رسانه های چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۷

2025-11-25T11:37:35Z

نمایش تغییرات

Mahsa: /* نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی چین */

2024-08-09T19:15:33Z

نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی چین

نمایش تغییرات

Mahsa: /* رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار */

2024-08-09T19:10:17Z

رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۱۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	با [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|ورود چین به سازمان تجارت جهانی]] و ضرورت رعایت قوانین و مقررات بین‌المللی و تلاش بخش خصوصی و سرمایه گذاران وشرکت های خارجی برای ورود به بخش [[مطبوعات در چین\|صنعت مطبوعات]] و رسانه های [[چین]]، موجب گردیده تا دولتمردان که در حال حاضر کنترل کامل رسانه های این کشور را در اختیار دارند، برای رویارویی با چالش های پیشروی و جلوگیری از خارج شدن رسانه ها از چارچوب نظارتی و کنترلی دولت و آماده سازی بخش رسانه ها برای روزی که احتمالاً بخشی از این صنعت توسط بخش خصوصی و سرمایه گذاران خارجی کنترل خواهد شد و بالا بردن توان رقابتی رسانه های داخلی، برنامه ریزی های متعدد کوتاه مدت و بلند مدتی را انجام دهند تا بتوانند از خارج شدن این بخش حساس از کنترل کامل دولت مانع شوند.		با [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|ورود چین به سازمان تجارت جهانی]] و ضرورت رعایت قوانین و مقررات بین‌المللی و تلاش بخش خصوصی و سرمایه گذاران وشرکت های خارجی برای ورود به بخش [[مطبوعات در چین\|صنعت مطبوعات]] و رسانه های [[چین]]، موجب گردیده تا دولتمردان که در حال حاضر کنترل کامل رسانه های این کشور را در اختیار دارند، برای رویارویی با چالش های پیشروی و جلوگیری از خارج شدن رسانه ها از چارچوب نظارتی و کنترلی دولت و آماده سازی بخش رسانه ها برای روزی که احتمالاً بخشی از این صنعت توسط بخش خصوصی و سرمایه گذاران خارجی کنترل خواهد شد و بالا بردن توان رقابتی رسانه های داخلی، برنامه ریزی های متعدد کوتاه مدت و بلند مدتی را انجام دهند تا بتوانند از خارج شدن این بخش حساس از کنترل کامل دولت مانع شوند.

	در حال حاضر، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] رسالت خود را پیشبرد اهداف اصلاحات اقتصادی، ایجاد شبکه های اطلاع رسانی و آشنا ساختن مردم با سیستم جدید می دانند. علاوه بر مطبوعات رسمی، شمار [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] درون گروهی نیز در حال افزایش است ولی آمار دقیق و روشنی از روزنامه های درون حزبی وجود ندارد. مجموع [[مطبوعات در چین\|روزنامه ها و نشریات رسمی]] و درون گروهی را بیش از 30000 مورد ذکر کرده اند.<ref name=":0">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>		در حال حاضر، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] رسالت خود را پیشبرد اهداف اصلاحات اقتصادی، ایجاد شبکه های اطلاع رسانی و آشنا ساختن مردم با سیستم جدید می دانند. علاوه بر مطبوعات رسمی، شمار [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] درون گروهی نیز در حال افزایش است ولی آمار دقیق و روشنی از روزنامه های درون حزبی وجود ندارد. مجموع [[مطبوعات در چین\|روزنامه ها و نشریات رسمی]] و درون گروهی را بیش از 30000 مورد ذکر کرده اند<ref name=":0">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1295-1297</ref>.

	=== [[رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار]] ===		=== [[رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار]] ===

Mahsa: /* رویکرد رقابتی رسانه های چین */

2024-08-09T19:09:09Z

رویکرد رقابتی رسانه های چین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۹
خط ۴۶:		خط ۴۶:

	=== [[رویکرد رقابتی رسانه های چین]] ===		=== [[رویکرد رقابتی رسانه های چین]] ===
	از سالی که [[چین]] به سازمان تجارت جهانی پیوسته است(2001)، صنعت رسانه ای [[چین]] به سوی تشکیل گروه های«بین رسانه ای» و «رسانه ی منطقه ای» حرکت کرده است تا بتواند با گروه های قوی رسانه ای خارج از کشور رقابت نماید. گروه رادیو، تلویزیون، و فیلم چین (China Radio, Film and TV. Group)، با سایر سازمان های رادیو، تلویزیون، فیلم و شرکت های متعدد رادیویی، تلویزیونی، و اینترنتی پیوند خورده و به بزرگترین و قویترین گروه چند رسانه ای در این کشور تبدیل شده اند. این گروه ها با شرکت های رسانه ای خارج از کشور مبادله و همکاری دارند. از سال 2003، 30 ایستگاه تلویزیونی خارجی از جمله تلویزیون ماهواره ای فونیکس، و تلویزیون بلومبرگ، در چین شعبه دایر کرده اند و کانال انگلیسی زبان [https://english.cctv.com/ سی.سی.تی.وی]، برنامه های خود را از طریق شبکه ی خبری فاکس در اختیار بینندگان آمریکایی خود قرار میدهد.<ref>www.~~China~~.org.cn</ref>		از سالی که [[چین]] به سازمان تجارت جهانی پیوسته است(2001)، صنعت رسانه ای [[چین]] به سوی تشکیل گروه های«بین رسانه ای» و «رسانه ی منطقه ای» حرکت کرده است تا بتواند با گروه های قوی رسانه ای خارج از کشور رقابت نماید. گروه رادیو، تلویزیون، و فیلم چین (China Radio, Film and TV. Group)، با سایر سازمان های رادیو، تلویزیون، فیلم و شرکت های متعدد رادیویی، تلویزیونی، و اینترنتی پیوند خورده و به بزرگترین و قویترین گروه چند رسانه ای در این کشور تبدیل شده اند. این گروه ها با شرکت های رسانه ای خارج از کشور مبادله و همکاری دارند. از سال 2003، 30 ایستگاه تلویزیونی خارجی از جمله تلویزیون ماهواره ای فونیکس، و تلویزیون بلومبرگ، در چین شعبه دایر کرده اند و کانال انگلیسی زبان [https://english.cctv.com/ سی.سی.تی.وی]، برنامه های خود را از طریق شبکه ی خبری فاکس در اختیار بینندگان آمریکایی خود قرار میدهد.<ref>برگرفته از https://www.china.org.cn/</ref>

	شبکه های ارتباطی همچون شینخوا، [https://english.cctv.com/ سی.سی.تی.وی]، و روزنامه ی مردم، هنوز هم بخش مهمی از سهم بازار داخلی و خارجی رسانه ای را به خود اختصاص می دهند. رسانه های غیر وابسته ی داخلی( به جز هنگ کنگ، و ماکائو)، دیگر با جدیت از خطوط ترسیم شده توسط دولت تبعیت نمی کنند. اما اداره ی کل مطبوعات و نشریات وابسته به [[شورای دولتی چین\|شورای دولتی]] و وزارت رادیو، فیلم و تلویزیون، همچنان مقررات سختگیرانه و شدیدی برای موضوعات ممنوعه وخطوط قرمز خبری تنظیم و به رسانه ها ابلاغ می کنند. از جمله موضوعات ممنوعه را می توان مشروعیت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]]، سیاست های دولت در مورد تبت و سینک یانگ، فساد و فحشای مقامات و دولت، و گروه غیر قانونی فالون گونگ بر شمرد.البته پس از برگزاری هجدهمین [[کنگره حزب کمونیست چین\|کنگره ی حزب کمونیست]] و برگزیده شدن نخبگان نسل پنجم برای رهبری کشور در اواخر سال 2012، به نظر می رسد در پاره ای از سیاست های اِعمال شده در خصوص محدود کردن [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] به ویژه در زمینه ی فساد مقامات تجدید نظرهایی صورت گرفته است.		شبکه های ارتباطی همچون شینخوا، [https://english.cctv.com/ سی.سی.تی.وی]، و روزنامه ی مردم، هنوز هم بخش مهمی از سهم بازار داخلی و خارجی رسانه ای را به خود اختصاص می دهند. رسانه های غیر وابسته ی داخلی( به جز هنگ کنگ، و ماکائو)، دیگر با جدیت از خطوط ترسیم شده توسط دولت تبعیت نمی کنند. اما اداره ی کل مطبوعات و نشریات وابسته به [[شورای دولتی چین\|شورای دولتی]] و وزارت رادیو، فیلم و تلویزیون، همچنان مقررات سختگیرانه و شدیدی برای موضوعات ممنوعه وخطوط قرمز خبری تنظیم و به رسانه ها ابلاغ می کنند. از جمله موضوعات ممنوعه را می توان مشروعیت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]]، سیاست های دولت در مورد تبت و سینک یانگ، فساد و فحشای مقامات و دولت، و گروه غیر قانونی فالون گونگ بر شمرد.البته پس از برگزاری هجدهمین [[کنگره حزب کمونیست چین\|کنگره ی حزب کمونیست]] و برگزیده شدن نخبگان نسل پنجم برای رهبری کشور در اواخر سال 2012، به نظر می رسد در پاره ای از سیاست های اِعمال شده در خصوص محدود کردن [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] به ویژه در زمینه ی فساد مقامات تجدید نظرهایی صورت گرفته است.

Samiei: /* استقلال رسانه ای در چین */

2024-08-08T21:48:55Z

استقلال رسانه ای در چین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۴۸
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	اگرچه [[اینترنت در چین\|اینترنت]] و سایت های خبری مستقل و عمده ی مستقر در خارج از [[چین]]، این انحصار خبری و تحلیلی را نقض کرده اند، ولی به صورت رسمی، این سلطه همچنان در اختیار خبرگزاری شین خوا است. حتی روزنامه های مهم و معتبری همچون روزنامه ی مردم، چاینادیلی، عصر پکن، و جوانان و... که سخنگوی حزب بوده و مسئولان آنها را عمدتا مقامات حزبی و دولتی تشکیل می دهند نیز مجاز به چاپ و انتشار خبر، خارج از شبکه ی خبری شین خوا نیستند. همین رویه ی مستمر اتکاء به یک منبع خبری، تاکنون مانع از آن شده که جامعه ی مطبوعاتی مستقل از دولت شکل به گیرد.		اگرچه [[اینترنت در چین\|اینترنت]] و سایت های خبری مستقل و عمده ی مستقر در خارج از [[چین]]، این انحصار خبری و تحلیلی را نقض کرده اند، ولی به صورت رسمی، این سلطه همچنان در اختیار خبرگزاری شین خوا است. حتی روزنامه های مهم و معتبری همچون روزنامه ی مردم، چاینادیلی، عصر پکن، و جوانان و... که سخنگوی حزب بوده و مسئولان آنها را عمدتا مقامات حزبی و دولتی تشکیل می دهند نیز مجاز به چاپ و انتشار خبر، خارج از شبکه ی خبری شین خوا نیستند. همین رویه ی مستمر اتکاء به یک منبع خبری، تاکنون مانع از آن شده که جامعه ی مطبوعاتی مستقل از دولت شکل به گیرد.

	خبرنگاران و تحلیلگران مطبوعاتی جرأت و جسارت آن را ندارند تا پا را فراتر از خطوط قرمز تعیین شده از سوی شورای مطبوعاتی و رسانه ای [[چین]] بگذارند. اصلاً در [[نظام قضایی در چین\|سیستم قضایی]] [[~~قوه مجريه چین\|دولت~~ چین]] هم مقررات خاص جامعی برای برخورد با جرایم مطبوعاتی تعریف نشده است و در موارد نادری که جرمی اتقاق افتاده، به صورت موردی وبر اساس تصمیم مقامات بالا برخورد شده و اینگونه تصمیم ها، انعکاس آنچنانی هم در [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و رسانه های جمعی نداشته است. لذا، یکی از چالش های پیش روی دولت برای تشکیل بنگاه های بزرگ رسانه ای واجازه ی فعالیت دادن به بخش خصوصی و مؤسسات رسانه ای خارجی، نداشتن قوانین و مقررات لازم در این زمینه است.		خبرنگاران و تحلیلگران مطبوعاتی جرأت و جسارت آن را ندارند تا پا را فراتر از خطوط قرمز تعیین شده از سوی شورای مطبوعاتی و رسانه ای [[چین]] بگذارند. اصلاً در [[نظام قضایی در چین\|سیستم قضایی]] دولت [[چین]] هم مقررات خاص جامعی برای برخورد با جرایم مطبوعاتی تعریف نشده است و در موارد نادری که جرمی اتقاق افتاده، به صورت موردی وبر اساس تصمیم مقامات بالا برخورد شده و اینگونه تصمیم ها، انعکاس آنچنانی هم در [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و رسانه های جمعی نداشته است. لذا، یکی از چالش های پیش روی دولت برای تشکیل بنگاه های بزرگ رسانه ای واجازه ی فعالیت دادن به بخش خصوصی و مؤسسات رسانه ای خارجی، نداشتن قوانین و مقررات لازم در این زمینه است.

	با [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|ورود چین به سازمان تجارت جهانی]] و ضرورت رعایت قوانین و مقررات بین‌المللی و تلاش بخش خصوصی و سرمایه گذاران وشرکت های خارجی برای ورود به بخش [[مطبوعات در چین\|صنعت مطبوعات]] و رسانه های [[چین]]، موجب گردیده تا دولتمردان که در حال حاضر کنترل کامل رسانه های این کشور را در اختیار دارند، برای رویارویی با چالش های پیشروی و جلوگیری از خارج شدن رسانه ها از چارچوب نظارتی و کنترلی دولت و آماده سازی بخش رسانه ها برای روزی که احتمالاً بخشی از این صنعت توسط بخش خصوصی و سرمایه گذاران خارجی کنترل خواهد شد و بالا بردن توان رقابتی رسانه های داخلی، برنامه ریزی های متعدد کوتاه مدت و بلند مدتی را انجام دهند تا بتوانند از خارج شدن این بخش حساس از کنترل کامل دولت مانع شوند.		با [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|ورود چین به سازمان تجارت جهانی]] و ضرورت رعایت قوانین و مقررات بین‌المللی و تلاش بخش خصوصی و سرمایه گذاران وشرکت های خارجی برای ورود به بخش [[مطبوعات در چین\|صنعت مطبوعات]] و رسانه های [[چین]]، موجب گردیده تا دولتمردان که در حال حاضر کنترل کامل رسانه های این کشور را در اختیار دارند، برای رویارویی با چالش های پیشروی و جلوگیری از خارج شدن رسانه ها از چارچوب نظارتی و کنترلی دولت و آماده سازی بخش رسانه ها برای روزی که احتمالاً بخشی از این صنعت توسط بخش خصوصی و سرمایه گذاران خارجی کنترل خواهد شد و بالا بردن توان رقابتی رسانه های داخلی، برنامه ریزی های متعدد کوتاه مدت و بلند مدتی را انجام دهند تا بتوانند از خارج شدن این بخش حساس از کنترل کامل دولت مانع شوند.

Samiei: /* روند رو به توسعه صنعت رسانه */

2024-08-08T21:48:27Z

روند رو به توسعه صنعت رسانه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۴۸
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	علیرغم نظارت شدید دولت، رسانه های [[چین]] تجاری شده اند. نظارت دولت شامل حال [[ورزش در چین\|ورزش]]، سرمایه گذاری و سرگرمی های سود آور نمی شود. در دهه ی 1980 و در [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دوران دنگ شیائوپینگ]]، اندکی از نظارت شدید دولت بر رسانه ها کاسته شد. همچنان که اشاره شد، بعد از اعتراضات میدان تیَن آنمِن در سال 1989، کنترل رسانه ها شدت یافت ولی در دوران جیانگ زمین و در دهه ی 1990 مجددا کنترل ها کمتر شد. اما با نفوذ فزاینده ی [[اینترنت در چین\|اینترنت]] و امکان بالقوه ی آن در تشویق ناراضیان، مقررات شدیدی در دوران خو جین تائو وضع شد. طبق گزارش خبرنگاران بدون مرز، [[چین]] در سال 2010 از این نظر در رتبه 168 از میان 178 کشور جهان قرار داشت.		علیرغم نظارت شدید دولت، رسانه های [[چین]] تجاری شده اند. نظارت دولت شامل حال [[ورزش در چین\|ورزش]]، سرمایه گذاری و سرگرمی های سود آور نمی شود. در دهه ی 1980 و در [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دوران دنگ شیائوپینگ]]، اندکی از نظارت شدید دولت بر رسانه ها کاسته شد. همچنان که اشاره شد، بعد از اعتراضات میدان تیَن آنمِن در سال 1989، کنترل رسانه ها شدت یافت ولی در دوران جیانگ زمین و در دهه ی 1990 مجددا کنترل ها کمتر شد. اما با نفوذ فزاینده ی [[اینترنت در چین\|اینترنت]] و امکان بالقوه ی آن در تشویق ناراضیان، مقررات شدیدی در دوران خو جین تائو وضع شد. طبق گزارش خبرنگاران بدون مرز، [[چین]] در سال 2010 از این نظر در رتبه 168 از میان 178 کشور جهان قرار داشت.

	=== ~~'''~~روند رو به توسعه صنعت رسانه~~'''~~ ===		=== روند رو به توسعه صنعت رسانه ===
	بر اساس اظهارات مدیر کل مطبوعات و انتشارات [[چین]] که وابسته به [[شورای دولتی چین\|شورای دولتی]] این کشور است، در برنامه ی پنجساله ی یازدهم(2010 -2005)، کل سرمایه گذاری، تولید محصول، و فروش در بخش صنعت [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و نشریات دو برابر و در [[صنعت چاپ و نشر در چین\|صنعت چاپ]] این رقم سه برابر شده است. [[چین]] در سال 2010 از نظر تعداد عناوین کتاب، تعداد نسخ چاپی، و همینطور تیراژ [[مطبوعات در چین\|روزنامه]]، در دنیا مقام نخست و از نظر صنعت انتشارات الکترونیک مقام دوم و از نظر محصولات چاپی مقام سوم را داشته است.		بر اساس اظهارات مدیر کل مطبوعات و انتشارات [[چین]] که وابسته به [[شورای دولتی چین\|شورای دولتی]] این کشور است، در برنامه ی پنجساله ی یازدهم(2010 -2005)، کل سرمایه گذاری، تولید محصول، و فروش در بخش صنعت [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و نشریات دو برابر و در [[صنعت چاپ و نشر در چین\|صنعت چاپ]] این رقم سه برابر شده است. [[چین]] در سال 2010 از نظر تعداد عناوین کتاب، تعداد نسخ چاپی، و همینطور تیراژ [[مطبوعات در چین\|روزنامه]]، در دنیا مقام نخست و از نظر صنعت انتشارات الکترونیک مقام دوم و از نظر محصولات چاپی مقام سوم را داشته است.

Samiei در ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۴۷

2024-08-08T21:47:51Z

@@ خط ۲۷: / خط ۲۷: @@
 پر تیراژترین روزنامه «روزنامه ی مردم»، ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین|حزب کمونیست]] [[چین]]، دارای تیراژ 5 میلیون نسخه است. پر تیراژترین روزنامه ی انگلیسی زبان «چاینا دیلی» است که تیراژ آن 120 هزار نسخه است. مجله ی دو هفته یکبار تحت عنوان «صحبت های وسط ماه» با تیراژ 5 میلیون نسخه، پر فروشترین مجله ی چینی است.
-مهمترین روزنامه های [[چین]] عبارتند از: روزنامه ی مردم و ضمیمه ی آن برای خارج از کشور، روزنامه ی گوانگ مین، روزنامه ی اخبار اقتصادی، روزنامه ی ارتش آزادی بخش، اخبار جوانان [[چین]]، اخبار زنان [[چین]]، اخبار آموزشی، اخبار ورزشی [[چین]]، روزنامه ی کارگران، روزنامه ی دهقانان، و روزنامه ی علوم و تکنولوژی <ref name=":0" />، براساس پژوهشی که در سال های 2007 و 2008 در انگلستان انجام گرفت، تأثیر رسانه های  [[چین]] بر تغییر جریان اطلاعات جهانی، کمتر از 5 درصد بوده است. مطالعاتی هم که در جنوب شرق آسیا در این زمینه انجام گرفت نشان می دهد، قدرت نرم [[چین]] هنوز از حاکمیت در این منطقه به دور است. تصویر [[چین]] شاید بهتر از [[آمریکا]] باشد اما به خوبی [[ژاپن]] نیست. در حقیقت، در عصر انفجار اطلاعات که بازار بر مبنای تقاضا حرکت می کند، رسانه های دولتی [[چین]] با چالش مواجه شده اند.<ref>www.eai.nus.edu.sg</ref>
+مهمترین روزنامه های [[چین]] عبارتند از:
 البته باید متذکر شدکه با توسعه ی فناوری و گسترش ابزارهای اطلاع رسانی در [[چین]]، رسانه ی جدیدی در این کشور به وجود آمده و به سرعت رشد کرده است که 550 میلیون مشترک اینترنتی و 900 میلیون استفاده کننده از موبایل به عنوان ارتش این رسانه ی جدید، [[چین]] را در رأس کشورهای جهان در این زمینه قرار داده است. سایت های مختلف اجتماعی، وبلاگ های فردی و جمعی، سایت های متنوع خبری، [[رسانه های صوتی و تصویری(لوح فشرده) در چین|رسانه های صوتی و تصویری]]، روزنامه های موبایلی، کتاب های الکترونیکی، و گسترش انواع رسانه های دیگر خبری، رقابت سختی را آغاز و عرصه را برای [[مطبوعات در چین|مطبوعات]] سنتی و سانسور و کنترل های مرسوم دولتی تنگ کرده است.
@@ خط ۴۶: / خط ۶۰: @@
 == نیز نگاه کنید به ==
+[[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]؛ [[نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی چین]]؛ [[مطبوعات در چین]]
 = کتابشناختی =

Samiei در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۴

2024-01-11T19:24:02Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۸

2023-12-01T18:38:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۸
خط ۱:		خط ۱:

	~~مطبوعات و~~ رسانه های جدید در سرزمین [[چین]]، مانند سایر نمادهای فرهنگ غرب، در دوران حضور مسیونرها و تجار و نیروهای نظامی غرب در این منطقه از جهان و در دهه ی1890 شکل گرفت. اغلب روزنامه هایی که در آن زمان منتشر می شدند، توسط خارجی ها، به ویژه میسیونرها و تجار غربی راه اندازی و مدیریت می شدند. لذا، یکی از قدیمی ترین روزنامه های این کشور روزنامه ی شِنبائو (Shen Bao) است که از سال1872 تا1949 با بیش از 25600 شماره و به مدت 77 سال بدون وقفه منتشر گردید که در تاریخ روزنامه نگاری [[چین]] یک رکورد به شمار می رود.<ref>Li, Chunming, Zhang, Wei (2006). “Microfilming and Digitalization of Newspapers in China”. www.ndl.gov.jp.</ref>		رسانه های جدید در سرزمین [[چین]]، مانند سایر نمادهای فرهنگ غرب، در دوران حضور مسیونرها و تجار و نیروهای نظامی غرب در این منطقه از جهان و در دهه ی1890 شکل گرفت. [[پرونده:WechatIMG4136-1024x585.jpg\|بندانگشتی\|رسانه های اجتماعی در چین]]

	سفر نخستین گروه از دانشجویان چینی برای تحصیل در غرب و آشنایی آنها با سیستم روزنامه نگاری مدرن در کشورهای اروپایی نیز موجب شد تا پس از بازگشت آنان به [[چین]]، تلاش برای راه اندازی روزنامه های جدید افزایش یابد. جنبش چهارم ماه مه در سال 1919 نیز زمینه ی ظهور روزنامه های مستقل در این کشور را فراهم ساخت. ولی روند روزنامه نگاری مدرن و مستقل در دهه های 1930 به بعد به واسطه ی اعمال سانسورهای خفه کننده و شدید توسط دولت ملی در همان آغاز با مشکلات فراوان تر روبه رو شده و این فضای محدود جایی برای شکوفایی خلاقیت های مطبوعاتی باقی نگذاشت، اگرچه در همین شرایط نیز فرصت های خوبی برای رشد روزنامه های آزاد و مستقل فراهم می شد.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref>
	[[پرونده:WechatIMG4136-1024x585.jpg\|بندانگشتی\|رسانه های اجتماعی در چین]]

	=== نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی [[چین]] ===		=== نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی [[چین]] ===
خط ۴۴:		خط ۴۱:
	طبق آمار منتشر شده از سوی مقامات رسمی مطبوعات [[پکن]]، زن ها بیش از مردان به تحصیل در رشته ی خبرنگاری روی می آورند. از مجموع 180 هزار نفر خبرنگار شاغل در صنعت مطبوعات این کشور، بیش از 70 هزار نفر از آنها را زنان تشكیل می دهند كه حدود 40 درصد می شود. در حالی كه در یك دهه ی پیش، زنان یك سوم خبرنگاران را تشکیل می دادند. در گذشته اغلب دانشجویان این رشته را مردان تشكیل می دادند، در حالیكه دختران بیشتر در رشته ی ادبیات تحصیل می كردند. در سال های اخیر، دختران به خبرنگاری روی آورده اند و به زودی نصف خبرنگاران را تشكیل خواهند داد. در حال حاضر 61 درصد خبرنگاران زیر40 سال هستند.<ref>"چاینا دیلی" (2006).</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: ''موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی''، جلد ...، ص ... .</ref>		طبق آمار منتشر شده از سوی مقامات رسمی مطبوعات [[پکن]]، زن ها بیش از مردان به تحصیل در رشته ی خبرنگاری روی می آورند. از مجموع 180 هزار نفر خبرنگار شاغل در صنعت مطبوعات این کشور، بیش از 70 هزار نفر از آنها را زنان تشكیل می دهند كه حدود 40 درصد می شود. در حالی كه در یك دهه ی پیش، زنان یك سوم خبرنگاران را تشکیل می دادند. در گذشته اغلب دانشجویان این رشته را مردان تشكیل می دادند، در حالیكه دختران بیشتر در رشته ی ادبیات تحصیل می كردند. در سال های اخیر، دختران به خبرنگاری روی آورده اند و به زودی نصف خبرنگاران را تشكیل خواهند داد. در حال حاضر 61 درصد خبرنگاران زیر40 سال هستند.<ref>"چاینا دیلی" (2006).</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: ''موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی''، جلد ...، ص ... .</ref>

	نیز نگاه کنید به [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]؛ [[نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی چین]]؛ [[مطبوعات در چین]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]
			* [[نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی چین]]
			* [[مطبوعات در چین]]

	= کتابشناختی =		= کتابشناختی =

Samiei در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۳

2023-11-08T18:13:50Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۴۸
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	اگرچه [[اینترنت در چین\|اینترنت]] و سایت های خبری مستقل و عمده ی مستقر در خارج از [[چین]]، این انحصار خبری و تحلیلی را نقض کرده اند، ولی به صورت رسمی، این سلطه همچنان در اختیار خبرگزاری شین خوا است. حتی روزنامه های مهم و معتبری همچون روزنامه ی مردم، چاینادیلی، عصر پکن، و جوانان و... که سخنگوی حزب بوده و مسئولان آنها را عمدتا مقامات حزبی و دولتی تشکیل می دهند نیز مجاز به چاپ و انتشار خبر، خارج از شبکه ی خبری شین خوا نیستند. همین رویه ی مستمر اتکاء به یک منبع خبری، تاکنون مانع از آن شده که جامعه ی مطبوعاتی مستقل از دولت شکل به گیرد.		اگرچه [[اینترنت در چین\|اینترنت]] و سایت های خبری مستقل و عمده ی مستقر در خارج از [[چین]]، این انحصار خبری و تحلیلی را نقض کرده اند، ولی به صورت رسمی، این سلطه همچنان در اختیار خبرگزاری شین خوا است. حتی روزنامه های مهم و معتبری همچون روزنامه ی مردم، چاینادیلی، عصر پکن، و جوانان و... که سخنگوی حزب بوده و مسئولان آنها را عمدتا مقامات حزبی و دولتی تشکیل می دهند نیز مجاز به چاپ و انتشار خبر، خارج از شبکه ی خبری شین خوا نیستند. همین رویه ی مستمر اتکاء به یک منبع خبری، تاکنون مانع از آن شده که جامعه ی مطبوعاتی مستقل از دولت شکل به گیرد.

	خبرنگاران و تحلیلگران مطبوعاتی جرأت و جسارت آن را ندارند تا پا را فراتر از خطوط قرمز تعیین شده از سوی شورای مطبوعاتی و رسانه ای [[چین]] بگذارند. اصلاً در [[نظام قضایی در چین\|سیستم قضایی]] [[~~قوه مجريه چین\|دولت~~ چین]] هم مقررات خاص جامعی برای برخورد با جرایم مطبوعاتی تعریف نشده است و در موارد نادری که جرمی اتقاق افتاده، به صورت موردی وبر اساس تصمیم مقامات بالا برخورد شده و اینگونه تصمیم ها، انعکاس آنچنانی هم در [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و رسانه های جمعی نداشته است. لذا، یکی از چالش های پیش روی دولت برای تشکیل بنگاه های بزرگ رسانه ای واجازه ی فعالیت دادن به بخش خصوصی و مؤسسات رسانه ای خارجی، نداشتن قوانین و مقررات لازم در این زمینه است.		خبرنگاران و تحلیلگران مطبوعاتی جرأت و جسارت آن را ندارند تا پا را فراتر از خطوط قرمز تعیین شده از سوی شورای مطبوعاتی و رسانه ای [[چین]] بگذارند. اصلاً در [[نظام قضایی در چین\|سیستم قضایی]] دولت [[چین]] هم مقررات خاص جامعی برای برخورد با جرایم مطبوعاتی تعریف نشده است و در موارد نادری که جرمی اتقاق افتاده، به صورت موردی وبر اساس تصمیم مقامات بالا برخورد شده و اینگونه تصمیم ها، انعکاس آنچنانی هم در [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و رسانه های جمعی نداشته است. لذا، یکی از چالش های پیش روی دولت برای تشکیل بنگاه های بزرگ رسانه ای واجازه ی فعالیت دادن به بخش خصوصی و مؤسسات رسانه ای خارجی، نداشتن قوانین و مقررات لازم در این زمینه است.

	با [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|ورود چین به سازمان تجارت جهانی]] و ضرورت رعایت قوانین و مقررات بین‌المللی و تلاش بخش خصوصی و سرمایه گذاران وشرکت های خارجی برای ورود به بخش [[مطبوعات در چین\|صنعت مطبوعات]] و رسانه های [[چین]]، موجب گردیده تا دولتمردان که در حال حاضر کنترل کامل رسانه های این کشور را در اختیار دارند، برای رویارویی با چالش های پیشروی و جلوگیری از خارج شدن رسانه ها از چارچوب نظارتی و کنترلی دولت و آماده سازی بخش رسانه ها برای روزی که احتمالاً بخشی از این صنعت توسط بخش خصوصی و سرمایه گذاران خارجی کنترل خواهد شد و بالا بردن توان رقابتی رسانه های داخلی، برنامه ریزی های متعدد کوتاه مدت و بلند مدتی را انجام دهند تا بتوانند از خارج شدن این بخش حساس از کنترل کامل دولت مانع شوند.		با [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|ورود چین به سازمان تجارت جهانی]] و ضرورت رعایت قوانین و مقررات بین‌المللی و تلاش بخش خصوصی و سرمایه گذاران وشرکت های خارجی برای ورود به بخش [[مطبوعات در چین\|صنعت مطبوعات]] و رسانه های [[چین]]، موجب گردیده تا دولتمردان که در حال حاضر کنترل کامل رسانه های این کشور را در اختیار دارند، برای رویارویی با چالش های پیشروی و جلوگیری از خارج شدن رسانه ها از چارچوب نظارتی و کنترلی دولت و آماده سازی بخش رسانه ها برای روزی که احتمالاً بخشی از این صنعت توسط بخش خصوصی و سرمایه گذاران خارجی کنترل خواهد شد و بالا بردن توان رقابتی رسانه های داخلی، برنامه ریزی های متعدد کوتاه مدت و بلند مدتی را انجام دهند تا بتوانند از خارج شدن این بخش حساس از کنترل کامل دولت مانع شوند.

رسانه های چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۷

Mahsa: /* نقش رسانه ­ها در برنامه ­های سیاسی و فرهنگی چین */

Mahsa: /* رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار */

Mahsa: /* رویکرد رقابتی رسانه های چین */

Samiei: /* استقلال رسانه ای در چین */

Samiei: /* روند رو به توسعه صنعت رسانه */

Samiei در ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۴۷

Samiei در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۴

Samiei در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۸

Samiei در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۳

Mahsa: /* نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی چین */