رسانه ها و مطبوعات در چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۳

2025-11-25T11:13:31Z

Mahdi در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۳

2025-11-25T11:03:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Images (7).jpg\|بندانگشتی\|سرخط ~~خبرها~~]]		[[پرونده:Images (7).jpg\|بندانگشتی\|سرخط خبرها، قابل بازیابی از:‌ https://www.irna.ir/news/82801170/%D8%B3%D8%B1%D8%AE%D8%B7-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%D9%8A-%DA%86%D9%8A%D9%86-%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-30-%D8%AF%D9%8A-%D9%85%D8%A7%D9%87]]
	[[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه های جدید]] در [[چین\|سرزمین چین]]، مانند سایر نمادهای فرهنگ غرب، در دوران حضور [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|مسیونرها و تجار و نیروهای نظامی غرب]] در این منطقه از جهان و در دهه ی 1890 شکل گرفت. اغلب روزنامه هایی که در آن زمان منتشر می شدند، توسط خارجی ها، به ویژه [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|میسیونرها و تجار غربی]] راه اندازی و مدیریت می شدند. لذا، یکی از قدیمی ترین روزنامه های این کشور روزنامه ی شِن بائو (Shen Bao) است که از سال 1872 تا1949 با بیش از 25600 شماره و به مدت 77 سال بدون وقفه منتشر گردید که در تاریخ روزنامه نگاری [[چین]] یک رکورد به شمار می رود.<ref>Li, Chunming, Zhang, Wei (2006). “Microfilming and Digitalization of Newspapers in China”. www.ndl.gov.jp.</ref>		[[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه های جدید]] در [[چین\|سرزمین چین]]، مانند سایر نمادهای فرهنگ غرب، در دوران حضور [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|مسیونرها و تجار و نیروهای نظامی غرب]] در این منطقه از جهان و در دهه ی 1890 شکل گرفت. اغلب روزنامه هایی که در آن زمان منتشر می شدند، توسط خارجی ها، به ویژه [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|میسیونرها و تجار غربی]] راه اندازی و مدیریت می شدند. لذا، یکی از قدیمی ترین روزنامه های این کشور روزنامه ی شِن بائو (Shen Bao) است که از سال 1872 تا1949 با بیش از 25600 شماره و به مدت 77 سال بدون وقفه منتشر گردید که در تاریخ روزنامه نگاری [[چین]] یک رکورد به شمار می رود.<ref>Li, Chunming, Zhang, Wei (2006). “Microfilming and Digitalization of Newspapers in China”. www.ndl.gov.jp.</ref>

خط ۵:		خط ۵:

	=== [[مطبوعات چین در دوران حاکمیت حزب کمونیست]] ===		=== [[مطبوعات چین در دوران حاکمیت حزب کمونیست]] ===
	~~[[پرونده:13-9-23-10314511-1.jpg\|بندانگشتی\|مطبوعات در چین]]~~
	پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.		پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.

خط ۴۴:		خط ۴۳:
	=== [[نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی چین]] ===		=== [[نقش رسانه ها در برنامه های سیاسی و فرهنگی چین]] ===
	در [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|دوران حکومت کمونیست ها]] و حاکمیت اقتصاد متمرکز، کلیه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات چین]] تحت نظارت مستقیم حزب و دولت قرار داشت و واقعیات اجتماعی، سیاسی، و اقتصادی در آن ها انعکاسی نداشت و آزادی ارایه نظر و عقیده محدود بود. با شروع سیاست اصلاحات و گشودن درب ها، وضعیت گذشته تا حد بسیار زیادی تغییر یافته و [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] به سوی نظامی فعال تر و بازتر قدم برداشته اند. اصلاحات و رشد و توسعه ی اقتصادی، حضور گسترده ی سرمایه گذاران خارجی، توسعه ی اجتماعی، بالا رفتن سطح دانش و آگاهی مردم، [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی]]، ورود گسترده ی سرمایه های خارجی تحت عناوین مختلف به [[چین]]، تحصیل قشر عظیمی از دانشجویان و مسئولان کشوری در خارج از [[چین]]، پیشرفت و توسعه ی فن آوری ارتباطات و اطلاع رسانی، الحاق هنگ کنگ و ماکائو به سرزمین مادری، ضرورت بازنگری در سیاست های مدیریتی کشور، تجدید ساختار حزبی و ورود نسل جدید به تشکیلات حزبی که خود را خیلی مقید به حرکت در چارچوب خشک ایدئولوژی حزبی نمی دانستند و در نهایت ضرورت گسترش روابط بین‌الملل [[چین]] و علل و عوامل گوناگون دیگر، موجب گردیده که فضای رسانه های گروهی و [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و رادیو تلویزیون در این کشور نسبت به گذشته تغییر پیدا کرده و از تنوع و آزادی بیشتری برخوردار شود و به صورت کنترل شده و برنامه‌ریزی شده و به تدریج در چارچوب کلی سیاست [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست چین]] از وضعیت مشهور«نه بزرگ» در زمینه ی مطبوعات، به شرایط مطلوب تر فعلی منتقل شود. سیاست گذاری واحد در زمینه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]]، تخصصی شدن آن ها، استفاده از فناوری پیشرفته ی مطبوعاتی و انتشاراتی، بالا رفتن کیفیت چاپ و صحفه آرایی، استفاده از تصاویر رنگی، و تا حدی استفاده از سوبسیدهای دولتی، پرهیز از مسایل جنجالی و درگیری های سیاسی و مطبوعاتی در زمینه ی مسایل داخلی و ده ها امتیاز دیگر از ویژگی های دنیای رسانه های جمعی امروز [[چین]] به شمار می روند.		در [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|دوران حکومت کمونیست ها]] و حاکمیت اقتصاد متمرکز، کلیه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات چین]] تحت نظارت مستقیم حزب و دولت قرار داشت و واقعیات اجتماعی، سیاسی، و اقتصادی در آن ها انعکاسی نداشت و آزادی ارایه نظر و عقیده محدود بود. با شروع سیاست اصلاحات و گشودن درب ها، وضعیت گذشته تا حد بسیار زیادی تغییر یافته و [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] به سوی نظامی فعال تر و بازتر قدم برداشته اند. اصلاحات و رشد و توسعه ی اقتصادی، حضور گسترده ی سرمایه گذاران خارجی، توسعه ی اجتماعی، بالا رفتن سطح دانش و آگاهی مردم، [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی]]، ورود گسترده ی سرمایه های خارجی تحت عناوین مختلف به [[چین]]، تحصیل قشر عظیمی از دانشجویان و مسئولان کشوری در خارج از [[چین]]، پیشرفت و توسعه ی فن آوری ارتباطات و اطلاع رسانی، الحاق هنگ کنگ و ماکائو به سرزمین مادری، ضرورت بازنگری در سیاست های مدیریتی کشور، تجدید ساختار حزبی و ورود نسل جدید به تشکیلات حزبی که خود را خیلی مقید به حرکت در چارچوب خشک ایدئولوژی حزبی نمی دانستند و در نهایت ضرورت گسترش روابط بین‌الملل [[چین]] و علل و عوامل گوناگون دیگر، موجب گردیده که فضای رسانه های گروهی و [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و رادیو تلویزیون در این کشور نسبت به گذشته تغییر پیدا کرده و از تنوع و آزادی بیشتری برخوردار شود و به صورت کنترل شده و برنامه‌ریزی شده و به تدریج در چارچوب کلی سیاست [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست چین]] از وضعیت مشهور«نه بزرگ» در زمینه ی مطبوعات، به شرایط مطلوب تر فعلی منتقل شود. سیاست گذاری واحد در زمینه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]]، تخصصی شدن آن ها، استفاده از فناوری پیشرفته ی مطبوعاتی و انتشاراتی، بالا رفتن کیفیت چاپ و صحفه آرایی، استفاده از تصاویر رنگی، و تا حدی استفاده از سوبسیدهای دولتی، پرهیز از مسایل جنجالی و درگیری های سیاسی و مطبوعاتی در زمینه ی مسایل داخلی و ده ها امتیاز دیگر از ویژگی های دنیای رسانه های جمعی امروز [[چین]] به شمار می روند.
	~~[[پرونده:157654358.jpg\|بندانگشتی\|رسانه های اجتماعی در چین]]~~
	[[رسانه های چین\|رسانه های چین]] از مهمترین ابزارهای دولت در دفاع از خود در مقابل موضوعات حساسی که پیوسته مورد انتقاد قرار می گیرد به حساب می آید. پرداختن به موضوعاتی از قبیل حفظ محیط زیست، ثبات سیاسی و اجتماعی، پیوستگی ملی، مبارزه علیه فساد، حقوق بشر، و کاهش فقر در دستور العمل همه رسانه ها قرار دارد.		[[رسانه های چین\|رسانه های چین]] از مهمترین ابزارهای دولت در دفاع از خود در مقابل موضوعات حساسی که پیوسته مورد انتقاد قرار می گیرد به حساب می آید. پرداختن به موضوعاتی از قبیل حفظ محیط زیست، ثبات سیاسی و اجتماعی، پیوستگی ملی، مبارزه علیه فساد، حقوق بشر، و کاهش فقر در دستور العمل همه رسانه ها قرار دارد.

خط ۵۰:		خط ۴۹:

	=== ''' '''[[استقلال رسانه ای در چین]] ===		=== ''' '''[[استقلال رسانه ای در چین]] ===
	[[پرونده:Tumblr inline nov69voF2S1tpznzq 500.jpg\|بندانگشتی\|~~رسانه های~~ اجتماعی در [[چین]]]]		[[پرونده:Tumblr inline nov69voF2S1tpznzq 500.jpg\|بندانگشتی\|رسانه‌های اجتماعی در [[چین]]، قابل بازیابی از: https://www.globalborn.com/audits-telecoms-media/]]
	در رسانه های جمعی [[چین]]، چیزی به عنوان خبر، گزارش و تحلیل و تفسیرهای مستقل سیاسی از رویدادهای داخلی و بین‌المللی، خارج از آنچه که از سوی [[خبرگزاری ها و سازمان‌های رسانه ای در چین\|خبرگزاری رسمی و دولتی]] شین خوا منتشر می‌شود، وجود ندارد. در واقع می توان گفت، تمامی رسانه های گروهی [[چین]]، مجاز به استفاده از منابع تحلیلی و خبری، غیر از خبرگزاری شین خوا نیستند. هر خبر و تحلیلی که از سوی این بنگاه خبری منتشر شود قابل چاپ است، در غیر این صورت هیچ نشریه ای مجاز به چاپ هر گونه خبری نیست.		در رسانه های جمعی [[چین]]، چیزی به عنوان خبر، گزارش و تحلیل و تفسیرهای مستقل سیاسی از رویدادهای داخلی و بین‌المللی، خارج از آنچه که از سوی [[خبرگزاری ها و سازمان‌های رسانه ای در چین\|خبرگزاری رسمی و دولتی]] شین خوا منتشر می‌شود، وجود ندارد. در واقع می توان گفت، تمامی رسانه های گروهی [[چین]]، مجاز به استفاده از منابع تحلیلی و خبری، غیر از خبرگزاری شین خوا نیستند. هر خبر و تحلیلی که از سوی این بنگاه خبری منتشر شود قابل چاپ است، در غیر این صورت هیچ نشریه ای مجاز به چاپ هر گونه خبری نیست.

خط ۶۷:		خط ۶۶:

	=== [[رویکرد رقابتی رسانه های چین]] ===		=== [[رویکرد رقابتی رسانه های چین]] ===
	[[پرونده:IMAGE635724660927270211.jpg\|بندانگشتی\|انقلاب ~~رسانه ای~~]]		[[پرونده:IMAGE635724660927270211.jpg\|بندانگشتی\|انقلاب رسانه‌ای، قابل بازیابی از: https://www.irna.ir/news/83212752/%D9%83%D8%B3%D8%A8-%D9%88-%D9%83%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D9%88%DB%8C%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%A7%D9%84%D9%83%DB%8C%D8%AA-%D9%81%D9%83%D8%B1%DB%8C]]
	از سالی که [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|چین به سازمان تجارت جهانی]] پیوسته است(2001)، صنعت رسانه ای [[چین]] به سوی تشکیل گروه های «بین رسانه ای» و «رسانه ی منطقه ای» حرکت کرده است تا بتواند با گروه های قوی رسانه ای خارج از کشور رقابت نماید. گروه رادیو، تلویزیون، و فیلم [[چین]] (China Radio, Film and TV. Group)، با سایر سازمانه ای رادیو، تلویزیون، فیلم و شرکت های متعدد رادیویی، تلویزیونی، و اینترنتی پیوند خورده و به بزرگترین و قویترین گروه چند رسانه ای در این کشور تبدیل شده اند. این گروه ها با شرکت های رسانه ای خارج از کشور مبادله و همکاری دارند. از سال 2003، 30 ایستگاه تلویزیونی خارجی از جمله تلویزیون ماهواره ای فونیکس، و تلویزیون بلومبرگ، در [[چین]] شعبه دایر کرده اند و کانال انگلیسی زبان سیسیتیوی، برنامه های خود را از طریق شبکه ی خبری فاکس در اختیار بینندگان آمریکایی خود قرار می دهد<ref>برگرفته از https://www.china.org.cn/</ref>.		از سالی که [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|چین به سازمان تجارت جهانی]] پیوسته است(2001)، صنعت رسانه ای [[چین]] به سوی تشکیل گروه های «بین رسانه ای» و «رسانه ی منطقه ای» حرکت کرده است تا بتواند با گروه های قوی رسانه ای خارج از کشور رقابت نماید. گروه رادیو، تلویزیون، و فیلم [[چین]] (China Radio, Film and TV. Group)، با سایر سازمانه ای رادیو، تلویزیون، فیلم و شرکت های متعدد رادیویی، تلویزیونی، و اینترنتی پیوند خورده و به بزرگترین و قویترین گروه چند رسانه ای در این کشور تبدیل شده اند. این گروه ها با شرکت های رسانه ای خارج از کشور مبادله و همکاری دارند. از سال 2003، 30 ایستگاه تلویزیونی خارجی از جمله تلویزیون ماهواره ای فونیکس، و تلویزیون بلومبرگ، در [[چین]] شعبه دایر کرده اند و کانال انگلیسی زبان سیسیتیوی، برنامه های خود را از طریق شبکه ی خبری فاکس در اختیار بینندگان آمریکایی خود قرار می دهد<ref>برگرفته از https://www.china.org.cn/</ref>.

خط ۸۳:		خط ۸۲:

	[http://china-pictorial.com.cn/ چین مصور (China Pictorial)]: این مجله در سال 1950 بنیاد نهاده شد و هم اکنون به [[زبان چینی\|زبان های چینی]]، انگلیسی، کره ای، و [[زبان روسی\|روسی]] به چاپ می رسد. نسخه ی آنلاین آن به [[زبان چینی\|زبان های چینی]]، [[زبان ژاپنی\|ژاپنی]]، [[زبان روسی\|روسی]]، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی و عربی است.		[http://china-pictorial.com.cn/ چین مصور (China Pictorial)]: این مجله در سال 1950 بنیاد نهاده شد و هم اکنون به [[زبان چینی\|زبان های چینی]]، انگلیسی، کره ای، و [[زبان روسی\|روسی]] به چاپ می رسد. نسخه ی آنلاین آن به [[زبان چینی\|زبان های چینی]]، [[زبان ژاپنی\|ژاپنی]]، [[زبان روسی\|روسی]]، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی و عربی است.
	~~[[پرونده:Images (11).jpg\|بندانگشتی\|مجله ی زنان [[چین]] (Women in China)]]~~
	[https://womenofchina.us/ مجله ی زنان چین (Women in China)]: این مجله توسط فدراسیون سراسری زنان [[چین]] منتشر می شود. نخستین شماره ی آن در سال 1939 به چاپ رسید. هم اکنون این نشریه به صورت دو ماهانه منتشر می شود. این مجله در سال های 2003 و 2005 مقام دوم و سوم را در سطح ملی به دست آورد.		[https://womenofchina.us/ مجله ی زنان چین (Women in China)]: این مجله توسط فدراسیون سراسری زنان [[چین]] منتشر می شود. نخستین شماره ی آن در سال 1939 به چاپ رسید. هم اکنون این نشریه به صورت دو ماهانه منتشر می شود. این مجله در سال های 2003 و 2005 مقام دوم و سوم را در سطح ملی به دست آورد.

خط ۱۵۲:		خط ۱۵۱:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />
	[[رده:رسانه]]		[[index.php?title=رده:رسانه]]
	[[رده:مطبوعات]]		[[index.php?title=رده:مطبوعات]]

Mahsa: /* مطبوعات چین در دوران حاکمیت حزب کمونیست */

2024-08-09T19:37:52Z

مطبوعات چین در دوران حاکمیت حزب کمونیست

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۳۷
خط ۸:		خط ۸:
	پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.		پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.

	1-~~مرحله ی~~ نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال 1949 آغاز و تا سال 1966 (آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] سلب و به تدریج همه ی رسانه ها به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. سلطه ی حزب و دولت بر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.		1- مرحله‌ی نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال 1949 آغاز و تا سال 1966 (آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] سلب و به تدریج همه ی رسانه ها به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. سلطه ی حزب و دولت بر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.

	2-~~مرحله ی~~ دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978 (پایان [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] و حاکمیت اندیشه های [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.		2- مرحله‌ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978 (پایان [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] و حاکمیت اندیشه های [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.

	3-~~مرحله ی~~ سوم از سال 1978 (آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989 (~~تظا[[هرات]]~~ خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دِنگ شیائو پینگ]] به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] فراهم کرد. مهمترین هدف [[رسانه های چین\|رسانه ها]] در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و [[رسانه های چین\|رسانه های چین]] شاهد سریع ترین رشدها بودند.		3- مرحله‌ی سوم از سال 1978 (آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989 (تظاهرات خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دِنگ شیائو پینگ]] به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] فراهم کرد. مهمترین هدف [[رسانه های چین\|رسانه ها]] در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و [[رسانه های چین\|رسانه های چین]] شاهد سریع ترین رشدها بودند.

	4- آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال 1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آنها با حمل پلاکارت هایی با مضمون «ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.		4- آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال 1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آنها با حمل پلاکارت هایی با مضمون «ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.

Mahsa: /* مهم ترین روزنامه ها و نشریات ادواری کشور چین */

2024-08-09T19:01:24Z

مهم ترین روزنامه ها و نشریات ادواری کشور چین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۱
خط ۸۰:		خط ۸۰:
	گروه انتشارات بین المللی [[چین]] (China International Publishing Group. (CIPG))، در سال 1949 با هدف معرفی [[چین]] به دنیا از طریق کتاب، مجله و وبسایت بنیان نهاده شد و اکنون بیش از 20 شعبه در [[چین]] و 12 شعبه در آمریکا، انگلیس، آلمان، بلژیک، [[روسیه]]، [[مصر]]، مکزیک، [[ژاپن]]، و هنگ کنگ دارد. تعداد کارکنان آن 3000 نفر است که 100 نفر آنها خارجی هستند. این انتشاراتی هر سال بیش از 3000 عنوان کتاب و 30 نشریه ی ادواری به بیش از 10 زبان منتشر می سازد. این انتشاراتی وبسایت معروف WWW.CHINA.IRG.CN و 30 سایت دیگر را ساماندهی می کند. نمونه های مجلات آن عبارتند از:		گروه انتشارات بین المللی [[چین]] (China International Publishing Group. (CIPG))، در سال 1949 با هدف معرفی [[چین]] به دنیا از طریق کتاب، مجله و وبسایت بنیان نهاده شد و اکنون بیش از 20 شعبه در [[چین]] و 12 شعبه در آمریکا، انگلیس، آلمان، بلژیک، [[روسیه]]، [[مصر]]، مکزیک، [[ژاپن]]، و هنگ کنگ دارد. تعداد کارکنان آن 3000 نفر است که 100 نفر آنها خارجی هستند. این انتشاراتی هر سال بیش از 3000 عنوان کتاب و 30 نشریه ی ادواری به بیش از 10 زبان منتشر می سازد. این انتشاراتی وبسایت معروف WWW.CHINA.IRG.CN و 30 سایت دیگر را ساماندهی می کند. نمونه های مجلات آن عبارتند از:

	[https://www.bjreview.com/ مجله ی مروری بر پکن (Beijing Review)]: از هفته نامه های معتبر سراسری [[چین]] است و به صورت هفتگی در پکن منتشر می شود. نخستین شماره ی آن در سال 1958 منتشر شد. گزارش ها و مقالات آن در مورد امور فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و تحولات [[چین]] است . تیراژ هر شماره 70 هزار نسخه اعلام می شود. این مجله، علاوه بر سراسر [[چین]]، در150 کشور و منطقه هم همزمان توزیع می شود. نسخه ی چاپی آن به زبان انگلیسی است ولی نسخه ی آنلاین مجله به زبان های انگلیسی، ژاپنی، فرانسوی، آلمانی، و [[زبان چینی\|چینی]] روی سایت قرار می گیرد. گفته می شود که سایت این مجله بیش از 700 هزار بازدید کننده دارد.<ref>www.bjreview.com.cn</ref>		[https://www.bjreview.com/ مجله ی مروری بر پکن (Beijing Review)]: از هفته نامه های معتبر سراسری [[چین]] است و به صورت هفتگی در پکن منتشر می شود. نخستین شماره ی آن در سال 1958 منتشر شد. گزارش ها و مقالات آن در مورد امور فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و تحولات [[چین]] است . تیراژ هر شماره 70 هزار نسخه اعلام می شود. این مجله، علاوه بر سراسر [[چین]]، در150 کشور و منطقه هم همزمان توزیع می شود. نسخه ی چاپی آن به زبان انگلیسی است ولی نسخه ی آنلاین مجله به زبان های انگلیسی، ژاپنی، فرانسوی، آلمانی، و [[زبان چینی\|چینی]] روی سایت قرار می گیرد. گفته می شود که سایت این مجله بیش از 700 هزار بازدید کننده دارد<ref>برگرفته از https://www.bjreview.com.cn/</ref>.

	[http://china-pictorial.com.cn/ چین مصور (China Pictorial)]: این مجله در سال 1950 بنیاد نهاده شد و هم اکنون به [[زبان چینی\|زبان های چینی]]، انگلیسی، کره ای، و [[زبان روسی\|روسی]] به چاپ می رسد. نسخه ی آنلاین آن به [[زبان چینی\|زبان های چینی]]، [[زبان ژاپنی\|ژاپنی]]، [[زبان روسی\|روسی]]، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی و عربی است.		[http://china-pictorial.com.cn/ چین مصور (China Pictorial)]: این مجله در سال 1950 بنیاد نهاده شد و هم اکنون به [[زبان چینی\|زبان های چینی]]، انگلیسی، کره ای، و [[زبان روسی\|روسی]] به چاپ می رسد. نسخه ی آنلاین آن به [[زبان چینی\|زبان های چینی]]، [[زبان ژاپنی\|ژاپنی]]، [[زبان روسی\|روسی]]، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی و عربی است.

Mahsa: /* رویکرد رقابتی رسانه های چین */

2024-08-09T19:00:22Z

رویکرد رقابتی رسانه های چین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۰
خط ۵۸:		خط ۵۸:

	=== [[رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار]] ===		=== [[رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار]] ===
	در حال حاضر، براساس آمار منتشره، بیش از 2200 روزنامه، 9000 مجله، 273 ایستگاه رادیویی، 352 ایستگاه تلویزیونی در سطح ملی و استانی و محلی در این کشور به فعالیت رسانه ای و اطلاع رسانی اشتغال دارند. طبق آمار، تا پایان سال 2010، تعداد 822 ایستگاه رله و انتقال امواج کوتاه و متوسط رادیویی نیز در [[چین\|سرتاسر چین]] فعال بوده اند. در این سال125.69 میلیون خانواده به [[تلویزیون در چین\|تلویزیون]] دسترسی داشته و 1.22 میلیون خانواده در 30 شهر، امکان دسترسی به تلویزیون دیجیتالی داشته اند که به ترتیب 94/5 درصد و 95/8 در صد از کل جمعیت [[چین]] را پوشش ~~میدهند~~<ref>برگرفته از https://www.china.org.cn/</ref>.		در حال حاضر، براساس آمار منتشره، بیش از 2200 روزنامه، 9000 مجله، 273 ایستگاه رادیویی، 352 ایستگاه تلویزیونی در سطح ملی و استانی و محلی در این کشور به فعالیت رسانه ای و اطلاع رسانی اشتغال دارند. طبق آمار، تا پایان سال 2010، تعداد 822 ایستگاه رله و انتقال امواج کوتاه و متوسط رادیویی نیز در [[چین\|سرتاسر چین]] فعال بوده اند. در این سال125.69 میلیون خانواده به [[تلویزیون در چین\|تلویزیون]] دسترسی داشته و 1.22 میلیون خانواده در 30 شهر، امکان دسترسی به تلویزیون دیجیتالی داشته اند که به ترتیب 94/5 درصد و 95/8 در صد از کل جمعیت [[چین]] را پوشش می‌دهند<ref>برگرفته از https://www.china.org.cn/</ref>.

	پر تیراژترین روزنامه «روزنامه ی مردم»، ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست چین]]، دارای تیراژ 5 میلیون نسخه است. پر تیراژترین روزنامه ی انگلیسی زبان «چاینا دیلی» است که تیراژ آن 120 هزار نسخه است. مجله ی دو هفته یکبار تحت عنوان «صحبت های وسط ماه» با تیراژ 5 میلیون نسخه، پر فروشترین مجله ی چینی است.		پر تیراژترین روزنامه «روزنامه ی مردم»، ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست چین]]، دارای تیراژ 5 میلیون نسخه است. پر تیراژترین روزنامه ی انگلیسی زبان «چاینا دیلی» است که تیراژ آن 120 هزار نسخه است. مجله ی دو هفته یکبار تحت عنوان «صحبت های وسط ماه» با تیراژ 5 میلیون نسخه، پر فروشترین مجله ی چینی است.
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	=== [[رویکرد رقابتی رسانه های چین]] ===		=== [[رویکرد رقابتی رسانه های چین]] ===
	[[پرونده:IMAGE635724660927270211.jpg\|بندانگشتی\|انقلاب رسانه ای]]		[[پرونده:IMAGE635724660927270211.jpg\|بندانگشتی\|انقلاب رسانه ای]]
	از سالی که [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|چین به سازمان تجارت جهانی]] پیوسته است(2001)، صنعت رسانه ای [[چین]] به سوی تشکیل گروه های «بین رسانه ای» و «رسانه ی منطقه ای» حرکت کرده است تا بتواند با گروه های قوی رسانه ای خارج از کشور رقابت نماید. گروه رادیو، تلویزیون، و فیلم [[چین]] (China Radio, Film and TV. Group)، با سایر سازمانه ای رادیو، تلویزیون، فیلم و شرکت های متعدد رادیویی، تلویزیونی، و اینترنتی پیوند خورده و به بزرگترین و قویترین گروه چند رسانه ای در این کشور تبدیل شده اند. این گروه ها با شرکت های رسانه ای خارج از کشور مبادله و همکاری دارند. از سال 2003، 30 ایستگاه تلویزیونی خارجی از جمله تلویزیون ماهواره ای فونیکس، و تلویزیون بلومبرگ، در [[چین]] شعبه دایر کرده اند و کانال انگلیسی زبان سیسیتیوی، برنامه های خود را از طریق شبکه ی خبری فاکس در اختیار بینندگان آمریکایی خود قرار می دهد.<ref>www.~~China~~.org.cn</ref>		از سالی که [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|چین به سازمان تجارت جهانی]] پیوسته است(2001)، صنعت رسانه ای [[چین]] به سوی تشکیل گروه های «بین رسانه ای» و «رسانه ی منطقه ای» حرکت کرده است تا بتواند با گروه های قوی رسانه ای خارج از کشور رقابت نماید. گروه رادیو، تلویزیون، و فیلم [[چین]] (China Radio, Film and TV. Group)، با سایر سازمانه ای رادیو، تلویزیون، فیلم و شرکت های متعدد رادیویی، تلویزیونی، و اینترنتی پیوند خورده و به بزرگترین و قویترین گروه چند رسانه ای در این کشور تبدیل شده اند. این گروه ها با شرکت های رسانه ای خارج از کشور مبادله و همکاری دارند. از سال 2003، 30 ایستگاه تلویزیونی خارجی از جمله تلویزیون ماهواره ای فونیکس، و تلویزیون بلومبرگ، در [[چین]] شعبه دایر کرده اند و کانال انگلیسی زبان سیسیتیوی، برنامه های خود را از طریق شبکه ی خبری فاکس در اختیار بینندگان آمریکایی خود قرار می دهد<ref>برگرفته از https://www.china.org.cn/</ref>.

	شبکه های ارتباطی همچون شین خوا، [https://english.cctv.com/ سی.سی.تی.وی].، و روزنامه ی مردم، هنوز هم بخش مهمی از سهم بازار داخلی و خارجی رسانه ای را به خود اختصاص می دهند. رسانه های غیر وابسته ی داخلی( به جز هنگ کنگ، و ماکائو)، دیگر با جدیت از خطوط ترسیم شده توسط دولت تبعیت نمی کنند. اما اداره ی کل مطبوعات و نشریات وابسته به [[شورای دولتی چین\|شورای دولتی]] و وزارت رادیو، فیلم و تلویزیون، همچنان مقررات سختگیرانه و شدیدی برای موضوعات ممنوعه و خطوط قرمز خبری تنظیم و به [[رسانه های چین\|رسانه ها]] ابلاغ می کنند. از جمله موضوعات ممنوعه را می توان مشروعیت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]]، سیاست های دولت در مورد تبت و سینک یانگ، فساد و فحشای مقامات و دولت، و گروه غیر قانونی فالون گونگ بر شمرد.البته پس از برگزاری هجدهمین [[کنگره حزب کمونیست چین\|کنگره ی حزب کمونیست]] و برگزیده شدن نخبگان نسل پنجم برای رهبری کشور در اواخر سال 2012، به نظر می رسد در پاره ای از سیاست های اِعمال شده در خصوص محدود کردن [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] به ویژه در زمینه ی فساد مقامات تجدید نظرهایی صورت گرفته است.		شبکه های ارتباطی همچون شین خوا، [https://english.cctv.com/ سی.سی.تی.وی].، و روزنامه ی مردم، هنوز هم بخش مهمی از سهم بازار داخلی و خارجی رسانه ای را به خود اختصاص می دهند. رسانه های غیر وابسته ی داخلی( به جز هنگ کنگ، و ماکائو)، دیگر با جدیت از خطوط ترسیم شده توسط دولت تبعیت نمی کنند. اما اداره ی کل مطبوعات و نشریات وابسته به [[شورای دولتی چین\|شورای دولتی]] و وزارت رادیو، فیلم و تلویزیون، همچنان مقررات سختگیرانه و شدیدی برای موضوعات ممنوعه و خطوط قرمز خبری تنظیم و به [[رسانه های چین\|رسانه ها]] ابلاغ می کنند. از جمله موضوعات ممنوعه را می توان مشروعیت [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]]، سیاست های دولت در مورد تبت و سینک یانگ، فساد و فحشای مقامات و دولت، و گروه غیر قانونی فالون گونگ بر شمرد.البته پس از برگزاری هجدهمین [[کنگره حزب کمونیست چین\|کنگره ی حزب کمونیست]] و برگزیده شدن نخبگان نسل پنجم برای رهبری کشور در اواخر سال 2012، به نظر می رسد در پاره ای از سیاست های اِعمال شده در خصوص محدود کردن [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] به ویژه در زمینه ی فساد مقامات تجدید نظرهایی صورت گرفته است.

Mahsa: /* رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار */

2024-08-09T18:58:05Z

رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۸
خط ۵۸:		خط ۵۸:

	=== [[رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار]] ===		=== [[رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار]] ===
	در حال حاضر، براساس آمار منتشره، بیش از 2200 روزنامه، 9000 مجله، 273 ایستگاه رادیویی، 352 ایستگاه تلویزیونی در سطح ملی و استانی و محلی در این کشور به فعالیت رسانه ای و اطلاع رسانی اشتغال دارند. طبق آمار، تا پایان سال 2010، تعداد 822 ایستگاه رله و انتقال امواج کوتاه و متوسط رادیویی نیز در [[چین\|سرتاسر چین]] فعال بوده اند. در این سال125.69 میلیون خانواده به [[تلویزیون در چین\|تلویزیون]] دسترسی داشته و 1.22 میلیون خانواده در 30 شهر، امکان دسترسی به تلویزیون دیجیتالی داشته اند که به ترتیب 94/5 درصد و 95/8 در صد از کل جمعیت [[چین]] را پوشش میدهند.<ref>www.~~China~~.org.cn</ref>		در حال حاضر، براساس آمار منتشره، بیش از 2200 روزنامه، 9000 مجله، 273 ایستگاه رادیویی، 352 ایستگاه تلویزیونی در سطح ملی و استانی و محلی در این کشور به فعالیت رسانه ای و اطلاع رسانی اشتغال دارند. طبق آمار، تا پایان سال 2010، تعداد 822 ایستگاه رله و انتقال امواج کوتاه و متوسط رادیویی نیز در [[چین\|سرتاسر چین]] فعال بوده اند. در این سال125.69 میلیون خانواده به [[تلویزیون در چین\|تلویزیون]] دسترسی داشته و 1.22 میلیون خانواده در 30 شهر، امکان دسترسی به تلویزیون دیجیتالی داشته اند که به ترتیب 94/5 درصد و 95/8 در صد از کل جمعیت [[چین]] را پوشش میدهند<ref>برگرفته از https://www.china.org.cn/</ref>.

	پر تیراژترین روزنامه «روزنامه ی مردم»، ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست چین]]، دارای تیراژ 5 میلیون نسخه است. پر تیراژترین روزنامه ی انگلیسی زبان «چاینا دیلی» است که تیراژ آن 120 هزار نسخه است. مجله ی دو هفته یکبار تحت عنوان «صحبت های وسط ماه» با تیراژ 5 میلیون نسخه، پر فروشترین مجله ی چینی است.		پر تیراژترین روزنامه «روزنامه ی مردم»، ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست چین]]، دارای تیراژ 5 میلیون نسخه است. پر تیراژترین روزنامه ی انگلیسی زبان «چاینا دیلی» است که تیراژ آن 120 هزار نسخه است. مجله ی دو هفته یکبار تحت عنوان «صحبت های وسط ماه» با تیراژ 5 میلیون نسخه، پر فروشترین مجله ی چینی است.
	[[پرونده:139508191223287129152844.jpg\|بندانگشتی\|انواع رسانه در چین]]		[[پرونده:139508191223287129152844.jpg\|بندانگشتی\|انواع رسانه در چین]]
	مهمترین [[مطبوعات در چین\|روزنامه های چین]] عبارتند از: روزنامه ی مردم و ضمیمه ی آن برای خارج از کشور، روزنامه ی گوانگ مین، روزنامه ی اخبار اقتصادی، روزنامه ی ارتش آزادی بخش، اخبار جوانان [[چین]]، اخبار زنان [[چین]]، اخبار آموزشی، اخبار ورزشی [[چین]]، روزنامه ی کارگران، روزنامه ی دهقانان، و روزنامه ی علوم و تکنولوژی<ref name=":1" /> براساس پژوهشی که در سال های 2007 و 2008 در انگلستان انجام گرفت، تأثیررسانه های [[چین]] بر تغییر جریان اطلاعات جهانی، کمتر از 5 درصد بوده است. مطالعاتی هم که در جنوب شرق آسیا در این زمینه انجام گرفت نشان می دهد، قدرت نرم [[چین]] هنوز از حاکمیت در این منطقه به دور است. تصویر [[چین]] شاید بهتر از [[آمریکا]] باشد اما به خوبی [[ژاپن]] نیست. در حقیقت، در عصر انفجار اطلاعات که بازار بر مبنای تقاضا حرکت می کند، [[رسانه های چین\|رسانه های دولتی چین]] با چالش مواجه شده اند.<ref>www.eai.nus.edu.sg</ref>		مهمترین [[مطبوعات در چین\|روزنامه های چین]] عبارتند از: روزنامه ی مردم و ضمیمه ی آن برای خارج از کشور، روزنامه ی گوانگ مین، روزنامه ی اخبار اقتصادی، روزنامه ی ارتش آزادی بخش، اخبار جوانان [[چین]]، اخبار زنان [[چین]]، اخبار آموزشی، اخبار ورزشی [[چین]]، روزنامه ی کارگران، روزنامه ی دهقانان، و روزنامه ی علوم و تکنولوژی<ref name=":1" /> براساس پژوهشی که در سال های 2007 و 2008 در انگلستان انجام گرفت، تأثیررسانه های [[چین]] بر تغییر جریان اطلاعات جهانی، کمتر از 5 درصد بوده است. مطالعاتی هم که در جنوب شرق آسیا در این زمینه انجام گرفت نشان می دهد، قدرت نرم [[چین]] هنوز از حاکمیت در این منطقه به دور است. تصویر [[چین]] شاید بهتر از [[آمریکا]] باشد اما به خوبی [[ژاپن]] نیست. در حقیقت، در عصر انفجار اطلاعات که بازار بر مبنای تقاضا حرکت می کند، [[رسانه های چین\|رسانه های دولتی چین]] با چالش مواجه شده اند.<ref>برگرفته از https://www.eai.nus.edu.sg/</ref>

	البته باید متذکر شد که با توسعه ی فناوری و گسترش ابزارهای اطلاع رسانی در [[چین]]، رسانه ی جدیدی در این کشور به وجود آمده و به سرعت رشد کرده است که 550میلیون مشترک اینترنتی و 900 میلیون استفاده کننده از موبایل به عنوان ارتش این رسانه ی جدید، [[چین]] را در رأس کشورهای جهان در این زمینه قرار داده است. سایت های مختلف اجتماعی، وبلاگ های فردی و جمعی، سایت های متنوع خبری، [[رسانه های صوتی و تصویری(لوح فشرده) در چین\|رسانه های صوتی و تصویری]]، روزنامه های موبایلی، کتاب های الکترونیکی، و گسترش انواع رسانه های دیگر خبری، رقابت سختی را آغاز و عرصه را برای [[مطبوعات در چین\|مطبوعات سنتی]] و سانسور و کنترل های مرسوم دولتی تنگ کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1297-1298</ref>.		البته باید متذکر شد که با توسعه ی فناوری و گسترش ابزارهای اطلاع رسانی در [[چین]]، رسانه ی جدیدی در این کشور به وجود آمده و به سرعت رشد کرده است که 550میلیون مشترک اینترنتی و 900 میلیون استفاده کننده از موبایل به عنوان ارتش این رسانه ی جدید، [[چین]] را در رأس کشورهای جهان در این زمینه قرار داده است. سایت های مختلف اجتماعی، وبلاگ های فردی و جمعی، سایت های متنوع خبری، [[رسانه های صوتی و تصویری(لوح فشرده) در چین\|رسانه های صوتی و تصویری]]، روزنامه های موبایلی، کتاب های الکترونیکی، و گسترش انواع رسانه های دیگر خبری، رقابت سختی را آغاز و عرصه را برای [[مطبوعات در چین\|مطبوعات سنتی]] و سانسور و کنترل های مرسوم دولتی تنگ کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1297-1298</ref>.

Mahsa: /* کتابشناسی */

2024-08-09T18:56:08Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	[[رسانه های چین\|رسانه های چین]] از مهمترین ابزارهای دولت در دفاع از خود در مقابل موضوعات حساسی که پیوسته مورد انتقاد قرار می گیرد به حساب می آید. پرداختن به موضوعاتی از قبیل حفظ محیط زیست، ثبات سیاسی و اجتماعی، پیوستگی ملی، مبارزه علیه فساد، حقوق بشر، و کاهش فقر در دستور العمل همه رسانه ها قرار دارد.		[[رسانه های چین\|رسانه های چین]] از مهمترین ابزارهای دولت در دفاع از خود در مقابل موضوعات حساسی که پیوسته مورد انتقاد قرار می گیرد به حساب می آید. پرداختن به موضوعاتی از قبیل حفظ محیط زیست، ثبات سیاسی و اجتماعی، پیوستگی ملی، مبارزه علیه فساد، حقوق بشر، و کاهش فقر در دستور العمل همه رسانه ها قرار دارد.

	[[چین]] در اجرای سیاست درهای باز خود تکیه ی بسیاری بر رسانه ها نموده و کانال های ارتباطی خود را به سرعت توسعه بخشیده است. هر یک از سازمان ها و نهادها، همچون تلویزیون مرکزی [[چین]] (China Centeral Televion)، [[خبرگزاری ها و سازمان‌های رسانه ای در چین\|خبرگزاری شین خوا (Xinhua)]] و روزنامه ی مردم (Poeople’s Daily) از تولید برنامه هایی که برای پیش برد نفوذ بین المللی [[چین]] تهیه کرده اند تا مبلغ 19/2 میلیارد دلار دریافت کرده اند. برای نمونه، کانال 9 انگلیسی زبان [https://english.cctv.com/ سی.سی.تی.وی.] تنها در عرض چند سال توانسته تا 98 درصد از کره ی زمین را تحت پوشش خود قرار دهد. این رسانه ها، دیدگاه های [[چین]] در قبال مسایلی که در داخل [[چین]]، و در آسیا و جهان روی می دهد تبیین می نمایند. توجه داشته باشیم که از 1949 تا اواخر دهه ی 1970، شهرت [[چین]] در خارج از مرزهایش تنها به بلوک شرق و اردوی سوسیالیستی و چند کشور در حال توسعه ی آسیایی و آفریقایی و آمریکای لاتین محدود می شد و ویژگی آن محتوای سیاسی و ایدئولوژیک آن بود. در این دوران، ابزار اصلی تبلیغاتی و رسانه ای، دفاتر آژانس خبری شین خوا در این کشورها و انتشاراتی از قبیل [[چین]] خلقی (People’s China)، و سازندگی [[چین]] (China Construction) و رادیو بین المللی [[چین]] بودند. فعالیت های خارجی ایستگاه های تلویزیونی [[چین]] تنها به تبادل گزارش های خبری با ایستگاه های تلویزیونی کشورهای [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمونیست]] محدود می شد. از زمان اصلاحات اقتصادی، به تدریج این فعالیت ها از حالت انفعالی و انزوا خارج و بسیار فعال شده اند. بر اثر توسعه ی اقتصادی و بالا رفتن حس اعتماد به نفس ناشی از آن، [[چین]] از سال 2005 اقدام به تأسیس [[شبکه های ماهواره ای در چین\|شبکه های ماهواره ای]] چند کاناله و چند بعدی در خارج از کشور کرده، تا رشد و توسعه ی سریع خود را به نمایش گذاشته و توان خود برای ظاهر شدن در قالب یک ابر قدرت، البته صلح جو و غیر تهدید آمیز، نشان دهد<ref>www.eai.nus.edu.sg/vol2no1-zhangxiaoling</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1292-1295</ref>.		[[چین]] در اجرای سیاست درهای باز خود تکیه ی بسیاری بر رسانه ها نموده و کانال های ارتباطی خود را به سرعت توسعه بخشیده است. هر یک از سازمان ها و نهادها، همچون تلویزیون مرکزی [[چین]] (China Centeral Televion)، [[خبرگزاری ها و سازمان‌های رسانه ای در چین\|خبرگزاری شین خوا (Xinhua)]] و روزنامه ی مردم (Poeople’s Daily) از تولید برنامه هایی که برای پیش برد نفوذ بین المللی [[چین]] تهیه کرده اند تا مبلغ 19/2 میلیارد دلار دریافت کرده اند. برای نمونه، کانال 9 انگلیسی زبان [https://english.cctv.com/ سی.سی.تی.وی.] تنها در عرض چند سال توانسته تا 98 درصد از کره ی زمین را تحت پوشش خود قرار دهد. این رسانه ها، دیدگاه های [[چین]] در قبال مسایلی که در داخل [[چین]]، و در آسیا و جهان روی می دهد تبیین می نمایند. توجه داشته باشیم که از 1949 تا اواخر دهه ی 1970، شهرت [[چین]] در خارج از مرزهایش تنها به بلوک شرق و اردوی سوسیالیستی و چند کشور در حال توسعه ی آسیایی و آفریقایی و آمریکای لاتین محدود می شد و ویژگی آن محتوای سیاسی و ایدئولوژیک آن بود. در این دوران، ابزار اصلی تبلیغاتی و رسانه ای، دفاتر آژانس خبری شین خوا در این کشورها و انتشاراتی از قبیل [[چین]] خلقی (People’s China)، و سازندگی [[چین]] (China Construction) و رادیو بین المللی [[چین]] بودند. فعالیت های خارجی ایستگاه های تلویزیونی [[چین]] تنها به تبادل گزارش های خبری با ایستگاه های تلویزیونی کشورهای [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمونیست]] محدود می شد. از زمان اصلاحات اقتصادی، به تدریج این فعالیت ها از حالت انفعالی و انزوا خارج و بسیار فعال شده اند. بر اثر توسعه ی اقتصادی و بالا رفتن حس اعتماد به نفس ناشی از آن، [[چین]] از سال 2005 اقدام به تأسیس [[شبکه های ماهواره ای در چین\|شبکه های ماهواره ای]] چند کاناله و چند بعدی در خارج از کشور کرده، تا رشد و توسعه ی سریع خود را به نمایش گذاشته و توان خود برای ظاهر شدن در قالب یک ابر قدرت، البته صلح جو و غیر تهدید آمیز، نشان دهد<ref>برگرفته از https://www.eai.nus.edu.sg/vol2no1-zhangxiaoling</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1292-1295</ref>.

	=== ''' '''[[استقلال رسانه ای در چین]] ===		=== ''' '''[[استقلال رسانه ای در چین]] ===
خط ۱۴۵:		خط ۱۴۵:
	[[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین\|رسانه و وسایل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه های چین]]؛ [[مطبوعات در چین]]		[[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین\|رسانه و وسایل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه های چین]]؛ [[مطبوعات در چین]]

	== ~~'''~~پاورقی~~'''~~ ==		== پاورقی ==
	[i] - <small>طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد روزنامه ها و مجلات در چین از 27هزار عنوان فراتر رفت.</small>		[i] - <small>طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد روزنامه ها و مجلات در چین از 27هزار عنوان فراتر رفت.</small>

Mahsa: /* کتابشناسی */

2024-08-09T18:43:27Z

کتابشناسی

نمایش تغییرات

Samiei: /* استقلال رسانه ای در چین */

2024-08-08T21:50:04Z

استقلال رسانه ای در چین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۰
خط ۵۳:		خط ۵۳:
	در رسانه های جمعی [[چین]]، چیزی به عنوان خبر، گزارش و تحلیل و تفسیرهای مستقل سیاسی از رویدادهای داخلی و بین‌المللی، خارج از آنچه که از سوی [[خبرگزاری ها و سازمان‌های رسانه ای در چین\|خبرگزاری رسمی و دولتی]] شین خوا منتشر می‌شود، وجود ندارد. در واقع می توان گفت، تمامی رسانه های گروهی [[چین]]، مجاز به استفاده از منابع تحلیلی و خبری، غیر از خبرگزاری شین خوا نیستند. هر خبر و تحلیلی که از سوی این بنگاه خبری منتشر شود قابل چاپ است، در غیر این صورت هیچ نشریه ای مجاز به چاپ هر گونه خبری نیست.		در رسانه های جمعی [[چین]]، چیزی به عنوان خبر، گزارش و تحلیل و تفسیرهای مستقل سیاسی از رویدادهای داخلی و بین‌المللی، خارج از آنچه که از سوی [[خبرگزاری ها و سازمان‌های رسانه ای در چین\|خبرگزاری رسمی و دولتی]] شین خوا منتشر می‌شود، وجود ندارد. در واقع می توان گفت، تمامی رسانه های گروهی [[چین]]، مجاز به استفاده از منابع تحلیلی و خبری، غیر از خبرگزاری شین خوا نیستند. هر خبر و تحلیلی که از سوی این بنگاه خبری منتشر شود قابل چاپ است، در غیر این صورت هیچ نشریه ای مجاز به چاپ هر گونه خبری نیست.

	اگرچه [[اینترنت در چین\|اینترنت]] و سایتهای خبری مستقل و عمده ی مستقر در خارج از [[چین]]، این انحصار خبری و تحلیلی را نقض کرده اند، ولی به صورت رسمی، این سلطه همچنان در اختیار خبرگزاری شینخوا است. حتی روزنامه های مهم و معتبری همچون روزنامه ی مردم، چاینادیلی، عصر پکن، و جوانان و... که سخنگوی حزب بوده و مسئولان آنها را عمدتا مقامات حزبی و دولتی تشکیل می دهند نیز مجاز به چاپ و انتشار خبر، خارج از شبکه ی خبری شینخوا نیستند. همین رویه ی مستمر اتکاء به یک منبع خبری، تاکنون مانع از آن شده که جامعه ی مطبوعاتی مستقل از دولت شکل به گیرد. خبرنگاران و تحلیلگران مطبوعاتی جرأت و جسارت آن را ندارند تا پا را فراتر از خطوط قرمز تعیین شده از سوی شورای مطبوعاتی و رسانه ای [[چین]] بگذارند. اصلاً در [[نظام قضایی در چین\|سیستم قضایی]] ~~[[قوه مجريه چین\|~~دولت چین]] هم مقررات خاص جامعی برای برخورد با جرایم مطبوعاتی تعریف نشده است و در موارد نادری که جرمی اتقاق افتاده، به صورت موردی و براساس تصمیم مقامات بالا برخورد شده و این گونه تصمیم ها، انعکاس آنچنانی هم در مطبوعات و رسانه های جمعی نداشته است. لذا، یکی از چالش های پیش روی دولت برای تشکیل بنگاه های بزرگ رسانه ای و اجازه ی فعالیت دادن به بخش خصوصی و مؤسسات رسانه ای خارجی، نداشتن قوانین و مقررات لازم در این زمینه است. با ورود [[چین]] به [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|سازمان تجارت جهانی]] و ضرورت رعایت قوانین و مقررات بین‌المللی و تلاش بخش خصوصی و سرمایه گذاران وشرکت های خارجی برای ورود به بخش صنعت [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه های چین]]، موجب گردیده تا دولتمردان که در حال حاضر کنترل کامل رسانه های این کشور را در اختیار دارند، برای رویارویی با چالش های پیشروی و جلوگیری از خارج شدن رسانه ها از چارچوب نظارتی و کنترلی دولت و آماده سازی بخش رسانه ها برای روزی که احتمالاً بخشی از این صنعت توسط بخش خصوصی و سرمایه گذاران خارجی کنترل خواهد شد و بالا بردن توان رقابتی رسانه های داخلی، برنامه ریزی های متعدد کوتاه مدت و بلند مدتی را انجام دهند تا بتوانند از خارج شدن این بخش حساس از کنترل کامل دولت مانع شوند.		اگرچه [[اینترنت در چین\|اینترنت]] و سایتهای خبری مستقل و عمده ی مستقر در خارج از [[چین]]، این انحصار خبری و تحلیلی را نقض کرده اند، ولی به صورت رسمی، این سلطه همچنان در اختیار خبرگزاری شینخوا است. حتی روزنامه های مهم و معتبری همچون روزنامه ی مردم، چاینادیلی، عصر پکن، و جوانان و... که سخنگوی حزب بوده و مسئولان آنها را عمدتا مقامات حزبی و دولتی تشکیل می دهند نیز مجاز به چاپ و انتشار خبر، خارج از شبکه ی خبری شینخوا نیستند. همین رویه ی مستمر اتکاء به یک منبع خبری، تاکنون مانع از آن شده که جامعه ی مطبوعاتی مستقل از دولت شکل به گیرد. خبرنگاران و تحلیلگران مطبوعاتی جرأت و جسارت آن را ندارند تا پا را فراتر از خطوط قرمز تعیین شده از سوی شورای مطبوعاتی و رسانه ای [[چین]] بگذارند. اصلاً در [[نظام قضایی در چین\|سیستم قضایی]] دولت چین هم مقررات خاص جامعی برای برخورد با جرایم مطبوعاتی تعریف نشده است و در موارد نادری که جرمی اتقاق افتاده، به صورت موردی و براساس تصمیم مقامات بالا برخورد شده و این گونه تصمیم ها، انعکاس آنچنانی هم در مطبوعات و رسانه های جمعی نداشته است. لذا، یکی از چالش های پیش روی دولت برای تشکیل بنگاه های بزرگ رسانه ای و اجازه ی فعالیت دادن به بخش خصوصی و مؤسسات رسانه ای خارجی، نداشتن قوانین و مقررات لازم در این زمینه است. با ورود [[چین]] به [[عضویت چین در سازمان تجارت جهانی\|سازمان تجارت جهانی]] و ضرورت رعایت قوانین و مقررات بین‌المللی و تلاش بخش خصوصی و سرمایه گذاران وشرکت های خارجی برای ورود به بخش صنعت [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه های چین]]، موجب گردیده تا دولتمردان که در حال حاضر کنترل کامل رسانه های این کشور را در اختیار دارند، برای رویارویی با چالش های پیشروی و جلوگیری از خارج شدن رسانه ها از چارچوب نظارتی و کنترلی دولت و آماده سازی بخش رسانه ها برای روزی که احتمالاً بخشی از این صنعت توسط بخش خصوصی و سرمایه گذاران خارجی کنترل خواهد شد و بالا بردن توان رقابتی رسانه های داخلی، برنامه ریزی های متعدد کوتاه مدت و بلند مدتی را انجام دهند تا بتوانند از خارج شدن این بخش حساس از کنترل کامل دولت مانع شوند.

	در حال حاضر، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] رسالت خود را پیشبرد اهداف اصلاحات اقتصادی، ایجاد شبکه های اطلاع رسانی و آشنا ساختن مردم با سیستم جدید می دانند. علاوه بر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات رسمی]]، شمار [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] درون گروهی نیز در حال افزایش است ولی آمار دقیق و روشنی از روزنامه های درون حزبی وجود ندارد. مجموع روزنامه ها و نشریات رسمی و درونگروهی را بیش از 30000 مورد ذکر کرده اند.<ref name=":1">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>		در حال حاضر، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] رسالت خود را پیشبرد اهداف اصلاحات اقتصادی، ایجاد شبکه های اطلاع رسانی و آشنا ساختن مردم با سیستم جدید می دانند. علاوه بر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات رسمی]]، شمار [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] درون گروهی نیز در حال افزایش است ولی آمار دقیق و روشنی از روزنامه های درون حزبی وجود ندارد. مجموع روزنامه ها و نشریات رسمی و درونگروهی را بیش از 30000 مورد ذکر کرده اند.<ref name=":1">طاهری امین، زهرا(1380). [[چین]]. تهران: وزارت امور خارجه، موسسه چاپ و انتشارات،</ref>
خط ۱۴۳:		خط ۱۴۳:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین\|رسانه و وسایل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه های چین]]؛ [[مطبوعات در چین]]
	* [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین\|رسانه و وسایل ارتباط جمعی چین]]
	* [[رسانه های چین]]
	* [[مطبوعات در چین]]

	== '''پاورقی''' ==		== '''پاورقی''' ==
خط ۱۵۴:		خط ۱۵۱:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:رسانه]]
			[[رده:مطبوعات]]

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T15:17:31Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۷
خط ۱۰۵:		خط ۱۰۵:
	اگر چه انتشار نشریه های ادواری و غیر منظم با محتوای اسلامی از گذشته های دور و حتی در دوران جنگ ضد ژاپنی [[چین]] در بین مسلمانان از سابقه ی نسبتا طولانی برخوردار است، ولی گسترش انتشار [[مجلات و نشریات اسلامی در چین\|مجلات اسلامی]] توسط بخش های غیردولتی و [[مساجد در چین\|مساجد و مراکز اسلامی]] پس از اجرای اصلاحات و در بیست سال آخر قرن بیستم از نظر تعداد و کمیت در جامعه [[چین]] بی سابقه است.		اگر چه انتشار نشریه های ادواری و غیر منظم با محتوای اسلامی از گذشته های دور و حتی در دوران جنگ ضد ژاپنی [[چین]] در بین مسلمانان از سابقه ی نسبتا طولانی برخوردار است، ولی گسترش انتشار [[مجلات و نشریات اسلامی در چین\|مجلات اسلامی]] توسط بخش های غیردولتی و [[مساجد در چین\|مساجد و مراکز اسلامی]] پس از اجرای اصلاحات و در بیست سال آخر قرن بیستم از نظر تعداد و کمیت در جامعه [[چین]] بی سابقه است.

	انتشار حدود یکصد عنوان نشریه توسط مسلمانان مناطق مختلف چین در طول سه دهه ی گذشته، اگر چه در مقایسه با بیش از یازده هزار عنوان مجله و روزنامه ی منتشره در این کشور از نظر کمیت و کیفییت نا چیز و غیرقابل توجه است، ولی این اقبال بیانگر رویکرد جامعه ی مسلمانان این کشور به حفظ‌ هویت و استفاده از فرصت ایجاد شده و ابزار مطبوعاتی برای مطرح ساختن [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]]، [[تاریخ چین\|تاریخ]] و گذشته ی خود و اثبات وجود جامعه ی چند ده میلیونی مسلمان در جامعه ی 3/1 میلیارد نفری چینی است. از میان نشریات اسلامی، ماهنامه ی «المسلم الصینی» که به دو [[زبان چینی]] و اویغوری منتشر می شود و ماهنامه ی «مطالعات قوم خوی» که به ترتیب از سوی انجمن اسلامی سراسری [[چین]] و آکادمی علوم اجتماعی استان خودمختار نینگ شیا و با بودجه ی دولت [[چین]] منتشر و در دکه ی مطبوعات توزیع می شوند، تنها [[مجلات و نشریات اسلامی در چین\|نشریات اسلامی]] هستند که به صورت رسمی و با مجوز دولتی منتشر می گردند. بقیه ی [[مجلات و نشریات اسلامی در چین\|مجلات و نشریات اسلامی،]] به صورت غیر رسمی و غیر منظم و بدون مجوز رسمی دولت بوده و اجازه ی فروش و توزیع رسمی را ندارند. و لذا، با کمک های مالی مردمی و نامنظم منتشر و به صورت رایگان توزیع می شوند که برخی از این نشریات به شرح زیر می باشند:		انتشار حدود یکصد عنوان نشریه توسط مسلمانان مناطق مختلف چین در طول سه دهه ی گذشته، اگر چه در مقایسه با بیش از یازده هزار عنوان مجله و روزنامه ی منتشره در این کشور از نظر کمیت و کیفییت نا چیز و غیرقابل توجه است، ولی این اقبال بیانگر رویکرد جامعه ی مسلمانان این کشور به حفظ‌ هویت و استفاده از فرصت ایجاد شده و ابزار مطبوعاتی برای مطرح ساختن [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]]، [[تاریخ چین\|تاریخ]] و گذشته ی خود و اثبات وجود جامعه ی چند ده میلیونی مسلمان در جامعه ی 3/1 میلیارد نفری چینی است. از میان نشریات اسلامی، ماهنامه ی «المسلم الصینی» که به دو [[زبان چینی]] و اویغوری منتشر می شود و ماهنامه ی «مطالعات قوم خوی» که به ترتیب از سوی انجمن اسلامی سراسری [[چین]] و آکادمی علوم اجتماعی استان خودمختار نینگ شیا و با بودجه ی دولت [[چین]] منتشر و در دکه ی مطبوعات توزیع می شوند، تنها [[مجلات و نشریات اسلامی در چین\|نشریات اسلامی]] هستند که به صورت رسمی و با مجوز دولتی منتشر می گردند. بقیه ی [[مجلات و نشریات اسلامی در چین\|مجلات و نشریات اسلامی،]] به صورت غیر رسمی و غیر منظم و بدون مجوز رسمی دولت بوده و اجازه ی فروش و توزیع رسمی را ندارند. و لذا، با کمک های [[مالی]] مردمی و نامنظم منتشر و به صورت رایگان توزیع می شوند که برخی از این نشریات به شرح زیر می باشند:

	1- ماهنامه ی «اطلاعات مسلمانان»: این ماهنامه در سال 1999 توسط انجمن آموزش فرهنگی مسلمانان شهر لانجو از استان گانسو تاسیس شد.		1- ماهنامه ی «اطلاعات مسلمانان»: این ماهنامه در سال 1999 توسط انجمن آموزش فرهنگی مسلمانان شهر لانجو از استان گانسو تاسیس شد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۳۷
خط ۸:		خط ۸:
	پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.		پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.

	1-~~مرحله ی~~ نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال 1949 آغاز و تا سال 1966 (آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] سلب و به تدریج همه ی رسانه ها به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. سلطه ی حزب و دولت بر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.		1- مرحله‌ی نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال 1949 آغاز و تا سال 1966 (آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] سلب و به تدریج همه ی رسانه ها به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. سلطه ی حزب و دولت بر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.

	2-~~مرحله ی~~ دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978 (پایان [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] و حاکمیت اندیشه های [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.		2- مرحله‌ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978 (پایان [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] و حاکمیت اندیشه های [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.

	3-~~مرحله ی~~ سوم از سال 1978 (آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989 (~~تظا[[هرات]]~~ خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دِنگ شیائو پینگ]] به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] فراهم کرد. مهمترین هدف [[رسانه های چین\|رسانه ها]] در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و [[رسانه های چین\|رسانه های چین]] شاهد سریع ترین رشدها بودند.		3- مرحله‌ی سوم از سال 1978 (آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989 (تظاهرات خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دِنگ شیائو پینگ]] به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] فراهم کرد. مهمترین هدف [[رسانه های چین\|رسانه ها]] در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و [[رسانه های چین\|رسانه های چین]] شاهد سریع ترین رشدها بودند.

	4- آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال 1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آنها با حمل پلاکارت هایی با مضمون «ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.		4- آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال 1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آنها با حمل پلاکارت هایی با مضمون «ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۸
خط ۵۸:		خط ۵۸:

	=== [[رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار]] ===		=== [[رسانه ها و مطبوعات چین از نگاه آمار]] ===
	در حال حاضر، براساس آمار منتشره، بیش از 2200 روزنامه، 9000 مجله، 273 ایستگاه رادیویی، 352 ایستگاه تلویزیونی در سطح ملی و استانی و محلی در این کشور به فعالیت رسانه ای و اطلاع رسانی اشتغال دارند. طبق آمار، تا پایان سال 2010، تعداد 822 ایستگاه رله و انتقال امواج کوتاه و متوسط رادیویی نیز در [[چین\|سرتاسر چین]] فعال بوده اند. در این سال125.69 میلیون خانواده به [[تلویزیون در چین\|تلویزیون]] دسترسی داشته و 1.22 میلیون خانواده در 30 شهر، امکان دسترسی به تلویزیون دیجیتالی داشته اند که به ترتیب 94/5 درصد و 95/8 در صد از کل جمعیت [[چین]] را پوشش میدهند.<ref>www.~~China~~.org.cn</ref>		در حال حاضر، براساس آمار منتشره، بیش از 2200 روزنامه، 9000 مجله، 273 ایستگاه رادیویی، 352 ایستگاه تلویزیونی در سطح ملی و استانی و محلی در این کشور به فعالیت رسانه ای و اطلاع رسانی اشتغال دارند. طبق آمار، تا پایان سال 2010، تعداد 822 ایستگاه رله و انتقال امواج کوتاه و متوسط رادیویی نیز در [[چین\|سرتاسر چین]] فعال بوده اند. در این سال125.69 میلیون خانواده به [[تلویزیون در چین\|تلویزیون]] دسترسی داشته و 1.22 میلیون خانواده در 30 شهر، امکان دسترسی به تلویزیون دیجیتالی داشته اند که به ترتیب 94/5 درصد و 95/8 در صد از کل جمعیت [[چین]] را پوشش میدهند<ref>برگرفته از https://www.china.org.cn/</ref>.

	پر تیراژترین روزنامه «روزنامه ی مردم»، ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست چین]]، دارای تیراژ 5 میلیون نسخه است. پر تیراژترین روزنامه ی انگلیسی زبان «چاینا دیلی» است که تیراژ آن 120 هزار نسخه است. مجله ی دو هفته یکبار تحت عنوان «صحبت های وسط ماه» با تیراژ 5 میلیون نسخه، پر فروشترین مجله ی چینی است.		پر تیراژترین روزنامه «روزنامه ی مردم»، ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست چین]]، دارای تیراژ 5 میلیون نسخه است. پر تیراژترین روزنامه ی انگلیسی زبان «چاینا دیلی» است که تیراژ آن 120 هزار نسخه است. مجله ی دو هفته یکبار تحت عنوان «صحبت های وسط ماه» با تیراژ 5 میلیون نسخه، پر فروشترین مجله ی چینی است.
	[[پرونده:139508191223287129152844.jpg\|بندانگشتی\|انواع رسانه در چین]]		[[پرونده:139508191223287129152844.jpg\|بندانگشتی\|انواع رسانه در چین]]
	مهمترین [[مطبوعات در چین\|روزنامه های چین]] عبارتند از: روزنامه ی مردم و ضمیمه ی آن برای خارج از کشور، روزنامه ی گوانگ مین، روزنامه ی اخبار اقتصادی، روزنامه ی ارتش آزادی بخش، اخبار جوانان [[چین]]، اخبار زنان [[چین]]، اخبار آموزشی، اخبار ورزشی [[چین]]، روزنامه ی کارگران، روزنامه ی دهقانان، و روزنامه ی علوم و تکنولوژی<ref name=":1" /> براساس پژوهشی که در سال های 2007 و 2008 در انگلستان انجام گرفت، تأثیررسانه های [[چین]] بر تغییر جریان اطلاعات جهانی، کمتر از 5 درصد بوده است. مطالعاتی هم که در جنوب شرق آسیا در این زمینه انجام گرفت نشان می دهد، قدرت نرم [[چین]] هنوز از حاکمیت در این منطقه به دور است. تصویر [[چین]] شاید بهتر از [[آمریکا]] باشد اما به خوبی [[ژاپن]] نیست. در حقیقت، در عصر انفجار اطلاعات که بازار بر مبنای تقاضا حرکت می کند، [[رسانه های چین\|رسانه های دولتی چین]] با چالش مواجه شده اند.<ref>www.eai.nus.edu.sg</ref>		مهمترین [[مطبوعات در چین\|روزنامه های چین]] عبارتند از: روزنامه ی مردم و ضمیمه ی آن برای خارج از کشور، روزنامه ی گوانگ مین، روزنامه ی اخبار اقتصادی، روزنامه ی ارتش آزادی بخش، اخبار جوانان [[چین]]، اخبار زنان [[چین]]، اخبار آموزشی، اخبار ورزشی [[چین]]، روزنامه ی کارگران، روزنامه ی دهقانان، و روزنامه ی علوم و تکنولوژی<ref name=":1" /> براساس پژوهشی که در سال های 2007 و 2008 در انگلستان انجام گرفت، تأثیررسانه های [[چین]] بر تغییر جریان اطلاعات جهانی، کمتر از 5 درصد بوده است. مطالعاتی هم که در جنوب شرق آسیا در این زمینه انجام گرفت نشان می دهد، قدرت نرم [[چین]] هنوز از حاکمیت در این منطقه به دور است. تصویر [[چین]] شاید بهتر از [[آمریکا]] باشد اما به خوبی [[ژاپن]] نیست. در حقیقت، در عصر انفجار اطلاعات که بازار بر مبنای تقاضا حرکت می کند، [[رسانه های چین\|رسانه های دولتی چین]] با چالش مواجه شده اند.<ref>برگرفته از https://www.eai.nus.edu.sg/</ref>

	البته باید متذکر شد که با توسعه ی فناوری و گسترش ابزارهای اطلاع رسانی در [[چین]]، رسانه ی جدیدی در این کشور به وجود آمده و به سرعت رشد کرده است که 550میلیون مشترک اینترنتی و 900 میلیون استفاده کننده از موبایل به عنوان ارتش این رسانه ی جدید، [[چین]] را در رأس کشورهای جهان در این زمینه قرار داده است. سایت های مختلف اجتماعی، وبلاگ های فردی و جمعی، سایت های متنوع خبری، [[رسانه های صوتی و تصویری(لوح فشرده) در چین\|رسانه های صوتی و تصویری]]، روزنامه های موبایلی، کتاب های الکترونیکی، و گسترش انواع رسانه های دیگر خبری، رقابت سختی را آغاز و عرصه را برای [[مطبوعات در چین\|مطبوعات سنتی]] و سانسور و کنترل های مرسوم دولتی تنگ کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1297-1298</ref>.		البته باید متذکر شد که با توسعه ی فناوری و گسترش ابزارهای اطلاع رسانی در [[چین]]، رسانه ی جدیدی در این کشور به وجود آمده و به سرعت رشد کرده است که 550میلیون مشترک اینترنتی و 900 میلیون استفاده کننده از موبایل به عنوان ارتش این رسانه ی جدید، [[چین]] را در رأس کشورهای جهان در این زمینه قرار داده است. سایت های مختلف اجتماعی، وبلاگ های فردی و جمعی، سایت های متنوع خبری، [[رسانه های صوتی و تصویری(لوح فشرده) در چین\|رسانه های صوتی و تصویری]]، روزنامه های موبایلی، کتاب های الکترونیکی، و گسترش انواع رسانه های دیگر خبری، رقابت سختی را آغاز و عرصه را برای [[مطبوعات در چین\|مطبوعات سنتی]] و سانسور و کنترل های مرسوم دولتی تنگ کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1297-1298</ref>.