنگلادش معمولاً تعدادی از مقامات خود را که از مجلات خارجی می‌گیرند، از طریق باشگاه مطبوعات دریافت می‌دارند.		خبرنگاران و روزنامه‌نگاران بنگلادشی، دارای اتحادیه‌هائی هستند. این اتحادیه ها شامل: اتحادیه فدرال خبرنگاران بنگلادش ( Bangladesh federal union of journalists ) و اتحادیۀ خبرنگاران داکا (Dhada union of journalists) می باشندکه هر یک از آن ها بیش از هزار عضو دارد. اکثر خبرنگاران و روزنامه‌نگاران فوق، در باشگاه مطبوعات (Press Club) عضویت دارند. باشگاه مطبوعات دارای سالن بزرگ پذیرایی، سالن غذاخوری، کتابخانه، سالن ویژه کنفرانس مطبوعاتی، اطاق ویژه تلویزیون و پخش فیلم‌های ویدئویی، سالن نمایش فیلم و ...می‌باشد. روزنامه‌ها و هفته‌نامه‌های بنگلادش معمولاً تعدادی از مقامات خود را که از مجلات خارجی می‌گیرند، از طریق باشگاه مطبوعات دریافت می‌دارند.

	===== روزنامه ها =====		===== روزنامه ها =====
	به این مبحث هم زمان با مبحث مطبوعات و نشریات اشاره کردیم و در اینجا فقط به معرفی فهرست وار روزنامه ها می پردازیم:		به این مبحث هم زمان با مبحث مطبوعات و نشریات اشاره کردیم و در اینجا فقط به معرفی فهرست وار روزنامه ها می پردازیم:

	جدول شماره 1. فهرست روزنامه های بنگلادش		جدول شماره 1. فهرست روزنامه های بنگلادش
	{\| class="wikitable"		{\| class="wikitable"