زبان و ادبیات فرانسه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Momtaz: /* کتابشناسی */

2025-01-28T15:34:24Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۳۴
خط ۳۹۲:		خط ۳۹۲:
	برای درک بهتر این مطلب می‌توان این طور موضوع را روشن ساخت که در سال 2007 حدود 15 رمان از میان صدها رمان منتشر شده در فرانسه نامزدهای جوایز مختلف در فصل پاییز بودند. به عبارتی جوایز گنکور، فمینا، رنودو، اینترالیه، گنکور دبیرستانی‌ها و چندین جایزه دیگر که در فصل پاییز اعطا می‌شوند، تمام نامزدهایشان منحصر و محدود به 15 نویسنده بوده است. قدیمی‌ترین و ارزشمندترین جایزه فرانسه جایزه گنکور بود که به اثری اعطا شد که نویسنده‌اش چندان شهرتی نداشته و اثرش نه تنها در فرانسه مورد استقبال واقع نشده، بلکه به هیچ زبانی هم ترجمه نشده است.		برای درک بهتر این مطلب می‌توان این طور موضوع را روشن ساخت که در سال 2007 حدود 15 رمان از میان صدها رمان منتشر شده در فرانسه نامزدهای جوایز مختلف در فصل پاییز بودند. به عبارتی جوایز گنکور، فمینا، رنودو، اینترالیه، گنکور دبیرستانی‌ها و چندین جایزه دیگر که در فصل پاییز اعطا می‌شوند، تمام نامزدهایشان منحصر و محدود به 15 نویسنده بوده است. قدیمی‌ترین و ارزشمندترین جایزه فرانسه جایزه گنکور بود که به اثری اعطا شد که نویسنده‌اش چندان شهرتی نداشته و اثرش نه تنها در فرانسه مورد استقبال واقع نشده، بلکه به هیچ زبانی هم ترجمه نشده است.

	این در حالی است که نویسندگان آمریکا و آمریکای لاتین آثاری بسیار قوی خلق می‌کنند که گذشته از اینکه در کشورهای خود و سایر کشورها از استقبال بالایی برخوردارند بلکه در کشور فرانسه هم جزو پرفروش ترین آثار به حساب می‌آیند. به نظر می‌رسد رمان‌نویسان [[فرانسه]] سردرگم مانده‌اند و موضوعاتی را در آثار خود منعکس می‌کنند که به درد خواننده‌های امروز نمی‌خورد. مسئله دیگری که اکنون شاهد آن هستیم هجوم ترجمه‌های مختلف از زبان‌های دیگر به [[فرانسه]] است که رمان فرانسه را به حاشیه رانده است. از این رو شاید بتوان گفت که فرهنگ و ادبیاتی که زمانی حاکم برکل دنیا بوده است دیگر حالا روبه زوال می‌رود<ref>برگرفته از سایت http://www.mehrnews.ir/NewsPrint.aspx?NewsID=598954 بحران در ادبیات فرانسه / احسان لامع</ref><ref>نعيمی گورابی، محمد حسين(1392). جامعه و فرهنگ [[فرانسه]]. تهران: [https://www.icro.ir سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>.		این در حالی است که نویسندگان آمریکا و آمریکای لاتین آثاری بسیار قوی خلق می‌کنند که گذشته از اینکه در کشورهای خود و سایر کشورها از استقبال بالایی برخوردارند بلکه در کشور فرانسه هم جزو پرفروش ترین آثار به حساب می‌آیند. به نظر می‌رسد رمان‌نویسان [[فرانسه]] سردرگم مانده‌اند و موضوعاتی را در آثار خود منعکس می‌کنند که به درد خواننده‌های امروز نمی‌خورد. مسئله دیگری که اکنون شاهد آن هستیم هجوم ترجمه‌های مختلف از زبان‌های دیگر به [[فرانسه]] است که رمان فرانسه را به حاشیه رانده است. از این رو شاید بتوان گفت که فرهنگ و ادبیاتی که زمانی حاکم برکل دنیا بوده است دیگر حالا روبه زوال می‌رود<ref>برگرفته از سایت http://www.mehrnews.ir/NewsPrint.aspx?NewsID=598954 بحران در ادبیات فرانسه / احسان لامع</ref>.

	= نیز نگاه کنید به =		= نیز نگاه کنید به =
خط ۳۹۹:		خط ۳۹۹:
	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			نعيمی گورابی، محمد حسين(1392). جامعه و فرهنگ [[فرانسه]]. تهران: [https://www.icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)

			== نویسنده مقاله ==
			محمدحسین نعیمی‌گورابی
	[[رده:خط، زبان و ادبیات]]		[[رده:خط، زبان و ادبیات]]

Shekvati در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۲

2024-08-22T09:12:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۲
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	بدین مناسبت فرهنگ قرون وسطی دارای سه جنبه پهلوانی – روحانی – توده است.		بدین مناسبت فرهنگ قرون وسطی دارای سه جنبه پهلوانی – روحانی – توده است.
	[[پرونده:خط.jpg\|بندانگشتی\|لوکانتیلن دوسنت اولالی(Le Cantilène de Sainte Eulalie). برگرفته از سایت ویکی پدیا، قابل بازیابی از https://fa.wikipedia.org/]]
	زبان فرانسه از لاتین مشتق است که در نیم قرن پیش از میلاد به وسیله رومی‌ها (فتح گل توسط ژول سزار) وارد این کشور شده و به آسانی و تندی جانشین زبان بومی گردید. علت اساسی این پیشرفت سریع این بود که فاتحین رومی آنرا در سازمان جدید کشور گل به طور رسمی و اداری و تجاری و ریشه‌های تحمیل نمودند. بدین جهت زبان لاتین از همان دقایق اولیه چنان ریشه‌های نیرومند دوانید که زبان‌های طوایف مهاجم ش[[مالی]] نه تنها به انهدام آن قادر نیامدند بلکه خود آن عشائر و قبایل وحشی که در آن سرزمین رحل اقامت افکندند آن را چون زبان رسمی خویش پذیرفتند.		زبان فرانسه از لاتین مشتق است که در نیم قرن پیش از میلاد به وسیله رومی‌ها (فتح گل توسط ژول سزار) وارد این کشور شده و به آسانی و تندی جانشین زبان بومی گردید. علت اساسی این پیشرفت سریع این بود که فاتحین رومی آنرا در سازمان جدید کشور گل به طور رسمی و اداری و تجاری و ریشه‌های تحمیل نمودند. بدین جهت زبان لاتین از همان دقایق اولیه چنان ریشه‌های نیرومند دوانید که زبان‌های طوایف مهاجم ش[[مالی]] نه تنها به انهدام آن قادر نیامدند بلکه خود آن عشائر و قبایل وحشی که در آن سرزمین رحل اقامت افکندند آن را چون زبان رسمی خویش پذیرفتند.

خط ۳۲۳:		خط ۳۲۳:
	==== ادبیات در فاصله دو جنگ ====		==== ادبیات در فاصله دو جنگ ====
	چهار سال جنگ جراحات عمیقی گذاشت و افرادی مانند پگی، آلن فورنیه، ارنست پسی شاری(Ernest Psichari)، آندره لافون(André Lafon) و شاعرانی گمنام قربانی این کشتار وحشیانه بودند.		چهار سال جنگ جراحات عمیقی گذاشت و افرادی مانند پگی، آلن فورنیه، ارنست پسی شاری(Ernest Psichari)، آندره لافون(André Lafon) و شاعرانی گمنام قربانی این کشتار وحشیانه بودند.
	~~[[پرونده:۴.jpg\|بندانگشتی\|Paul Éluard. برگرفته از سایت wikipedia، قابل بازیابی از https://en.wikipedia.org/]]~~

	===== [[سبک سوررئالیسم در فرانسه\|سوررئالیسم]] =====		===== [[سبک سوررئالیسم در فرانسه\|سوررئالیسم]] =====
	اساس فعالیت سوررئالیسم را می‌توان بین سال‌های 1924 تا 1939 تعیین کرد. اما پیش از ان که آندره برتونAndré Breton) (1966 - 1896))، لویی آراگونLouis Aragon) (1982-1897)) و پل الوارPaul Éluard) (1952-1895) )یعنی مشهورترین نویسندگان سوررئالیست طرز تفکر و مشی سوررئالیست را مشخص و متجلی سازند،این عوامل وجود داشتند و درزمینه‌های بسیار گوناگون – هنر،اخلاق و حتی تبلیغات- تاثیر می‌گذاشتند و این امر حتی پس از مرگ بنیانگذاران این جنبش یا تغییر جهت آنها ادامه یافت.هدف نویسندگان و نقاشانی که این جنیش را بنیان نهادند یا به آن پیوستند این بود که تا حدودی با توسل به خلاقیت‌های هنری بتوانند زندگانی جدید و انسان تازه‌ای بیافرینند. سوررئالیسم کوشید تا بر بقایای فرهنگی، انسان‌گرایی اصیلی را پایه‌گذاری کند و تمام ابعاد انسانی را که بی‌انتها جلوه می‌کردند و همچنین آزادی انسان و تمایلات او را در نظر بگیرد. بی‌گمان دستاورد اساسی سوررئالیسم همین بررسی مجد دنیا با توسل به فعالیت ادبی است و بخش مهمی از ادبیات سنتی نتوانست در برابر بیان این تمایل مقاومت کند.		اساس فعالیت سوررئالیسم را می‌توان بین سال‌های 1924 تا 1939 تعیین کرد. اما پیش از ان که آندره برتونAndré Breton) (1966 - 1896))، لویی آراگونLouis Aragon) (1982-1897)) و پل الوارPaul Éluard) (1952-1895) )یعنی مشهورترین نویسندگان سوررئالیست طرز تفکر و مشی سوررئالیست را مشخص و متجلی سازند،این عوامل وجود داشتند و درزمینه‌های بسیار گوناگون – هنر،اخلاق و حتی تبلیغات- تاثیر می‌گذاشتند و این امر حتی پس از مرگ بنیانگذاران این جنبش یا تغییر جهت آنها ادامه یافت.هدف نویسندگان و نقاشانی که این جنیش را بنیان نهادند یا به آن پیوستند این بود که تا حدودی با توسل به خلاقیت‌های هنری بتوانند زندگانی جدید و انسان تازه‌ای بیافرینند. سوررئالیسم کوشید تا بر بقایای فرهنگی، انسان‌گرایی اصیلی را پایه‌گذاری کند و تمام ابعاد انسانی را که بی‌انتها جلوه می‌کردند و همچنین آزادی انسان و تمایلات او را در نظر بگیرد. بی‌گمان دستاورد اساسی سوررئالیسم همین بررسی مجد دنیا با توسل به فعالیت ادبی است و بخش مهمی از ادبیات سنتی نتوانست در برابر بیان این تمایل مقاومت کند.

Shekvati در ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷

2024-08-07T08:17:05Z

نمایش تغییرات

Momtaz در ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۰

2024-08-05T08:20:51Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۹

2024-08-04T17:09:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:زبان.png\|بندانگشتی\|الفبای فرانسوی. برگرفته از سایت موسسه ~~گاما ،~~ قابل بازیابی از https://zaban360.ir/]]		[[پرونده:زبان.png\|بندانگشتی\|الفبای فرانسوی. برگرفته از سایت موسسه گاما، قابل بازیابی از https://zaban360.ir/]]
	در اواخر قرن دوم قبل از میلاد پس از آن که رومیان بر کشور [[اسپانیا]] دست یافتند بر قسمت جنوبی سرزمین گٌل که امروز به نام پرووانس(Provence) خوانده می‌شود حمله برده و بخش بزرگی از سرزمین گٌل را به تصرف خویش درآوردند، اما نتوانستند بر سراسر این خطه دست یابند. جنگ بین رومیان و اهالی گٌل قریب شصت سال ادامه یافت تا این که در سال 58 ق.م ژول سزار(سردار معروف رومی101-44 ق.م) قیصر معروف روم به تسخیر تمام سرزمین گٌل مصمم شد و سرانجام پس از پنج اردوکشی و هفت سال جنگ در سال 51 ق.م. مقاومت اهالی گٌل را بکلی درهم شکست و سرزمین گٌل را ضمیمه ممالک روم کرد. از این تاریخ به بعد رومیان حاکم مطلق و صاحب اختیار کامل کشور گٌل شدند و این استیلا بیش از پانصد سال دوام یافت. از همان نخستین روزهای تسلط رومیان، زبان و فرهنگ لاتینی در جنوب کشور گٌل شکوفا شد و تا [[شهر لیون]] اشاعه یافت. بتدریج اهالی گٌل آداب و زبان فاتحان را اختیار کردند و وضع کشور گٌل و اهالی آن بکلی تغییر کرد و اندک اندک ملت گٌل در وجود رومیان مستهلک شد. سازمان مستحکمی که رومیان در این مستعمره به وجود آوردند، مدارسی که تاسیس کردند، اعطای امتیازات به کسانی که به زبان رومی تکلم می‌کردند و نیز الزام و ضرورتی که مردم شکست خورده گٌل به هنگام تنظیم اوراق و اسناد عمومی و رسمی در استعمال این زبان داشتند، سبب شد که از همان دقایق نخست زبان فاتحان در سرزمین گٌل اشاعه یابد. همچنین موجب گردید که خصایص روحی و تمدن رومیان در قلب اهالی گٌل نفوذ کند. پس از فتوحات ژول سزار، در حدود سال 30 ق.م.، پس از آن که سلطنت و حکومت به دست اگوست امپراتور معروف روم افتاد و پیروزی و سلطه رومیان در گٌل به حد کمال رسید،آیین مسیحیت نیز از طریق کلیسای لیون به اهالی گٌل تحمیل شد و اندک اندک اکثر ساکنان شهرها و روستاهای کشور گٌل دین عیسوی را پذیرفتند و این مساله موجب شد زبان لاتین- که زبان کلیسا و روحانیون و مذهب مسیح بود- در سراسر سرزمین گٌل نفوذ و رواج بیشتری یابد.		در اواخر قرن دوم قبل از میلاد پس از آن که رومیان بر کشور [[اسپانیا]] دست یافتند بر قسمت جنوبی سرزمین گٌل که امروز به نام پرووانس(Provence) خوانده می‌شود حمله برده و بخش بزرگی از سرزمین گٌل را به تصرف خویش درآوردند، اما نتوانستند بر سراسر این خطه دست یابند. جنگ بین رومیان و اهالی گٌل قریب شصت سال ادامه یافت تا این که در سال 58 ق.م ژول سزار(سردار معروف رومی101-44 ق.م) قیصر معروف روم به تسخیر تمام سرزمین گٌل مصمم شد و سرانجام پس از پنج اردوکشی و هفت سال جنگ در سال 51 ق.م. مقاومت اهالی گٌل را بکلی درهم شکست و سرزمین گٌل را ضمیمه ممالک روم کرد. از این تاریخ به بعد رومیان حاکم مطلق و صاحب اختیار کامل کشور گٌل شدند و این استیلا بیش از پانصد سال دوام یافت. از همان نخستین روزهای تسلط رومیان، زبان و فرهنگ لاتینی در جنوب کشور گٌل شکوفا شد و تا [[شهر لیون]] اشاعه یافت. بتدریج اهالی گٌل آداب و زبان فاتحان را اختیار کردند و وضع کشور گٌل و اهالی آن بکلی تغییر کرد و اندک اندک ملت گٌل در وجود رومیان مستهلک شد. سازمان مستحکمی که رومیان در این مستعمره به وجود آوردند، مدارسی که تاسیس کردند، اعطای امتیازات به کسانی که به زبان رومی تکلم می‌کردند و نیز الزام و ضرورتی که مردم شکست خورده گٌل به هنگام تنظیم اوراق و اسناد عمومی و رسمی در استعمال این زبان داشتند، سبب شد که از همان دقایق نخست زبان فاتحان در سرزمین گٌل اشاعه یابد. همچنین موجب گردید که خصایص روحی و تمدن رومیان در قلب اهالی گٌل نفوذ کند. پس از فتوحات ژول سزار، در حدود سال 30 ق.م.، پس از آن که سلطنت و حکومت به دست اگوست امپراتور معروف روم افتاد و پیروزی و سلطه رومیان در گٌل به حد کمال رسید،آیین مسیحیت نیز از طریق کلیسای لیون به اهالی گٌل تحمیل شد و اندک اندک اکثر ساکنان شهرها و روستاهای کشور گٌل دین عیسوی را پذیرفتند و این مساله موجب شد زبان لاتین- که زبان کلیسا و روحانیون و مذهب مسیح بود- در سراسر سرزمین گٌل نفوذ و رواج بیشتری یابد.

	زبان لاتین در گٌل به دو شکل اشاعه یافت: یکی "لاتین کلاسیک" که در ادارات و سازمان‌های دولتی و کلیسا و جوامع رسمی و امور بازرگانی رواج یافت- و این همان زبانی بود که سیسرون(خطیب معروف ~~رومی ،~~ 106-43 ق.م.) و سزار بدان تکلم می‌کردند- و دیگری زبان"لاتین عامیانه" که در میان طبقات متوسط و عامی گٌل و سربازان رومی در محاورات عادی به کار می‌رفت و این زبان اخیر- که زبان توده ملت بود- خیلی سریع‌تر و عمیق‌تر در کشور گٌل بسط یافت.		زبان لاتین در گٌل به دو شکل اشاعه یافت: یکی "لاتین کلاسیک" که در ادارات و سازمان‌های دولتی و کلیسا و جوامع رسمی و امور بازرگانی رواج یافت- و این همان زبانی بود که سیسرون(خطیب معروف رومی، 106-43 ق.م.) و سزار بدان تکلم می‌کردند- و دیگری زبان"لاتین عامیانه" که در میان طبقات متوسط و عامی گٌل و سربازان رومی در محاورات عادی به کار می‌رفت و این زبان اخیر- که زبان توده ملت بود- خیلی سریع‌تر و عمیق‌تر در کشور گٌل بسط یافت.

	زبان "لاتین کلاسیک" زبان طبقه ممتاز جامعه بود. افرادی که به طبقه اشراف کشور تعلق داشتند زبان مذکور را در مدارس فرا می‌گرفتند، اما این زبان برای آنان یک زبان مصنوعی و بی‌روح بود و به همین دلیل از حدود آموزشگاه‌ها و سازمان‌های اداری و رسمی کشور نیز فراتر نرفت و عملا در کلیساها باقی ماند. لیکن زبان دیگر، یعنی "لاتین عامیانه" – که سربازان روم و توده ملت بدان تکلم می‌کردند- به سرعت در سرزمین گٌل توسعه یافت و در همه جا ریشه دوانید. در این "زبان عامیانه"، اهالی گٌل بر حسب عادت محلی خود به هنگام تلفظ کلمات لاتینی برخی از اجزا یا حروف غیر مصوت را ساقط و در ساختمان جملات و ترکیبات نیز تصرفاتی می‌نمودند و با این عمل بسیاری از الفاظ و کلمات رومی را تحریف می‌کردند.بدین طریق نه فقط زبان رومی جایگزین زبان اولیه مردم گل شد بلکه زبان مذکور از شکل اصلی و نخستین خود نیز خارج گردید و صورت و حالتی دیگر یافت. در این میان، تعداد بی‌شماری از لغات و الفاظ یونانی و زبان‌های دیگر از قبیل سلتی و ژرمنی و ایبری در آن داخل گشت و زبان لاتینی چهره نوینی به خود گرفت، به عبارت دیگر از خلط و امتزاج زبان رومی با لغات و لهجه‌های مختلف، زبان جدیدی پدید آمد که در واقع آمیخته‌ای از عناصر و لغات گوناگون بود که به زبان رمان شهرت یافت. طولی نکشید که زبان "رٌمان"(Langue romane) نیز به دو شاخه مهم تقسیم گردید: یکی زبان "اٌک" که در جنوب گٌل بدان تکلم می‌کردند و دیگری زبان "ٌیل"که در شمال بدان سخن می‌گفتند. در قرن هشتم میلادی، یعنی در دوران حکومت سلاطین سلسله کارولنژین زبان لاتین- که در نزد توده مردم زبانی مرده و متروک و نامتداول به شمار می‌آمد- منحصرا به کلیسا و مطالعات ادبا و کشیشان اختصاص یافت و زبان علم و سیاست و دین و شعر و ادب شد و به کلی از زبان "رٌمان" جدا گردید. هر یک از دو زبان " اٌک"(langue d'oc) و "اٌیل"(langue d'oïl) نیز به نوبه خود به عللی- که یکی از آنها ایجاد حکومت‌های ملوک الطوایفی و تجزیه و تفکیک خاک [[فرانسه]] بود- به چند زبان محلی تقسیم شدند؛ مثلا از زبان " اٌک" سه زبان محلی پروونسال، لانگدوسین(languedocien )و لیموزن(limousin) و از زبان "اٌیل" که تحول بیشتری پذیرفته بود زبان‌های محلی پیکارد(picard)، والون(wallon)، بورگینیون(bourguignon)، نورماند، لورن(Lorrain)، پواتون( poitevin) و مخصوصا زبان محلی ایل دو فرانس یا فرانسین( Île-de-France - francien)منشعب گشت و تا اواخر قرن دوازدهم نیز آثار متعددی به زبان‌های محلی مذکور نوشته شد؛ ولی از قرن سیزدهم به بعد عموم زبان های مزبور، اعتبار و اهمیت خود را از دست دادند و به لهجه محلی (پاتوا) تنزل یافتند و از میان آن‌ها زبان فرانسین به سبب موقعیت سیاسی خاص خود بر دیگر زبان‌ها رجحان و برتری یافت و زبان واحد به سبب موقعیت سیاسی خاص خود بر دیگر زبان‌ها رجحان و برتری یافت و زبان واحد فرانسویان گردید و به عنوان زبان رسمی و دربار فرانسه برگزیده شد و آنچنان اعتباری یافت که مارکوپولو جهانگرد ایتالیایی سفرنامه خود را در باب جغرافیا و عجایب [[چین]] و ترکستان و مغولستان به زبان فرانسه نگاشت و فلورانتن برونتو لاتینی سیاستمدار و محقق فلورانسی معاصر دانته نیز کتاب مشهور خویش گنجینه علوم و فنون را به زبان فرانسه نوشت،زیرا می‌گفت:<blockquote>"زبان فرانسه زبانی خوش و دلکش و متداول در میان همه مردم است".<ref>برگرفته از سایت http://fr.wikipedia.org/wiki/Fran%C3%A7ais</ref></blockquote>زبان فرانسه یكی از بزرگ‌ترین زبان‌های دنیاست كه در مقام زبان جامعه بین‌المللی و دیپلماسی تنها با انگلیسی مقابل مقایسه است. زبان فرانسه دركشور فرانسه تكلم می‌شود و علاوه بر آن، در كشورهای بلژیک، سوییس و كانادا یكی از زبان‌های رسمی است؛ در لوكزامبورگ، سنت پیر و میكلان (در نزدیكی ساحل نیوفاندلند) گوادلوپ و مارتینیک ( در دریای كارائیب )، گینه فرانسه ( در آمریكای جنوبی )، یونیون ( در اقیانوس هند ) و در كالدونیای نو و تاهیتی ( در جنوب اقیانوس آرام ) زبان رسمی به شمار می‌رود. از این گذشته، در تعدادی از كشورها فرانسوی، زبان دوم غیر رسمی است كه از آن جمله‌اند: مراكش، [[تونس]] ، الجزایر، [[لبنان]]، [[سوریه]]، لائوس ، كامبوج و ویتنام. در مجموع زبان فرانسوی، زبان مادری حدود 75 میلیون نفر است و در همین حال میلیون‌ها نفر با آن آشنایی دارند وكم وبیش به عنوان زبان دوم از آن استفاده می‌كنند.		زبان "لاتین کلاسیک" زبان طبقه ممتاز جامعه بود. افرادی که به طبقه اشراف کشور تعلق داشتند زبان مذکور را در مدارس فرا می‌گرفتند، اما این زبان برای آنان یک زبان مصنوعی و بی‌روح بود و به همین دلیل از حدود آموزشگاه‌ها و سازمان‌های اداری و رسمی کشور نیز فراتر نرفت و عملا در کلیساها باقی ماند. لیکن زبان دیگر، یعنی "لاتین عامیانه" – که سربازان روم و توده ملت بدان تکلم می‌کردند- به سرعت در سرزمین گٌل توسعه یافت و در همه جا ریشه دوانید. در این "زبان عامیانه"، اهالی گٌل بر حسب عادت محلی خود به هنگام تلفظ کلمات لاتینی برخی از اجزا یا حروف غیر مصوت را ساقط و در ساختمان جملات و ترکیبات نیز تصرفاتی می‌نمودند و با این عمل بسیاری از الفاظ و کلمات رومی را تحریف می‌کردند. بدین طریق نه فقط زبان رومی جایگزین زبان اولیه مردم گل شد بلکه زبان مذکور از شکل اصلی و نخستین خود نیز خارج گردید و صورت و حالتی دیگر یافت. در این میان، تعداد بی‌شماری از لغات و الفاظ یونانی و زبان‌های دیگر از قبیل سلتی و ژرمنی و ایبری در آن داخل گشت و زبان لاتینی چهره نوینی به خود گرفت، به عبارت دیگر از خلط و امتزاج زبان رومی با لغات و لهجه‌های مختلف، زبان جدیدی پدید آمد که در واقع آمیخته‌ای از عناصر و لغات گوناگون بود که به زبان رمان شهرت یافت. طولی نکشید که زبان "رٌمان"(Langue romane) نیز به دو شاخه مهم تقسیم گردید: یکی زبان "اٌک" که در جنوب گٌل بدان تکلم می‌کردند و دیگری زبان "ٌیل"که در شمال بدان سخن می‌گفتند. در قرن هشتم میلادی، یعنی در دوران حکومت سلاطین سلسله کارولنژین زبان لاتین- که در نزد توده مردم زبانی مرده و متروک و نامتداول به شمار می‌آمد- منحصرا به کلیسا و مطالعات ادبا و کشیشان اختصاص یافت و زبان علم و سیاست و دین و شعر و ادب شد و به کلی از زبان "رٌمان" جدا گردید. هر یک از دو زبان " اٌک"(langue d'oc) و "اٌیل"(langue d'oïl) نیز به نوبه خود به عللی- که یکی از آنها ایجاد حکومت‌های ملوک الطوایفی و تجزیه و تفکیک خاک [[فرانسه]] بود- به چند زبان محلی تقسیم شدند؛ مثلا از زبان " اٌک" سه زبان محلی پروونسال، لانگدوسین(languedocien )و لیموزن(limousin) و از زبان "اٌیل" که تحول بیشتری پذیرفته بود زبان‌های محلی پیکارد(picard)، والون(wallon)، بورگینیون(bourguignon)، نورماند، لورن(Lorrain)، پواتون( poitevin) و مخصوصا زبان محلی ایل دو فرانس یا فرانسین( Île-de-France - francien)منشعب گشت و تا اواخر قرن دوازدهم نیز آثار متعددی به زبان‌های محلی مذکور نوشته شد؛ ولی از قرن سیزدهم به بعد عموم زبان های مزبور، اعتبار و اهمیت خود را از دست دادند و به لهجه محلی (پاتوا) تنزل یافتند و از میان آن‌ها زبان فرانسین به سبب موقعیت سیاسی خاص خود بر دیگر زبان‌ها رجحان و برتری یافت و زبان واحد به سبب موقعیت سیاسی خاص خود بر دیگر زبان‌ها رجحان و برتری یافت و زبان واحد فرانسویان گردید و به عنوان زبان رسمی و دربار فرانسه برگزیده شد و آنچنان اعتباری یافت که مارکوپولو جهانگرد ایتالیایی سفرنامه خود را در باب جغرافیا و عجایب [[چین]] و ترکستان و مغولستان به زبان فرانسه نگاشت و فلورانتن برونتو لاتینی سیاستمدار و محقق فلورانسی معاصر دانته نیز کتاب مشهور خویش گنجینه علوم و فنون را به زبان فرانسه نوشت،زیرا می‌گفت:<blockquote>"زبان فرانسه زبانی خوش و دلکش و متداول در میان همه مردم است".<ref>برگرفته از سایت http://fr.wikipedia.org/wiki/Fran%C3%A7ais</ref></blockquote>زبان فرانسه یكی از بزرگ‌ترین زبان‌های دنیاست كه در مقام زبان جامعه بین‌المللی و دیپلماسی تنها با انگلیسی مقابل مقایسه است. زبان فرانسه دركشور فرانسه تكلم می‌شود و علاوه بر آن، در كشورهای بلژیک، سوییس و كانادا یكی از زبان‌های رسمی است؛ در لوكزامبورگ، سنت پیر و میكلان (در نزدیكی ساحل نیوفاندلند) گوادلوپ و مارتینیک ( در دریای كارائیب )، گینه فرانسه ( در آمریكای جنوبی )، یونیون ( در اقیانوس هند ) و در كالدونیای نو و تاهیتی ( در جنوب اقیانوس آرام ) زبان رسمی به شمار می‌رود. از این گذشته، در تعدادی از كشورها فرانسوی، زبان دوم غیر رسمی است كه از آن جمله‌اند: مراكش، [[تونس]] ، الجزایر، [[لبنان]]، [[سوریه]]، لائوس ، كامبوج و ویتنام. در مجموع زبان فرانسوی، زبان مادری حدود 75 میلیون نفر است و در همین حال میلیون‌ها نفر با آن آشنایی دارند وكم وبیش به عنوان زبان دوم از آن استفاده می‌كنند.

	الفبای فرانسوی همانند الفبای زبان انگلیسی است، اگر چه حرف w تنها در واژه‌های بیگانه ظاهر می‌شود. تكیه‌های سنگین (è) و سبک(é) خمان (ô) در كلماتی مانند père پدر ، été تابستان، élève دانش آموز و âme روح كاربرد دارند و سدیل ( ç) زیر حرف c، قبل از حروف a o یا u می‌چسبد و در نتیجه به جای «ک» صدای «س» می‌دهد، مثل leçon درس.		الفبای فرانسوی همانند الفبای زبان انگلیسی است، اگر چه حرف w تنها در واژه‌های بیگانه ظاهر می‌شود. تكیه‌های سنگین (è) و سبک(é) خمان (ô) در كلماتی مانند père پدر ، été تابستان، élève دانش آموز و âme روح كاربرد دارند و سدیل ( ç) زیر حرف c، قبل از حروف a o یا u می‌چسبد و در نتیجه به جای «ک» صدای «س» می‌دهد، مثل leçon درس.

Momtaz: /* مونتسكیو */

2024-08-04T16:35:09Z

مونتسكیو

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۰۰

2024-07-31T22:00:55Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* رمان نو */

2024-07-31T21:57:09Z

رمان نو

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۷
خط ۳۷۶:		خط ۳۷۶:

	==== [[رمان نو در فرانسه\|رمان نو]] ====		==== [[رمان نو در فرانسه\|رمان نو]] ====
	در سال 1963 آلن رب گریه(Alain Robbe-Grillet) مجموعه مقالات خود را با عنوان " به سوی رمان نو" منتشر می‌کند؛در سال 1967 ژان ریکاردو(Jean Ricardou) کتابی به نام " مسائل رمان نو" می‌نویسد و در سال 1971 اثر دیگری با عنوان" به سوی نظریه رمان نو" از او به چاپ می‌رسد.به این ترتیب به دوران تازه‌ای قدم می‌نهیم که دوران رمان نو به شمار می‌آید. نخستین رمان آلن رب گریه ( ~~199~~-1922)با عنوان مداد پاک‌کن‎‌ها ( 1953) به عنوان یک رویداد مهم ادبی تحسین شد. توفیق رمان‌های میشل بوتورMichel Butor)( ~~1999~~-1926) ) هم مدیون بدعت و تازگی آنهاست و به علت همین بدعت انها را به مکتب رمان نو نسبت داده‌اند. از سال 1957 نیز که کلود سیمون Claude Simon)(~~1999~~-1913)) کتاب‌هایش را در انتشارات مینویی به چاپ رساند عملا وارد جرگه نویسندگان رمان نو شد. ناتالی ساروتNathalie Sarraute)(~~1999~~-1902) ) نیز نویسنده‌ای است که مجموعه مقالاتش درباره رمان در میان پژوهش‌های نظری در باره رمان نو در زمره ارزنده‌ترین و برجسته‌ترین آنها به شمار می‌رود . مارگریت دوراسMarguerite Duras) ( ~~199~~-1914)) نیز در رمان‌هایش تصمیم دارد که مرز میان انواع ادبی را از میان بردارد تا بتواند در دل مشغولی‌های رمان نو سهیم شود.<ref>برونل ، پیر ، ترجمه خطاط ،نسرین و قویمی ، مهوش ، ادبیات فرانسه :قرن بیستم ، جلد پنجم 1378 ،[https://esale.samt.ac.ir/ انتشارات سمت] ، ص.324.</ref>		در سال 1963 آلن رب گریه(Alain Robbe-Grillet) مجموعه مقالات خود را با عنوان " به سوی رمان نو" منتشر می‌کند؛در سال 1967 ژان ریکاردو(Jean Ricardou) کتابی به نام " مسائل رمان نو" می‌نویسد و در سال 1971 اثر دیگری با عنوان" به سوی نظریه رمان نو" از او به چاپ می‌رسد.به این ترتیب به دوران تازه‌ای قدم می‌نهیم که دوران رمان نو به شمار می‌آید. نخستین رمان آلن رب گریه ( 1919-1922)با عنوان مداد پاک‌کن‎‌ها ( 1953) به عنوان یک رویداد مهم ادبی تحسین شد. توفیق رمان‌های میشل بوتورMichel Butor)( 1929-1926) ) هم مدیون بدعت و تازگی آنهاست و به علت همین بدعت انها را به مکتب رمان نو نسبت داده‌اند. از سال 1957 نیز که کلود سیمون Claude Simon)(1919-1913)) کتاب‌هایش را در انتشارات مینویی به چاپ رساند عملا وارد جرگه نویسندگان رمان نو شد. ناتالی ساروتNathalie Sarraute)(1919-1902) ) نیز نویسنده‌ای است که مجموعه مقالاتش درباره رمان در میان پژوهش‌های نظری در باره رمان نو در زمره ارزنده‌ترین و برجسته‌ترین آنها به شمار می‌رود . مارگریت دوراسMarguerite Duras) ( 1919-1914)) نیز در رمان‌هایش تصمیم دارد که مرز میان انواع ادبی را از میان بردارد تا بتواند در دل مشغولی‌های رمان نو سهیم شود.<ref>برونل ، پیر ، ترجمه خطاط ،نسرین و قویمی ، مهوش ، ادبیات فرانسه :قرن بیستم ، جلد پنجم 1378 ،[https://esale.samt.ac.ir/ انتشارات سمت] ، ص.324.</ref>

	=== وضعیت شعر در فرانسه ===		=== وضعیت شعر در فرانسه ===

Samiei: /* رمان پس از جنگ */

2024-07-31T21:56:14Z

رمان پس از جنگ

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۶
خط ۳۷۱:		خط ۳۷۱:

	==== رمان پس از جنگ ====		==== رمان پس از جنگ ====
	پس از برقراری صلح، رمان‌های متعددی که کم وبیش گرایش‌های سنتی دارند، از روایت وقایع اجتماعی گرفته تا تجزیه و تحلیل روانشناختی، رو به فزونی می‌نهند.جنبش جدیدی بر علیه ادبیات متعهد به وجود آمد که آن را " واکنش نئوکلاسیک"نامیدند. این جنبش را می‌توان مدیون ذوق و قریحه آزاد و گستاخانه نویسندگانی مانند روژه نیمیه(Roger Nimier) ، ژاک لوران(Jacques Laurent-Cély)، آنتوان بلوندن(Antoine Blondin) و فرانسواز ساگان(Françoise Sagan) دانست. این نویسندگان بر این عقیده بودند که نوشتن و خواندن یک رمان باید مجددا برای ایجاد لذت گام بردارد حتی اگر این لذت گاهی با اندوه و تلخ‌کامی آمیخته شود.		پس از برقراری صلح، رمان‌های متعددی که کم وبیش گرایش‌های سنتی دارند، از روایت وقایع اجتماعی گرفته تا تجزیه و تحلیل روانشناختی، رو به فزونی می‌نهند.جنبش جدیدی بر علیه ادبیات متعهد به وجود آمد که آن را " واکنش نئوکلاسیک"نامیدند. این جنبش را می‌توان مدیون ذوق و قریحه آزاد و گستاخانه نویسندگانی مانند روژه نیمیه(Roger Nimier)، ژاک لوران(Jacques Laurent-Cély)، آنتوان بلوندن(Antoine Blondin) و فرانسواز ساگان(Françoise Sagan) دانست. این نویسندگان بر این عقیده بودند که نوشتن و خواندن یک رمان باید مجددا برای ایجاد لذت گام بردارد حتی اگر این لذت گاهی با اندوه و تلخ‌کامی آمیخته شود.

	در این میان نویسندگان دیگری وجود دارند که به دور از جنجال و جلب توجه خوانندگان تنها به لذت نوشتن اکتفا نمی‌کنند و در پی ابداع یک " رمان تحقیقی" هستند. ریموند کنوRaymond Queneau) (1976-1903)) از نخستین کسانی است که هم‌آواز با سلین به زبان ادبی می‌تازد و از آزادی زبان محاوره در مقابل اصول و قواعد دستوری دفاع می‌کند. کتاب تمرینات سبک(1947) و زازی در مترو(1959) برای کنو شهرت و افتخار به دنبال اوردو ماهیت حقیقی هنر ادبی مبتنی بر ذوق و قریحه را در فنون و بازی‌های ادبی بر همگان آشکار ساخت.		در این میان نویسندگان دیگری وجود دارند که به دور از جنجال و جلب توجه خوانندگان تنها به لذت نوشتن اکتفا نمی‌کنند و در پی ابداع یک " رمان تحقیقی" هستند. ریموند کنوRaymond Queneau) (1976-1903)) از نخستین کسانی است که هم‌آواز با سلین به زبان ادبی می‌تازد و از آزادی زبان محاوره در مقابل اصول و قواعد دستوری دفاع می‌کند. کتاب تمرینات سبک(1947) و زازی در مترو(1959) برای کنو شهرت و افتخار به دنبال اوردو ماهیت حقیقی هنر ادبی مبتنی بر ذوق و قریحه را در فنون و بازی‌های ادبی بر همگان آشکار ساخت.

	==== [[رمان نو در فرانسه\|رمان نو]] ====		==== [[رمان نو در فرانسه\|رمان نو]] ====
	در سال 1963 آلن رب گریه(Alain Robbe-Grillet) مجموعه مقالات خود را با عنوان " به سوی رمان نو" منتشر می‌کند؛در سال 1967 ژان ریکاردو(Jean Ricardou) کتابی به نام " مسائل رمان نو" می‌نویسد و در سال 1971 اثر دیگری با عنوان" به سوی نظریه رمان نو" از او به چاپ می‌رسد.به این ترتیب به دوران تازه‌ای قدم می‌نهیم که دوران رمان نو به شمار می‌آید. نخستین رمان آلن رب گریه ( 199-1922)با عنوان مداد پاک‌کن‎‌ها ( 1953) به عنوان یک رویداد مهم ادبی تحسین شد. توفیق رمان‌های میشل بوتورMichel Butor)( ~~199~~-1926) ) هم مدیون بدعت و تازگی آنهاست و به علت همین بدعت انها را به مکتب رمان نو نسبت داده‌اند. از سال 1957 نیز که کلود سیمون Claude Simon)(~~199~~-1913)) کتاب‌هایش را در انتشارات مینویی به چاپ رساند عملا وارد جرگه نویسندگان رمان نو شد. ناتالی ساروتNathalie Sarraute)(~~199~~-1902) ) نیز نویسنده‌ای است که مجموعه مقالاتش درباره رمان در میان پژوهش‌های نظری در باره رمان نو در زمره ارزنده‌ترین و برجسته‌ترین آنها به شمار می‌رود . مارگریت دوراسMarguerite Duras) ( 199-1914)) نیز در رمان‌هایش تصمیم دارد که مرز میان انواع ادبی را از میان بردارد تا بتواند در دل مشغولی‌های رمان نو سهیم شود.<ref>برونل ، پیر ، ترجمه خطاط ،نسرین و قویمی ، مهوش ، ادبیات فرانسه :قرن بیستم ، جلد پنجم 1378 ،[https://esale.samt.ac.ir/ انتشارات سمت] ، ص.324.</ref>		در سال 1963 آلن رب گریه(Alain Robbe-Grillet) مجموعه مقالات خود را با عنوان " به سوی رمان نو" منتشر می‌کند؛در سال 1967 ژان ریکاردو(Jean Ricardou) کتابی به نام " مسائل رمان نو" می‌نویسد و در سال 1971 اثر دیگری با عنوان" به سوی نظریه رمان نو" از او به چاپ می‌رسد.به این ترتیب به دوران تازه‌ای قدم می‌نهیم که دوران رمان نو به شمار می‌آید. نخستین رمان آلن رب گریه ( 199-1922)با عنوان مداد پاک‌کن‎‌ها ( 1953) به عنوان یک رویداد مهم ادبی تحسین شد. توفیق رمان‌های میشل بوتورMichel Butor)( 1999-1926) ) هم مدیون بدعت و تازگی آنهاست و به علت همین بدعت انها را به مکتب رمان نو نسبت داده‌اند. از سال 1957 نیز که کلود سیمون Claude Simon)(1999-1913)) کتاب‌هایش را در انتشارات مینویی به چاپ رساند عملا وارد جرگه نویسندگان رمان نو شد. ناتالی ساروتNathalie Sarraute)(1999-1902) ) نیز نویسنده‌ای است که مجموعه مقالاتش درباره رمان در میان پژوهش‌های نظری در باره رمان نو در زمره ارزنده‌ترین و برجسته‌ترین آنها به شمار می‌رود . مارگریت دوراسMarguerite Duras) ( 199-1914)) نیز در رمان‌هایش تصمیم دارد که مرز میان انواع ادبی را از میان بردارد تا بتواند در دل مشغولی‌های رمان نو سهیم شود.<ref>برونل ، پیر ، ترجمه خطاط ،نسرین و قویمی ، مهوش ، ادبیات فرانسه :قرن بیستم ، جلد پنجم 1378 ،[https://esale.samt.ac.ir/ انتشارات سمت] ، ص.324.</ref>

	=== وضعیت شعر در فرانسه ===		=== وضعیت شعر در فرانسه ===

Samiei: /* شعر */

2024-07-31T21:55:17Z

شعر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۵
خط ۳۶۶:		خط ۳۶۶:
	[[سیمون دوبووار]]Simone de Beauvoir) ( 1986-1906)): همراهی و هم‌نشینی سیمون دوبووار با سارتر موجب شد که همواره در مبارزات و جهت گیری‌های سارتر او نیز سهیم باشد او سعی داشت اساس فرضیه اخلاقی اگزیستانسیالیسم را مشخص کند( نظام اخلاقی ابهام،1947) و از سوی دیگر تلاش می‌کرد وضعیت زنانرا که تا حد کالای مصرفی و جنسی تنزل یافته بودند تشریح کند(جنس دوم،1949)و سرانجام او قصد داشت که در کتاب‌های خاطرات خود( سن کمال،1960 و شرایط و مقتضیات زندگی،1963) گواهی بر جریان‌های فکری عصر خویش باشد.		[[سیمون دوبووار]]Simone de Beauvoir) ( 1986-1906)): همراهی و هم‌نشینی سیمون دوبووار با سارتر موجب شد که همواره در مبارزات و جهت گیری‌های سارتر او نیز سهیم باشد او سعی داشت اساس فرضیه اخلاقی اگزیستانسیالیسم را مشخص کند( نظام اخلاقی ابهام،1947) و از سوی دیگر تلاش می‌کرد وضعیت زنانرا که تا حد کالای مصرفی و جنسی تنزل یافته بودند تشریح کند(جنس دوم،1949)و سرانجام او قصد داشت که در کتاب‌های خاطرات خود( سن کمال،1960 و شرایط و مقتضیات زندگی،1963) گواهی بر جریان‌های فکری عصر خویش باشد.

	==== ~~'''~~[[شعر در فرانسه\|شعر]]~~'''~~ ====		==== [[شعر در فرانسه\|شعر]] ====
	[[پرونده:۶.jpg\|بندانگشتی\|Francis Ponge. برگرفته از سایت galerie roger ، قابل بازیابی از https://www.galerie-roger-viollet.fr/]]		[[پرونده:۶.jpg\|بندانگشتی\|Francis Ponge. برگرفته از سایت galerie roger ، قابل بازیابی از https://www.galerie-roger-viollet.fr/]]
	شعر پس از دوران جنگ با دستاوردهای قبل از سال 1939 قطع رابطه نکرد بلکه اکثر شاعران بزرگ این دوره به نسلی تعلق داشتند که قبل از جنگ دوم جهانی نیز آثار فراوانی ارائه داده بودند. در طول سال‌های جنگ شاعران مختلف فرانسه با دیدگاه‌های بسیار متفاوت – لویی آراگون، پل الوار،ژول سوپرویل، پیرامانوئل و رنه شار- در فراخوانی برای مقاومت ندای مشابهی سر می‌دهند و ارزش‌های ملی را باشور و هیجان می‌ستایند. در این دوره به تعداد مجلات و مجموعه‌های زیر زمینی افزوده می‌شود: دفترچه‌های جنوب فونتن، شعر40،41و غیره، انتشارات مینویی... و از خلال این مطبوعات، نداهای بی‌شماری نغمه برادری سر می‌دهند.اما در مورد شاعران پس از جنگ، شاعرانی چون ژاک پره ور(1977-1900)، هانری میشوHenry Micheau) (1985-1899)) و فرانسی پونژ Francis Ponge)(1988-1899)) کوچک‌ترین شباهتی به یکدیگر ندارند مگر از این نظر که متمایز و متفاوت بودن و همچنین به گریز از مسیرهای مبتذل و شاهراه‌های شهر سنتی تمایل داشته‌اند.		شعر پس از دوران جنگ با دستاوردهای قبل از سال 1939 قطع رابطه نکرد بلکه اکثر شاعران بزرگ این دوره به نسلی تعلق داشتند که قبل از جنگ دوم جهانی نیز آثار فراوانی ارائه داده بودند. در طول سال‌های جنگ شاعران مختلف فرانسه با دیدگاه‌های بسیار متفاوت – لویی آراگون، پل الوار،ژول سوپرویل، پیرامانوئل و رنه شار- در فراخوانی برای مقاومت ندای مشابهی سر می‌دهند و ارزش‌های ملی را باشور و هیجان می‌ستایند. در این دوره به تعداد مجلات و مجموعه‌های زیر زمینی افزوده می‌شود: دفترچه‌های جنوب فونتن، شعر40،41و غیره، انتشارات مینویی... و از خلال این مطبوعات، نداهای بی‌شماری نغمه برادری سر می‌دهند.اما در مورد شاعران پس از جنگ، شاعرانی چون ژاک پره ور(1977-1900)، هانری میشوHenry Micheau) (1985-1899)) و فرانسی پونژ Francis Ponge)(1988-1899)) کوچک‌ترین شباهتی به یکدیگر ندارند مگر از این نظر که متمایز و متفاوت بودن و همچنین به گریز از مسیرهای مبتذل و شاهراه‌های شهر سنتی تمایل داشته‌اند.

	==== ~~'''~~رمان پس از جنگ~~'''~~ ====		==== رمان پس از جنگ ====
	پس از برقراری صلح، رمان‌های متعددی که کم وبیش گرایش‌های سنتی دارند، از روایت وقایع اجتماعی گرفته تا تجزیه و تحلیل روانشناختی، رو به فزونی می‌نهند.جنبش جدیدی بر علیه ادبیات متعهد به وجود آمد که آن را " واکنش نئوکلاسیک"نامیدند. این جنبش را می‌توان مدیون ذوق و قریحه آزاد و گستاخانه نویسندگانی مانند روژه نیمیه(Roger Nimier) ، ژاک لوران(Jacques Laurent-Cély)، آنتوان بلوندن(Antoine Blondin) و فرانسواز ساگان(Françoise Sagan) دانست. این نویسندگان بر این عقیده بودند که نوشتن و خواندن یک رمان باید مجددا برای ایجاد لذت گام بردارد حتی اگر این لذت گاهی با اندوه و تلخ‌کامی آمیخته شود.		پس از برقراری صلح، رمان‌های متعددی که کم وبیش گرایش‌های سنتی دارند، از روایت وقایع اجتماعی گرفته تا تجزیه و تحلیل روانشناختی، رو به فزونی می‌نهند.جنبش جدیدی بر علیه ادبیات متعهد به وجود آمد که آن را " واکنش نئوکلاسیک"نامیدند. این جنبش را می‌توان مدیون ذوق و قریحه آزاد و گستاخانه نویسندگانی مانند روژه نیمیه(Roger Nimier) ، ژاک لوران(Jacques Laurent-Cély)، آنتوان بلوندن(Antoine Blondin) و فرانسواز ساگان(Françoise Sagan) دانست. این نویسندگان بر این عقیده بودند که نوشتن و خواندن یک رمان باید مجددا برای ایجاد لذت گام بردارد حتی اگر این لذت گاهی با اندوه و تلخ‌کامی آمیخته شود.

	در این میان نویسندگان دیگری وجود دارند که به دور از جنجال و جلب توجه خوانندگان تنها به لذت نوشتن اکتفا نمی‌کنند و در پی ابداع یک " رمان تحقیقی" هستند. ریموند کنوRaymond Queneau) (1976-1903)) از نخستین کسانی است که هم‌آواز با سلین به زبان ادبی می‌تازد و از آزادی زبان محاوره در مقابل اصول و قواعد دستوری دفاع می‌کند. کتاب تمرینات سبک(1947) و زازی در مترو(1959) برای کنو شهرت و افتخار به دنبال اوردو ماهیت حقیقی هنر ادبی مبتنی بر ذوق و قریحه را در فنون و بازی‌های ادبی بر همگان آشکار ساخت.		در این میان نویسندگان دیگری وجود دارند که به دور از جنجال و جلب توجه خوانندگان تنها به لذت نوشتن اکتفا نمی‌کنند و در پی ابداع یک " رمان تحقیقی" هستند. ریموند کنوRaymond Queneau) (1976-1903)) از نخستین کسانی است که هم‌آواز با سلین به زبان ادبی می‌تازد و از آزادی زبان محاوره در مقابل اصول و قواعد دستوری دفاع می‌کند. کتاب تمرینات سبک(1947) و زازی در مترو(1959) برای کنو شهرت و افتخار به دنبال اوردو ماهیت حقیقی هنر ادبی مبتنی بر ذوق و قریحه را در فنون و بازی‌های ادبی بر همگان آشکار ساخت.

	==== ~~'''~~[[رمان نو در فرانسه\|رمان نو]]~~'''~~ ====		==== [[رمان نو در فرانسه\|رمان نو]] ====
	در سال 1963 آلن رب گریه(Alain Robbe-Grillet) مجموعه مقالات خود را با عنوان " به سوی رمان نو" منتشر می‌کند؛در سال 1967 ژان ریکاردو(Jean Ricardou) کتابی به نام " مسائل رمان نو" می‌نویسد و در سال 1971 اثر دیگری با عنوان" به سوی نظریه رمان نو" از او به چاپ می‌رسد.به این ترتیب به دوران تازه‌ای قدم می‌نهیم که دوران رمان نو به شمار می‌آید. نخستین رمان آلن رب گریه ( 199-1922)با عنوان مداد پاک‌کن‎‌ها ( 1953) به عنوان یک رویداد مهم ادبی تحسین شد. توفیق رمان‌های میشل بوتورMichel Butor)( 199-1926) ) هم مدیون بدعت و تازگی آنهاست و به علت همین بدعت انها را به مکتب رمان نو نسبت داده‌اند. از سال 1957 نیز که کلود سیمون Claude Simon)(199-1913)) کتاب‌هایش را در انتشارات مینویی به چاپ رساند عملا وارد جرگه نویسندگان رمان نو شد. ناتالی ساروتNathalie Sarraute)(199-1902) ) نیز نویسنده‌ای است که مجموعه مقالاتش درباره رمان در میان پژوهش‌های نظری در باره رمان نو در زمره ارزنده‌ترین و برجسته‌ترین آنها به شمار می‌رود . مارگریت دوراسMarguerite Duras) ( 199-1914)) نیز در رمان‌هایش تصمیم دارد که مرز میان انواع ادبی را از میان بردارد تا بتواند در دل مشغولی‌های رمان نو سهیم شود.<ref>برونل ، پیر ، ترجمه خطاط ،نسرین و قویمی ، مهوش ، ادبیات فرانسه :قرن بیستم ، جلد پنجم 1378 ،[https://esale.samt.ac.ir/ انتشارات سمت] ، ص.324.</ref>		در سال 1963 آلن رب گریه(Alain Robbe-Grillet) مجموعه مقالات خود را با عنوان " به سوی رمان نو" منتشر می‌کند؛در سال 1967 ژان ریکاردو(Jean Ricardou) کتابی به نام " مسائل رمان نو" می‌نویسد و در سال 1971 اثر دیگری با عنوان" به سوی نظریه رمان نو" از او به چاپ می‌رسد.به این ترتیب به دوران تازه‌ای قدم می‌نهیم که دوران رمان نو به شمار می‌آید. نخستین رمان آلن رب گریه ( 199-1922)با عنوان مداد پاک‌کن‎‌ها ( 1953) به عنوان یک رویداد مهم ادبی تحسین شد. توفیق رمان‌های میشل بوتورMichel Butor)( 199-1926) ) هم مدیون بدعت و تازگی آنهاست و به علت همین بدعت انها را به مکتب رمان نو نسبت داده‌اند. از سال 1957 نیز که کلود سیمون Claude Simon)(199-1913)) کتاب‌هایش را در انتشارات مینویی به چاپ رساند عملا وارد جرگه نویسندگان رمان نو شد. ناتالی ساروتNathalie Sarraute)(199-1902) ) نیز نویسنده‌ای است که مجموعه مقالاتش درباره رمان در میان پژوهش‌های نظری در باره رمان نو در زمره ارزنده‌ترین و برجسته‌ترین آنها به شمار می‌رود . مارگریت دوراسMarguerite Duras) ( 199-1914)) نیز در رمان‌هایش تصمیم دارد که مرز میان انواع ادبی را از میان بردارد تا بتواند در دل مشغولی‌های رمان نو سهیم شود.<ref>برونل ، پیر ، ترجمه خطاط ،نسرین و قویمی ، مهوش ، ادبیات فرانسه :قرن بیستم ، جلد پنجم 1378 ،[https://esale.samt.ac.ir/ انتشارات سمت] ، ص.324.</ref>

	=== ~~'''~~وضعیت شعر در فرانسه~~'''~~ ===		=== وضعیت شعر در فرانسه ===
	[[پرونده:۷ .jpg\|بندانگشتی\|Henri Deluy.برگرفته از سایت poezibao ، قابل بازیابی از https://poezibao.typepad.com/]]		[[پرونده:۷ .jpg\|بندانگشتی\|Henri Deluy.برگرفته از سایت poezibao ، قابل بازیابی از https://poezibao.typepad.com/]]
	هانری دولویی(Henri Deluy)سردبیر مجله شعر آکسیون پوئتیک چاپ فرانسه و صاحب بیش از 60 کتاب در زمینه‌های مختلف ادبی و سردبیر مجله شعر (آکسیون پوئتیک) یکی از مجلات معتبر و قدیمی فرانسه در زمینه شعر است. از نظر وی. [[شعر در فرانسه]] از 60 میلیون نفر جمعیت تنها 2000 خواننده دارد و این نشانه یک چرخش آشکار در گرایش به شعر است. دولویی بر این باور است که این گرایش نشانه این است که بسیاری از رنج‌هایی که شاعران در شعرهایشان انعکاس می‌دهند مداوا شده و مخاطب فرانسوی امروز دیگر به دنبال شعر نیست. شعر هیچ مشکلی را حل نمی‌کند بلکه بیشتر به حل مسائل روشنفکری، سیاسی، اجتماعی و فلسفی گرایش دارد که اتفاقاً این مسئله هم جای خوشحالی است. در حال حاضر تعداد مجلات شعری فرانسه بسیار کم است و اگر مجلات شعری هم منتشر می‌شوند خواننده‌ای ندارند. اما نمی‌توان وجود و فعالیت سایت‌های بی‌شمار را درباره شعر در فرانسه انکار کرد.<ref>برگرفته از سایت http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=792904</ref>		هانری دولویی(Henri Deluy)سردبیر مجله شعر آکسیون پوئتیک چاپ فرانسه و صاحب بیش از 60 کتاب در زمینه‌های مختلف ادبی و سردبیر مجله شعر (آکسیون پوئتیک) یکی از مجلات معتبر و قدیمی فرانسه در زمینه شعر است. از نظر وی. [[شعر در فرانسه]] از 60 میلیون نفر جمعیت تنها 2000 خواننده دارد و این نشانه یک چرخش آشکار در گرایش به شعر است. دولویی بر این باور است که این گرایش نشانه این است که بسیاری از رنج‌هایی که شاعران در شعرهایشان انعکاس می‌دهند مداوا شده و مخاطب فرانسوی امروز دیگر به دنبال شعر نیست. شعر هیچ مشکلی را حل نمی‌کند بلکه بیشتر به حل مسائل روشنفکری، سیاسی، اجتماعی و فلسفی گرایش دارد که اتفاقاً این مسئله هم جای خوشحالی است. در حال حاضر تعداد مجلات شعری فرانسه بسیار کم است و اگر مجلات شعری هم منتشر می‌شوند خواننده‌ای ندارند. اما نمی‌توان وجود و فعالیت سایت‌های بی‌شمار را درباره شعر در فرانسه انکار کرد.<ref>برگرفته از سایت http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=792904</ref>
خط ۳۸۶:		خط ۳۸۶:
	مجله خواندنی "لیر"(Lire (revue))فرانسه نیز یكی ازمعتبرترین نشریات ادبی این كشور است		مجله خواندنی "لیر"(Lire (revue))فرانسه نیز یكی ازمعتبرترین نشریات ادبی این كشور است

	===~~'''~~[[بحران در ادبیات فرانسه]]~~'''~~===		=== [[بحران در ادبیات فرانسه]] ===

	ادبیات [[فرانسه]] از دیرباز یکی از غنی‌ترین ادبیات های دنیا و زاده بزرگ‌ترین مکتب‌ها و نویسندگان و شاعران و سایر هنرمندان بوده است. ادبیات این سرزمین در طول سال‌های بعد از رنسانس با پیشرفت چشمگیری مواجه شد، تا جایی که سایر کشورها را نیز به تبعیت از خود واداشت اما در سال‌های اخیر به ویژه از سال 2000 به بعد ادبیات فرانسه نه در تولید بلکه در کیفیت با افت شدیدی روبرو بوده است؛ به طوری که هفته‌نامه "تایم" فرهنگ فرانسه را فرهنگی مرده قلمداد کرد. فقدان اثری درخور توجه در سطح ملی و بین‌المللی بیانگر این است که ادبیات غنی فرانسه - که مهد روشنفکران بزرگی چون سارتر، کامو، پروست، ولتر، سلین و غیره بوده است - روبه سقوط می‌رود.<blockquote>این عبارت معروف است که "هیچ کشوری به اندازه [[فرانسه]] فرهنگ را جدی نمی‌گیرد".</blockquote>فرانسوی‌ها همواره هزینه زیادی برای ترویج فرهنگ متحمل می‌شوند. رسانه‌های گروهی بهای بیشتری به آن می‌دهند و حتی در مجلات مد هم صفحاتی به مرور کتاب اختصاص دارد. در این کشور سالیانه 900 جایزه فرهنگی اعطا می‌شود. گران ترین و معتبرترین این جوایز، گنکور است.		ادبیات [[فرانسه]] از دیرباز یکی از غنی‌ترین ادبیات های دنیا و زاده بزرگ‌ترین مکتب‌ها و نویسندگان و شاعران و سایر هنرمندان بوده است. ادبیات این سرزمین در طول سال‌های بعد از رنسانس با پیشرفت چشمگیری مواجه شد، تا جایی که سایر کشورها را نیز به تبعیت از خود واداشت اما در سال‌های اخیر به ویژه از سال 2000 به بعد ادبیات فرانسه نه در تولید بلکه در کیفیت با افت شدیدی روبرو بوده است؛ به طوری که هفته‌نامه "تایم" فرهنگ فرانسه را فرهنگی مرده قلمداد کرد. فقدان اثری درخور توجه در سطح ملی و بین‌المللی بیانگر این است که ادبیات غنی فرانسه - که مهد روشنفکران بزرگی چون سارتر، کامو، پروست، ولتر، سلین و غیره بوده است - روبه سقوط می‌رود.<blockquote>این عبارت معروف است که "هیچ کشوری به اندازه [[فرانسه]] فرهنگ را جدی نمی‌گیرد".</blockquote>فرانسوی‌ها همواره هزینه زیادی برای ترویج فرهنگ متحمل می‌شوند. رسانه‌های گروهی بهای بیشتری به آن می‌دهند و حتی در مجلات مد هم صفحاتی به مرور کتاب اختصاص دارد. در این کشور سالیانه 900 جایزه فرهنگی اعطا می‌شود. گران ترین و معتبرترین این جوایز، گنکور است.

خط ۳۹۳:		خط ۳۹۴:
	برای درک بهتر این مطلب می‌توان این طور موضوع را روشن ساخت که در سال 2007 حدود 15 رمان از میان صدها رمان منتشر شده در فرانسه نامزدهای جوایز مختلف در فصل پاییز بودند. به عبارتی جوایز گنکور، فمینا، رنودو، اینترالیه، گنکور دبیرستانی‌ها و چندین جایزه دیگر که در فصل پاییز اعطا می‌شوند، تمام نامزدهایشان منحصر و محدود به 15 نویسنده بوده است. قدیمی‌ترین و ارزشمندترین جایزه فرانسه جایزه گنکور بود که به اثری اعطا شد که نویسنده‌اش چندان شهرتی نداشته و اثرش نه تنها در فرانسه مورد استقبال واقع نشده، بلکه به هیچ زبانی هم ترجمه نشده است.		برای درک بهتر این مطلب می‌توان این طور موضوع را روشن ساخت که در سال 2007 حدود 15 رمان از میان صدها رمان منتشر شده در فرانسه نامزدهای جوایز مختلف در فصل پاییز بودند. به عبارتی جوایز گنکور، فمینا، رنودو، اینترالیه، گنکور دبیرستانی‌ها و چندین جایزه دیگر که در فصل پاییز اعطا می‌شوند، تمام نامزدهایشان منحصر و محدود به 15 نویسنده بوده است. قدیمی‌ترین و ارزشمندترین جایزه فرانسه جایزه گنکور بود که به اثری اعطا شد که نویسنده‌اش چندان شهرتی نداشته و اثرش نه تنها در فرانسه مورد استقبال واقع نشده، بلکه به هیچ زبانی هم ترجمه نشده است.

	این در حالی است که نویسندگان آمریکا و آمریکای لاتین آثاری بسیار قوی خلق می‌کنند که گذشته از اینکه در کشورهای خود و سایر کشورها از استقبال بالایی برخوردارند بلکه در کشور فرانسه هم جزو پرفروش ترین آثار به حساب می‌آیند. به نظر می‌رسد رمان‌نویسان [[فرانسه]] سردرگم مانده‌اند و موضوعاتی را در آثار خود منعکس می‌کنند که به درد خواننده‌های امروز نمی‌خورد. مسئله دیگری که اکنون شاهد آن هستیم هجوم ترجمه‌های مختلف از زبان‌های دیگر به فرانسه است که رمان فرانسه را به حاشیه رانده است. از این رو شاید بتوان گفت که فرهنگ و ادبیاتی که زمانی حاکم برکل دنیا بوده است دیگر حالا روبه زوال می‌رود.<ref>برگرفته از سایت http://www.mehrnews.ir/NewsPrint.aspx?NewsID=598954 بحران در ادبیات فرانسه / احسان لامع</ref>		این در حالی است که نویسندگان آمریکا و آمریکای لاتین آثاری بسیار قوی خلق می‌کنند که گذشته از اینکه در کشورهای خود و سایر کشورها از استقبال بالایی برخوردارند بلکه در کشور فرانسه هم جزو پرفروش ترین آثار به حساب می‌آیند. به نظر می‌رسد رمان‌نویسان [[فرانسه]] سردرگم مانده‌اند و موضوعاتی را در آثار خود منعکس می‌کنند که به درد خواننده‌های امروز نمی‌خورد. مسئله دیگری که اکنون شاهد آن هستیم هجوم ترجمه‌های مختلف از زبان‌های دیگر به [[فرانسه]] است که رمان فرانسه را به حاشیه رانده است. از این رو شاید بتوان گفت که فرهنگ و ادبیاتی که زمانی حاکم برکل دنیا بوده است دیگر حالا روبه زوال می‌رود<ref>برگرفته از سایت http://www.mehrnews.ir/NewsPrint.aspx?NewsID=598954 بحران در ادبیات فرانسه / احسان لامع</ref><ref>نعيمی گورابی، محمد حسين(1392). جامعه و فرهنگ [[فرانسه]]. تهران: [https://www.icro.ir سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>.

	= نیز نگاه کنید به =		= نیز نگاه کنید به =