زبان و ادبیات چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۱۵

2026-02-03T07:15:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۱۵
خط ۸۷:		خط ۸۷:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:خط، زبان و ادبیات ~~فارسی~~]]		[[رده:خط، زبان و ادبیات]]

Mahdi در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۰

2025-11-16T18:30:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:211fb1d06f9479a7650fc3bb47b93c8b L.jpg\|بندانگشتی\|زبان و ادبیات چینی]]~~
	زبان در حیات فرهنگی یک ملت، همیشه نقشی بنیادین داشته و چنان پر اهمیت است که وقتی یک نظام خاص زبانی پدید می‌آید، گویی ملتی نوین ظهور کرده است. لذا، زبان مشترک، یکی از معیارهای تعیین هویت یک ملت به‌شمار می‌آید. صورت‌های بیانی در ضمیر آگاه مردم، معیارهایی می‌شوند که فعالیت‌های فکری را به صورت الگویی ثابت تبدیل و فعالیت‌ها را به نتیجه‌گیری خاصی سوق می‌دهند. بنابراین می‌توان گفت زبان، تجلی آوایی، نوشتاری، و رفتاری، مفهومی است که در جریان فعالیت‌های فکری پدید آمده است<ref> ناکامورا، هاجیمه(1378).شیوه های تفکر ملل شرق(هند، چین، تبت، [[ژاپن]]). ترجمه مصطفی عقیلی و حسین کیانی.تهران: انتشارات حکمت،</ref>.		زبان در حیات فرهنگی یک ملت، همیشه نقشی بنیادین داشته و چنان پر اهمیت است که وقتی یک نظام خاص زبانی پدید می‌آید، گویی ملتی نوین ظهور کرده است. لذا، زبان مشترک، یکی از معیارهای تعیین هویت یک ملت به‌شمار می‌آید. صورت‌های بیانی در ضمیر آگاه مردم، معیارهایی می‌شوند که فعالیت‌های فکری را به صورت الگویی ثابت تبدیل و فعالیت‌ها را به نتیجه‌گیری خاصی سوق می‌دهند. بنابراین می‌توان گفت زبان، تجلی آوایی، نوشتاری، و رفتاری، مفهومی است که در جریان فعالیت‌های فکری پدید آمده است<ref> ناکامورا، هاجیمه(1378).شیوه های تفکر ملل شرق(هند، چین، تبت، [[ژاپن]]). ترجمه مصطفی عقیلی و حسین کیانی.تهران: انتشارات حکمت،</ref>.

	=== تاریخچه [[زبان چینی]] ===		=== تاریخچه [[زبان چینی]] ===
			[[پرونده:1956040.jpg\|بندانگشتی\|تصویر 214 کلمه پایه زبان چینی. قابل بازیابی از https://chinaeasy.sellfile.ir/prod-1956040-%D9%BE%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%B1+214+%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87+%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%87+%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86+%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C.html]]
	در خصوص ماهیت [[زبان چینی]] بحث‌های زیادی شده است. گروهی ترجیح می‌دهند [[زبان چینی]] را زبانی واحد و زیر مجموعه‌های آن را گویش تلقی کنند. ترجیح گروه دیگر آن است که از واژه‌ی«[[زبان چینی\|خانواده‌ی زبان‌های چینی»]] برای مجموعه‌ی زبان‌ها در [[چین]] استفاده شود و هر کدام از زیر مجموعه‌ها مستقلا زبان تلقی شوند. به هرحال، طبق نظر برخی از زبان شناسان، ریشه‌ی بسیاری از زبان‌های شرقی، [[زبان چینی\|زبان سنتی چینی]] است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا در شمال [[چین]] سنگ نوشته‌هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آن‌ها آثاری از كاراكترهای کهن چینی مشاهده می‌شود. علاوه بر [[زبان چینی]] مدرن که امروزه در کشور پهناور [[چین]] به کار می‌رود، خط نوشتاری زبان‌های کره‌ای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و [[زبان چینی]] مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از [[زبان چینی]] منشعب شده‌اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با [[زبان چینی]] سنتی (قدیمی) دارد. [[زبان چینی]] که به زبان مردم این کشور خَنیو(Han Yu)و یا پوتونگ خوا نامیده می‌شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به صورت افقی و از چپ به راست نوشته می‌شود.		در خصوص ماهیت [[زبان چینی]] بحث‌های زیادی شده است. گروهی ترجیح می‌دهند [[زبان چینی]] را زبانی واحد و زیر مجموعه‌های آن را گویش تلقی کنند. ترجیح گروه دیگر آن است که از واژه‌ی«[[زبان چینی\|خانواده‌ی زبان‌های چینی»]] برای مجموعه‌ی زبان‌ها در [[چین]] استفاده شود و هر کدام از زیر مجموعه‌ها مستقلا زبان تلقی شوند. به هرحال، طبق نظر برخی از زبان شناسان، ریشه‌ی بسیاری از زبان‌های شرقی، [[زبان چینی\|زبان سنتی چینی]] است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا در شمال [[چین]] سنگ نوشته‌هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آن‌ها آثاری از كاراكترهای کهن چینی مشاهده می‌شود. علاوه بر [[زبان چینی]] مدرن که امروزه در کشور پهناور [[چین]] به کار می‌رود، خط نوشتاری زبان‌های کره‌ای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و [[زبان چینی]] مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از [[زبان چینی]] منشعب شده‌اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با [[زبان چینی]] سنتی (قدیمی) دارد. [[زبان چینی]] که به زبان مردم این کشور خَنیو(Han Yu)و یا پوتونگ خوا نامیده می‌شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به صورت افقی و از چپ به راست نوشته می‌شود.
	[[پرونده:1956040.jpg\|بندانگشتی\|تصویر 214 کلمه پایه زبان چینی. قابل بازیابی از https://chinaeasy.sellfile.ir/prod-1956040-%D9%BE%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%B1+214+%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87+%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%87+%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86+%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C.html]]
	در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می‌توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] و [[خط چینی\|نوشتاری]] در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه‌ی یكی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است كه [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] یكی از ساده ترین زبان‌های جهان است، در حالی كه [[خط چینی\|چینی نوشتاری]] از دشوارترین آن‌ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آن‌ها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آن‌ها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می‌گیرد. ساده شدن کاراکترهای [[زبان چینی]] پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آن‌ها 14 زبان است که در [[تغییر در ساختار شهری و روستایی چین\|نواحی مختلف چین]] مورد استفاده قرار می‌گیرد.		در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می‌توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] و [[خط چینی\|نوشتاری]] در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه‌ی یكی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است كه [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] یكی از ساده ترین زبان‌های جهان است، در حالی كه [[خط چینی\|چینی نوشتاری]] از دشوارترین آن‌ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آن‌ها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آن‌ها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می‌گیرد. ساده شدن کاراکترهای [[زبان چینی]] پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آن‌ها 14 زبان است که در [[تغییر در ساختار شهری و روستایی چین\|نواحی مختلف چین]] مورد استفاده قرار می‌گیرد.

Mahdi در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۹

2025-11-16T18:29:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۹
خط ۸۳:		خط ۸۳:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:خط، زبان و ادبیات فارسی]]		[[رده:خط، زبان و ادبیات فارسی]]

Mahdi در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۳۸

2025-09-22T14:38:57Z

نمایش تغییرات

Rashid در ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۰

2024-09-02T17:30:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۰
خط ۴:		خط ۴:
	=== تاریخچه [[زبان چینی]] ===		=== تاریخچه [[زبان چینی]] ===
	در خصوص ماهیت [[زبان چینی]] بحث‌های زیادی شده است. گروهی ترجیح می‌دهند [[زبان چینی]] را زبانی واحد و زیر مجموعه‌های آن را گویش تلقی کنند. ترجیح گروه دیگر آن است که از واژه‌ی«[[زبان چینی\|خانواده‌ی زبان‌های چینی»]] برای مجموعه‌ی زبان‌ها در [[چین]] استفاده شود و هر کدام از زیر مجموعه‌ها مستقلا زبان تلقی شوند. به هرحال، طبق نظر برخی از زبان شناسان، ریشه‌ی بسیاری از زبان‌های شرقی، [[زبان چینی\|زبان سنتی چینی]] است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا در شمال [[چین]] سنگ نوشته‌هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آنها آثاری از كاراكترهای کهن چینی مشاهده می‌شود. علاوه بر [[زبان چینی]] مدرن که امروزه در کشور پهناور [[چین]] به کار می‌رود، خط نوشتاری زبان‌های کره‌ای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و [[زبان چینی]] مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از [[زبان چینی]] منشعب شده‌اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با [[زبان چینی]] سنتی (قدیمی) دارد. [[زبان چینی]] که به زبان مردم این کشور خَنیو(Han Yu)و یا پوتونگ خوا نامیده می‌شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به صورت افقی و از چپ به راست نوشته می‌شود.		در خصوص ماهیت [[زبان چینی]] بحث‌های زیادی شده است. گروهی ترجیح می‌دهند [[زبان چینی]] را زبانی واحد و زیر مجموعه‌های آن را گویش تلقی کنند. ترجیح گروه دیگر آن است که از واژه‌ی«[[زبان چینی\|خانواده‌ی زبان‌های چینی»]] برای مجموعه‌ی زبان‌ها در [[چین]] استفاده شود و هر کدام از زیر مجموعه‌ها مستقلا زبان تلقی شوند. به هرحال، طبق نظر برخی از زبان شناسان، ریشه‌ی بسیاری از زبان‌های شرقی، [[زبان چینی\|زبان سنتی چینی]] است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا در شمال [[چین]] سنگ نوشته‌هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آنها آثاری از كاراكترهای کهن چینی مشاهده می‌شود. علاوه بر [[زبان چینی]] مدرن که امروزه در کشور پهناور [[چین]] به کار می‌رود، خط نوشتاری زبان‌های کره‌ای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و [[زبان چینی]] مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از [[زبان چینی]] منشعب شده‌اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با [[زبان چینی]] سنتی (قدیمی) دارد. [[زبان چینی]] که به زبان مردم این کشور خَنیو(Han Yu)و یا پوتونگ خوا نامیده می‌شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به صورت افقی و از چپ به راست نوشته می‌شود.
	[[پرونده:1956040.jpg\|بندانگشتی\|تصویر 214 کلمه پایه زبان چینی]]		[[پرونده:1956040.jpg\|بندانگشتی\|تصویر 214 کلمه پایه زبان چینی. قابل بازیابی از https://chinaeasy.sellfile.ir/prod-1956040-%D9%BE%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%B1+214+%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87+%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%87+%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86+%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C.html]]
	در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می‌توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] و [[خط چینی\|نوشتاری]] در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه‌ی یكی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است كه [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] یكی از ساده ترین زبان‌های جهان است، در حالی كه [[خط چینی\|چینی نوشتاری]] از دشوارترین آن<sub></sub>ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آنها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می‌گیرد. ساده شدن کاراکترهای [[زبان چینی]] پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin)ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آنها 14 زبان است که در [[تغییر در ساختار شهری و روستایی چین\|نواحی مختلف چین]] مورد استفاده قرار می‌گیرد.		در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می‌توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] و [[خط چینی\|نوشتاری]] در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه‌ی یكی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است كه [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] یكی از ساده ترین زبان‌های جهان است، در حالی كه [[خط چینی\|چینی نوشتاری]] از دشوارترین آن<sub></sub>ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آنها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می‌گیرد. ساده شدن کاراکترهای [[زبان چینی]] پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin)ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آنها 14 زبان است که در [[تغییر در ساختار شهری و روستایی چین\|نواحی مختلف چین]] مورد استفاده قرار می‌گیرد.

Samiei: /* ادبیات حماسی */

2024-07-31T21:22:44Z

ادبیات حماسی

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۱۹

2024-07-31T21:19:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۱۹
خط ۷۷:		خط ۷۷:

	=== '''[[ادبيات حماسی در چین\|ادبیات حماسی]]''' ===		=== '''[[ادبيات حماسی در چین\|ادبیات حماسی]]''' ===
	همانگونه که پیشتر گفته شد، [[ادبیات چینی]]، ادبیات اشخاص قهرمان نیست، و اگر قهرمانی هم مورد ستایش واقع شده، به خاطر فضایل انسانی قهرمان بوده است نه به خاطر زور بازوی او. به همین دلیل، [[ادبيات حماسی در چین\|ادبیات حماسی]] که بیشتر روی توانایی‌های شخص تأکید می کند هم در [[ادبیات چینی]] جایگاه کمتری دارد. اما، به این معنا نیست که هیچ [[ادبيات حماسی در چین\|ادبیات حماسی]] در [[ادبیات چینی]] وجود نداشته باشد. آنچه در پی می‌آید، نمونه‌ای از [[ادبيات حماسی در چین\|ادبیات حماسی]] [[چین]] است که عمدتا مربوط به ادبیات [[اقلیت های قومی چین\|اقلیت‌های نژادی چین]] است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>.		همانگونه که پیشتر گفته شد، [[ادبیات چینی]]، ادبیات اشخاص قهرمان نیست، و اگر قهرمانی هم مورد ستایش واقع شده، به خاطر فضایل انسانی قهرمان بوده است نه به خاطر زور بازوی او. به همین دلیل، [[ادبيات حماسی در چین\|ادبیات حماسی]] که بیشتر روی توانایی‌های شخص تأکید می کند هم در [[ادبیات چینی]] جایگاه کمتری دارد. اما، به این معنا نیست که هیچ [[ادبيات حماسی در چین\|ادبیات حماسی]] در [[ادبیات چینی]] وجود نداشته باشد. آنچه در پی می‌آید، نمونه‌ای از [[ادبيات حماسی در چین\|ادبیات حماسی]] [[چین]] است که عمدتا مربوط به ادبیات [[اقلیت های قومی چین\|اقلیت‌های نژادی چین]] است<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.].</ref>.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[زبان و ادبیات ژاپن]]؛ [[زبان و ادبیات روسی]]؛ [[زبان و ادبیات کانادا]]؛ [[زبان و ادبیات کوبا]]؛ [[زبان و ادبیات لبنان]]؛ [[زبان و ادبیات مصر]]؛ [[زبان و ادبیات تونس]]؛ [[زبان و ادبیات افغانستان]]؛ [[زبان و ادبیات سنگال]]؛ [[زبان و ادبیات تایلند]]؛ [[زبان و ادبیات آرژانتین]]؛ [[زبان و ادبیات فرانسه]]؛ [[زبان و ادبیات اسپانیا]]؛ [[زبان و ادبیات مالی]]؛ [[زبان و ادبیات ساحل عاج]]؛ [[زبان و ادبیات سوریه]]؛ [[زبان و ادبیات اتیوپی]]؛ [[زبان و ادبیات زیمبابوه]]؛ [[زبان و ادبیات سیرالئون]]؛ [[زبان و ادبیات قطر]]؛ [[زبان و ادبیات سودان]]؛ [[زبان و ادبیات گرجستان]]؛ [[زبان و ادبیات تاجیکستان]]؛ [[زبان و ادبیات قزاقستان]]؛ [[زبان و ادبیات بنگلادش]]؛ [[زبان و ادبیات سریلانکا]]؛ [[زبان و ادبیات اردن]]
	* [[زبان و ادبیات ژاپن]]
	* [[زبان و ادبیات روسی]]
	* [[زبان و ادبیات کانادا]]
	* [[زبان و ادبیات کوبا]]
	* [[زبان و ادبیات لبنان]]
	* [[زبان و ادبیات مصر]]
	* [[زبان و ادبیات تونس]]
	* [[زبان و ادبیات افغانستان]]
	* [[زبان و ادبیات سنگال]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:خط، زبان و ادبیات]]

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-04-02T04:27:08Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۲۷
خط ۷:		خط ۷:
	در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می‌توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] و [[خط چینی\|نوشتاری]] در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه‌ی یكی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است كه [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] یكی از ساده ترین زبان‌های جهان است، در حالی كه [[خط چینی\|چینی نوشتاری]] از دشوارترین آن<sub></sub>ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آنها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می‌گیرد. ساده شدن کاراکترهای [[زبان چینی]] پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin)ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آنها 14 زبان است که در [[تغییر در ساختار شهری و روستایی چین\|نواحی مختلف چین]] مورد استفاده قرار می‌گیرد.		در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می‌توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] و [[خط چینی\|نوشتاری]] در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه‌ی یكی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است كه [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] یكی از ساده ترین زبان‌های جهان است، در حالی كه [[خط چینی\|چینی نوشتاری]] از دشوارترین آن<sub></sub>ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آنها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می‌گیرد. ساده شدن کاراکترهای [[زبان چینی]] پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin)ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آنها 14 زبان است که در [[تغییر در ساختار شهری و روستایی چین\|نواحی مختلف چین]] مورد استفاده قرار می‌گیرد.

	تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان‌های لاتین است. اما زمینه‌های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه‌ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان‌های [[چین]] هستند. تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه‌ای برای هر کدام از دولت-ملت‌ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالی که [[زبان چینی\|زبان گفتاری]] در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی‌های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که [[سلسله کوه های چین\|کوهستانی]] است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می‌شد و این مسأله دسته بندی زبان‌ها را به تناسب کشورها آسان می‌کرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت‌های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه‌ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می‌کرد. افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می‌شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|شیوه‌ی استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در [[چین\|سرتاسر چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.		تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان‌های لاتین است. اما زمینه‌های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه‌ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان‌های [[چین]] هستند. تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه‌ای برای هر کدام از دولت-ملت‌ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالی که [[زبان چینی\|زبان گفتاری]] در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی‌های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که [[سلسله کوه های چین\|کوهستانی]] است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می‌شد و این مسأله دسته بندی زبان‌ها را به تناسب کشورها آسان می‌کرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت‌های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه‌ی سخن گفتن خود را با [[پاریس]] تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می‌کرد. افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می‌شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|شیوه‌ی استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در [[چین\|سرتاسر چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.

	در [[زبان چینی]]، قاعده‌های صرف و نحو چنان ساده است كه می‌توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه‌های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه‌ها می‌تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد. در [[زبان چینی\|زبان معمول چینی‌]]، واژه‌ها عموما تك هجایی هستند، و هرچند كه گویش‌های آن در مناطق مختلف با هم تفاوت دارند، ولی همگی در این اصل مشتركند. از دیگر ویژگی‌های [[زبان چینی]] این است كه آواهای هر واژه به چهار گونه تلفظ می‌شود(زبان ماندارین یا زبان شمال [[چین]] دارای 4 آهنگ و زبان کانتونی 8 آهنگ است) و هر تلفظی معنای متفاوتی دارد و از نوع قرار گرفتن كاراكترها در كنار هم هزاران واژه‌ی تازه ساخته می‌شود. بنابراین، هر كلمه دارای معانی بسیاری می‌تواند باشد كه تنها با تغییر در لحن و تأكید روی هجاها و كاراكترها از هم باز شناخته می‌شوند. در [[زبان چینی]] اصل بر این است كه هر واژه دارای معانی گوناگون و بدون حد و حصر باشد. برای نمونه، واژه‌ی یك هجایی«فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، كاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند كردن، پاك كردن، موافقت، باز و فرو افتاده به كار می‌رود. در این زبان گاهی با به كار بردن كلمات مترادف در كنار هم و یا تكرار یك كلمه، واژه ساخته می‌شود، مانند«كَن- چی یِن» به معنای( نگاه كردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای(آهسته).		در [[زبان چینی]]، قاعده‌های صرف و نحو چنان ساده است كه می‌توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه‌های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه‌ها می‌تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد. در [[زبان چینی\|زبان معمول چینی‌]]، واژه‌ها عموما تك هجایی هستند، و هرچند كه گویش‌های آن در مناطق مختلف با هم تفاوت دارند، ولی همگی در این اصل مشتركند. از دیگر ویژگی‌های [[زبان چینی]] این است كه آواهای هر واژه به چهار گونه تلفظ می‌شود(زبان ماندارین یا زبان شمال [[چین]] دارای 4 آهنگ و زبان کانتونی 8 آهنگ است) و هر تلفظی معنای متفاوتی دارد و از نوع قرار گرفتن كاراكترها در كنار هم هزاران واژه‌ی تازه ساخته می‌شود. بنابراین، هر كلمه دارای معانی بسیاری می‌تواند باشد كه تنها با تغییر در لحن و تأكید روی هجاها و كاراكترها از هم باز شناخته می‌شوند. در [[زبان چینی]] اصل بر این است كه هر واژه دارای معانی گوناگون و بدون حد و حصر باشد. برای نمونه، واژه‌ی یك هجایی«فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، كاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند كردن، پاك كردن، موافقت، باز و فرو افتاده به كار می‌رود. در این زبان گاهی با به كار بردن كلمات مترادف در كنار هم و یا تكرار یك كلمه، واژه ساخته می‌شود، مانند«كَن- چی یِن» به معنای( نگاه كردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای(آهسته).

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-14T03:31:22Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۳:۳۱
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	6- گویش مین ش[[مالی]](مین بی(Min Bei)): این گویش ده میلیون و سیصد هزار گویشور دارد که عمدتا در سنگاپور و شمال استان«فوجیان» در[[چین]] حضور دارند. «مین» نام کلاسیک استان فوجیان و «بی» به معنای شمال است.		6- گویش مین ش[[مالی]](مین بی(Min Bei)): این گویش ده میلیون و سیصد هزار گویشور دارد که عمدتا در سنگاپور و شمال استان«فوجیان» در[[چین]] حضور دارند. «مین» نام کلاسیک استان فوجیان و «بی» به معنای شمال است.

	7- گویش مین شرقی(مین دونگ(Min Dong)): این گویش در بخش مرکزی استان فوجیان و در برونئی، اندونزی( جاوه و بالی)، مالزی، سنگاپور، تایلند صحبت شده و گویشوران بومی آن حدود250 هزار نفر است.		7- گویش مین شرقی(مین دونگ(Min Dong)): این گویش در بخش مرکزی استان فوجیان و در برونئی، اندونزی( جاوه و بالی)، مالزی، سنگاپور، [[تایلند]] صحبت شده و گویشوران بومی آن حدود250 هزار نفر است.

	8- گویش مین مرکزی( مین جوانگ(Min Zhuang)): بیشتر در بخش مرکزی استان فوجیان به این گویش صحبت می‌شود.		8- گویش مین مرکزی( مین جوانگ(Min Zhuang)): بیشتر در بخش مرکزی استان فوجیان به این گویش صحبت می‌شود.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T16:51:51Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۱
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	5- گویش خاکا(Hakka): این گویش در جنوب شرقی [[چین]] و قسمت‌هایی از تایوان و هنگ کنگ صحبت می‌شود. افزون براین، گروه حائز اهمیتی از گویشوران هاکا در کشورهایی همچون آمریکا، فرانسه، گینه، موریتانی و انگلستان حضور دارند.		5- گویش خاکا(Hakka): این گویش در جنوب شرقی [[چین]] و قسمت‌هایی از تایوان و هنگ کنگ صحبت می‌شود. افزون براین، گروه حائز اهمیتی از گویشوران هاکا در کشورهایی همچون آمریکا، فرانسه، گینه، موریتانی و انگلستان حضور دارند.

	6- گویش مین ~~شمالی~~(مین بی(Min Bei)): این گویش ده میلیون و سیصد هزار گویشور دارد که عمدتا در سنگاپور و شمال استان«فوجیان» در[[چین]] حضور دارند. «مین» نام کلاسیک استان فوجیان و «بی» به معنای شمال است.		6- گویش مین ش[[مالی]](مین بی(Min Bei)): این گویش ده میلیون و سیصد هزار گویشور دارد که عمدتا در سنگاپور و شمال استان«فوجیان» در[[چین]] حضور دارند. «مین» نام کلاسیک استان فوجیان و «بی» به معنای شمال است.

	7- گویش مین شرقی(مین دونگ(Min Dong)): این گویش در بخش مرکزی استان فوجیان و در برونئی، اندونزی( جاوه و بالی)، مالزی، سنگاپور، تایلند صحبت شده و گویشوران بومی آن حدود250 هزار نفر است.		7- گویش مین شرقی(مین دونگ(Min Dong)): این گویش در بخش مرکزی استان فوجیان و در برونئی، اندونزی( جاوه و بالی)، مالزی، سنگاپور، تایلند صحبت شده و گویشوران بومی آن حدود250 هزار نفر است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۲۷
خط ۷:		خط ۷:
	در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می‌توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] و [[خط چینی\|نوشتاری]] در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه‌ی یكی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است كه [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] یكی از ساده ترین زبان‌های جهان است، در حالی كه [[خط چینی\|چینی نوشتاری]] از دشوارترین آن<sub></sub>ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آنها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می‌گیرد. ساده شدن کاراکترهای [[زبان چینی]] پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin)ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آنها 14 زبان است که در [[تغییر در ساختار شهری و روستایی چین\|نواحی مختلف چین]] مورد استفاده قرار می‌گیرد.		در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می‌توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] و [[خط چینی\|نوشتاری]] در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه‌ی یكی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است كه [[زبان چینی\|چینی گفتاری]] یكی از ساده ترین زبان‌های جهان است، در حالی كه [[خط چینی\|چینی نوشتاری]] از دشوارترین آن<sub></sub>ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آنها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می‌گیرد. ساده شدن کاراکترهای [[زبان چینی]] پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin)ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آنها 14 زبان است که در [[تغییر در ساختار شهری و روستایی چین\|نواحی مختلف چین]] مورد استفاده قرار می‌گیرد.

	تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان‌های لاتین است. اما زمینه‌های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه‌ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان‌های [[چین]] هستند. تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه‌ای برای هر کدام از دولت-ملت‌ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالی که [[زبان چینی\|زبان گفتاری]] در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی‌های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که [[سلسله کوه های چین\|کوهستانی]] است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می‌شد و این مسأله دسته بندی زبان‌ها را به تناسب کشورها آسان می‌کرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت‌های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه‌ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می‌کرد. افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می‌شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|شیوه‌ی استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در [[چین\|سرتاسر چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.		تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان‌های لاتین است. اما زمینه‌های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه‌ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان‌های [[چین]] هستند. تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه‌ای برای هر کدام از دولت-ملت‌ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالی که [[زبان چینی\|زبان گفتاری]] در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی‌های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که [[سلسله کوه های چین\|کوهستانی]] است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می‌شد و این مسأله دسته بندی زبان‌ها را به تناسب کشورها آسان می‌کرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت‌های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه‌ی سخن گفتن خود را با [[پاریس]] تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می‌کرد. افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می‌شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|شیوه‌ی استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در [[چین\|سرتاسر چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.

	در [[زبان چینی]]، قاعده‌های صرف و نحو چنان ساده است كه می‌توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه‌های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه‌ها می‌تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد. در [[زبان چینی\|زبان معمول چینی‌]]، واژه‌ها عموما تك هجایی هستند، و هرچند كه گویش‌های آن در مناطق مختلف با هم تفاوت دارند، ولی همگی در این اصل مشتركند. از دیگر ویژگی‌های [[زبان چینی]] این است كه آواهای هر واژه به چهار گونه تلفظ می‌شود(زبان ماندارین یا زبان شمال [[چین]] دارای 4 آهنگ و زبان کانتونی 8 آهنگ است) و هر تلفظی معنای متفاوتی دارد و از نوع قرار گرفتن كاراكترها در كنار هم هزاران واژه‌ی تازه ساخته می‌شود. بنابراین، هر كلمه دارای معانی بسیاری می‌تواند باشد كه تنها با تغییر در لحن و تأكید روی هجاها و كاراكترها از هم باز شناخته می‌شوند. در [[زبان چینی]] اصل بر این است كه هر واژه دارای معانی گوناگون و بدون حد و حصر باشد. برای نمونه، واژه‌ی یك هجایی«فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، كاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند كردن، پاك كردن، موافقت، باز و فرو افتاده به كار می‌رود. در این زبان گاهی با به كار بردن كلمات مترادف در كنار هم و یا تكرار یك كلمه، واژه ساخته می‌شود، مانند«كَن- چی یِن» به معنای( نگاه كردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای(آهسته).		در [[زبان چینی]]، قاعده‌های صرف و نحو چنان ساده است كه می‌توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه‌های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه‌ها می‌تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد. در [[زبان چینی\|زبان معمول چینی‌]]، واژه‌ها عموما تك هجایی هستند، و هرچند كه گویش‌های آن در مناطق مختلف با هم تفاوت دارند، ولی همگی در این اصل مشتركند. از دیگر ویژگی‌های [[زبان چینی]] این است كه آواهای هر واژه به چهار گونه تلفظ می‌شود(زبان ماندارین یا زبان شمال [[چین]] دارای 4 آهنگ و زبان کانتونی 8 آهنگ است) و هر تلفظی معنای متفاوتی دارد و از نوع قرار گرفتن كاراكترها در كنار هم هزاران واژه‌ی تازه ساخته می‌شود. بنابراین، هر كلمه دارای معانی بسیاری می‌تواند باشد كه تنها با تغییر در لحن و تأكید روی هجاها و كاراكترها از هم باز شناخته می‌شوند. در [[زبان چینی]] اصل بر این است كه هر واژه دارای معانی گوناگون و بدون حد و حصر باشد. برای نمونه، واژه‌ی یك هجایی«فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، كاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند كردن، پاك كردن، موافقت، باز و فرو افتاده به كار می‌رود. در این زبان گاهی با به كار بردن كلمات مترادف در كنار هم و یا تكرار یك كلمه، واژه ساخته می‌شود، مانند«كَن- چی یِن» به معنای( نگاه كردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای(آهسته).