زبان و ادبیات سریلانکا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shekvati در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۸

2025-08-16T14:08:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۸
خط ۲۷۵:		خط ۲۷۵:

	==== [[الانکاراگ ویکتور سوراویرا]] ====		==== [[الانکاراگ ویکتور سوراویرا]] ====
	[[الانکاراگ ویکتور سوراویرا]](Alankarage Victor Suraweera)، در 29 اکتبر سال 1930 به دنیا آمد. او یک کارشناس برجستۀ ادبیات سینهالی و نویسنده‌ای خلاقی است که چهار مجموعه داستان کوتاه و پنج رمان و چندین آثار آکادمیک را منتشر کرده است. دانش آکادمیک و تخصصش نسبت به اصطلاحات زبان سینهالی و تسلطش در ادبیات کلاسیک به خوبی در نوشته‌هایش مشهود است. پس از انتشار اولین مجموعه داستان‌های کوتاهش، یکی از منتقدان ادبی در توصیف این اثر گفت: <blockquote>" ستارۀ جدیدی در آسمان ادبیات سینهالی متولد شد". </blockquote>سوراویرا یک سیاستمدار و نویسنده‌ای کاردان و مدتی نیز معاون وزیر فرهنگ بوده است.		[[الانکاراگ ویکتور سوراویرا]](Alankarage Victor Suraweera)، در 29 اکتبر سال 1930 به دنیا آمد. او یک کارشناس برجستۀ ادبیات سینهالی و نویسنده‌ای خلاقی است که چهار مجموعه داستان کوتاه و پنج رمان و چندین آثار آکادمیک را منتشر کرده است. دانش آکادمیک و تخصصش نسبت به اصطلاحات زبان سینهالی و تسلطش در ادبیات کلاسیک به خوبی در نوشته‌هایش مشهود است. پس از انتشار اولین مجموعه داستان‌های کوتاهش، یکی از منتقدان ادبی در توصیف این اثر گفت: <blockquote>" ستارۀ جدیدی در آسمان [[ادبیات سینهالی در سریلانکا\|ادبیات سینهالی]] متولد شد". </blockquote>سوراویرا یک سیاستمدار و نویسنده‌ای کاردان و مدتی نیز معاون وزیر فرهنگ بوده است.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

Shekvati در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۰

2025-08-16T13:50:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۲۲۶:		خط ۲۲۶:
	=== [[مراکز و انجمن های ادبی در سریلانکا\|مراکز و انجمن ‌های ادبی سریلانکا]] ===		=== [[مراکز و انجمن های ادبی در سریلانکا\|مراکز و انجمن ‌های ادبی سریلانکا]] ===

	==== انجمن ادبی تامیل کالج رویال ====		==== [[انجمن ادبی تامیل کالج رویال]] ====
	انجمن ادبی تامیل کالج رویال(Royal Tamil Literary Association)، یکی از قدیمی‌ترین و فعال‌ترین انجمن‌های رویال کالج است و از هفتاد سال پیش به طور فعال برنامه‌های گوناگون را از اجرا و از این طریق جوانان را راهنمایی و رهبری کرده تا استعداد‌هایشان را توسعه داده و با اعتماد به نفس شخصیت خود را شکل دهند. انجمن ادبی تامیل هر ساله کلاس‌های آموزشی زبان و رقابت‌هایی را برای دانش آموزان و دانشجویان برگزار می‌کند. این انجمن مجلۀ‌ای با نام تامیژ(Thamizh) دارد که سالانۀای منتشر می گردد.		انجمن ادبی تامیل کالج رویال(Royal Tamil Literary Association)، یکی از قدیمی‌ترین و فعال‌ترین انجمن‌های رویال کالج است و از هفتاد سال پیش به طور فعال برنامه‌های گوناگون را از اجرا و از این طریق جوانان را راهنمایی و رهبری کرده تا استعداد‌هایشان را توسعه داده و با اعتماد به نفس شخصیت خود را شکل دهند. انجمن ادبی تامیل هر ساله کلاس‌های آموزشی زبان و رقابت‌هایی را برای دانش آموزان و دانشجویان برگزار می‌کند. این انجمن مجلۀ‌ای با نام تامیژ(Thamizh) دارد که سالانۀای منتشر می گردد.

	==== حلقه هنری رویال کالج ====		==== [[حلقه هنری رویال کالج]] ====
	حلقه هنری رویال کالج(The Royal College Art Circle)، با هزار نفر عضو یکی از بزرگترین باشگاه‌های هنری است. این مرکز طی 12 سال پیاپی هر ساله برنامه هنری "آن سوی افق" را در گالری هنر کلمبو برگزار کرده که یکی از مهمترین برنامه‌ها این باشگاه هنری است.		حلقه هنری رویال کالج(The Royal College Art Circle)، با هزار نفر عضو یکی از بزرگترین باشگاه‌های هنری است. این مرکز طی 12 سال پیاپی هر ساله برنامه هنری "آن سوی افق" را در گالری هنر کلمبو برگزار کرده که یکی از مهمترین برنامه‌ها این باشگاه هنری است.

	==== جامعه تئاتر سینهالی ‌های رویال کالج ====		==== [[جامعه تئاتر سینهالی های رویال کالج\|جامعه تئاتر سینهالی ‌های رویال کالج]] ====
	تولید تئاتر سینهالی کالج رویال رسما توسط انجمن ادبی سینهالی ها اجرا می‌شد. این مسئله با تاسیس جامعۀ تئاتر سینهالی‌ها تغییر پیدا کرد. اولین نمایش تئاتر، تئاتر هاپانو (Happannu) بود، تا اینکه رقابت تئاتر در سال 2004 بین مراکز ترتیب داده‌شد که با رقابت‌های تئاتر در سه مرحله با مشارکت کالج انگلیسی رویال و جامعه تئاتر تامیل برگزار شد.		تولید تئاتر سینهالی کالج رویال رسما توسط انجمن ادبی سینهالی ها اجرا می‌شد. این مسئله با تاسیس جامعۀ تئاتر سینهالی‌ها تغییر پیدا کرد. اولین نمایش تئاتر، تئاتر هاپانو (Happannu) بود، تا اینکه رقابت تئاتر در سال 2004 بین مراکز ترتیب داده‌شد که با رقابت‌های تئاتر در سه مرحله با مشارکت کالج انگلیسی رویال و جامعه تئاتر تامیل برگزار شد.

	===== انجمن ادبی سینهالا =====		===== [[انجمن ادبی سینهالا]] =====
	هدف اصلی انجمن ادبی [[سینهالا]] (Sinhala Literary Society)، پیشرفت و توسعۀ علم، عقیده و خلاقیت دانشجویان رشته زبان سینهالی است. این باشگاه ترکیبی از چندین انجمن فن سخنرانی و مناظره، هنر و رقص سنتی است. مهمترین رویداد فرهنگی هنری تحت عنوان "کالا اوللا(Kala Ulela)" است که از سال 1999هر ساله بوسیله این انجمن سازماندهی می‌شود. به برندگان رقابت‌ها در رشته‌های فن خطابه، مناظره، رقص و آواز گروهی، شعر و مشاعره، داستان، مقاله نویسی، خوانندگی و همچنین و دانشکده‌ای که بهترین استعداد‌های هنری را داشته باشد جوایزی اعطا می‌گردد. در سال 2000 این انجمن ادبی با سازماندهی رقابت‌ها در زمینه‌های مختلف در سرتاسر کشور قدم جدیدی را برداشت .		هدف اصلی انجمن ادبی [[سینهالا]] (Sinhala Literary Society)، پیشرفت و توسعۀ علم، عقیده و خلاقیت دانشجویان رشته زبان سینهالی است. این باشگاه ترکیبی از چندین انجمن فن سخنرانی و مناظره، هنر و رقص سنتی است. مهمترین رویداد فرهنگی هنری تحت عنوان "کالا اوللا(Kala Ulela)" است که از سال 1999هر ساله بوسیله این انجمن سازماندهی می‌شود. به برندگان رقابت‌ها در رشته‌های فن خطابه، مناظره، رقص و آواز گروهی، شعر و مشاعره، داستان، مقاله نویسی، خوانندگی و همچنین و دانشکده‌ای که بهترین استعداد‌های هنری را داشته باشد جوایزی اعطا می‌گردد. در سال 2000 این انجمن ادبی با سازماندهی رقابت‌ها در زمینه‌های مختلف در سرتاسر کشور قدم جدیدی را برداشت .

Shekvati در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۸

2025-08-16T11:48:08Z

نمایش تغییرات

Shekvati در ‏۱۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۷

2025-08-15T14:27:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۷
خط ۱۲۲:		خط ۱۲۲:
	از قرن سوم قبل از میلاد پس از گرویدن پادشاه سینهالی به آئین بودا، معابد بودایی به مراکز فعالیت ‌های فکری و ادبی تبدیل شدند و تا دورۀ مدرن و روی کار آمدن دولت ‌های استعمارگر وضعیت به همین ترتیب باقی بود. فعالیت ‌های سیاسی و فرهنگی و آموزشی دوران استعمار ادبیات سینهالی را دچار رکورد کرد، تا این که در دورۀ استقلال طلبی و اخیر مجددا احیا گردید <ref name=":1" />. در یک نگاه کلی تاریخ ادبیات سینهالی را می توان به دوره کلاسیک، دوره استعمار و در دوره استقلال به این شرح دسته بندی کرد.		از قرن سوم قبل از میلاد پس از گرویدن پادشاه سینهالی به آئین بودا، معابد بودایی به مراکز فعالیت ‌های فکری و ادبی تبدیل شدند و تا دورۀ مدرن و روی کار آمدن دولت ‌های استعمارگر وضعیت به همین ترتیب باقی بود. فعالیت ‌های سیاسی و فرهنگی و آموزشی دوران استعمار ادبیات سینهالی را دچار رکورد کرد، تا این که در دورۀ استقلال طلبی و اخیر مجددا احیا گردید <ref name=":1" />. در یک نگاه کلی تاریخ ادبیات سینهالی را می توان به دوره کلاسیک، دوره استعمار و در دوره استقلال به این شرح دسته بندی کرد.

	==== ادبیات کلاسیک سینهالی ====		===== ادبیات کلاسیک سینهالی =====
	متون بودایی در ابتدا به زبان پالی بود و راهبان و موبدان بودایی به صورت شفاهی آن را حفظ می‌کردند و تنها نظراتشان دربارۀ این متون را به زبان سینهالی می نوشتند. اکنون هیچ اثری از ادبیات [[دوران قدیم]] در دست نیست ولی در برخی از متون پالی و آثار سینهالی در دوره‌های بعد به آن ها اشاره شده است. کتاب تاریخ پادشاهان سینهالی "ماهاواسما" در قرن پنجم به زبان پالی نوشته شده است. منابع ادبی قدیم قابلیت و توانایی ادبی پادشاهان را تحسین کرده اند. تاریخچۀ کالاوامسا(Calavamsa) که به زبان پالی است، پادشاه موگالانای دوم(Moggallana II) را این گونه توصیف کرده است: <blockquote>"این پادشاه دارای استعداد بی رقیب شعرسرایی است". </blockquote>تاریخ نگارش تعداد بیشماری از آثار نثر سینهالی که به قرن دهم بر‌می‌گردد منسوب به پادشاه کاساپایای پنجم(Kasapa V) هستند <ref name=":0" />. بعد از تصرف [[سریلانکا]] در سال 1070 به‌وسیله مهاجمان جنوب هند، ویجایاباهوی اول(Vijayabahu I) که شخصی علاقمند به ادبیات و شاعر بود، قوانین ادبی سینهالی را احیای کرد. پس از وی پادشاه دیگر پاراکراماباهوی دوم(Parakramabahu II) (1236 تا 1271) نویسندۀ کتاب کاوسیلومینا(Kavsilumina) است که او نیز در احیای قوانین ادبی سینهالی نقش مهمی داشت. کتاب او یکی از بهترین اشعار دورۀ کلاسیک به شمار می‌آید.		متون بودایی در ابتدا به زبان پالی بود و راهبان و موبدان بودایی به صورت شفاهی آن را حفظ می‌کردند و تنها نظراتشان دربارۀ این متون را به زبان سینهالی می نوشتند. اکنون هیچ اثری از ادبیات [[دوران قدیم]] در دست نیست ولی در برخی از متون پالی و آثار سینهالی در دوره‌های بعد به آن ها اشاره شده است. کتاب تاریخ پادشاهان سینهالی "ماهاواسما" در قرن پنجم به زبان پالی نوشته شده است. منابع ادبی قدیم قابلیت و توانایی ادبی پادشاهان را تحسین کرده اند. تاریخچۀ کالاوامسا(Calavamsa) که به زبان پالی است، پادشاه موگالانای دوم(Moggallana II) را این گونه توصیف کرده است: <blockquote>"این پادشاه دارای استعداد بی رقیب شعرسرایی است". </blockquote>تاریخ نگارش تعداد بیشماری از آثار نثر سینهالی که به قرن دهم بر‌می‌گردد منسوب به پادشاه کاساپایای پنجم(Kasapa V) هستند <ref name=":0" />. بعد از تصرف [[سریلانکا]] در سال 1070 به‌وسیله مهاجمان جنوب هند، ویجایاباهوی اول(Vijayabahu I) که شخصی علاقمند به ادبیات و شاعر بود، قوانین ادبی سینهالی را احیای کرد. پس از وی پادشاه دیگر پاراکراماباهوی دوم(Parakramabahu II) (1236 تا 1271) نویسندۀ کتاب کاوسیلومینا(Kavsilumina) است که او نیز در احیای قوانین ادبی سینهالی نقش مهمی داشت. کتاب او یکی از بهترین اشعار دورۀ کلاسیک به شمار می‌آید.

	آثار قرن سیزدهم و چهاردهم که اوج ادبیات سینهالی به شمار می‌روند، به سبک آثار زبان سانسکریت هستند و در نگارش از لغات و قوانین ادبی این زبان بهره گرفته‌اند. از طرفی دیگر گورولوگمی(Gurulugomi) در قرن سیزدهم ادبیات منثور را در قالب سینهالی اصیل نوشت که به ایلو(Elu) مشهور است و استفاده از لغات سانسکریت و پالی را محدود کرده است. زبان سینهالی از زبان ‌های آسیایی دیگر انشعاب یافته است. راهبان بودایی نظراتشان در باره متون آموزشی، تاریخ، دستور زبان، علم معانی، داستان ‌هایی از زندگی بودا و ترجمۀ بسیاری از آثار سانسکریت می‌نوشتند. شاعران سینهالی قرن پانزدهم، در مقایسه با اشعار قدیمی بیشتر به زبان عمومی و درباره موضوعات سکولار شعر می‌سرودند. در پایان قرن شانزدهم با پشتیبانی دولت و راهبان بودایی ادبیات سینهالی شکوفاتر شد<ref name=":2">Abeysekara, T. (2003). Poetry in Srilanka. Colombo: Virtual Library.</ref>.		آثار قرن سیزدهم و چهاردهم که اوج ادبیات سینهالی به شمار می‌روند، به سبک آثار زبان سانسکریت هستند و در نگارش از لغات و قوانین ادبی این زبان بهره گرفته‌اند. از طرفی دیگر گورولوگمی(Gurulugomi) در قرن سیزدهم ادبیات منثور را در قالب سینهالی اصیل نوشت که به ایلو(Elu) مشهور است و استفاده از لغات سانسکریت و پالی را محدود کرده است. زبان سینهالی از زبان ‌های آسیایی دیگر انشعاب یافته است. راهبان بودایی نظراتشان در باره متون آموزشی، تاریخ، دستور زبان، علم معانی، داستان ‌هایی از زندگی بودا و ترجمۀ بسیاری از آثار سانسکریت می‌نوشتند. شاعران سینهالی قرن پانزدهم، در مقایسه با اشعار قدیمی بیشتر به زبان عمومی و درباره موضوعات سکولار شعر می‌سرودند. در پایان قرن شانزدهم با پشتیبانی دولت و راهبان بودایی ادبیات سینهالی شکوفاتر شد<ref name=":2">Abeysekara, T. (2003). Poetry in Srilanka. Colombo: Virtual Library.</ref>.

	==== ادبیات سینهالی در دوره استعمار ====		===== ادبیات سینهالی در دوره استعمار =====
	دوران اشغالگری و استعمار با هجوم پرتغالی ‌های اشغالگر به مناطق ساحلی [[سریلانکا]] آغاز شد. آن‌ها دست به آزار و اذیت مردم و تخریب کتابخانه‌ها و معابد بودایی زدند. به منظور دفاع از کشور و مقاومت بیشتر در برابر بیگانگان پادشاه مجبور شد پایتخت را به مناطق کوهستانی مرکزی در منطقه کندی انتقال دهد. راهبان بودایی به همراه مردم نیز از مناطق ساحلی به مناطق مرکزی عقب نشینی و مهاجرت کردند. به رغم این عقب نشینی سلطنت [[سینهالا\|سینهالی]] پیوسته از سوی پرتغالی‌ها و بعدها هلندی‌ها و انگلیسی تهدید می‌شد. پادشاهی سیلان و مردم آن بیش از 200 سال در برابر این اجانب مقاومت کردند. چنین شرایطی فعالیت‌های ادبی کاهش یافت. ادبیات پالی و سانسکریت از رونق افتاد و تحت تاثیر منابع [[تامیل]] قرار گرفت تا این که در پایان قرن هجدهم سلطنت کندی بنا را بر پشتیبانی قالب‌های کلاسیک ادبی بودایی گذاشت و این سیاست ادبیات [[سینهالا\|سینهالی]] را احیا کرد.		دوران اشغالگری و استعمار با هجوم پرتغالی ‌های اشغالگر به مناطق ساحلی [[سریلانکا]] آغاز شد. آن‌ها دست به آزار و اذیت مردم و تخریب کتابخانه‌ها و معابد بودایی زدند. به منظور دفاع از کشور و مقاومت بیشتر در برابر بیگانگان پادشاه مجبور شد پایتخت را به مناطق کوهستانی مرکزی در منطقه کندی انتقال دهد. راهبان بودایی به همراه مردم نیز از مناطق ساحلی به مناطق مرکزی عقب نشینی و مهاجرت کردند. به رغم این عقب نشینی سلطنت [[سینهالا\|سینهالی]] پیوسته از سوی پرتغالی‌ها و بعدها هلندی‌ها و انگلیسی تهدید می‌شد. پادشاهی سیلان و مردم آن بیش از 200 سال در برابر این اجانب مقاومت کردند. چنین شرایطی فعالیت‌های ادبی کاهش یافت. ادبیات پالی و سانسکریت از رونق افتاد و تحت تاثیر منابع [[تامیل]] قرار گرفت تا این که در پایان قرن هجدهم سلطنت کندی بنا را بر پشتیبانی قالب‌های کلاسیک ادبی بودایی گذاشت و این سیاست ادبیات [[سینهالا\|سینهالی]] را احیا کرد.

خط ۱۳۴:		خط ۱۳۴:
	داستان‌های مدرن [[سینهالا\|سینهالی]] ریشه در داستان ‌های طبلیغاتی مسیحی در دهه 1870 دارد. اولین رمان‌ها، که اغلب داستان‌های رمانتیک فانتزی و یا داستان‌های اخلاقی در دهه 1890 بودند در اوایل قرن بیستم در میان مردم شهرت یافتند. پیاداسا سیرییسنا (Piyadasa Sirisena) (1875 تا 1946)، یکی از مشهورترین نویسندگان این دوره است که با آثارش تاثیرات مخرب انگلیسی بر فرهنگ سینهالی نقد می‌کرد. اوایل قرن بیستم شاعران همچنان استفاده از قالب‌های سنتی را در پیش گرفتند تا اینکه نسل جدیدی از شاعران با طرح موضوعات مدرن، عشق ‌های رمانتیک و نقد اجتماعی در اشعارشان پا به عرصه ادبیات نهادند و با رد موضوعات و قالب‌های شعری کلاسیک سبک خاصی را به وجود آوردند که به نام مکتب کلمبو مشهور شد<ref name=":3" />.		داستان‌های مدرن [[سینهالا\|سینهالی]] ریشه در داستان ‌های طبلیغاتی مسیحی در دهه 1870 دارد. اولین رمان‌ها، که اغلب داستان‌های رمانتیک فانتزی و یا داستان‌های اخلاقی در دهه 1890 بودند در اوایل قرن بیستم در میان مردم شهرت یافتند. پیاداسا سیرییسنا (Piyadasa Sirisena) (1875 تا 1946)، یکی از مشهورترین نویسندگان این دوره است که با آثارش تاثیرات مخرب انگلیسی بر فرهنگ سینهالی نقد می‌کرد. اوایل قرن بیستم شاعران همچنان استفاده از قالب‌های سنتی را در پیش گرفتند تا اینکه نسل جدیدی از شاعران با طرح موضوعات مدرن، عشق ‌های رمانتیک و نقد اجتماعی در اشعارشان پا به عرصه ادبیات نهادند و با رد موضوعات و قالب‌های شعری کلاسیک سبک خاصی را به وجود آوردند که به نام مکتب کلمبو مشهور شد<ref name=":3" />.

	==== ادبیات سینهالی در دوره استقلال ====		===== ادبیات سینهالی در دوره استقلال =====
	در این دوره سیلوا(Silva) (1892 تا 1957 ) به همراه دیگر رمان نویسان با نثر ساده و روایت‌های واقعی مورد توجه مردم قرار گرفتند. در میان رمان نویسان [[سینهالا\|سینهالی]] مارتین ویکراماسینگ(Martin Wickramasinghe) (1891 تا 1976 ) شهرت یافت. او یکی از اولین رمان‌نویسان مدرن سینهالی در کشور [[سریلانکا]] است. او یک رمان سه تایی (تریلوژی) را نوشت که تغییرات اجتماعی مربوط به اواخر دورۀ استعمار [[سریلانکا]] را ترسیم می کند. رمان ‌های این تریلوژی شامل گامپرالیا(Gamperaliya)، انقلاب روستا (1944)، یوگانتایا(Yuganthaya) (1948) و کالیوگایا(Kaliyugaya)، دوران شوم (1957) است. او در داستان گامپرادیا(Gamperdiya)، از هم پاشیدگی زندگی روستایی در تحت فشار دوران مدرن را به تصویر کشید. این کتاب اولین رمان مهم به زبان [[سینهالا\|سینهالی]] است و در پیشرفت استاندارد‌های داستانی در زبان سینهالی سهم به سزایی دارد. ویکراماسینگ تاثیرگذارترین منتقد ادبی در دورۀ خودش است.		در این دوره سیلوا(Silva) (1892 تا 1957 ) به همراه دیگر رمان نویسان با نثر ساده و روایت‌های واقعی مورد توجه مردم قرار گرفتند. در میان رمان نویسان [[سینهالا\|سینهالی]] مارتین ویکراماسینگ(Martin Wickramasinghe) (1891 تا 1976 ) شهرت یافت. او یکی از اولین رمان‌نویسان مدرن سینهالی در کشور [[سریلانکا]] است. او یک رمان سه تایی (تریلوژی) را نوشت که تغییرات اجتماعی مربوط به اواخر دورۀ استعمار [[سریلانکا]] را ترسیم می کند. رمان ‌های این تریلوژی شامل گامپرالیا(Gamperaliya)، انقلاب روستا (1944)، یوگانتایا(Yuganthaya) (1948) و کالیوگایا(Kaliyugaya)، دوران شوم (1957) است. او در داستان گامپرادیا(Gamperdiya)، از هم پاشیدگی زندگی روستایی در تحت فشار دوران مدرن را به تصویر کشید. این کتاب اولین رمان مهم به زبان [[سینهالا\|سینهالی]] است و در پیشرفت استاندارد‌های داستانی در زبان سینهالی سهم به سزایی دارد. ویکراماسینگ تاثیرگذارترین منتقد ادبی در دورۀ خودش است.

خط ۲۸۸:		خط ۲۸۸:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	مهدیقلی رکنی		مهدیقلی رکنی
	[[رده:زبان و ادبیات]]		[[index.php?title=رده:زبان و ادبیات]]

Shekvati در ‏۱۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۳

2025-08-15T10:53:32Z

نمایش تغییرات

Shekvati در ‏۱۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۱

2025-08-15T09:51:15Z

نمایش تغییرات

Shekvati در ‏۱۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۹

2025-08-15T09:19:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۹
خط ۱۸۲:		خط ۱۸۲:

	==== [[ادبیات تامیل در سریلانکا\|ادبیات تامیل]] ====		==== [[ادبیات تامیل در سریلانکا\|ادبیات تامیل]] ====
	بعد از سانسکریت، [[تامیل]] ~~قدیمی ترین~~ زبان ادبی شبه قارۀ هند است. ادبیات تامیل، قسمتی از میراث فرهنگی [[تامیل\|مردم تامیل]] است که در زمان باستان به [[سریلانکا]] مهاجرت کردند. شعر در زبان [[تامیل]] به عنوان اولین قالب ادبی گسترش پیدا کرد. "ایلاتو پوتانتوانار(Eelattu Poothanthevanar)" از اولین شاعران تامیل [[سریلانکا]] است. پیش از 250 میلادی اشعار او را در کتابی تحت عنوان منتخب اشعار کنکام(Cankam cankam) جمع آوری کرده اند. مشخص ترین آثار ادبی تامیل در [[سریلانکا]] ابتدا در دهۀ 1940 با آثار مارومالارچی(Marumalarchi) و نویسندگان دوره رنسانس ماها کاوی(Mahakavi)، کنداسامی(Kandasamy)، و وارادار(Varadar) گسترش یافت. اشعار ماهاکاوی به طور ویژه به تفکیک زبان تامیل در [[سریلانکا\|کشور سریلانکا]] و زبان تامیل در جنوب هند کمک بسیاری کرده است.		بعد از سانسکریت، [[تامیل]] قدیمی‌ترین زبان ادبی شبه قارۀ هند است. ادبیات تامیل، قسمتی از میراث فرهنگی [[تامیل\|مردم تامیل]] است که در زمان باستان به [[سریلانکا]] مهاجرت کردند. شعر در زبان [[تامیل]] به عنوان اولین قالب ادبی گسترش پیدا کرد. "ایلاتو پوتانتوانار(Eelattu Poothanthevanar)" از اولین شاعران تامیل [[سریلانکا]] است. پیش از 250 میلادی اشعار او را در کتابی تحت عنوان منتخب اشعار کنکام(Cankam cankam) جمع آوری کرده اند. مشخص ترین آثار ادبی تامیل در [[سریلانکا]] ابتدا در دهۀ 1940 با آثار مارومالارچی(Marumalarchi) و نویسندگان دوره رنسانس ماها کاوی(Mahakavi)، کنداسامی(Kandasamy)، و وارادار(Varadar) گسترش یافت. اشعار ماهاکاوی به طور ویژه به تفکیک زبان تامیل در [[سریلانکا\|کشور سریلانکا]] و زبان تامیل در جنوب هند کمک بسیاری کرده است.

	از زمان شورش‌های قومی سال 1983، شیوۀ زندگی اکثر تامیل‌های ساکن شمال و شرق [[سریلانکا]] دستخوش دگرگونی‌هایی شد که این تحولات ادبیات اخیر مردم تامیل را نیز دگرگون ساخت. در سال 1948 و زمانی که سریلانکا استقلال یافت، ادبیات تامیل ششصد سال تاریخ را تجربه کرده بود. بعضی از اشعار اولین شاعر تامیل الاتو پوتانتوانار(Eelattu Poothanthevanar) در منتخب ادبی سنگام(Sangam) نیز مشاهده ~~می شود~~. این اثر به لحاظ تاریخی منسوب به ~~دوره~~ زمانی 100 سال قبل از میلاد تا 250 بعد از میلاد است.		از زمان شورش‌های قومی سال 1983، شیوۀ زندگی اکثر تامیل‌های ساکن شمال و شرق [[سریلانکا]] دستخوش دگرگونی‌هایی شد که این تحولات ادبیات اخیر مردم [[تامیل]] را نیز دگرگون ساخت. در سال 1948 و زمانی که سریلانکا استقلال یافت، ادبیات تامیل ششصد سال تاریخ را تجربه کرده بود. بعضی از اشعار اولین شاعر تامیل الاتو پوتانتوانار(Eelattu Poothanthevanar) در منتخب ادبی سنگام(Sangam) نیز مشاهده می‌شود. این اثر به لحاظ تاریخی منسوب به دوره زمانی 100 سال قبل از میلاد تا 250 بعد از میلاد است.

	تا پیش سلطه استعمار بریتانیا بر سریلانکا جامعه تامیل شاهد آثار ادبی دورۀ پادشاهی جفنا (قرن چهارده تا قرن شانزده) بوده و فعالیت ‌های ادبی آروموگا ناوالار(Arumuga Navalar) (1822 تا سال 1879) را تجربه نیز کرده است . پس از این دورۀ، تا پایان قرن نوزدهم عصر فعالیت ‌های ترجمه و توسعه آموزش توسط مبلغان کلیسا‌های انگلیس، [[آمریکا]] و فرقۀ مسیحیت متدیست است که سرانجام ادبیات تامیل به سوی دوران مدرن می رسد <ref name=":5">Sivathamby, K. (1999). ''50 Years of Sri Lanka Tamil Literature.'' New Delhi: The Hindu.</ref>.		تا پیش سلطه استعمار بریتانیا بر [[سریلانکا]] جامعه تامیل شاهد آثار ادبی دورۀ پادشاهی جفنا (قرن چهارده تا قرن شانزده) بوده و فعالیت ‌های ادبی آروموگا ناوالار(Arumuga Navalar) (1822 تا سال 1879) را تجربه نیز کرده است . پس از این دورۀ، تا پایان قرن نوزدهم عصر فعالیت ‌های ترجمه و توسعه آموزش توسط مبلغان کلیسا‌های انگلیس، [[آمریکا]] و فرقۀ مسیحیت متدیست است که سرانجام ادبیات تامیل به سوی دوران مدرن می رسد<ref name=":5">Sivathamby, K. (1999). 50 Years of Sri Lanka Tamil Literature. New Delhi: The Hindu.</ref>.

	در دهۀ 1940 ~~روزنامه ‌های~~ الاکساری(Eelakesari)، ویراکساری(Virakesari) (1930)، تیناکاران(Thinakaran) (1932) و مجلات اجتماعی و همچنین مارومالارچی(Marumalarchi) و باهاراتی(Baharati) (1946) آغاز به کار کردند و سبب رشد ادبیات مدرن شدند. در دوره استقلال کشور، ادبیات سریلانکایی تامیل احترام فراوانی را در منطقۀ تامیل نادو هند که جمعیت قابل توجهی تامیل دارد، کسب کرد. از ویژگی ‌های مهم ادبیات تامیل در این زمان تنوع متون و محتوا آن است. بعضی از این متون ادبی- مذهبی شامل: ادبیات ~~هندو~~(تامیل ساویا(Savia)( مسیحی، اسلامی و بعضی نیز ادبیات سکولار است که هر کدام در هر زمان طرفدارانی دارد. مسلمانان که هویت قومی خود را جدای و مستقل از هویت ~~تامیل ‌های~~ هندو می دانند. اگر چه سریلانکا به لحاظ جغرافیایی جزیره کوچکی است، اما به طور مشخص نه منطقه فرهنگی تامیل زبان دارد که عبارتند از:		در دهۀ 1940 روزنامه‌های الاکساری(Eelakesari)، ویراکساری(Virakesari) (1930)، تیناکاران(Thinakaran) (1932) و مجلات اجتماعی و همچنین مارومالارچی(Marumalarchi) و باهاراتی(Baharati) (1946) آغاز به کار کردند و سبب رشد ادبیات مدرن شدند. در دوره استقلال کشور، ادبیات سریلانکایی تامیل احترام فراوانی را در منطقۀ تامیل نادو هند که جمعیت قابل توجهی [[ادبیات تامیل در سریلانکا\|تامیل]] دارد، کسب کرد. از ویژگی ‌های مهم [[ادبیات تامیل در سریلانکا\|ادبیات تامیل]] در این زمان تنوع متون و محتوا آن است. بعضی از این متون ادبی- مذهبی شامل: ادبیات هندو(تامیل ساویا(Savia)( مسیحی، اسلامی و بعضی نیز ادبیات سکولار است که هر کدام در هر زمان طرفدارانی دارد. مسلمانان که هویت قومی خود را جدای و مستقل از هویت تامیل‌های هندو می دانند. اگر چه [[سریلانکا]] به لحاظ جغرافیایی جزیره کوچکی است، اما به طور مشخص نه منطقه فرهنگی تامیل زبان دارد که عبارتند از:

	بخش باتیکولا(Batticaloa)، ترینکومالی(Trincomalee)، وانی(Vanni)، جفنا، منّار(Jaffna and Mannar)، ناحیۀ شمال غربی، کلمبو، ناحیۀ جنوبی و ناحیۀ درون کشوری. هر کدام از این مناطق نیز ~~ویژگی ‌های~~ خود را دارند ولی در این میان منطقۀ جفنا تا زمان استقلال کشور بیشتر از بقیۀ مناطق تاثیرگذار بوده است. در دهۀ 1950 دو گرایش در میان جامعه تامیل ظهور کردند که یکی مبتنی بر بیداری مردم تامیل زبان در سراسر جزیره و در پاسخ به پیدایش ملی گرایی سینهالی و دیگری جنبش ادبی الهام گرفته از مارکسیسم ~~ملی گرا~~ بود که همزمان درمقابل ظلم و محرومیت اجتماعی قرار ~~می گرفت~~. گرایش اول به طور گسترده خود را با ایدئولوژی دراویدیان تامیل زبان هند و شعرسرایی باهاراتیداسان(Baharathidasan) بیان ~~می کرد~~ که در منطقۀ تامیل نادو بسیار رواج داشت. گرایش دوم علیه ظلم و ستم و محرومیت اجتماعی مردم تامیل بود که از سوی انجمن نویسندگان پیشرو هدایت ~~می شد~~ و حرکت ادبی بی ~~سابقه ای~~ را بوجود آورد.		بخش باتیکولا(Batticaloa)، ترینکومالی(Trincomalee)، وانی(Vanni)، جفنا، منّار(Jaffna and Mannar)، ناحیۀ شمال غربی، کلمبو، ناحیۀ جنوبی و ناحیۀ درون کشوری. هر کدام از این مناطق نیز ویژگی‌های خود را دارند ولی در این میان منطقۀ جفنا تا زمان استقلال کشور بیشتر از بقیۀ مناطق تاثیرگذار بوده است. در دهۀ 1950 دو گرایش در میان جامعه تامیل ظهور کردند که یکی مبتنی بر بیداری مردم تامیل زبان در سراسر جزیره و در پاسخ به پیدایش ملی گرایی سینهالی و دیگری جنبش ادبی الهام گرفته از مارکسیسم ملی‌گرا بود که همزمان درمقابل ظلم و محرومیت اجتماعی قرار می‌گرفت. گرایش اول به طور گسترده خود را با ایدئولوژی دراویدیان تامیل زبان هند و شعرسرایی باهاراتیداسان(Baharathidasan) بیان می‌کرد که در منطقۀ تامیل نادو بسیار رواج داشت. گرایش دوم علیه ظلم و ستم و محرومیت اجتماعی مردم تامیل بود که از سوی انجمن نویسندگان پیشرو هدایت می‌شد و حرکت ادبی بی سابقه‌ای را بوجود آورد.

	این جنبش به عنوان جنبش ادبی تامیل [[سریلانکا]] همبستگی قاطعی را در میان نویسندگان نوظهور در مناطق مختلف، به ویژه در مرکزی و جنوبی (نویسندگان مسلمان)، ~~شمالشرق~~ ایجاد کرد. جنبش یاد شده نهضتی بزرگ را علیه بهره برداری اجتماعی و سیستم طبقاتی در شمال به راه انداخت. ادبیات تامیل برای نخستین بار درباره قربانیان ستم، فشار‌های اجتماعی و رنج، تحقیر و محرومیت مردم مطلب ~~می نوشتند~~. در دهۀ 1990 نویسندگان ادبیان تحت ستم و سبک دالیتس (محرومین) را در ایالت تامیل نادو رواج دادند. کی دانیل (K. Daniel) رمان نویس برجسته تامیل پنجامار(Panjamar) را نوشت و به عنوان پیشرو در سبک دالیت مورد توجه مردم قرار گرفت. این شیوه نگارش در اواخر دهه 1950 تا اوایل دهه 1960 با ویراستاری کایلاساپاتی(Kailasapathy) در روزنامه تیناکاران(Thinakaran) پیگیری شد .		این جنبش به عنوان جنبش ادبی تامیل [[سریلانکا]] همبستگی قاطعی را در میان نویسندگان نوظهور در مناطق مختلف، به ویژه در مرکزی و جنوبی (نویسندگان مسلمان)، شمال‌شرق ایجاد کرد. جنبش یاد شده نهضتی بزرگ را علیه بهره برداری اجتماعی و سیستم طبقاتی در شمال به راه انداخت. ادبیات تامیل برای نخستین بار درباره قربانیان ستم، فشار‌های اجتماعی و رنج، تحقیر و محرومیت مردم مطلب می‌نوشتند. در دهۀ 1990 نویسندگان ادبیان تحت ستم و سبک دالیتس (محرومین) را در ایالت تامیل نادو رواج دادند. کی دانیل (K. Daniel) رمان نویس برجسته تامیل پنجامار(Panjamar) را نوشت و به عنوان پیشرو در سبک دالیت مورد توجه مردم قرار گرفت. این شیوه نگارش در اواخر دهه 1950 تا اوایل دهه 1960 با ویراستاری کایلاساپاتی(Kailasapathy) در روزنامه تیناکاران(Thinakaran) پیگیری شد .

	عرصه فرهنگ و ادبیات تامیل که در گذشته در دست محافظه کاران اجتماعی بود به سرعت به صحنه بحث و جدل ‌های تلخ در مشخص کردن نقش سنت و وظیفۀ اجتماعی ادبیات تبدیل شد. اواسط دهۀ 1950 تا اواخر دهۀ 1960 که توام با مشاجرات ادبی و شکوفایی استعدادها همراه بود به عنوان مرحلۀ مهمی در گسترش ادبیات مدرن تامیل به شمار می رود. در شعر سرایی چهره ‌های معروفی مانند موروگایان(Murugaiyan)، ماهاکاوی(Mahakavi)، نیلاوانان(Neelavanan) و پوراتچی کامال(Paratchikkamal) و چهره ‌های جوانی مانند نوهمان(Nuhman)، شانموگام(Shanmugam)، سیوالینگام(Sivalingam)، ماروتورکانی(Maruthoorkkani) و جیاپالان(Jeyapalan) ظهور کردند که تاثیر مهمی بر ادبیات مدرن داشتند. موروگایان(Murugaiyan) اشعاری خردمندانه و ماهاکاوی(Mahakavi) با استفاده از صور خیال شعر‌های احساسی را سرودند. اشعار کاوی(Kavi) آرانگوس(Arangus) نیز بسیار پر طرفدار بود. آثار نظم سیلایور(Sillaiyoor) و سلواراجان(Selvarajan) دربارۀ سیاست آموزگار علم بیان بودند.		عرصه فرهنگ و ادبیات تامیل که در گذشته در دست محافظه کاران اجتماعی بود به سرعت به صحنه بحث و جدل ‌های تلخ در مشخص کردن نقش سنت و وظیفۀ اجتماعی ادبیات تبدیل شد. اواسط دهۀ 1950 تا اواخر دهۀ 1960 که توام با مشاجرات ادبی و شکوفایی استعدادها همراه بود به عنوان مرحلۀ مهمی در گسترش ادبیات مدرن تامیل به شمار می رود. در شعر سرایی چهره ‌های معروفی مانند موروگایان(Murugaiyan)، ماهاکاوی(Mahakavi)، نیلاوانان(Neelavanan) و پوراتچی کامال(Paratchikkamal) و چهره ‌های جوانی مانند نوهمان(Nuhman)، شانموگام(Shanmugam)، سیوالینگام(Sivalingam)، ماروتورکانی(Maruthoorkkani) و جیاپالان(Jeyapalan) ظهور کردند که تاثیر مهمی بر ادبیات مدرن داشتند. موروگایان(Murugaiyan) اشعاری خردمندانه و ماهاکاوی(Mahakavi) با استفاده از صور خیال شعر‌های احساسی را سرودند. اشعار کاوی(Kavi) آرانگوس(Arangus) نیز بسیار پر طرفدار بود. آثار نظم سیلایور(Sillaiyoor) و سلواراجان(Selvarajan) دربارۀ سیاست آموزگار علم بیان بودند.

Shekvati در ‏۱۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۶

2025-08-15T09:16:03Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۸

2025-08-14T05:28:31Z

نمایش تغییرات

Shekvati در ‏۱۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۵۱

2025-08-13T14:51:40Z

نمایش تغییرات