روابط اقتصادی ایران و چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi: /* کتابشناسی */

2025-11-26T11:22:28Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
	[[رده:روابط تجاری و اقتصادی]]		[[رده:روابط تجاری و اقتصادی]]

Mahdi: /* پاورقی */

2025-11-26T11:21:47Z

پاورقی

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۰۱

2024-08-01T15:01:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۰۱
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	'''د-''' دولتی بودن کارفرمایان پروژه های ایرانی: اکثر کارفرمایان پروژه های بزرگ و متوسط در ایران را ارگان ها و شرکت های دولتی مانند وزارت نفت، وزارت صنایع و معادن، شرکت توسعه ی آب و برق و سازمان های دولتی تشکیل می دهند<ref>ادیبی، جلیل (بهمن). کتاب آسیا هفت، ویژه‌ی روابط ایران و چین. مناسبات اقتصادی ایران و چین: همکاری های پروژه ای. مؤسسه ی فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین المللی ابرار معاصر، چاپ نخست.</ref><ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]].تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>.		'''د-''' دولتی بودن کارفرمایان پروژه های ایرانی: اکثر کارفرمایان پروژه های بزرگ و متوسط در ایران را ارگان ها و شرکت های دولتی مانند وزارت نفت، وزارت صنایع و معادن، شرکت توسعه ی آب و برق و سازمان های دولتی تشکیل می دهند<ref>ادیبی، جلیل (بهمن). کتاب آسیا هفت، ویژه‌ی روابط ایران و چین. مناسبات اقتصادی ایران و چین: همکاری های پروژه ای. مؤسسه ی فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین المللی ابرار معاصر، چاپ نخست.</ref><ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]].تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>.
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[روابط اقتصادی و تجاری ایران و چین]]؛ [[روابط تجاری ایران و چین]]؛ [[آغاز همکاری های گسترده ی اقتصادی ایران و چین]]؛ [[زمینه های همکاری های اقتصادی میان ایران و چین]]
	* [[روابط اقتصادی و تجاری ایران و چین]]
	* [[روابط تجاری ایران و چین]]
	* [[آغاز همکاری های گسترده ی اقتصادی ایران و چین]]
	* [[زمینه های همکاری های اقتصادی میان ایران و چین]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
خط ۳۷:		خط ۳۳:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:روابط تجاری و اقتصادی ایران و سایر کشورها]]

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T15:38:36Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۳۸
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	روند«جهانی شدن اقتصاد» هم علت دیگری بود که موجب گردید ارتباطات دو کشور ایران و [[چین]]، بیش از پیش به هم نزدیک تر گردد. ورود [[چین]] به سازمان تجارت جهانی، از دیگر دلایل مهم سرعت ورود [[چین]] به سرمایه گذاری های خارجی و انجام پروژه ها در خارج از کشور از جمله ایران بود. تصمیم راهبردی دولت [[چین]] در سال2000 مبنی بر تشویق شرکت های بزرگ و متوسط تحت عنوان«رفتن به خارج[i]» به منظور ایجاد فرصت در فرایند جهانی شدن اقتصاد و همچنین ذخایر روبه افزایش ارزی [[چین]] و تصمیم به متنوع سازی سرمایه گذاری، حضور [[چین]] به اشکال و روش های مختلف در ایران را به صورت فزاینده تقویت کرد. رشد سریع اقتصادی چین طی 30 سال گذشته، افزایش نیاز این کشور به مواد و منابع اولیه ی کانی، به ویژه انرژی از یک سو، و اشباع بازار داخلی و نیاز فوری به باز کردن بازارهای خارجی، از سوی دیگر نیز به [[آغاز همکاری های گسترده ی اقتصادی ایران و چین\|روند گسترش همکاری های اقتصادی دو کشور]] بیش از پیش سرعت بخشید. برای درک درست از تعامل دوجانبه، می توان به رشد سریع حجم مبادلات اقتصادی دو کشور از نیمه ی دوم دهه ی1990 تا کنون اشاره کرد. درحالی که [[روابط تجاری ایران و چین\|حجم روابط تجاری دو کشور]] در سال1994 تنها 448میلیون دلار بود، این رقم در سال2001 به رقم 3/2میلیارد دلار، در سال 2010به 30 میلیارد دلار و در سال2011بالغ بر 45میلیارد دلار گردید و پیش بینی شده است که در پایان سال2012 از مرز50میلیارد دلار نیز بگذرد.		روند«جهانی شدن اقتصاد» هم علت دیگری بود که موجب گردید ارتباطات دو کشور ایران و [[چین]]، بیش از پیش به هم نزدیک تر گردد. ورود [[چین]] به سازمان تجارت جهانی، از دیگر دلایل مهم سرعت ورود [[چین]] به سرمایه گذاری های خارجی و انجام پروژه ها در خارج از کشور از جمله ایران بود. تصمیم راهبردی دولت [[چین]] در سال2000 مبنی بر تشویق شرکت های بزرگ و متوسط تحت عنوان«رفتن به خارج[i]» به منظور ایجاد فرصت در فرایند جهانی شدن اقتصاد و همچنین ذخایر روبه افزایش ارزی [[چین]] و تصمیم به متنوع سازی سرمایه گذاری، حضور [[چین]] به اشکال و روش های مختلف در ایران را به صورت فزاینده تقویت کرد. رشد سریع اقتصادی چین طی 30 سال گذشته، افزایش نیاز این کشور به مواد و منابع اولیه ی کانی، به ویژه انرژی از یک سو، و اشباع بازار داخلی و نیاز فوری به باز کردن بازارهای خارجی، از سوی دیگر نیز به [[آغاز همکاری های گسترده ی اقتصادی ایران و چین\|روند گسترش همکاری های اقتصادی دو کشور]] بیش از پیش سرعت بخشید. برای درک درست از تعامل دوجانبه، می توان به رشد سریع حجم مبادلات اقتصادی دو کشور از نیمه ی دوم دهه ی1990 تا کنون اشاره کرد. درحالی که [[روابط تجاری ایران و چین\|حجم روابط تجاری دو کشور]] در سال1994 تنها 448میلیون دلار بود، این رقم در سال2001 به رقم 3/2میلیارد دلار، در سال 2010به 30 میلیارد دلار و در سال2011بالغ بر 45میلیارد دلار گردید و پیش بینی شده است که در پایان سال2012 از مرز50میلیارد دلار نیز بگذرد.

	در چنین شرایطی بود که، سرمایه گذاری و انجام پروژه ها توسط [[چین]] در ایران، توانست توسعه ی منابع انرژی، کارهای زیربنایی شهرها، صنایع سبک، ماشین آلات، صنعت حمل و نقل و کشاورزی و غیره را سرعت دهد. اگر چه فناوری [[چین]] به روز نبود، لیکن غیرقابل پذیرش هم نبود، و با نیاز زمانی و شرایط ایران متناسب بود. لذا، شرایط بیرونی جهانی و همچنین نیازهای داخلی دو کشور ایران و [[چین]] و مهمتر از همه، شناخت این وضعیت از سوی دو طرف، موجب شد که بنگاه های اقتصادی [[چین]] با هدف دست یافتن به نتیجه ی برد - برد در ایران به سرمایه گذاری به پردازند. [[چین]] ابتدا بیشتر به روش تأمین مالی و برگشت سرمایه از طرق مختلف از جمله بیع متقابل وارد بازار اجرای پروژه ها در ایران شد، سپس به روش سرمایه گذاری مشترک یا برخورداری از سهام و در نهایت، ولی به ندرت، با سرمایه گذاری مستقیم و مستقل کار را ادامه داد. جالب است بدانیم که تا پایان قرن گذشته، ارزش قراردادهای دو کشور برای سرمایه گذاری [[چین]] در ایران، حدود 75/12میلیون دلار بود که تنها 32/4 میلیون دلار آن تحقق یافت و اکثرا معطوف به اجرا و پیمانکاری پروژه ها بوده است. آغاز همکاری دو کشور در پروژه های مهندسی و پیمانکاری هم به سال 1982 میلادی بر میگردد و تا پایان سال 2003 میلادی، [[چین]] 49 پروژه به ارزش 945 میلیون دلار در ایران به اتمام رسانده و 65 پروژه به ارزش 235/2 میلیارد دلار نیز در حال ساخت داشت.		در چنین شرایطی بود که، سرمایه گذاری و انجام پروژه ها توسط [[چین]] در ایران، توانست توسعه ی منابع انرژی، کارهای زیربنایی شهرها، صنایع سبک، ماشین آلات، صنعت حمل و نقل و کشاورزی و غیره را سرعت دهد. اگر چه فناوری [[چین]] به روز نبود، لیکن غیرقابل پذیرش هم نبود، و با نیاز زمانی و شرایط ایران متناسب بود. لذا، شرایط بیرونی جهانی و همچنین نیازهای داخلی دو کشور ایران و [[چین]] و مهمتر از همه، شناخت این وضعیت از سوی دو طرف، موجب شد که بنگاه های اقتصادی [[چین]] با هدف دست یافتن به نتیجه ی برد - برد در ایران به سرمایه گذاری به پردازند. [[چین]] ابتدا بیشتر به روش تأمین [[مالی]] و برگشت سرمایه از طرق مختلف از جمله بیع متقابل وارد بازار اجرای پروژه ها در ایران شد، سپس به روش سرمایه گذاری مشترک یا برخورداری از سهام و در نهایت، ولی به ندرت، با سرمایه گذاری مستقیم و مستقل کار را ادامه داد. جالب است بدانیم که تا پایان قرن گذشته، ارزش قراردادهای دو کشور برای سرمایه گذاری [[چین]] در ایران، حدود 75/12میلیون دلار بود که تنها 32/4 میلیون دلار آن تحقق یافت و اکثرا معطوف به اجرا و پیمانکاری پروژه ها بوده است. آغاز همکاری دو کشور در پروژه های مهندسی و پیمانکاری هم به سال 1982 میلادی بر میگردد و تا پایان سال 2003 میلادی، [[چین]] 49 پروژه به ارزش 945 میلیون دلار در ایران به اتمام رسانده و 65 پروژه به ارزش 235/2 میلیارد دلار نیز در حال ساخت داشت.
	===[[زمینه های همکاری های اقتصادی میان ایران و چین]]===		===[[زمینه های همکاری های اقتصادی میان ایران و چین]]===
	به صورت کلی، [[زمینه های همکاری های اقتصادی میان ایران و چین\|همکاری های اقتصادی میان دو کشور]] را می توان به 5 زمینه ی اساسی تقسیم کرد: 1- سرمایه گذاری و اجرای پروژه های بزرگ و نسبتا بزرگ اقتصادی؛ 2- مشارکت و سرمایه گذاری در بخش نفت و گاز؛ 3- فروش دانش فنی و لیسانس محصولات تولیدی؛ 4- همکاری های نظامی؛ و 5- فروش کالاهای تولید شده در [[چین]]. درحالی که ردیف پنجم بیشتر توسط بخش خصوصی صورت می گیرد، در بقیه ی موارد طرف معامله ی چینی ها عمدتا وزارتخانه ها، نهادها، و مراکز دولتی و یا شبه دولتی ایران هستند که به صورت اختصار توضیحاتی پیرامون میزان و نحوه ی همکاری های دو کشور در هر زمینه ارایه می شود.		به صورت کلی، [[زمینه های همکاری های اقتصادی میان ایران و چین\|همکاری های اقتصادی میان دو کشور]] را می توان به 5 زمینه ی اساسی تقسیم کرد: 1- سرمایه گذاری و اجرای پروژه های بزرگ و نسبتا بزرگ اقتصادی؛ 2- مشارکت و سرمایه گذاری در بخش نفت و گاز؛ 3- فروش دانش فنی و لیسانس محصولات تولیدی؛ 4- همکاری های نظامی؛ و 5- فروش کالاهای تولید شده در [[چین]]. درحالی که ردیف پنجم بیشتر توسط بخش خصوصی صورت می گیرد، در بقیه ی موارد طرف معامله ی چینی ها عمدتا وزارتخانه ها، نهادها، و مراکز دولتی و یا شبه دولتی ایران هستند که به صورت اختصار توضیحاتی پیرامون میزان و نحوه ی همکاری های دو کشور در هر زمینه ارایه می شود.

Samiei در ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۴۱

2024-01-20T08:41:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۴۱
خط ۳:		خط ۳:

	===[[پیشینه ی روابط اقتصادی ایران و چین]]===		===[[پیشینه ی روابط اقتصادی ایران و چین]]===
	در این رابطه می‌توان«[[نقش جاده ی ابریشم در مبادلات فرهنگی ایران و چین\|جاده ی ابریشم]]» را از جمله نمادهای تاریخی این همکاری‌ها به ویژه در بعد اقتصادی دانست. از دیر زمان، دو کشور ایران و [[چین]] تحت عنوان امپراتوری های فارس و [[چین]]، با یکدیگر ارتباطات گسترده ای داشته و کالاهای تجاری دو کشور زینت بخش بازارهای یکدیگر بوده است. اگرچه روی كار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|كمونیست ها]] در [[چین\|كشور چین]] در سال 1949، موجبات قطع روابط رسمی سیاسی و اقتصادی بین دو کشور تا سال 1971 را فراهم کرده بود، ولی این روابط در زمینه ی سیاسی در اوایل دهه ی1980، و در زمینه ی اقتصادی، به ویژه پس از پایان [https://fa.wikiazadegan.com/index.php/%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%AA%D8%AD%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C_%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 جنگ تحمیلی هشت ساله ی عراق علیه ایران]، و رویگردانی غرب از [[چین]] به خاطر حوادث میدان تیَن آن مِن در سال 1989، با قدرت تمام و با هدف بازسازی خرابی های جنگ و رشد و توسعه ی اقتصادی [[چین\|کشور چین،]] تجدید شد و به تدریج روابط اقتصادی نقش تعیین کننده ای در ارتقای سطح مناسبات سیاسی ایفا نموده و میزان همکاری های دو جانبه در سطح دو جانبه، منطقه ای و بین المللی را متحول کرد.		در این رابطه می‌توان«[[نقش جاده ی ابریشم در مبادلات فرهنگی ایران و چین\|جاده ی ابریشم]]» را از جمله نمادهای تاریخی این همکاری‌ها به ویژه در بعد اقتصادی دانست. از دیر زمان، دو کشور ایران و [[چین]] تحت عنوان امپراتوری های فارس و [[چین]]، با یکدیگر ارتباطات گسترده ای داشته و کالاهای تجاری دو کشور زینت بخش بازارهای یکدیگر بوده است. اگرچه روی كار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|كمونیست ها]] در [[چین\|كشور چین]] در سال 1949، موجبات قطع روابط رسمی سیاسی و اقتصادی بین دو کشور تا سال 1971 را فراهم کرده بود، ولی این روابط در زمینه ی سیاسی در اوایل دهه ی1980، و در زمینه ی اقتصادی، به ویژه پس از پایان [https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%AA%D8%AD%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C_%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 جنگ تحمیلی هشت ساله ی عراق علیه ایران]، و رویگردانی غرب از [[چین]] به خاطر حوادث میدان تیَن آن مِن در سال 1989، با قدرت تمام و با هدف بازسازی خرابی های جنگ و رشد و توسعه ی اقتصادی [[چین\|کشور چین،]] تجدید شد و به تدریج روابط اقتصادی نقش تعیین کننده ای در ارتقای سطح مناسبات سیاسی ایفا نموده و میزان همکاری های دو جانبه در سطح دو جانبه، منطقه ای و بین المللی را متحول کرد.
	====[[آغاز همکاری های گسترده ی اقتصادی ایران و چین]]====		====[[آغاز همکاری های گسترده ی اقتصادی ایران و چین]]====
	پایان یافتن [https://wikiazadegan.com/ دوران جنگ تحمیلی] در سال1367، برای ایران فرصتی پیش آورد تا به بازسازی اقتصادی خود به پردازد. کمبود سرمایه ی داخلی، فقدان فنآوری مناسب، محدودیت های اعمال شده بر سرمایه گذاری های خارجی، خصوصا در حوزه های زیرساختی، خسارات گسترده ی اقتصادی و عقب ماندگی تکنولوژیک، ضرورت بازسازی هرچه سریعتر خرابی های جنگ و دستیابی به بهبود وضعیت اقتصادی و عادی ساختن شرایط زندگی مردم، دولت ایران را وادار به یافتن شریک و سرمایه گذاری مطمئن که بتواند از یک سو نیازهای گسترده ی کشور را برآورده سازد، و از سوی دیگر اهداف سلطه جویانه و استکباری نداشته باشد نمود. در این زمینه، [[چین\|کشور چین]] که از رشد اقتصادی بالایی برخوردار شده و به دنبال یافتن راه هایی جهت حضور فعال اقتصادی در بازارهای بین المللی بود و در [https://wikiazadegan.com/ دوران جنگ تحمیلی] نیز همکاری های تسلیحاتی و موضع گیری های مناسب سیاسی در مجامع بین المللی داشت، شریک خوبی تشخیص داده شد و متقابلا، [[چین]] هم از این همکاری با آغوشی باز استقبال کرد. این رویکرد، دورنمای جدیدی بر روی همکاری های گسترده تر اقتصادی میان دو کشور گشود. تهران به منظور ایجاد صف بندی در برابر غرب متمایل به [[پکن]] شد، و [[چین]] هم برای استفاده از توانایی های اقتصادی و انرژی ایران برای سوق دادن جهان به سمت چند قطبی شدن به این تمایل روی خوش نشان داد. اگرچه در دهه های 1980 و1990 که غرب و [[آمریکا]] موقعیتی هژمونیک در اقتصاد جهانی داشتند، گزینه های چندانی پیش روی ایران نبود، ولی پس از تبدیل شدن [[چین]] به یکی از قدرته ای برتر اقتصادی جهان، برای ایران گشایشی استراتژیک پدید آمد تا بتواند در مقابل فشار تحریم های اقتصادی خرد کننده ی غرب مقاومت کرده و با گسترش همکاری های سیاسی و مناسبات اقتصادی با [[چین]] روی پای خود بایستد.		پایان یافتن [https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%AA%D8%AD%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C_%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 دوران جنگ تحمیلی] در سال1367، برای ایران فرصتی پیش آورد تا به بازسازی اقتصادی خود به پردازد. کمبود سرمایه ی داخلی، فقدان فنآوری مناسب، محدودیت های اعمال شده بر سرمایه گذاری های خارجی، خصوصا در حوزه های زیرساختی، خسارات گسترده ی اقتصادی و عقب ماندگی تکنولوژیک، ضرورت بازسازی هرچه سریعتر خرابی های جنگ و دستیابی به بهبود وضعیت اقتصادی و عادی ساختن شرایط زندگی مردم، دولت ایران را وادار به یافتن شریک و سرمایه گذاری مطمئن که بتواند از یک سو نیازهای گسترده ی کشور را برآورده سازد، و از سوی دیگر اهداف سلطه جویانه و استکباری نداشته باشد نمود. در این زمینه، [[چین\|کشور چین]] که از رشد اقتصادی بالایی برخوردار شده و به دنبال یافتن راه هایی جهت حضور فعال اقتصادی در بازارهای بین المللی بود و در [https://fa.wikiazadegan.com/index.php?title=%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%AA%D8%AD%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C_%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 دوران جنگ تحمیلی] نیز همکاری های تسلیحاتی و موضع گیری های مناسب سیاسی در مجامع بین المللی داشت، شریک خوبی تشخیص داده شد و متقابلا، [[چین]] هم از این همکاری با آغوشی باز استقبال کرد. این رویکرد، دورنمای جدیدی بر روی همکاری های گسترده تر اقتصادی میان دو کشور گشود. تهران به منظور ایجاد صف بندی در برابر غرب متمایل به [[پکن]] شد، و [[چین]] هم برای استفاده از توانایی های اقتصادی و انرژی ایران برای سوق دادن جهان به سمت چند قطبی شدن به این تمایل روی خوش نشان داد. اگرچه در دهه های 1980 و1990 که غرب و [[آمریکا]] موقعیتی هژمونیک در اقتصاد جهانی داشتند، گزینه های چندانی پیش روی ایران نبود، ولی پس از تبدیل شدن [[چین]] به یکی از قدرته ای برتر اقتصادی جهان، برای ایران گشایشی استراتژیک پدید آمد تا بتواند در مقابل فشار تحریم های اقتصادی خرد کننده ی غرب مقاومت کرده و با گسترش همکاری های سیاسی و مناسبات اقتصادی با [[چین]] روی پای خود بایستد.

	درواقع، همپوشانی های و همگرایی های موجود در سیاست خارجی دو کشور که از تجدید نظر طلبی ایران و [[چین]] نسبت به معادلات بین المللی ناشی میشد، زمینه ی همکاری های گسترده تر آنها در مسایل سیاسی بین المللی و منطقه ای و مناسبات دو جانبه ی اقتصادی را فراهم ساخت. در چنین شرایطی، بود که این دو کشور برای مقابله با استفاده ی وسیع غرب از حربه های اقتصادی علیه اینگونه کشورها، گرایش بیشتری در حوزه ی همکاری های اقتصادی پیدا کردند.<ref>شریعتی نیا، محسن (2012-تابستان). عوامل تعیین کننده‌ی [[روابط ایران و چین]]،فصلنامه ی روابط خارجی، سال چهارم، شماره دوم.</ref> برهمین اساس بود که در اوایل ماه مارس سال1989، یک هیئت عالی رتبه از [[چین]] با هدف مذاکره در مورد نقش [[چین]] در بازسازی ایران پس از جنگ راهی ایران شده و در این سفر از سوی رییس جمهوری [[چین]] پیامی در این زمینه برای رهبری ایران همراه داشت. لذا، از آن پس مناسبات و همکاری های ایران با [[چین]] تقویت شد و این کشور با سرمایه گذاری و انتقال تکنولوژی، در سازندگی اقتصادی و توسعه ی منابع انرژی کشورمان مشارکت جدی داشت.		درواقع، همپوشانی های و همگرایی های موجود در سیاست خارجی دو کشور که از تجدید نظر طلبی ایران و [[چین]] نسبت به معادلات بین المللی ناشی میشد، زمینه ی همکاری های گسترده تر آنها در مسایل سیاسی بین المللی و منطقه ای و مناسبات دو جانبه ی اقتصادی را فراهم ساخت. در چنین شرایطی، بود که این دو کشور برای مقابله با استفاده ی وسیع غرب از حربه های اقتصادی علیه اینگونه کشورها، گرایش بیشتری در حوزه ی همکاری های اقتصادی پیدا کردند.<ref>شریعتی نیا، محسن (2012-تابستان). عوامل تعیین کننده‌ی [[روابط ایران و چین]]،فصلنامه ی روابط خارجی، سال چهارم، شماره دوم.</ref> برهمین اساس بود که در اوایل ماه مارس سال1989، یک هیئت عالی رتبه از [[چین]] با هدف مذاکره در مورد نقش [[چین]] در بازسازی ایران پس از جنگ راهی ایران شده و در این سفر از سوی رییس جمهوری [[چین]] پیامی در این زمینه برای رهبری ایران همراه داشت. لذا، از آن پس مناسبات و همکاری های ایران با [[چین]] تقویت شد و این کشور با سرمایه گذاری و انتقال تکنولوژی، در سازندگی اقتصادی و توسعه ی منابع انرژی کشورمان مشارکت جدی داشت.

Samiei در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۲۱

2024-01-10T21:21:59Z

نمایش تغییرات

Mahdi در ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۲۶

2024-01-08T15:26:31Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۳۸

2023-11-04T20:38:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:169481398.jpg\|بندانگشتی\|روابط اقتصادی ایران و چین]]
	ایران به عنوان کشوری آسیایی با برخورداری از موقعیت ژئوپولتیک در منطقه، ناگزیر به داشتن روابط مناسب با کشورهای همسایه و قدرت های آسیایی است. با نگاهی گذرا به تاریخ روابط ایران با کشورهای آسیایی می‌توان دریافت که همواره روابط با این کشورها در ابعاد مختلف و در سطح مناسبی برقرار بوده است، هر چند در مقاطعی با توجه به شرایط و تحولات سیاسی منطقه، این روابط شاهد فراز و نشیب‌هایی نیز بوده است.		ایران به عنوان کشوری آسیایی با برخورداری از موقعیت ژئوپولتیک در منطقه، ناگزیر به داشتن روابط مناسب با کشورهای همسایه و قدرت های آسیایی است. با نگاهی گذرا به تاریخ روابط ایران با کشورهای آسیایی می‌توان دریافت که همواره روابط با این کشورها در ابعاد مختلف و در سطح مناسبی برقرار بوده است، هر چند در مقاطعی با توجه به شرایط و تحولات سیاسی منطقه، این روابط شاهد فراز و نشیب‌هایی نیز بوده است.

خط ۳۳:		خط ۳۴:

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i] - مفهوم راهبرد«به خارج رفتن»، در کنار راهبرد استقبال از ورود سرمایه ی خارجی»، سیاستی است که چینی ها از سال 2000 به طور جدی به باز کردن بازارهای خارجی از طریق سرمایه گذاری در بخش های مختلف کشورهای هدف، از جمله منابع کانی و معدنی، و همچنین ورود به بازارهای بین المللی در زمینه ی ساخت پروژه ها دنبال کردهاند. چین در این دوره ی زمانی درصدد جبران کمبود بازار داخلی و منابع و تکمیل روند توسعه ی همه جانبه ی اقتصادی کشور می باشند. به طور واضح تر کالا، خدمات، سرمایه، فنآوری، نیروی کار، مدیریت و همچنین بنگاه های اقتصادی چین به سوی بازار بین المللی و کشورهای خارجی رفته، رقابت کرده و همکاری های فنی تخصصی خود را با مزیت های نسبی خود توسعه خواهند داد.		[i] - <small>مفهوم راهبرد«به خارج رفتن»، در کنار راهبرد استقبال از ورود سرمایه ی خارجی»، سیاستی است که چینی ها از سال 2000 به طور جدی به باز کردن بازارهای خارجی از طریق سرمایه گذاری در بخش های مختلف کشورهای هدف، از جمله منابع کانی و معدنی، و همچنین ورود به بازارهای بین المللی در زمینه ی ساخت پروژه ها دنبال کردهاند. چین در این دوره ی زمانی درصدد جبران کمبود بازار داخلی و منابع و تکمیل روند توسعه ی همه جانبه ی اقتصادی کشور می باشند. به طور واضح تر کالا، خدمات، سرمایه، فنآوری، نیروی کار، مدیریت و همچنین بنگاه های اقتصادی چین به سوی بازار بین المللی و کشورهای خارجی رفته، رقابت کرده و همکاری های فنی تخصصی خود را با مزیت های نسبی خود توسعه خواهند داد.</small>

	[ii] - چین که در سال1993 خود پنجمین کشور تولید کننده ی نفت در جهان بود، با سرعت گرفتن رشد اقتصادی، و نیاز به انرژی بیشتر، این کشور را به یکی از بزرگترین مصرف کننده ی انرژی وارداتی در مقیاس وسیع تبدیل کرد. طبق برآوردها، این کشور در سال2012 بیش از 40درصد نفت مورد نیاز خود را از طریق واردات تأمین کرده است. لذا، امنیت انرژی از حوزه های آسیب پذیر اقتصاد این کشور است، و لذا چین مجبور شده تا هرچه بیشتر به دنبال برقراری پیوندهای نزدیک با کشورهای تولید کننده ی نفت به ویژه در خلیج فارس و ایران باشد تا در رقابت با قدرت های بزرگ، ریسک آسیب پذیری خود را به حداقل برساند.		<small>[ii] - چین که در سال1993 خود پنجمین کشور تولید کننده ی نفت در جهان بود، با سرعت گرفتن رشد اقتصادی، و نیاز به انرژی بیشتر، این کشور را به یکی از بزرگترین مصرف کننده ی انرژی وارداتی در مقیاس وسیع تبدیل کرد. طبق برآوردها، این کشور در سال2012 بیش از 40درصد نفت مورد نیاز خود را از طریق واردات تأمین کرده است. لذا، امنیت انرژی از حوزه های آسیب پذیر اقتصاد این کشور است، و لذا چین مجبور شده تا هرچه بیشتر به دنبال برقراری پیوندهای نزدیک با کشورهای تولید کننده ی نفت به ویژه در خلیج فارس و ایران باشد تا در رقابت با قدرت های بزرگ، ریسک آسیب پذیری خود را به حداقل برساند.</small>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۳۷

2023-11-04T20:37:18Z

نمایش تغییرات

Mahdi در ‏۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۳

2023-11-01T13:13:11Z

نمایش تغییرات