روابط تاریخی ایران و چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۴

2025-11-26T12:54:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۱:		خط ۱:

			مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و [[چین]]، همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات، امری دشوار، بلکه ناممکن است. ولی آنچه که مسلم و برای همه‌ی مورخان قابل قبول است، دیرینگی، همه جانبه بودن و گستردگی این روابط است که در دو بخش دولتی و غیر دولتی و در زمینه‌های اقتصادی و تجاری، و فرهنگی و دینی، از تاریخ نامشخصی آغاز و علیرغم فراز و فرودهایی که شاهدش بوده، تا کنون ادامه یافته است.
	مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و [[چین]]، همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات، امری دشوار، بلکه ناممکن است.

	ولی آنچه که مسلم و برای ~~همه ی~~ مورخان قابل قبول است، دیرینگی، همه جانبه بودن و گستردگی این روابط است که در دو بخش دولتی و غیر دولتی و در ~~زمینه های~~ اقتصادی و تجاری، و فرهنگی و دینی، از تاریخ نامشخصی آغاز و علیرغم فراز و فرودهایی که شاهدش بوده، تا کنون ادامه یافته است.

	=== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان [[چین]] و ایران ===		=== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان [[چین]] و ایران ===
	بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون ~~رابطه ی~~ هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و ~~زمینه ها،~~ فراهم ساخته است. در این ~~زمینه ی~~ خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که ~~به~~ عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این ~~رابطه ی~~ دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و ~~زمینه های~~ آنهم عبارت ~~بوده اند~~ از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و ~~همه ی~~ اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. ~~[https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%DB%8C~~ مرحوم استاد سید جعفر ~~شهیدی]،~~ در ~~سال1991~~ در مراسم تأسیس مرکز ~~پژوهش های~~ فرهنگ ایران در ~~دانشگاه~~ [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است ~~که~~ دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در ~~کتاب های~~ خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به ~~جنبه های~~ مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.»<ref>سین لیان،جان (1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری. ترجمه جان هون نیان، گردشگری و صنایع دستی، سازمان میراث فرهنگی.</ref>		بستر [[روابط تاریخی ایران و چین]] را همچون رابطه‌ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه‌ها، فراهم ساخته است. در این زمینه‌ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه‌ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه‌های آنهم عبارت بوده‌اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه‌ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. مرحوم استاد سید جعفر شهیدی، در سال 1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش‌های فرهنگ ایران در [[دانشگاه پکن در چین\|دانشگاه پکن]]، در جمع اساتید و [[ایرانشناسان معاصر چین\|پژهشگران ایرانشناس چینی]] گفته:<blockquote>«دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها [[روابط تجاری ایران و چین\|روابط تجاری]] برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند.اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب‌های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه‌های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند<ref>سین لیان،جان (1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری. ترجمه جان هون نیان، گردشگری و صنایع دستی، سازمان میراث فرهنگی.</ref>.»</blockquote>در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته‌های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه‌ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می‌توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه روابط فرهنگی ایران و [[چین]] استفاده کرد. گنجینه‌ی وسیع نوشته‌های [[چین]] می‌توانند از اسرار و ناگفته‌های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه‌های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته‌های این روابط را با یافته‌های نو کشف کنند. این یافته‌ها برای همه‌ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده‌ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده می‌شود. اینک مرور زمان و دگرگونی‌های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می‌کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[زبان چینی]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه‌ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری‌ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه‌ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته‌ای به فرهنگ و مردم دوکشور نموده و زحمات و تلاش‌های نیاکان خود را پاس بدارند.

	~~در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان~~ به ~~آثار مکتوب و اسناد~~ و ~~کتب~~ و ~~دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در~~ ایران ~~و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین~~]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط ~~فرهنگی~~ ایران ~~و چین~~]] ~~استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های~~ [[~~چین]] می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ~~ روابط ~~فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده~~ و ~~ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند~~. ~~این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است~~. ~~ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک~~ در ~~حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی~~]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[~~زبان چینی~~]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط ~~و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد~~ تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[~~چین~~]]~~. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد سوم، ص 1379.</ref>~~		== نیز نگاه کنید به ==
			[[پیشینه روابط سیاسی و اقتصادی روسیه و ایران]]؛ [[پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.ایران در دوران باستان]]؛ [[پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.ایران در سده های میانی]]؛ [[پیشینه روابط فرهنگی تونس و ایران]]؛ [[پیشینه روابط تاریخی لبنان و ایران]]؛ [[پیشینه روابط مصر و ایران]]

	== ~~نیز نگاه کنید به~~ ==		== کتابشناسی ==
			<references />

	* [[~~پیشینه روابط سیاسی و اقتصادی روسیه و ایران~~]]		== منبع اصلی ==
	* [[پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.~~ایران در دوران باستان]]~~		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>
	* [~~[پیشینه روابط ژاپن و ج.ا~~.~~ایران در سده های میانی]]~~
	* [[پیشینه روابط فرهنگی ~~تونس~~ و ~~ایران]]~~
	* [[پیشینه روابط تاریخی لبنان و ایران]]
	* [[پیشینه روابط مصر و ایران]]

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:روابط فرهنگی]]

Samiei: /* کتابشناسی */

2024-01-10T19:59:19Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۹
خط ۶:		خط ۶:

	=== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان [[چین]] و ایران ===		=== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان [[چین]] و ایران ===
	بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%DB%8C مرحوم استاد سید جعفر شهیدی]، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.»<ref>سین لیان،جان (1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ ~~تیموری، مترجم~~ جان هون نیان، گردشگری و صنایع دستی، سازمان میراث فرهنگی.</ref>		بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%DB%8C مرحوم استاد سید جعفر شهیدی]، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.»<ref>سین لیان،جان (1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری. ترجمه جان هون نیان، گردشگری و صنایع دستی، سازمان میراث فرهنگی.</ref>

	در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های [[چین]] می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[زبان چینی]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). ~~«جامعه~~ و فرهنگ ~~چین»،~~ تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد سوم، ص 1379.</ref>		در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های [[چین]] می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[زبان چینی]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد سوم، ص 1379.</ref>

			== نیز نگاه کنید به ==

			* [[پیشینه روابط سیاسی و اقتصادی روسیه و ایران]]
			* [[پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.ایران در دوران باستان]]
			* [[پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.ایران در سده های میانی]]
			* [[پیشینه روابط فرهنگی تونس و ایران]]
			* [[پیشینه روابط تاریخی لبنان و ایران]]
			* [[پیشینه روابط مصر و ایران]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۶

2024-01-08T16:16:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۶
خط ۶:		خط ۶:

	=== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان [[چین]] و ایران ===		=== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان [[چین]] و ایران ===
	بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%DB%8C مرحوم استاد سید جعفر شهیدی]، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.» <ref~~><small~~>سین لیان،جان.(1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری، مترجم جان هون نیان، ، گردشگری و صنایع ~~دستی.~~سازمان میراث فرهنگی.~~</small>~~</ref>		بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%DB%8C مرحوم استاد سید جعفر شهیدی]، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.»<ref>سین لیان،جان (1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری، مترجم جان هون نیان، گردشگری و صنایع دستی، سازمان میراث فرهنگی.</ref>

	در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های [[چین]] می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[زبان چینی]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.<ref~~><small~~>سابقی، علی محمد. (1392). ~~"جامعه~~ و فرهنگ ~~چین".~~تهران: موسسه ~~فرهنگی،هنری~~ و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی~~ جلد ~~سوم~~ ص 1379.~~</small>~~</ref>		در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های [[چین]] می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[زبان چینی]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). «جامعه و فرهنگ چین»، تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد سوم، ص 1379.</ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi: /* کتابشناسی */

2023-11-23T11:23:30Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۳
خط ۸:		خط ۸:
	بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%DB%8C مرحوم استاد سید جعفر شهیدی]، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.» <ref><small>سین لیان،جان.(1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری، مترجم جان هون نیان، ، گردشگری و صنایع دستی.سازمان میراث فرهنگی.</small></ref>		بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%DB%8C مرحوم استاد سید جعفر شهیدی]، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.» <ref><small>سین لیان،جان.(1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری، مترجم جان هون نیان، ، گردشگری و صنایع دستی.سازمان میراث فرهنگی.</small></ref>

	در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های [[چین]] می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[زبان چینی]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.		در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های [[چین]] می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[زبان چینی]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.<ref><small>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین".تهران: موسسه فرهنگی،هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی جلد سوم ص 1379.</small></ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۸

2023-11-06T15:48:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۸
خط ۱:		خط ۱:

	~~== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان چین و ایران ==~~
	مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و [[چین]]، همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات، امری دشوار، بلکه ناممکن است. ولی آنچه که مسلم و برای همه ی مورخان قابل قبول است، دیرینگی، همه جانبه بودن و گستردگی این روابط است که در دو بخش دولتی و غیر دولتی و در زمینه های اقتصادی و تجاری، و فرهنگی و دینی، از تاریخ نامشخصی آغاز و علیرغم فراز و فرودهایی که شاهدش بوده، تا کنون ادامه یافته است.

	بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. مرحوم استاد سید جعفر ~~شهیدی،~~ در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از چین عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.» <ref><small>سین لیان،جان.(1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری، مترجم جان هون نیان، ، گردشگری و صنایع دستی.سازمان میراث فرهنگی.</small></ref> در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های چین می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با زبان چینی آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.		مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و [[چین]]، همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات، امری دشوار، بلکه ناممکن است.

			ولی آنچه که مسلم و برای همه ی مورخان قابل قبول است، دیرینگی، همه جانبه بودن و گستردگی این روابط است که در دو بخش دولتی و غیر دولتی و در زمینه های اقتصادی و تجاری، و فرهنگی و دینی، از تاریخ نامشخصی آغاز و علیرغم فراز و فرودهایی که شاهدش بوده، تا کنون ادامه یافته است.

			=== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان [[چین]] و ایران ===
			بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF%DB%8C مرحوم استاد سید جعفر شهیدی]، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از [[چین]] عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.» <ref><small>سین لیان،جان.(1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری، مترجم جان هون نیان، ، گردشگری و صنایع دستی.سازمان میراث فرهنگی.</small></ref>

			در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های [[چین]] می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با [[زبان چینی]] آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۴۷

2023-11-02T19:47:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۴۷
خط ۱:		خط ۱:

	== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان چین و ایران ==		== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان چین و ایران ==
	مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و ~~چین،~~ همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات، امری دشوار، بلکه ناممکن است. ولی آنچه که مسلم و برای ~~همهی~~ مورخان قابل قبول است، دیرینگی، همه جانبه بودن و گستردگی این روابط است که در دو بخش دولتی و غیر دولتی و در ~~زمینههای~~ اقتصادی و تجاری، و فرهنگی و دینی، از تاریخ نامشخصی آغاز و علیرغم فراز و فرودهایی که شاهدش بوده، تا کنون ادامه یافته است.		مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و [[چین]]، همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات، امری دشوار، بلکه ناممکن است. ولی آنچه که مسلم و برای همه ی مورخان قابل قبول است، دیرینگی، همه جانبه بودن و گستردگی این روابط است که در دو بخش دولتی و غیر دولتی و در زمینه های اقتصادی و تجاری، و فرهنگی و دینی، از تاریخ نامشخصی آغاز و علیرغم فراز و فرودهایی که شاهدش بوده، تا کنون ادامه یافته است.

	بستر روابط تاریخی ایران و چین را همچون ~~رابطهی~~ هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و ~~زمینهها،~~ فراهم ساخته است. در این ~~زمینهی~~ خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و چین بوده است که ~~بهعنوان~~ دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این ~~رابطهی~~ دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و ~~زمینههای~~ آنهم عبارت ~~بودهاند~~ از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و ~~همهی~~ اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. مرحوم استاد سید جعفر شهیدی، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز ~~پژوهشهای~~ فرهنگ ایران در دانشگاه ~~پکن،~~ در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم ~~استکه~~ دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از چین عازم ایران شدند یا از ایران راهی ~~چین،~~ برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در ~~کتابهای~~ خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به ~~جنبههای~~ مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.» (~~جان سین لیان،~~ 1386~~: 18~~) در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و ~~دستنوشتههای~~ فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در ~~کتابخانهها~~ و مراکز آرشیو اسناد تاریخی چین از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که ~~میتوان~~ از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. ~~گنجینهی~~ وسیع ~~نوشتههای~~ چین ~~میتوانند~~ از اسرار و ~~ناگفتههای~~ شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و ~~زمینههای~~ فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ~~ناشناختههای~~ این روابط را با ~~یافتههای~~ نو کشف کنند. این ~~یافتهها~~ برای ~~همهی~~ کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط ~~عدهی~~ کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و ~~دگرگونیهای~~ امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده ~~میکنند،~~ تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با زبان چینی آشنایی نداشته و یا از این ~~گنجینهها~~ کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و چین و ~~نزدیکتر~~ شدن دو ملت و افزایش ~~همکاریها~~ و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا ~~همهی~~ اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت ~~شایستهای~~ به فرهنگ و مردم ~~دوکشور~~ نموده و زحمات و ~~تلاشهای~~ نیاکان خود را پاس بدارند.		بستر روابط تاریخی ایران و [[چین]] را همچون رابطه ی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینه ها، فراهم ساخته است. در این زمینه ی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و [[چین]] بوده است که به عنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطه ی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینه های آنهم عبارت بوده اند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همه ی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. مرحوم استاد سید جعفر شهیدی، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهش های فرهنگ ایران در دانشگاه [[پکن]]، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم است که دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از چین عازم ایران شدند یا از ایران راهی [[چین]]، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتاب های خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبه های مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.» <ref><small>سین لیان،جان.(1386). تاریخ روابط چین و ایران از روزگار اشکانی تا شاهرخ تیموری، مترجم جان هون نیان، ، گردشگری و صنایع دستی.سازمان میراث فرهنگی.</small></ref> در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشته های فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانه ها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی [[چین]] از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که می توان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینه ی وسیع نوشته های چین می توانند از اسرار و ناگفته های شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینه های فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناخته های این روابط را با یافته های نو کشف کنند. این یافته ها برای همه ی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عده ی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونی های امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده می کنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با زبان چینی آشنایی نداشته و یا از این گنجینه ها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و [[چین]] و نزدیک تر شدن دو ملت و افزایش همکاری ها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همه ی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایسته ای به فرهنگ و مردم دو کشور نموده و زحمات و تلاش های نیاکان خود را پاس بدارند.

			== کتابشناسی ==

Shekvati: صفحه‌ای تازه حاوی « == عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان چین و ایران == مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و چین، همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات...» ایجاد کرد

2023-10-27T11:39:50Z

صفحه‌ای تازه حاوی « == عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان چین و ایران == مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و چین، همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== عوامل بستر ساز روابط تاریخی میان چین و ایران ==
مشخص کردن تاریخی دقیق برای آغاز روابط میان مردمان ایران زمین و چین، همچون بسیاری از حوادث تاریخی دیگر، به دلیل در دسترس نبودن اسناد و مدارک مورد اعتماد و قابل استناد ثبت شده از شروع این مبادلات، امری دشوار، بلکه ناممکن است. ولی آنچه که مسلم و برای همهی مورخان قابل قبول است، دیرینگی، همه جانبه بودن و گستردگی این روابط است که در دو بخش دولتی و غیر دولتی و در زمینههای اقتصادی و تجاری، و فرهنگی و دینی، از تاریخ نامشخصی آغاز و علیرغم فراز و فرودهایی که شاهدش بوده، تا کنون ادامه یافته است.

بستر روابط تاریخی ایران و چین را همچون رابطهی هر ملت دیگر، سه عنصر یعنی موضوع، شرط و زمینهها، فراهم ساخته است. در این زمینهی خاص، مسلما موضوع ارتباط بین دو کشور، آشکارا خود دو کشور ایران و چین بوده است که بهعنوان دو امپراتوری رقیب و همسایه، دو تمدن دیرینه و دو فرهنگ پیشرفته، شناختشان برای دیگری ضروری، وسوسه انگیز و اشتیاق آور بوده است. شرط این رابطهی دو جانبه نیز چیزی جز شناخت، تأثیر گذاری و تأثیر پذیری از یکدیگر نبوده و زمینههای آنهم عبارت بودهاند از سفر، تجارت، روابط سیاسی، فرهنگی، فتوحات نظامی، مهاجرت، تبلیغات دینی، ماجراجویی، و همهی اشکال روابط قابل پیش بینی یک ملت با ملت دیگر. مرحوم استاد سید جعفر شهیدی، در سال1991 در مراسم تأسیس مرکز پژوهشهای فرهنگ ایران در دانشگاه پکن، در جمع اساتید و پژهشگران ایرانشناس چینی گفته: «دوستان گرامی؛ برشما و سایر دوستانی که از [[تاریخ چین]] و ایران اطلاعاتی دارند، معلوم استکه دو ملت ما از چند هزار سال پیش یکدیگر را درک کردند، بین دو ملت ما نه تنها روابط تجاری برقرار شد، بلکه در فرهنگ و تمدن یکدیگر نیز تأثیر گذاشتند. اطلاعات این ارتباطات در آثار جهانگردانی که یا از چین عازم ایران شدند یا از ایران راهی چین، برشمرده شده است. آنها مشاهدات خود را در کتابهای خود نوشتند، و ملت خود را نسبت به جنبههای مختلف زندگی، فرهنگی و اعتقادی دیگری آگاه کردند.» (جان سین لیان، 1386: 18) در این خصوص، افزون بر اطلاعات برجای مانده از جهانگردان و مسافران ماجراجوی چینی و ایرانی، میتوان به آثار مکتوب و اسناد و کتب و دستنوشتههای فراوان تاریخی اشاره کرد که به میزان نسبتا کمی در ایران و به مقدار خیلی زیادی در کتابخانهها و مراکز آرشیو اسناد تاریخی چین از دوران باستان تاکنون گردآوری شده است که میتوان از آنها به عنوان اسناد معتبر و مرجع تاریخی مهم برای بازیابی و بازنویسی تاریخ روابط، به ویژه [[روابط فرهنگی ایران و چین]] استفاده کرد. گنجینهی وسیع نوشتههای چین میتوانند از اسرار و ناگفتههای شمار زیادی از حوادث، اطلاعات، عوامل و زمینههای فراهم ساز تاریخ روابط فرهنگی بین دوکشور رمزگشایی کرده و ناشناختههای این روابط را با یافتههای نو کشف کنند. این یافتهها برای همهی کسانی که به تاریخ روابط دو ملت علاقمندند، بسیار با ارزش است. ولی متأسفانه باید گفت، این اسناد و مدارک در حال حاضر توسط عدهی کمی از دانشمندان تاریخ و جغرافی که چینی بوده و یا به [[زبان چینی]] آشنا هستند، استفاده میشود. اینک مرور زمان و دگرگونیهای امور جهان، گرد و خاک روی آنها نشانده و حتی دانشمندان چینی هم به ندرت از آنها استفاده میکنند، تا چه رسد به پژوهشگران ایرانی که با زبان چینی آشنایی نداشته و یا از این گنجینهها کاملا بی اطلاع هستند. پس از تأسیس جمهوری اسلامی ایران و گسترش روابط همه جانبه میان ایران و چین و نزدیکتر شدن دو ملت و افزایش همکاریها و دید و باز دیدها میان دانشمندان و محققان و پژوهشگران و مراکز علمی-فرهنگی دو کشور، بر علاقمندان روابط و تبادل فرهنگی و تاریخی دو کشور فرض است که برای احیای این اسناد تاریخی و اطلاعات ارزشمند فرهنگی بکوشند تا همهی اطلاعات تاریخی در مورد تبادلات فرهنگی دو ملت را جمع آوری، ترجمه و منتشر ساخته و در اختیار عموم قرار دهند و از این رهگذر خدمت شایستهای به فرهنگ و مردم دوکشور نموده و زحمات و تلاشهای نیاکان خود را پاس بدارند.