روابط ژاپن با جمهوری اسلامی ایران - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mina در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۷

2025-07-29T13:27:04Z

Mohammad: /* نیز نگاه کنید به */

2025-01-16T20:25:48Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۵
خط ۳۷۳:		خط ۳۷۳:
	[https://miu.ac.ir/ دانشگاه بین‌المللی المصطفی] یا [https://miu.ac.ir/ جامعه المصطفی العالمیه] که نهادی آموزشی واقع در قم برای آموزش اسلام در سطوح دانشگاهی است، شعبات مختلفی در سراسر جهان دارد. شعبه [[ژاپن]] جامعه المصطفی (アルムスタファー国際大学在日事務所/Arumusutafā kokusai daigaku zainichi jimusho) سال 2013 در [[توکیو]] تأسیس شد و برایش مأموریت‌هایی چون مشارکت در برگزاری همایش و نشست‌های علمی، مشارکت در امر ترجمه متون مهم علمی و میراث مکتوب، کمک به جریان آموزش [[زبان فارسی در ژاپن]]، برگزاری دوره‌های آموزشی در موضوعات مورد تقاضا در [[ژاپن]] و... تعریف شده است.		[https://miu.ac.ir/ دانشگاه بین‌المللی المصطفی] یا [https://miu.ac.ir/ جامعه المصطفی العالمیه] که نهادی آموزشی واقع در قم برای آموزش اسلام در سطوح دانشگاهی است، شعبات مختلفی در سراسر جهان دارد. شعبه [[ژاپن]] جامعه المصطفی (アルムスタファー国際大学在日事務所/Arumusutafā kokusai daigaku zainichi jimusho) سال 2013 در [[توکیو]] تأسیس شد و برایش مأموریت‌هایی چون مشارکت در برگزاری همایش و نشست‌های علمی، مشارکت در امر ترجمه متون مهم علمی و میراث مکتوب، کمک به جریان آموزش [[زبان فارسی در ژاپن]]، برگزاری دوره‌های آموزشی در موضوعات مورد تقاضا در [[ژاپن]] و... تعریف شده است.

	تأسیس رایزنی فرهنگی ایران در [[ژاپن]] در سال 2011، از دیگر اقدامات اصولی ایران در زمینه معرفی ایران و فرهنگ ایرانی به جامعه [[ژاپن]] است که با توجه به مأموریت و نیز اقداماتی که تا کنون انجام داده، به نظر می‌رسد مهمترین اقدام هم باشد. چنان که قبلا هم اشاره کردیم، عدم شناخت عامه ژاپنی‌ها از ایران و ایرانی، یکی از نقاط ضعف مهم در عرصه معرفی ایران در [[ژاپن]] است. [[نمایندگی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در ژاپن\|رایزنی فرهنگی ایران]] با توجه به کارکرد و مأموریتش می‌تواند این ضعف را پوشش دهد و در راستای معرفی کشور به عامه ژاپنی‌ها اقدام کند.<ref>پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله (1402). «ایران و ژاپن». در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ ژاپن، تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. ص.316- 340.</ref>		تأسیس رایزنی فرهنگی ایران در [[ژاپن]] در سال 2011، از دیگر اقدامات اصولی ایران در زمینه معرفی ایران و فرهنگ ایرانی به جامعه [[ژاپن]] است که با توجه به مأموریت و نیز اقداماتی که تا کنون انجام داده، به نظر می‌رسد مهمترین اقدام هم باشد. چنان که قبلا هم اشاره کردیم، عدم شناخت عامه ژاپنی‌ها از ایران و ایرانی، یکی از نقاط ضعف مهم در عرصه معرفی ایران در [[ژاپن]] است. [[نمایندگی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در ژاپن\|رایزنی فرهنگی ایران]] با توجه به کارکرد و مأموریتش می‌تواند این ضعف را پوشش دهد و در راستای معرفی کشور به عامه ژاپنی‌ها اقدام کند.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۳۸۹:		خط ۳۸۹:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله(1402). جامعه و فرهنگ ~~[[ژاپن]].~~ تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].		پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله (1402). «ایران و ژاپن». در پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ ژاپن، تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. ص.316- 340.

	== نویسندگان مقاله ==		== نویسندگان مقاله ==

Mohammad در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۶

2024-12-12T16:46:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۶
خط ۳۸۹:		خط ۳۸۹:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].		پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله(1402). جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].

	== نویسندگان مقاله ==		== نویسندگان مقاله ==

Nazanin: /* پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.ایران در دوران باستان */

2024-12-01T14:02:07Z

پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.ایران در دوران باستان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۹:		خط ۹:
	هر چند به لحاظ مؤلفه‌های ذکر شده برای دوران باستان، این دوران در تاریخ ایران بسیار زودتر از دوران مشابه در [[تاریخ ژاپن]] شروع شد، اما به خاطر این که بتوانیم به روابط دو کشور در این دوران بپردازیم آن را مطابق با دوران باستان در تاریخ [[ژاپن]] از نیمه دوم قرن سوم تا اواخر قرن دوازدهم م قرار می‌دهیم.		هر چند به لحاظ مؤلفه‌های ذکر شده برای دوران باستان، این دوران در تاریخ ایران بسیار زودتر از دوران مشابه در [[تاریخ ژاپن]] شروع شد، اما به خاطر این که بتوانیم به روابط دو کشور در این دوران بپردازیم آن را مطابق با دوران باستان در تاریخ [[ژاپن]] از نیمه دوم قرن سوم تا اواخر قرن دوازدهم م قرار می‌دهیم.

	ما در منابع مکتوب فارسی و عربی به جای مانده از آن دوران نمی‌توانیم سندی پیدا کنیم که نشان دهد، ایرانیان باستان شناختی از [[ژاپن]] داشتند. تنها نام‌هایی چند هست که برخی احتمال می‌دهند، اشاره به [[ژاپن]] داشته باشد. مشهورترین این نام‌ها، جزیره یا سرزمین واق واق یا الواق است که در برخی منابع آن دوران به آن اشاره می‌شود. برای مثال جغرافی‌دان و تاریخ نویس ایرانی قرن نهم و دهم میلادی (سده سوم قمری) یعنی «ابن خرداد به» در کتابش «المسالک و الممالک» درباره این سرزمین چنین می‌نویسد:		ما در منابع مکتوب فارسی و عربی به جای مانده از آن دوران نمی‌توانیم سندی پیدا کنیم که نشان دهد، ایرانیان باستان شناختی از [[ژاپن]] داشتند. تنها نام‌هایی چند هست که برخی احتمال می‌دهند، اشاره به [[ژاپن]] داشته باشد. مشهورترین این نام‌ها، جزیره یا سرزمین واق واق یا الواق است که در برخی منابع آن دوران به آن اشاره می‌شود. برای مثال جغرافی‌دان و تاریخ نویس ایرانی قرن نهم و دهم میلادی (سده سوم قمری) یعنی «ابن خرداد به» در کتابش «المسالک و الممالک» درباره این سرزمین چنین می‌نویسد:<blockquote>مرز [[چین]] از آن دریا (دریای [[چین]]) تا تبت و ترکستان و غرب آن تا سرزمین هند است. در مشرق آن سرزمین واق واق است و آنجا (واق واق) پر از طلاست تا جایی که مردم آن زنجیر سگ‌ها و گردنبند بوزینگان خود را از طلا می‌سازند و پیراهن‌های طلایی (زربفت) برای فروش از آنجا می‌آورند. در واق واق چوب آبنوس نیکو وجود دارد<ref>ابن خردادبه (1370). المسالك و الممالك. ترجمه دكتر قره چانلو از روی متن تصحيح شده دخويه، تهران: ناشر مترجم. ص53.</ref>.</blockquote>چیزی که اینجا ظن اشاره واق واق به [[ژاپن]] را تقویت می‌کند، اشاره به زرخیز بودن سرزمین واق واق است. ما می‌دانیم در دوره باستان تاجران و فرستادگانی از شرق و غرب عالم و از طریق شبکه راه‌هایی موسوم به جاده ابریشم به [[چین]] می‌رفتند. ژاپنی‌هایی هم که این دوره به [[چین]] می‌رفتند، به عنوان هزینه سفر خود نقره و بعدا سنگریزه طلا همراه می‌بردند. بنابراین امکان دارد، مسافران غیر ژاپنی و از جمله ایرانیان که آن زمان در [[چین]] زیاد بودند، با دیدن ژاپنی‌هایی که نقره و سنگریزه طلا داشتند، سرزمین آن‌ها را زرخیز تصور کرده باشند. علاوه بر این، مسافران ژاپنی آن زمان سرزمین خود را واکوکو (倭国/Wakoku) می‌نامیدند و برخی واق واق را بر گرفته از واکوکو می‌دانند.<ref> Sugita, H.(1995). Nihonjin no chūtō hakken Gyakuenkinhō no naka no hikaku bunkashi. Tōkyō daigaku shuppankai.</ref> نکته جالب اینکه مارکو پولو (Marco Polo(1254-1324)) مسافر مشهور [[نقش جاده ی ابریشم در مبادلات فرهنگی ایران و چین\|جاده ابریشم]] هم که در سده‌ سیزده میلادی از ونیز به [[چین]] سفر کرد، در سفرنامه‌اش [[ژاپن]] را زرخیز معرفی می‌کند. به اعتقاد کاتایاما (2005)، مارکو پولو تصور زرخیز بودن [[ژاپن]] را متأثر از اطلاعاتی می‌داند که از تاجران مسلمان در [[چین]] به دست آورد.<ref> Katayama, M.(2005) Maruko pōro Sekai no kijutsu ni okeru Jipangu. Azur. Dai 6 gō. 19-33pēji,</ref>

	مرز [[چین]] از آن دریا (دریای [[چین]]) تا تبت و ترکستان و غرب آن تا سرزمین هند است. در مشرق آن سرزمین واق واق است و آنجا (واق واق) پر از طلاست تا جایی که مردم آن زنجیر سگ‌ها و گردنبند بوزینگان خود را از طلا می‌سازند و پیراهن‌های طلایی (زربفت) برای فروش از آنجا می‌آورند. در واق واق چوب آبنوس نیکو وجود ~~دارد… .~~<ref>ابن خردادبه (1370). المسالك و الممالك. ترجمه دكتر قره چانلو از روی متن تصحيح شده دخويه، تهران: ناشر مترجم. ص53.</ref>

	چیزی که اینجا ظن اشاره واق واق به [[ژاپن]] را تقویت می‌کند، اشاره به زرخیز بودن سرزمین واق واق است. ما می‌دانیم در دوره باستان تاجران و فرستادگانی از شرق و غرب عالم و از طریق شبکه راه‌هایی موسوم به جاده ابریشم به [[چین]] می‌رفتند. ژاپنی‌هایی هم که این دوره به [[چین]] می‌رفتند، به عنوان هزینه سفر خود نقره و بعدا سنگریزه طلا همراه می‌بردند. بنابراین امکان دارد، مسافران غیر ژاپنی و از جمله ایرانیان که آن زمان در [[چین]] زیاد بودند، با دیدن ژاپنی‌هایی که نقره و سنگریزه طلا داشتند، سرزمین آن‌ها را زرخیز تصور کرده باشند. علاوه بر این، مسافران ژاپنی آن زمان سرزمین خود را واکوکو (倭国/Wakoku) می‌نامیدند و برخی واق واق را بر گرفته از واکوکو می‌دانند.<ref> Sugita, H.(1995). Nihonjin no chūtō hakken Gyakuenkinhō no naka no hikaku bunkashi. Tōkyō daigaku shuppankai.</ref> نکته جالب اینکه مارکو پولو (Marco Polo(1254-1324)) مسافر مشهور [[نقش جاده ی ابریشم در مبادلات فرهنگی ایران و چین\|جاده ابریشم]] هم که در سده‌ سیزده میلادی از ونیز به [[چین]] سفر کرد، در سفرنامه‌اش [[ژاپن]] را زرخیز معرفی می‌کند. به اعتقاد کاتایاما (2005)، مارکو پولو تصور زرخیز بودن [[ژاپن]] را متأثر از اطلاعاتی می‌داند که از تاجران مسلمان در [[چین]] به دست آورد.<ref> Katayama, M.(2005) Maruko pōro Sekai no kijutsu ni okeru Jipangu. Azur. Dai 6 gō. 19-33pēji,</ref>

	علاوه بر واق واق، برخی از محققین عقیده دارند که جابرقا، جبرقه یا جابلقا که در متون فارسی و عربی آن دوران آمده است، به [[ژاپن]] اشاره دارند،<ref>نقی زاده، محمد، ذاكری، قدرت‌اله(1397). ژاپن‌شناسی در ایران؛ بررسی سیر شناخت ایرانیان از [[ژاپن]]. تهران: [https://alhoda.ir/ مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بین‌المللی الهدی].</ref> هر چند همه این‌ها احتمالات است و نمی‌توان با قاطعیت درباره آن اظهار نظر کرد. از سوی دیگر، در منابع مکتوب ژاپنی دوره باستان ما کلمه هاشی (波斯/Hashi) را داریم که از دوران باستان تا اوایل دوران مدرن برای نامیدن ایران از آن استفاده می‌شد. این کلمه بر گرفته از کلمه پوسی (泼斯/Po-si) چینی است و چینی‌ها ایران را به این نام می‌شناختند که خود بر گرفته از کلمه فارسی میانه ''پارسیک'' بود.<ref> Sugita, H.(1995). Nihonjin no chūtō hakken Gyakuenkinhō no naka no hikaku bunkashi. Tōkyō daigaku shuppankai,p 16</ref> برغم ثبت کلمه هاشی (ایران) در منابع ژاپنی آن دوران، شواهد حاکی است که ژاپنی‌های آن دوران هم اطلاع چندانی از ایران و موقعیت آن نداشتند.		علاوه بر واق واق، برخی از محققین عقیده دارند که جابرقا، جبرقه یا جابلقا که در متون فارسی و عربی آن دوران آمده است، به [[ژاپن]] اشاره دارند،<ref>نقی زاده، محمد، ذاكری، قدرت‌اله(1397). ژاپن‌شناسی در ایران؛ بررسی سیر شناخت ایرانیان از [[ژاپن]]. تهران: [https://alhoda.ir/ مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بین‌المللی الهدی].</ref> هر چند همه این‌ها احتمالات است و نمی‌توان با قاطعیت درباره آن اظهار نظر کرد. از سوی دیگر، در منابع مکتوب ژاپنی دوره باستان ما کلمه هاشی (波斯/Hashi) را داریم که از دوران باستان تا اوایل دوران مدرن برای نامیدن ایران از آن استفاده می‌شد. این کلمه بر گرفته از کلمه پوسی (泼斯/Po-si) چینی است و چینی‌ها ایران را به این نام می‌شناختند که خود بر گرفته از کلمه فارسی میانه ''پارسیک'' بود.<ref> Sugita, H.(1995). Nihonjin no chūtō hakken Gyakuenkinhō no naka no hikaku bunkashi. Tōkyō daigaku shuppankai,p 16</ref> برغم ثبت کلمه هاشی (ایران) در منابع ژاپنی آن دوران، شواهد حاکی است که ژاپنی‌های آن دوران هم اطلاع چندانی از ایران و موقعیت آن نداشتند.

Nazanin در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۰

2024-12-01T14:00:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۳۹۱:		خط ۳۹۱:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />
	[[رده:~~روابط، همکاری~~ و ~~مبادلات تجاری~~ و ~~سیاسی~~ ایران و ~~سایر کشورها~~]]
			== منبع اصلی ==
			پالیزدار، فرهاد، ذاکری، قدرت اله. جامعه و فرهنگ [[ژاپن]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].

			== نویسندگان مقاله ==
			فرهاد پالیزدار و قدرت اله ذاکری
			[[رده:روابط و همکاری‌های با ایران (سیاسی، اقتصادی)]]
			[[رده:روابط و همکاری های با ایران ( فرهنگی و علمی، گردشگری و ورزشی)]]

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-07-25T07:41:03Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۴۱
خط ۳۸۰:		خط ۳۸۰:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[روابط آرژانتین با ج.ا.ایران]]؛ [[روابط کانادا با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط روسیه با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط تونس با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط کوبا با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط لبنان با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط ایران و چین]]؛ [[روابط جمهوری سنگال با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط فرانسه با ج.ا. ایران]]؛ [[روابط مالی با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط سودان با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط ساحل عاج با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط زیمبابوه با ج. ا. ایران]]؛ [[روابط تایلند با ج.ا.ایران]]؛ [[روابط اوکراین با ج. ا. ایران]]؛ [[روابط اسپانیا با ج. ا. ایران]]؛ [[روابط اردن با ج.ا.ایران]]؛ [[روابط اتیوپی با ج.ا.ایران]]؛ [[روابط سیرالئون با ج. ا. ایران]]؛ [[روابط قطر با ج. ا. ایران]]؛ [[روابط سریلانکا با ج.ا.ایران]]؛ [[روابط گرجستان با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط تاجیکستان با جمهوری اسلامی ایران]]؛ [[روابط بنگلادش با ج.ا.ایران]]؛ [[روابط قزاقستان با جمهوری اسلامی ایران]]
	* [[روابط کانادا با جمهوری اسلامی ایران]]

	* [[روابط روسیه با جمهوری اسلامی ایران]]

	* [[روابط تونس با جمهوری اسلامی ایران]]

	* [[روابط کوبا با جمهوری اسلامی ایران]]

	* [[روابط لبنان با جمهوری اسلامی ایران]]

	* [[روابط ایران و چین]]

	* [[روابط جمهوری سنگال با جمهوری اسلامی ایران]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i]: در زبان ژاپنی ریشه در کلمه پرتغالی Mogol دارد و به معنی مغول است. این کلمه در معنی‌ای وسیع‌تر اشاره به امپراتوری مغول هند یا امپراتوری گورکانی یا گورکانیان هند دارد.		<small>[i]: در زبان ژاپنی ریشه در کلمه پرتغالی Mogol دارد و به معنی مغول است. این کلمه در معنی‌ای وسیع‌تر اشاره به امپراتوری مغول هند یا امپراتوری گورکانی یا گورکانیان هند دارد.</small>

	[ii]: برای نگارش آن از کانجی‌های مختلف استفاده شده است.		<small>[ii]: برای نگارش آن از کانجی‌های مختلف استفاده شده است.</small>

	[iii]: سال 1921 تأسیس و 1949 به دانشگاه زبان‌های خارجی اوساکا ارتقا یافت. این دانشگاه هم سال 2007 در دانشگاه دولتی اوساکا ادغام شد.		<small>[iii]: سال 1921 تأسیس و 1949 به دانشگاه زبان‌های خارجی اوساکا ارتقا یافت. این دانشگاه هم سال 2007 در دانشگاه دولتی اوساکا ادغام شد.</small>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />
			[[رده:روابط، همکاری و مبادلات تجاری و سیاسی ایران و سایر کشورها]]

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-04-01T02:48:48Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۴۸
خط ۱۳۵:		خط ۱۳۵:
	ماگوزاکی که مدتی سفیر [[ژاپن]] در ایران هم بود، جمهوری اسلامی ایران را از سه جهت دیپلماسی، روابط اقتصادی و داشتن منابع نفت و گاز برای [[ژاپن]] مهم می‌داند.<ref>Magozaki, U (2003). Nihon no tai Iran gaikō wo Kangaeru. Kenkyū Hōkoku, Nihon kokusai Mondai Kenkyūjo. P128.</ref> از دید او، ایران به خاطر موقعیت ژئوپولتیک خود در منطقه و نقشی که می‌تواند در ثبات و کاهش تنش در منطقه ایفا کند، در [[سیاست خارجی ژاپن]] اهمیت زیادی پیدا می‌کند، به خصوص که این کشور برای تأمین انرژی خود به این منطقه از جهان به شدت وابسته است. از طرف دیگر ژاپنی‌ها عموما خواهان حل و فصل منازعات جهانی به شیوه‌های صلح آمیز و نه با استفاده از نیروی نظامی هستند، پس ایران می‌تواند در این امر سهیم شود. همچنین به لحاظ اقتصادی، او مزایای ایران را، جمعیت زیاد که با جمعیت کشورهای اطرافش بازاری صد میلیونی دارد، تمایل به مصرف زیاد در میان ایرانی‌ها، در آمد ثابت حاصل از صادرات نفت و گاز، داشتن زیرساخت‌های اساسی همچون شبکه راه‌ها و مخابرات، دارای نیروی کار برخوردار از تحصیلات، داشتن صنایع سنگینی چون خودروسازی، فولاد، پتروشیمی و... ذکر می‌کند و از آنجا که اقتصادی رو به توسعه هم هست، آن را بازاری بسیار مهم برای اقتصاد [[ژاپن]] می‌داند.<ref>Magozaki, U (2003). Nihon no tai Iran gaikō wo Kangaeru. Kenkyū Hōkoku, Nihon kokusai Mondai Kenkyūjo. P129.</ref>		ماگوزاکی که مدتی سفیر [[ژاپن]] در ایران هم بود، جمهوری اسلامی ایران را از سه جهت دیپلماسی، روابط اقتصادی و داشتن منابع نفت و گاز برای [[ژاپن]] مهم می‌داند.<ref>Magozaki, U (2003). Nihon no tai Iran gaikō wo Kangaeru. Kenkyū Hōkoku, Nihon kokusai Mondai Kenkyūjo. P128.</ref> از دید او، ایران به خاطر موقعیت ژئوپولتیک خود در منطقه و نقشی که می‌تواند در ثبات و کاهش تنش در منطقه ایفا کند، در [[سیاست خارجی ژاپن]] اهمیت زیادی پیدا می‌کند، به خصوص که این کشور برای تأمین انرژی خود به این منطقه از جهان به شدت وابسته است. از طرف دیگر ژاپنی‌ها عموما خواهان حل و فصل منازعات جهانی به شیوه‌های صلح آمیز و نه با استفاده از نیروی نظامی هستند، پس ایران می‌تواند در این امر سهیم شود. همچنین به لحاظ اقتصادی، او مزایای ایران را، جمعیت زیاد که با جمعیت کشورهای اطرافش بازاری صد میلیونی دارد، تمایل به مصرف زیاد در میان ایرانی‌ها، در آمد ثابت حاصل از صادرات نفت و گاز، داشتن زیرساخت‌های اساسی همچون شبکه راه‌ها و مخابرات، دارای نیروی کار برخوردار از تحصیلات، داشتن صنایع سنگینی چون خودروسازی، فولاد، پتروشیمی و... ذکر می‌کند و از آنجا که اقتصادی رو به توسعه هم هست، آن را بازاری بسیار مهم برای اقتصاد [[ژاپن]] می‌داند.<ref>Magozaki, U (2003). Nihon no tai Iran gaikō wo Kangaeru. Kenkyū Hōkoku, Nihon kokusai Mondai Kenkyūjo. P129.</ref>

	مسلم است که از اهمیت ایران در سیاست خارجی [[ژاپن]] به هیچ وجه کاسته نشده، اما وجود عامل سوم همیشه روابط دو کشور را با نوسانات شدید همراه کرده است. این عامل سوم هم بیش از همه [[آمریکا]] است که شریک نخست تجاری [[ژاپن]] است و به همین دلیل هماهنگی سیاست خارجی با این کشور بیش از همه برایش اهمیت دارد. عواملی دیگر چون ملاحظه کشورهایی چون عربستان و امارات متحده عربی هم در روابط [[ژاپن]] با ایران تأثیر گذار است، زیرا [[ژاپن]] به لحاظ تأمین انرژی به آن‌ها وابستگی دارد. برغم تمامی عوامل گفته شده، [[ژاپن]] همیشه سعی کرده است، روابط خود با ایران را حفظ کند که نمود آن سفر [[شینزو آبه]] نخست وزیر وقت [[ژاپن]] به ایران در خرداد 1398 ش بود. دکتر عباس عراقچی معاون وزیر امورخارجه که پیشتر سفیر ایران در [[ژاپن]] هم بود، بر خلاف تصور همگان که سیاست خارجی [[ژاپن]] را محتاطانه می‌دانند، آن را سیاستی مبتنی بر جسارت و درایت توصیف می‌کند و سفر آقای آبه به ایران نخستین سفر یک نخست وزیر [[ژاپن]] به ایران بعد از انقلاب را نمونه‌ای از همین درایت و جسارت معرفی می‌کند.<ref>پوررستمی، ناهید. ذاکری، قدرت‌اله (1398). چهارده قرن رابطه تجاری ایران و ژاپن؛ گزارش نشست توسعه روابط تجاری ایران و ژاپن. [https://parandepub.ir/ نشر پرنده]. ص18-20.</ref>		مسلم است که از اهمیت ایران در سیاست خارجی [[ژاپن]] به هیچ وجه کاسته نشده، اما وجود عامل سوم همیشه روابط دو کشور را با نوسانات شدید همراه کرده است. این عامل سوم هم بیش از همه [[آمریکا]] است که شریک نخست تجاری [[ژاپن]] است و به همین دلیل هماهنگی سیاست خارجی با این کشور بیش از همه برایش اهمیت دارد. عواملی دیگر چون ملاحظه کشورهایی چون عربستان و [[امارات متحده عربی]] هم در روابط [[ژاپن]] با ایران تأثیر گذار است، زیرا [[ژاپن]] به لحاظ تأمین انرژی به آن‌ها وابستگی دارد. برغم تمامی عوامل گفته شده، [[ژاپن]] همیشه سعی کرده است، روابط خود با ایران را حفظ کند که نمود آن سفر [[شینزو آبه]] نخست وزیر وقت [[ژاپن]] به ایران در خرداد 1398 ش بود. دکتر عباس عراقچی معاون وزیر امورخارجه که پیشتر سفیر ایران در [[ژاپن]] هم بود، بر خلاف تصور همگان که سیاست خارجی [[ژاپن]] را محتاطانه می‌دانند، آن را سیاستی مبتنی بر جسارت و درایت توصیف می‌کند و سفر آقای آبه به ایران نخستین سفر یک نخست وزیر [[ژاپن]] به ایران بعد از انقلاب را نمونه‌ای از همین درایت و جسارت معرفی می‌کند.<ref>پوررستمی، ناهید. ذاکری، قدرت‌اله (1398). چهارده قرن رابطه تجاری ایران و ژاپن؛ گزارش نشست توسعه روابط تجاری ایران و ژاپن. [https://parandepub.ir/ نشر پرنده]. ص18-20.</ref>

	بهرحال رویکرد [[ژاپن]] به جمهوری اسلامی را باید در چیزی دید که می‌یاهارا آن را به عنوان سیاست خارجی [[ژاپن]] در قبال ایران توصیه می‌کند. او می‌گوید:<blockquote>[[ژاپن]] به خاطر درخواست برای هماهنگی با [[آمریکا]] مجبور به توقف واردات نفت خام از ایران شده است. سفر نخست وزیر آبه هر چند برای بهبود این وضعیت بود، اما به تنهایی نخواهد توانست منجر به تقویت روابط مبتنی بر اعتماد شود. از طرف دیگر [[ژاپن]] باید در روابطش با ایران ملاحظه عربستان و امارات را هم بکند که به ترتیب جایگاه اول و دوم تأمین نفت [[ژاپن]] را دارند. با توجه به همه این ملاحظات به نظر می‌رسد، بهترین راه برای [[ژاپن]] توسعه همکاری با ایران نه در زمینه اقتصادی که در زمینه‌هایی مانند جلوگیری از بلایای طبیعی و کمک‌های انسان دوستانه باشد که انتقاد آمریکا، عربستان و امارات را در پی نداشته باشد. همچنین همکاری در زمینه آمادگی برای وقوع زلزله می‌تواند زمینه مناسبی برای تقویت همکاری‌ها باشد. این چنین [[ژاپن]] می‌تواند با ارتباط مستقیم با ایرانی‌ها برای ایجاد رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد تلاش کند.<ref>Miyahara, N (2019). Nihon ga susumeru beki tai Iran gaikō. Saishū etsurannichi 2021nen 2gatsu 1nichi. [https://www.spf.org/iina/articles/miyahara_04.html<nowiki>].</nowiki></ref></blockquote>بطور خلاصه می‌توان گفت، [[ژاپن]] در رویکردش در قبال ایران، سعی می‌کند با توجه به شرایط و موانع موجود، رابطه‌اش را به هر طریق ممکن در قبال ایران حفظ کند تا شاید زمانی این موانع بر طرف شود.		بهرحال رویکرد [[ژاپن]] به جمهوری اسلامی را باید در چیزی دید که می‌یاهارا آن را به عنوان سیاست خارجی [[ژاپن]] در قبال ایران توصیه می‌کند. او می‌گوید:<blockquote>[[ژاپن]] به خاطر درخواست برای هماهنگی با [[آمریکا]] مجبور به توقف واردات نفت خام از ایران شده است. سفر نخست وزیر آبه هر چند برای بهبود این وضعیت بود، اما به تنهایی نخواهد توانست منجر به تقویت روابط مبتنی بر اعتماد شود. از طرف دیگر [[ژاپن]] باید در روابطش با ایران ملاحظه عربستان و امارات را هم بکند که به ترتیب جایگاه اول و دوم تأمین نفت [[ژاپن]] را دارند. با توجه به همه این ملاحظات به نظر می‌رسد، بهترین راه برای [[ژاپن]] توسعه همکاری با ایران نه در زمینه اقتصادی که در زمینه‌هایی مانند جلوگیری از بلایای طبیعی و کمک‌های انسان دوستانه باشد که انتقاد آمریکا، عربستان و امارات را در پی نداشته باشد. همچنین همکاری در زمینه آمادگی برای وقوع زلزله می‌تواند زمینه مناسبی برای تقویت همکاری‌ها باشد. این چنین [[ژاپن]] می‌تواند با ارتباط مستقیم با ایرانی‌ها برای ایجاد رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد تلاش کند.<ref>Miyahara, N (2019). Nihon ga susumeru beki tai Iran gaikō. Saishū etsurannichi 2021nen 2gatsu 1nichi. [https://www.spf.org/iina/articles/miyahara_04.html<nowiki>].</nowiki></ref></blockquote>بطور خلاصه می‌توان گفت، [[ژاپن]] در رویکردش در قبال ایران، سعی می‌کند با توجه به شرایط و موانع موجود، رابطه‌اش را به هر طریق ممکن در قبال ایران حفظ کند تا شاید زمانی این موانع بر طرف شود.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-16T04:17:40Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۱۷
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	[[پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.ایران در دوران مدرن\|دوران مدرن در ژاپن]] با انقلاب میجی و در ایران با اصلاحات امیرکبیر در دوره قاجار شروع شد و در هر دو کشور با پایان جنگ جهانی دوم به پایان رسید. در این دوره روابط رسمی دو کشور شکل گرفت، تجارت مستقیم میان دو کشور بر قرار شد، نخستین ژاپنی‌ها و ایرانی‌ها به کشور مقابل رفتند و سر انجام موج علاقه به [[ژاپن]] در ایران شکل گرفت.		[[پیشینه روابط ژاپن و ج.ا.ایران در دوران مدرن\|دوران مدرن در ژاپن]] با انقلاب میجی و در ایران با اصلاحات امیرکبیر در دوره قاجار شروع شد و در هر دو کشور با پایان جنگ جهانی دوم به پایان رسید. در این دوره روابط رسمی دو کشور شکل گرفت، تجارت مستقیم میان دو کشور بر قرار شد، نخستین ژاپنی‌ها و ایرانی‌ها به کشور مقابل رفتند و سر انجام موج علاقه به [[ژاپن]] در ایران شکل گرفت.

	در اواخر دوران مدرن نخستین، به واسطه ترجمه آثار غربی و نیز تألیف با استناد به این منابع به فارسی و ژاپنی، ایرانیان و ژاپنی‌ها با کشور یکدیگر آشنا شدند. «جهان نما» ترجمه رفائیل فلوغون (1850، چاپ تبریز)، «جهان نما» ترجمه مسیو ژان داوود و املای محمدحسین فراهانی (1857) و... از جمله کتاب‌های اواخر دوران مدرن نخستین است که قسمتی از آن به معرفی [[ژاپن]] اختصاص یافته است.<ref>نقي‌زاده، محمد. ذاكری، قدرت‌اله (1397). ژاپن‌شناسی در ايران؛ بررسی سير شناخت ايرانيان از ژاپن. [https://alhoda.ir/ مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بين‌المللی الهدی]. ص57-61.</ref> در «جهان نما» ترجمه مسیو ژان داوود، [[ژاپن]] برای اولین بار در فارسی به شکل «ژاپُن» نوشته شد. از این زمان به بعد در منابع فارسی این کشور [[ژاپن]] و ژاپون نگارش می‌شد که در نهایت [[ژاپن]] ماندگار گردید. در واقع می‌شود گفت، شکل گیری کلمه [[ژاپن]] در ایران به خاطر آن بود که آن زمان، زبان فرانسه زبان علمی روزگار بود و [[ژاپن]] ترجمه کلمه فرانسوی (Japon) به فارسی است.		در اواخر دوران مدرن نخستین، به واسطه ترجمه آثار غربی و نیز تألیف با استناد به این منابع به فارسی و ژاپنی، ایرانیان و ژاپنی‌ها با کشور یکدیگر آشنا شدند. «جهان نما» ترجمه رفائیل فلوغون (1850، چاپ تبریز)، «جهان نما» ترجمه مسیو ژان داوود و املای محمدحسین فراهانی (1857) و... از جمله کتاب‌های اواخر دوران مدرن نخستین است که قسمتی از آن به معرفی [[ژاپن]] اختصاص یافته است.<ref>نقي‌زاده، محمد. ذاكری، قدرت‌اله (1397). ژاپن‌شناسی در ايران؛ بررسی سير شناخت ايرانيان از ژاپن. [https://alhoda.ir/ مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بين‌المللی الهدی]. ص57-61.</ref> در «جهان نما» ترجمه مسیو ژان داوود، [[ژاپن]] برای اولین بار در فارسی به شکل «ژاپُن» نوشته شد. از این زمان به بعد در منابع فارسی این کشور [[ژاپن]] و ژاپون نگارش می‌شد که در نهایت [[ژاپن]] ماندگار گردید. در واقع می‌شود گفت، شکل گیری کلمه [[ژاپن]] در ایران به خاطر آن بود که آن زمان، زبان [[فرانسه]] زبان علمی روزگار بود و [[ژاپن]] ترجمه کلمه فرانسوی (Japon) به فارسی است.

	با شروع دوران مدرن سر انجام نخستین ایرانیان و نخستین ژاپنی‌های به کشور مقابل سفر کردند. نخستین ایرانیان شناخته شده‌ای که می‌دانیم به [[ژاپن]] سفر کردند، حاج سیاح و ابراهیم صحافباشی هستند. حاج سیاح حدود 1875 به [[ژاپن]] سفر کرد،<ref>نقي‌زاده، محمد. ذاكری، قدرت‌اله (1397). ژاپن‌شناسی در ايران؛ بررسی سير شناخت ايرانيان از ژاپن. [https://alhoda.ir/ مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بين‌المللی الهدی]. ص71.</ref> اما جز آنچه خیلی کوتاه در یکی از کتاب‌هایش اشاره می‌کند، چیز زیادی از سفرش به این کشور نمی‌دانیم. بر خلاف حاج سیاح، ابراهیم صحافباشی خاطرات سفرش به [[ژاپن]] را در سفرنامه‌اش به یادگار گذاشته است. حاج سیاح دو بار در سال‌های 1895 و 1897 به [[ژاپن]] سفر کرد و آن طور که خودش نوشته، هدفش تجارت و آوردن کالاهای ژاپنی برای فروش در ایران بود، بنابراین او نخستین ایرانی هست که به تجارت مستقیم از [[ژاپن]] پرداخت.<ref>نقي‌زاده، محمد. ذاكری، قدرت‌اله (1397). ژاپن‌شناسی در ايران؛ بررسی سير شناخت ايرانيان از ژاپن. [https://alhoda.ir/ مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بين‌المللی الهدی]. ص77.</ref>		با شروع دوران مدرن سر انجام نخستین ایرانیان و نخستین ژاپنی‌های به کشور مقابل سفر کردند. نخستین ایرانیان شناخته شده‌ای که می‌دانیم به [[ژاپن]] سفر کردند، حاج سیاح و ابراهیم صحافباشی هستند. حاج سیاح حدود 1875 به [[ژاپن]] سفر کرد،<ref>نقي‌زاده، محمد. ذاكری، قدرت‌اله (1397). ژاپن‌شناسی در ايران؛ بررسی سير شناخت ايرانيان از ژاپن. [https://alhoda.ir/ مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بين‌المللی الهدی]. ص71.</ref> اما جز آنچه خیلی کوتاه در یکی از کتاب‌هایش اشاره می‌کند، چیز زیادی از سفرش به این کشور نمی‌دانیم. بر خلاف حاج سیاح، ابراهیم صحافباشی خاطرات سفرش به [[ژاپن]] را در سفرنامه‌اش به یادگار گذاشته است. حاج سیاح دو بار در سال‌های 1895 و 1897 به [[ژاپن]] سفر کرد و آن طور که خودش نوشته، هدفش تجارت و آوردن کالاهای ژاپنی برای فروش در ایران بود، بنابراین او نخستین ایرانی هست که به تجارت مستقیم از [[ژاپن]] پرداخت.<ref>نقي‌زاده، محمد. ذاكری، قدرت‌اله (1397). ژاپن‌شناسی در ايران؛ بررسی سير شناخت ايرانيان از ژاپن. [https://alhoda.ir/ مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بين‌المللی الهدی]. ص77.</ref>

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-15T03:10:22Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۳:۱۰
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	در اینجا منظور ما از دوران مدرن نخستین، فاصله‌ای زمانی از اواخر قرن شانزدهم تا حدود نیمه دوم قرن نوزدهم است. بر غم اینکه این دوران، دوره‌ای بسیار مهم در تاریخ روابط ایران و [[ژاپن]] است، اما چنان که باید و شاید به آن پرداخته نشده است. با قاطعیت می‌توان گفت، در این دوره برای نخستین بار تاجرانی فارسی زبان به [[ژاپن]] رفتند که در بینشان به احتمال زیاد ایرانیانی هم بودند. برای نخستین بار کالاهای ژاپنی به ایران رسید و طیفی متنوع از کالاهای ایرانی در [[ژاپن]] عرضه شد که شناخت از ایران را در آن کشور گسترش داد. برای نخستین بار اثری فارسی نگاشته شد که در آن گزارشی ارزشمند درباره [[ژاپن]] درج شده بود و به لطف منابع غربی در اواخر این دوران دو کشور به شناخت زیادی از هم دست پیدا کردند.		در اینجا منظور ما از دوران مدرن نخستین، فاصله‌ای زمانی از اواخر قرن شانزدهم تا حدود نیمه دوم قرن نوزدهم است. بر غم اینکه این دوران، دوره‌ای بسیار مهم در تاریخ روابط ایران و [[ژاپن]] است، اما چنان که باید و شاید به آن پرداخته نشده است. با قاطعیت می‌توان گفت، در این دوره برای نخستین بار تاجرانی فارسی زبان به [[ژاپن]] رفتند که در بینشان به احتمال زیاد ایرانیانی هم بودند. برای نخستین بار کالاهای ژاپنی به ایران رسید و طیفی متنوع از کالاهای ایرانی در [[ژاپن]] عرضه شد که شناخت از ایران را در آن کشور گسترش داد. برای نخستین بار اثری فارسی نگاشته شد که در آن گزارشی ارزشمند درباره [[ژاپن]] درج شده بود و به لطف منابع غربی در اواخر این دوران دو کشور به شناخت زیادی از هم دست پیدا کردند.

	به دلیل سیاست‌های تجاری [[چین]]، از اواخر سده‌های میانی و در طول دوران مدرن نخستین صحنه تجارت جهانی با تغییرات زیادی روبرو شد و جنوب شرق آسیا نقش واسطه را در تجارت بین غرب و شرق به دست آورد. با آغاز عصر کاوش و اضافه شدن اروپاییان به این عرصه باز هم مراودات جهانی گسترده‌تر شد. تبدیل شدن جنوب و جنوب شرق آسیا به واسطه تجارت شرق و غرب باعث حضور ایرانیان زیادی در این منطقه به خصوص در آیوتایای سیام [[تایلند]] شد و از همین جا هم بود که نخستین تاجران فارسی زبان رهسپار بندر ناگاساکی در [[ژاپن]] شدند. به این تاجران فارسی زبان مور (モール/Mōru/Moor)[i] می‌گفتند. سوگیتا در رابطه با مورها می‌گوید، در کنار چینی‌ها و هلندی‌ها تاجرانی هندی-مسلمان که مور نامیده می‌شدند، بارها و بارها از آیوتایا در سیام به [[ژاپن]] آمدند و داد و ستد خود را به فارسی انجام می‌دادند. به گفته او آن‌ها از دهه 1630 تا اوایل دهه 1700 م به [[ژاپن]] آمدند و کالاهایی از جنوب و جنوب شرق آسیا به [[ژاپن]] می‌آوردند و کالاهایی مانند نقره، مس، ظروف لاکی و ظروف چینی از [[ژاپن]] می‌بردند.<ref>Sugita, H (1995). Nihonjin no chūtō hakken Gyakuenkinhō no naka no hikaku bunkashi, Tōkyō daigaku shuppankai. P64.</ref> هر چند سوگیتا از هندی بودن این تاجران صحبت می‌کند، اما واقعیت این است که هیچ مدرکی مبنی بر هندی بودن یا ایرانی بودن آن‌ها وجود ندارد. با این همه دو واقعیت است که احتمال بودن ایرانی در بین مورهای فارسی زبان را تقویت می‌کند؛ نخست، این تاجران مسلمان به زبان فارسی صحبت می‌کردند و دوم این که در پس زمینه اعزام و فعالیت این تاجران، ایرانیان قدرتمند مقیم آیوتا قرار داشتند. این مسأله‌ای است که ناگاشیما هم بر آن تأکید می‌کند.<ref>Nagashima, H (1997). Persian Muslim Merchants in Thailand and their Activities in the 17th Century –Especially on their visits to Japan-. 『長崎県立大学論集』.Volume 3. 長崎県立大学学術研究会. P388.</ref>		به دلیل سیاست‌های تجاری [[چین]]، از اواخر سده‌های میانی و در طول دوران مدرن نخستین صحنه تجارت جهانی با تغییرات زیادی روبرو شد و جنوب شرق آسیا نقش واسطه را در تجارت بین غرب و شرق به دست آورد. با آغاز عصر کاوش و اضافه شدن اروپاییان به این عرصه باز هم مراودات جهانی گسترده‌تر شد. تبدیل شدن جنوب و جنوب شرق آسیا به واسطه تجارت شرق و غرب باعث حضور ایرانیان زیادی در این منطقه به خصوص در آیوتایای سیام [[تایلند]] شد و از همین جا هم بود که نخستین تاجران فارسی زبان رهسپار بندر ناگاساکی در [[ژاپن]] شدند. به این تاجران فارسی زبان مور (モール/Mōru/Moor)[i] می‌گفتند. سوگیتا در رابطه با مورها می‌گوید، در کنار چینی‌ها و هلندی‌ها تاجرانی هندی-مسلمان که مور نامیده می‌شدند، بارها و بارها از [[آیوتایا]] در سیام به [[ژاپن]] آمدند و داد و ستد خود را به فارسی انجام می‌دادند. به گفته او آن‌ها از دهه 1630 تا اوایل دهه 1700 م به [[ژاپن]] آمدند و کالاهایی از جنوب و جنوب شرق آسیا به [[ژاپن]] می‌آوردند و کالاهایی مانند نقره، مس، ظروف لاکی و ظروف چینی از [[ژاپن]] می‌بردند.<ref>Sugita, H (1995). Nihonjin no chūtō hakken Gyakuenkinhō no naka no hikaku bunkashi, Tōkyō daigaku shuppankai. P64.</ref> هر چند سوگیتا از هندی بودن این تاجران صحبت می‌کند، اما واقعیت این است که هیچ مدرکی مبنی بر هندی بودن یا ایرانی بودن آن‌ها وجود ندارد. با این همه دو واقعیت است که احتمال بودن ایرانی در بین مورهای فارسی زبان را تقویت می‌کند؛ نخست، این تاجران مسلمان به زبان فارسی صحبت می‌کردند و دوم این که در پس زمینه اعزام و فعالیت این تاجران، ایرانیان قدرتمند مقیم آیوتا قرار داشتند. این مسأله‌ای است که ناگاشیما هم بر آن تأکید می‌کند.<ref>Nagashima, H (1997). Persian Muslim Merchants in Thailand and their Activities in the 17th Century –Especially on their visits to Japan-. 『長崎県立大学論集』.Volume 3. 長崎県立大学学術研究会. P388.</ref>

	همان زمانی که مورهای مسلمان به [[ژاپن]] می‌رفتند، حکومت صفوی نخستین سفیر خود را به سیام و آیوتایا فرستاد که این سفارت از 1685 تا 1688 به درازا کشید. کاتب این سفارت محمد ربیع ابن محمد ابراهیم بود که حاصل گزارش او کتاب ارزشمند «سفینه سلیمانی» شد. در این کتاب برای اولین بار در تاریخ آثار مکتوب فارسی ما شاهد گزارشی در خور درباره [[ژاپن]] یا آن طور که در سفینه آمده، جپان هستیم. آن طور که نویسنده سفینه خود می‌گوید، اطلاعاتش درباره [[ژاپن]] را از مردمی که در این اواخر برای تجارت به آن جزیره رفتند به دست آورده است<ref>ابن محمد ابراهیم ، محمد ربیع (1356). سفینه سلیمانی، تصحیح، تحشیه و تعلیقات عباس فاروقی. تهران: [https://press.ut.ac.ir/ مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران]. ص189.</ref> که این مردم همان مورها هستند. اطلاعاتی که در «سفینه سلیمانی» درباره جپان آمده، برخیش شایعه و نادرست است مانند اینکه می‌گوید، اسامی مردان ایشان موشی و لوح و زرباد و اسامی زنان ایشان زینب و فاطمه است، هر چند اشاره می‌کند که اطلاع آن‌ها بر این اسامی غریب است.<ref>ابن محمد ابراهیم ، محمد ربیع (1356). سفینه سلیمانی، تصحیح، تحشیه و تعلیقات عباس فاروقی. تهران: [https://press.ut.ac.ir/ مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران]. ص195.</ref> برخی‌ از اطلاعات هم واقعیت اما همراه با اغراق بسیار است، مانند ممنوعیت [[مسیحیت در ژاپن]]، بیرون کردن پرتغالی‌ها از کشور، انحصار تجارت به هلندی‌ها و... با این همه این کتاب در تاریخ شناخت ایرانیان از [[ژاپن]] نیز در مطالعات مربوط به تجارت در جنوب شرق آسیا کتابی بسیار مهم به حساب می‌آید.		همان زمانی که مورهای مسلمان به [[ژاپن]] می‌رفتند، حکومت صفوی نخستین سفیر خود را به سیام و آیوتایا فرستاد که این سفارت از 1685 تا 1688 به درازا کشید. کاتب این سفارت محمد ربیع ابن محمد ابراهیم بود که حاصل گزارش او کتاب ارزشمند «سفینه سلیمانی» شد. در این کتاب برای اولین بار در تاریخ آثار مکتوب فارسی ما شاهد گزارشی در خور درباره [[ژاپن]] یا آن طور که در سفینه آمده، جپان هستیم. آن طور که نویسنده سفینه خود می‌گوید، اطلاعاتش درباره [[ژاپن]] را از مردمی که در این اواخر برای تجارت به آن جزیره رفتند به دست آورده است<ref>ابن محمد ابراهیم ، محمد ربیع (1356). سفینه سلیمانی، تصحیح، تحشیه و تعلیقات عباس فاروقی. تهران: [https://press.ut.ac.ir/ مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران]. ص189.</ref> که این مردم همان مورها هستند. اطلاعاتی که در «سفینه سلیمانی» درباره جپان آمده، برخیش شایعه و نادرست است مانند اینکه می‌گوید، اسامی مردان ایشان موشی و لوح و زرباد و اسامی زنان ایشان زینب و فاطمه است، هر چند اشاره می‌کند که اطلاع آن‌ها بر این اسامی غریب است.<ref>ابن محمد ابراهیم ، محمد ربیع (1356). سفینه سلیمانی، تصحیح، تحشیه و تعلیقات عباس فاروقی. تهران: [https://press.ut.ac.ir/ مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران]. ص195.</ref> برخی‌ از اطلاعات هم واقعیت اما همراه با اغراق بسیار است، مانند ممنوعیت [[مسیحیت در ژاپن]]، بیرون کردن پرتغالی‌ها از کشور، انحصار تجارت به هلندی‌ها و... با این همه این کتاب در تاریخ شناخت ایرانیان از [[ژاپن]] نیز در مطالعات مربوط به تجارت در جنوب شرق آسیا کتابی بسیار مهم به حساب می‌آید.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-14T02:13:31Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۱۳
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	در اینجا منظور ما از دوران مدرن نخستین، فاصله‌ای زمانی از اواخر قرن شانزدهم تا حدود نیمه دوم قرن نوزدهم است. بر غم اینکه این دوران، دوره‌ای بسیار مهم در تاریخ روابط ایران و [[ژاپن]] است، اما چنان که باید و شاید به آن پرداخته نشده است. با قاطعیت می‌توان گفت، در این دوره برای نخستین بار تاجرانی فارسی زبان به [[ژاپن]] رفتند که در بینشان به احتمال زیاد ایرانیانی هم بودند. برای نخستین بار کالاهای ژاپنی به ایران رسید و طیفی متنوع از کالاهای ایرانی در [[ژاپن]] عرضه شد که شناخت از ایران را در آن کشور گسترش داد. برای نخستین بار اثری فارسی نگاشته شد که در آن گزارشی ارزشمند درباره [[ژاپن]] درج شده بود و به لطف منابع غربی در اواخر این دوران دو کشور به شناخت زیادی از هم دست پیدا کردند.		در اینجا منظور ما از دوران مدرن نخستین، فاصله‌ای زمانی از اواخر قرن شانزدهم تا حدود نیمه دوم قرن نوزدهم است. بر غم اینکه این دوران، دوره‌ای بسیار مهم در تاریخ روابط ایران و [[ژاپن]] است، اما چنان که باید و شاید به آن پرداخته نشده است. با قاطعیت می‌توان گفت، در این دوره برای نخستین بار تاجرانی فارسی زبان به [[ژاپن]] رفتند که در بینشان به احتمال زیاد ایرانیانی هم بودند. برای نخستین بار کالاهای ژاپنی به ایران رسید و طیفی متنوع از کالاهای ایرانی در [[ژاپن]] عرضه شد که شناخت از ایران را در آن کشور گسترش داد. برای نخستین بار اثری فارسی نگاشته شد که در آن گزارشی ارزشمند درباره [[ژاپن]] درج شده بود و به لطف منابع غربی در اواخر این دوران دو کشور به شناخت زیادی از هم دست پیدا کردند.

	به دلیل سیاست‌های تجاری [[چین]]، از اواخر سده‌های میانی و در طول دوران مدرن نخستین صحنه تجارت جهانی با تغییرات زیادی روبرو شد و جنوب شرق آسیا نقش واسطه را در تجارت بین غرب و شرق به دست آورد. با آغاز عصر کاوش و اضافه شدن اروپاییان به این عرصه باز هم مراودات جهانی گسترده‌تر شد. تبدیل شدن جنوب و جنوب شرق آسیا به واسطه تجارت شرق و غرب باعث حضور ایرانیان زیادی در این منطقه به خصوص در آیوتایای سیام تایلند شد و از همین جا هم بود که نخستین تاجران فارسی زبان رهسپار بندر ناگاساکی در [[ژاپن]] شدند. به این تاجران فارسی زبان مور (モール/Mōru/Moor)[i] می‌گفتند. سوگیتا در رابطه با مورها می‌گوید، در کنار چینی‌ها و هلندی‌ها تاجرانی هندی-مسلمان که مور نامیده می‌شدند، بارها و بارها از آیوتایا در سیام به [[ژاپن]] آمدند و داد و ستد خود را به فارسی انجام می‌دادند. به گفته او آن‌ها از دهه 1630 تا اوایل دهه 1700 م به [[ژاپن]] آمدند و کالاهایی از جنوب و جنوب شرق آسیا به [[ژاپن]] می‌آوردند و کالاهایی مانند نقره، مس، ظروف لاکی و ظروف چینی از [[ژاپن]] می‌بردند.<ref>Sugita, H (1995). Nihonjin no chūtō hakken Gyakuenkinhō no naka no hikaku bunkashi, Tōkyō daigaku shuppankai. P64.</ref> هر چند سوگیتا از هندی بودن این تاجران صحبت می‌کند، اما واقعیت این است که هیچ مدرکی مبنی بر هندی بودن یا ایرانی بودن آن‌ها وجود ندارد. با این همه دو واقعیت است که احتمال بودن ایرانی در بین مورهای فارسی زبان را تقویت می‌کند؛ نخست، این تاجران مسلمان به زبان فارسی صحبت می‌کردند و دوم این که در پس زمینه اعزام و فعالیت این تاجران، ایرانیان قدرتمند مقیم آیوتا قرار داشتند. این مسأله‌ای است که ناگاشیما هم بر آن تأکید می‌کند.<ref>Nagashima, H (1997). Persian Muslim Merchants in Thailand and their Activities in the 17th Century –Especially on their visits to Japan-. 『長崎県立大学論集』.Volume 3. 長崎県立大学学術研究会. P388.</ref>		به دلیل سیاست‌های تجاری [[چین]]، از اواخر سده‌های میانی و در طول دوران مدرن نخستین صحنه تجارت جهانی با تغییرات زیادی روبرو شد و جنوب شرق آسیا نقش واسطه را در تجارت بین غرب و شرق به دست آورد. با آغاز عصر کاوش و اضافه شدن اروپاییان به این عرصه باز هم مراودات جهانی گسترده‌تر شد. تبدیل شدن جنوب و جنوب شرق آسیا به واسطه تجارت شرق و غرب باعث حضور ایرانیان زیادی در این منطقه به خصوص در آیوتایای سیام [[تایلند]] شد و از همین جا هم بود که نخستین تاجران فارسی زبان رهسپار بندر ناگاساکی در [[ژاپن]] شدند. به این تاجران فارسی زبان مور (モール/Mōru/Moor)[i] می‌گفتند. سوگیتا در رابطه با مورها می‌گوید، در کنار چینی‌ها و هلندی‌ها تاجرانی هندی-مسلمان که مور نامیده می‌شدند، بارها و بارها از آیوتایا در سیام به [[ژاپن]] آمدند و داد و ستد خود را به فارسی انجام می‌دادند. به گفته او آن‌ها از دهه 1630 تا اوایل دهه 1700 م به [[ژاپن]] آمدند و کالاهایی از جنوب و جنوب شرق آسیا به [[ژاپن]] می‌آوردند و کالاهایی مانند نقره، مس، ظروف لاکی و ظروف چینی از [[ژاپن]] می‌بردند.<ref>Sugita, H (1995). Nihonjin no chūtō hakken Gyakuenkinhō no naka no hikaku bunkashi, Tōkyō daigaku shuppankai. P64.</ref> هر چند سوگیتا از هندی بودن این تاجران صحبت می‌کند، اما واقعیت این است که هیچ مدرکی مبنی بر هندی بودن یا ایرانی بودن آن‌ها وجود ندارد. با این همه دو واقعیت است که احتمال بودن ایرانی در بین مورهای فارسی زبان را تقویت می‌کند؛ نخست، این تاجران مسلمان به زبان فارسی صحبت می‌کردند و دوم این که در پس زمینه اعزام و فعالیت این تاجران، ایرانیان قدرتمند مقیم آیوتا قرار داشتند. این مسأله‌ای است که ناگاشیما هم بر آن تأکید می‌کند.<ref>Nagashima, H (1997). Persian Muslim Merchants in Thailand and their Activities in the 17th Century –Especially on their visits to Japan-. 『長崎県立大学論集』.Volume 3. 長崎県立大学学術研究会. P388.</ref>

	همان زمانی که مورهای مسلمان به [[ژاپن]] می‌رفتند، حکومت صفوی نخستین سفیر خود را به سیام و آیوتایا فرستاد که این سفارت از 1685 تا 1688 به درازا کشید. کاتب این سفارت محمد ربیع ابن محمد ابراهیم بود که حاصل گزارش او کتاب ارزشمند «سفینه سلیمانی» شد. در این کتاب برای اولین بار در تاریخ آثار مکتوب فارسی ما شاهد گزارشی در خور درباره [[ژاپن]] یا آن طور که در سفینه آمده، جپان هستیم. آن طور که نویسنده سفینه خود می‌گوید، اطلاعاتش درباره [[ژاپن]] را از مردمی که در این اواخر برای تجارت به آن جزیره رفتند به دست آورده است<ref>ابن محمد ابراهیم ، محمد ربیع (1356). سفینه سلیمانی، تصحیح، تحشیه و تعلیقات عباس فاروقی. تهران: [https://press.ut.ac.ir/ مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران]. ص189.</ref> که این مردم همان مورها هستند. اطلاعاتی که در «سفینه سلیمانی» درباره جپان آمده، برخیش شایعه و نادرست است مانند اینکه می‌گوید، اسامی مردان ایشان موشی و لوح و زرباد و اسامی زنان ایشان زینب و فاطمه است، هر چند اشاره می‌کند که اطلاع آن‌ها بر این اسامی غریب است.<ref>ابن محمد ابراهیم ، محمد ربیع (1356). سفینه سلیمانی، تصحیح، تحشیه و تعلیقات عباس فاروقی. تهران: [https://press.ut.ac.ir/ مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران]. ص195.</ref> برخی‌ از اطلاعات هم واقعیت اما همراه با اغراق بسیار است، مانند ممنوعیت [[مسیحیت در ژاپن]]، بیرون کردن پرتغالی‌ها از کشور، انحصار تجارت به هلندی‌ها و... با این همه این کتاب در تاریخ شناخت ایرانیان از [[ژاپن]] نیز در مطالعات مربوط به تجارت در جنوب شرق آسیا کتابی بسیار مهم به حساب می‌آید.		همان زمانی که مورهای مسلمان به [[ژاپن]] می‌رفتند، حکومت صفوی نخستین سفیر خود را به سیام و آیوتایا فرستاد که این سفارت از 1685 تا 1688 به درازا کشید. کاتب این سفارت محمد ربیع ابن محمد ابراهیم بود که حاصل گزارش او کتاب ارزشمند «سفینه سلیمانی» شد. در این کتاب برای اولین بار در تاریخ آثار مکتوب فارسی ما شاهد گزارشی در خور درباره [[ژاپن]] یا آن طور که در سفینه آمده، جپان هستیم. آن طور که نویسنده سفینه خود می‌گوید، اطلاعاتش درباره [[ژاپن]] را از مردمی که در این اواخر برای تجارت به آن جزیره رفتند به دست آورده است<ref>ابن محمد ابراهیم ، محمد ربیع (1356). سفینه سلیمانی، تصحیح، تحشیه و تعلیقات عباس فاروقی. تهران: [https://press.ut.ac.ir/ مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران]. ص189.</ref> که این مردم همان مورها هستند. اطلاعاتی که در «سفینه سلیمانی» درباره جپان آمده، برخیش شایعه و نادرست است مانند اینکه می‌گوید، اسامی مردان ایشان موشی و لوح و زرباد و اسامی زنان ایشان زینب و فاطمه است، هر چند اشاره می‌کند که اطلاع آن‌ها بر این اسامی غریب است.<ref>ابن محمد ابراهیم ، محمد ربیع (1356). سفینه سلیمانی، تصحیح، تحشیه و تعلیقات عباس فاروقی. تهران: [https://press.ut.ac.ir/ مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران]. ص195.</ref> برخی‌ از اطلاعات هم واقعیت اما همراه با اغراق بسیار است، مانند ممنوعیت [[مسیحیت در ژاپن]]، بیرون کردن پرتغالی‌ها از کشور، انحصار تجارت به هلندی‌ها و... با این همه این کتاب در تاریخ شناخت ایرانیان از [[ژاپن]] نیز در مطالعات مربوط به تجارت در جنوب شرق آسیا کتابی بسیار مهم به حساب می‌آید.