زبان و ادبیات کوبا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin: /* نیز نگاه کنید به */

2025-01-10T15:07:07Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۷
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	=== [[مشاهیر ادبی کوبا\|مشاهیر ادبی]] ===		=== [[مشاهیر ادبی کوبا\|مشاهیر ادبی]] ===
	[[پرونده:Virgilio Pinera.jpg\|جایگزین=Virgilio Pinera\|بندانگشتی\|Virgilio Pinera، قابل بازیابی از<nowiki/>https://ultrawolvesunderthefullmoon.blog/2021/06/25/twos-and-a-four/]]		[[پرونده:Virgilio Pinera.jpg\|جایگزین=Virgilio Pinera\|بندانگشتی\|Virgilio Pinera، قابل بازیابی از<nowiki/>https://ultrawolvesunderthefullmoon.blog/2021/06/25/twos-and-a-four/]]
	نویسندگان و شاعران بسیاری در [[ادبیات کوبا]] درخشیدند. از میان این افراد می‌توان از نام آورانی چون خوزه مارتی، گرترودیس گومز دآویاندا، خوزه ماریا اردیا، نیکلاسگی ین (شاعر ملی کوبا)، خوزه لساما لیما، آلخو کارپنتیر (نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات و برنده جایزه سروانتس در سال ۱۹۷۷)، گیرمو کابررا اینفانته (نامزد دریافت جایزه سروانتس در سال ۱۹۹۷)، بیرخیلیو پینی یرا (Virgilio Pinera) و دولسه ماریا لویناس (Dulce Maria Loynaz) (برنده جایزه سروانتس در سال ۱۹۹۲)، میگل بارنت، سبرو ساردوی، رینالدو آرناس، سنل پاز، اونلیو خورخه کاردوسو، روبرتو فرناندز رتامار و فرناندو اورتیز را نام برد<ref>حق‌روستا، مریم. (1397). جامعه و فرهنگ [[کوبا]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، ص267-295.</ref>.		نویسندگان و شاعران بسیاری در [[ادبیات کوبا]] درخشیدند. از میان این افراد می‌توان از نام آورانی چون خوزه مارتی، گرترودیس گومز دآویاندا، خوزه ماریا اردیا، نیکلاسگی ین (شاعر ملی کوبا)، خوزه لساما لیما، آلخو کارپنتیر (نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات و برنده جایزه سروانتس در سال ۱۹۷۷)، گیرمو کابررا اینفانته (نامزد دریافت جایزه سروانتس در سال ۱۹۹۷)، بیرخیلیو پینی یرا (Virgilio Pinera) و دولسه ماریا لویناس (Dulce Maria Loynaz) (برنده جایزه سروانتس در سال ۱۹۹۲)، میگل بارنت، سبرو ساردوی، رینالدو آرناس، سنل پاز، اونلیو خورخه کاردوسو، روبرتو فرناندز رتامار و فرناندو اورتیز را نام برد.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۱۱۲:		خط ۱۱۲:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />

			== منبع اصلی ==
			حق‌روستا، مریم. (1397). جامعه و فرهنگ [[کوبا]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، ص267-295.

			== نویسنده مقاله ==
			مریم حق روستا
			[[رده:خط، زبان و ادبیات]]

Hasti در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۸

2024-08-22T19:08:32Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* مشاهیر ادبی */

2024-07-31T20:49:29Z

مشاهیر ادبی

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۸

2024-07-31T20:48:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۸
خط ۱۰۶:		خط ۱۰۶:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[زبان و ادبیات ژاپن]]؛ [[زبان و ادبیات روسی]]؛ [[زبان و ادبیات کانادا]]؛ [[زبان و ادبیات لبنان]]؛ [[زبان و ادبیات مصر]]؛ [[زبان و ادبیات تونس]]؛ [[زبان و ادبیات افغانستان]]؛ [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان و ادبیات سنگال]]؛ [[زبان و ادبیات آرژانتین]]؛ [[زبان و ادبیات فرانسه]]؛ [[زبان و ادبیات اسپانیا]]؛ [[زبان و ادبیات مالی]]؛ [[زبان و ادبیات ساحل عاج]]؛ [[زبان و ادبیات ~~اردن~~]]؛ [[زبان و ادبیات ~~سوریه~~]]؛ [[زبان و ادبیات ~~اتیوپی~~]]؛ [[زبان و ادبیات ~~زیمبابوه~~]]؛ [[زبان و ادبیات ~~سیرالئون~~]]؛ [[زبان و ادبیات ~~قطر~~]]؛ [[زبان و ادبیات ~~سودان~~]]؛ [[زبان و ادبیات ~~تایلند~~]]		[[زبان و ادبیات ژاپن]]؛ [[زبان و ادبیات روسی]]؛ [[زبان و ادبیات کانادا]]؛ [[زبان و ادبیات لبنان]]؛ [[زبان و ادبیات مصر]]؛ [[زبان و ادبیات تونس]]؛ [[زبان و ادبیات افغانستان]]؛ [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان و ادبیات سنگال]]؛ [[زبان و ادبیات تایلند]]؛ [[زبان و ادبیات آرژانتین]]؛ [[زبان و ادبیات فرانسه]]؛ [[زبان و ادبیات اسپانیا]]؛ [[زبان و ادبیات مالی]]؛ [[زبان و ادبیات ساحل عاج]]؛ [[زبان و ادبیات سوریه]]؛ [[زبان و ادبیات اتیوپی]]؛ [[زبان و ادبیات زیمبابوه]]؛ [[زبان و ادبیات سیرالئون]]؛ [[زبان و ادبیات قطر]]؛ [[زبان و ادبیات سودان]]؛ [[زبان و ادبیات گرجستان]]؛ [[زبان و ادبیات تاجیکستان]]؛ [[زبان و ادبیات قزاقستان]]؛ [[زبان و ادبیات بنگلادش]]؛ [[زبان و ادبیات سریلانکا]]؛ [[زبان و ادبیات اردن]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==

Samiei: /* نیز نگاه کنید */

2024-05-16T12:55:52Z

نیز نگاه کنید

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-25T03:05:25Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۳:۰۵
خط ۱:		خط ۱:

	[[پرونده:زبان کوبا.jpg\|جایگزین=زبان کوبا\|بندانگشتی\|زبان کوبا]]		[[پرونده:زبان کوبا.jpg\|جایگزین=زبان کوبا\|بندانگشتی\|زبان کوبا]]
	زبان رسمی [[کوبا]] اسپانیایی می‌باشد که از استعمار [[اسپانیا]] برجای مانده است، امروزه بیش از ۹۰% مردم [[کوبا]] به زبان اسپانیایی صحبت می‌کنند. بقیه ساکنان [[کوبا]] را مهاجرانی تشکیل می‌دهند که به زبان‌های خود صحبت می‌کنند، البته لهجه‌های متفاوت بومی نیز وجود دارند. بعضی از کلمات بومی نیز در زبان اسپانیایی [[کوبا]] دیده می‌شود که همین امر باعث غنی شدن زبان اسپانیایی این کشور شده است.		زبان رسمی [[کوبا]] اسپانیایی می‌باشد که از استعمار [[اسپانیا]] برجای مانده است، امروزه بیش از ۹۰% مردم [[کوبا]] به [[زبان اسپانیایی]] صحبت می‌کنند. بقیه ساکنان [[کوبا]] را مهاجرانی تشکیل می‌دهند که به زبان‌های خود صحبت می‌کنند، البته لهجه‌های متفاوت بومی نیز وجود دارند. بعضی از کلمات بومی نیز در زبان اسپانیایی [[کوبا]] دیده می‌شود که همین امر باعث غنی شدن زبان اسپانیایی این کشور شده است.

	از آنجایی‌که کشتی‌های اسپانیایی در دوران کشف و استعمار از شهرهای جنوبی و ساحلی اسپانیا به حرکت در می‌آمدند و اکثرا در کوبا مستقر می‌شدند تا بتوانند عملیات کشف و استعمار دیگر نقاط دنیای جدید را ادامه بدهند، این امر باعث نقل و انتقال ویژگی‌های زبان اسپانیایی شهرهای جنوبی از جمله آندلس و جزایر قناری به زبان اسپانیایی کوبا شد. ضمنا مهاجران دیگری نیز به [[کوبا]] رسیدند که به زبان‌های مختلفی از جمله گالیسیایی، کاتالان، آستوریانو صحبت می‌کردند و به عبارتی زبان اولشان غیر از زبان اسپانیایی بود، به همین دلیل زمانی‌که در [[کوبا]] مستقر می‌شدند از زبان اسپانیایی [[کوبا]] تاثیر می‌گرفتند و تاثیرگذار نیز بودند. از طرفی در زبان اسپانیایی‌ [[کوبا]] نیز می‌توان کلمات بسیاری مشاهده نمود که ارمغان بردگان آفریقا است، البته تاثیرات زبانی اقوام بومی [[کوبا]]، به عبارتی تائینوس‌ها، نیز همچنان در زبان اسپانیایی [[کوبا]] دیده می‌شود.		از آنجایی‌که کشتی‌های اسپانیایی در دوران کشف و استعمار از شهرهای جنوبی و ساحلی اسپانیا به حرکت در می‌آمدند و اکثرا در کوبا مستقر می‌شدند تا بتوانند عملیات کشف و استعمار دیگر نقاط دنیای جدید را ادامه بدهند، این امر باعث نقل و انتقال ویژگی‌های زبان اسپانیایی شهرهای جنوبی از جمله آندلس و جزایر قناری به زبان اسپانیایی کوبا شد. ضمنا مهاجران دیگری نیز به [[کوبا]] رسیدند که به زبان‌های مختلفی از جمله گالیسیایی، کاتالان، آستوریانو صحبت می‌کردند و به عبارتی زبان اولشان غیر از زبان اسپانیایی بود، به همین دلیل زمانی‌که در [[کوبا]] مستقر می‌شدند از زبان اسپانیایی [[کوبا]] تاثیر می‌گرفتند و تاثیرگذار نیز بودند. از طرفی در زبان اسپانیایی‌ [[کوبا]] نیز می‌توان کلمات بسیاری مشاهده نمود که ارمغان بردگان آفریقا است، البته تاثیرات زبانی اقوام بومی [[کوبا]]، به عبارتی تائینوس‌ها، نیز همچنان در زبان اسپانیایی [[کوبا]] دیده می‌شود.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-16T05:34:20Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۴
خط ۱:		خط ۱:

	[[پرونده:زبان کوبا.jpg\|جایگزین=زبان کوبا\|بندانگشتی\|زبان کوبا]]		[[پرونده:زبان کوبا.jpg\|جایگزین=زبان کوبا\|بندانگشتی\|زبان کوبا]]
	زبان رسمی [[کوبا]] اسپانیایی می‌باشد که از استعمار اسپانیا برجای مانده است، امروزه بیش از ۹۰% مردم [[کوبا]] به زبان اسپانیایی صحبت می‌کنند. بقیه ساکنان [[کوبا]] را مهاجرانی تشکیل می‌دهند که به زبان‌های خود صحبت می‌کنند، البته لهجه‌های متفاوت بومی نیز وجود دارند. بعضی از کلمات بومی نیز در زبان اسپانیایی [[کوبا]] دیده می‌شود که همین امر باعث غنی شدن زبان اسپانیایی این کشور شده است.		زبان رسمی [[کوبا]] اسپانیایی می‌باشد که از استعمار [[اسپانیا]] برجای مانده است، امروزه بیش از ۹۰% مردم [[کوبا]] به زبان اسپانیایی صحبت می‌کنند. بقیه ساکنان [[کوبا]] را مهاجرانی تشکیل می‌دهند که به زبان‌های خود صحبت می‌کنند، البته لهجه‌های متفاوت بومی نیز وجود دارند. بعضی از کلمات بومی نیز در زبان اسپانیایی [[کوبا]] دیده می‌شود که همین امر باعث غنی شدن زبان اسپانیایی این کشور شده است.

	از آنجایی‌که کشتی‌های اسپانیایی در دوران کشف و استعمار از شهرهای جنوبی و ساحلی اسپانیا به حرکت در می‌آمدند و اکثرا در کوبا مستقر می‌شدند تا بتوانند عملیات کشف و استعمار دیگر نقاط دنیای جدید را ادامه بدهند، این امر باعث نقل و انتقال ویژگی‌های زبان اسپانیایی شهرهای جنوبی از جمله آندلس و جزایر قناری به زبان اسپانیایی کوبا شد. ضمنا مهاجران دیگری نیز به [[کوبا]] رسیدند که به زبان‌های مختلفی از جمله گالیسیایی، کاتالان، آستوریانو صحبت می‌کردند و به عبارتی زبان اولشان غیر از زبان اسپانیایی بود، به همین دلیل زمانی‌که در [[کوبا]] مستقر می‌شدند از زبان اسپانیایی [[کوبا]] تاثیر می‌گرفتند و تاثیرگذار نیز بودند. از طرفی در زبان اسپانیایی‌ [[کوبا]] نیز می‌توان کلمات بسیاری مشاهده نمود که ارمغان بردگان آفریقا است، البته تاثیرات زبانی اقوام بومی [[کوبا]]، به عبارتی تائینوس‌ها، نیز همچنان در زبان اسپانیایی [[کوبا]] دیده می‌شود.		از آنجایی‌که کشتی‌های اسپانیایی در دوران کشف و استعمار از شهرهای جنوبی و ساحلی اسپانیا به حرکت در می‌آمدند و اکثرا در کوبا مستقر می‌شدند تا بتوانند عملیات کشف و استعمار دیگر نقاط دنیای جدید را ادامه بدهند، این امر باعث نقل و انتقال ویژگی‌های زبان اسپانیایی شهرهای جنوبی از جمله آندلس و جزایر قناری به زبان اسپانیایی کوبا شد. ضمنا مهاجران دیگری نیز به [[کوبا]] رسیدند که به زبان‌های مختلفی از جمله گالیسیایی، کاتالان، آستوریانو صحبت می‌کردند و به عبارتی زبان اولشان غیر از زبان اسپانیایی بود، به همین دلیل زمانی‌که در [[کوبا]] مستقر می‌شدند از زبان اسپانیایی [[کوبا]] تاثیر می‌گرفتند و تاثیرگذار نیز بودند. از طرفی در زبان اسپانیایی‌ [[کوبا]] نیز می‌توان کلمات بسیاری مشاهده نمود که ارمغان بردگان آفریقا است، البته تاثیرات زبانی اقوام بومی [[کوبا]]، به عبارتی تائینوس‌ها، نیز همچنان در زبان اسپانیایی [[کوبا]] دیده می‌شود.
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	تاریخ [[ادبیات مهاجران کوبایی\|ادبیات مهاجران]] و تبعیدی‌های کوبایی، ادبیات مجزایی نیست، بلکه برعکس جزو رسمی و لاینفک تاریخ ادبی این کشور محسوب می‌شود. تاریخ مهاجران روشنفکر کوبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد، اولین دوره مصادف با سال‌های آغازین انقلاب، بین ۱۹۵۹ و ۱۹۶۵ می‌باشد که بسیاری از نویسندگان با توجه به اختلافات با رژیم جدید کشور را ترک می‌کنند، به این افراد از آن زمان به بعد «گوسانو» (Gusano) یعنی کرم خاکی می‌گفتند. افرادی چون: سبرو ساردوی (Severo Sarduy)، گیرمو کابررا اینفانته (Guillermo Cabrera Infante) و چند تن دیگر در این گروه قرار می‌گیرند و آثار خود را در خارج از خاک وطن خود آفریدند. دوره دوم، زمانی است که سیاست انقلابی، حتی در زمینه فرهنگی دشوار می‌شود، سخت‌گیری سیاسی که در سال ۱۹۶۸ با رسوایی‌که اثر تئاتری آنتون آروفات، با نام هفت علیه تباس (Los siete contra Tebas) ایجاد می‌کند دیده شد که انتقادی پوشیده علیه رژیم انقلابی بود. این اثر نمایشی باعث شد تا آنتون آروفات به مدت ۱۴ سال از انتشار آثار خود محروم باشد، دوره سوم مربوط به بحران سیاسی شدیدی می‌شود که به‌عنوان جنبش عزیمت مارییل (exodo del Mariel) معروف است و بین ۱۵ آوریل و ۳۱ اکتبر سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، در این برهه از زمان حدود ۱۰۰۰۰ کوبایی در سفارت پرو پناهنده می‌شوند.		تاریخ [[ادبیات مهاجران کوبایی\|ادبیات مهاجران]] و تبعیدی‌های کوبایی، ادبیات مجزایی نیست، بلکه برعکس جزو رسمی و لاینفک تاریخ ادبی این کشور محسوب می‌شود. تاریخ مهاجران روشنفکر کوبایی را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد، اولین دوره مصادف با سال‌های آغازین انقلاب، بین ۱۹۵۹ و ۱۹۶۵ می‌باشد که بسیاری از نویسندگان با توجه به اختلافات با رژیم جدید کشور را ترک می‌کنند، به این افراد از آن زمان به بعد «گوسانو» (Gusano) یعنی کرم خاکی می‌گفتند. افرادی چون: سبرو ساردوی (Severo Sarduy)، گیرمو کابررا اینفانته (Guillermo Cabrera Infante) و چند تن دیگر در این گروه قرار می‌گیرند و آثار خود را در خارج از خاک وطن خود آفریدند. دوره دوم، زمانی است که سیاست انقلابی، حتی در زمینه فرهنگی دشوار می‌شود، سخت‌گیری سیاسی که در سال ۱۹۶۸ با رسوایی‌که اثر تئاتری آنتون آروفات، با نام هفت علیه تباس (Los siete contra Tebas) ایجاد می‌کند دیده شد که انتقادی پوشیده علیه رژیم انقلابی بود. این اثر نمایشی باعث شد تا آنتون آروفات به مدت ۱۴ سال از انتشار آثار خود محروم باشد، دوره سوم مربوط به بحران سیاسی شدیدی می‌شود که به‌عنوان جنبش عزیمت مارییل (exodo del Mariel) معروف است و بین ۱۵ آوریل و ۳۱ اکتبر سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، در این برهه از زمان حدود ۱۰۰۰۰ کوبایی در سفارت پرو پناهنده می‌شوند.

	در پنج ماه بعد از آن، حدود ۱۲۰۰۰۰ نفر، [[کوبا]] را از طریق «بندر مارییل» (Puerto de Mariel) به مقصد لیما، و به‌خصوص، میامی ترک می‌کنند، در میان این افراد که به «ماریه لیتوس» [i] معروف شدند می‌توان از افرادی چون رینالدو آرناس (Reinaldo Arenas) ، آنتونیو بنیتس روخو (Antonio Benites Rojo) و کارلوس ویکتوریا (Carlos Victoria) نام برد. چهارمین دوره مهاجرت روشنفکران مربوط به «دوره ویژه» (Periodo especial) (سال‌های ۹۰) می‌شود؛ که در سال ۱۹۹۴، تعداد بسیاری از کوبایی‌های ناامید به خاطر فقر به آب زدند و به آمریکا پناهنده شدند. بین این افراد، بسیاری از نویسندگان نیز از کشور خارج شدند که یا بنا به دلایل سیاسی و یا مشکلات اقتصادی و گاهی به هردو دلیل کوبا را ترک کردند و به کشورهای مختلف از جمله مکزیک، [[آمریکا]]، اسپانیا و فرانسه رفتند، در میان اینان افرادی چون الیسئو آلبرتو (Eliseo Alberto) ، نربرتو فوئنتس (Norberto Fuentes) ، خسوس دیاس (Jesus Diaz) و تعداد دیگری بودند. این نویسندگان در خارج از کوبا آثار خود را می‌آفرینند و مراکز انتشاراتی قدرتمندی چون آلفاگوآرا (Editorial Alfaguara) و یا توسکتس (Editorial Tusquets) آثار آنان را به چاپ می‌رسانند. علاوه بر این نویسندگان، می‌توان به نسل دیگری اشاره کرد که کوبایی آمریکایی هستند که آثار خود را به زبان اسپانیایی تولید می‌کنند و بعضی از آنان آثار خود را ترجمه می‌کنند و یا حتی به انگلیسی می‌نویسند. به‌هرحال این نسل نیز در بیرون از کوبا آثاری ارزشمند خلق کردند و اگرچه در خارج از [[کوبا]] زندگی می‌کنند، آثارشان از عناصر کوبایی مملو است و همان هویت کوبایی را حفظ کرده‌اند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P359</ref>		در پنج ماه بعد از آن، حدود ۱۲۰۰۰۰ نفر، [[کوبا]] را از طریق «بندر مارییل» (Puerto de Mariel) به مقصد لیما، و به‌خصوص، میامی ترک می‌کنند، در میان این افراد که به «ماریه لیتوس» [i] معروف شدند می‌توان از افرادی چون رینالدو آرناس (Reinaldo Arenas) ، آنتونیو بنیتس روخو (Antonio Benites Rojo) و کارلوس ویکتوریا (Carlos Victoria) نام برد. چهارمین دوره مهاجرت روشنفکران مربوط به «دوره ویژه» (Periodo especial) (سال‌های ۹۰) می‌شود؛ که در سال ۱۹۹۴، تعداد بسیاری از کوبایی‌های ناامید به خاطر فقر به آب زدند و به آمریکا پناهنده شدند. بین این افراد، بسیاری از نویسندگان نیز از کشور خارج شدند که یا بنا به دلایل سیاسی و یا مشکلات اقتصادی و گاهی به هردو دلیل کوبا را ترک کردند و به کشورهای مختلف از جمله مکزیک، [[آمریکا]]، اسپانیا و [[فرانسه]] رفتند، در میان اینان افرادی چون الیسئو آلبرتو (Eliseo Alberto) ، نربرتو فوئنتس (Norberto Fuentes) ، خسوس دیاس (Jesus Diaz) و تعداد دیگری بودند. این نویسندگان در خارج از کوبا آثار خود را می‌آفرینند و مراکز انتشاراتی قدرتمندی چون آلفاگوآرا (Editorial Alfaguara) و یا توسکتس (Editorial Tusquets) آثار آنان را به چاپ می‌رسانند. علاوه بر این نویسندگان، می‌توان به نسل دیگری اشاره کرد که کوبایی آمریکایی هستند که آثار خود را به زبان اسپانیایی تولید می‌کنند و بعضی از آنان آثار خود را ترجمه می‌کنند و یا حتی به انگلیسی می‌نویسند. به‌هرحال این نسل نیز در بیرون از کوبا آثاری ارزشمند خلق کردند و اگرچه در خارج از [[کوبا]] زندگی می‌کنند، آثارشان از عناصر کوبایی مملو است و همان هویت کوبایی را حفظ کرده‌اند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P359</ref>

	=== '''ادبیات معاصر''' ===		=== '''ادبیات معاصر''' ===

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-01T20:35:26Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۵
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	یکی دیگر از چهره‌های برجسته ادبیات کوبا در دوره رومانتیسم، گرترودیس گومز د آویاندا (Gertrudis Gomez de Avellaneda) ، می‌باشد. نویسنده‌ای بسیار جسور که در اثر معروف خود با نام ساب (Sab) (۱۸۴۱)، برده‌داری را محکوم کرد و علاوه بر آن، به‌عنوان یکی از پیشگامان فمنیسم در کوبا شناخته شد. پس از رمانتیسم، شاهد حضور مدرنیسم و مدرنیست‌ها می‌باشیم.		یکی دیگر از چهره‌های برجسته ادبیات کوبا در دوره رومانتیسم، گرترودیس گومز د آویاندا (Gertrudis Gomez de Avellaneda) ، می‌باشد. نویسنده‌ای بسیار جسور که در اثر معروف خود با نام ساب (Sab) (۱۸۴۱)، برده‌داری را محکوم کرد و علاوه بر آن، به‌عنوان یکی از پیشگامان فمنیسم در کوبا شناخته شد. پس از رمانتیسم، شاهد حضور مدرنیسم و مدرنیست‌ها می‌باشیم.

	از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. [[خوزه مارتی]] متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» (Nuestra America) به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد (Versos libres) (۱۸۸۲)، اسماعیلیه (Ismaelillo) (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (Versos sencillos) (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. [[خوزه مارتی]]، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی [[کوبا]] به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر [[ادبیات کوبا]] همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P320</ref>		از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. [[خوزه مارتی]] متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» (Nuestra America) به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد (Versos libres) (۱۸۸۲)، [[اسماعیلیه]] (Ismaelillo) (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (Versos sencillos) (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. [[خوزه مارتی]]، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی [[کوبا]] به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر [[ادبیات کوبا]] همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P320</ref>

	بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، [[کوبا]] بلافاصله به علت مداخلات [[آمریکا\|ایالات‌متحده آمریکا]] اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در [[کوبا]] به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا (Mambi) نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای ش[[مالی]] در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می یارس (Enrique Hernandez- Miyares) نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود.		بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، [[کوبا]] بلافاصله به علت مداخلات [[آمریکا\|ایالات‌متحده آمریکا]] اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در [[کوبا]] به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا (Mambi) نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای ش[[مالی]] در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می یارس (Enrique Hernandez- Miyares) نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود.

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T16:54:22Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۴
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. [[خوزه مارتی]] متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» (Nuestra America) به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد (Versos libres) (۱۸۸۲)، اسماعیلیه (Ismaelillo) (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (Versos sencillos) (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. [[خوزه مارتی]]، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی [[کوبا]] به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر [[ادبیات کوبا]] همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P320</ref>		از چهره‌های برجسته این سبک ادبی، [[خوزه مارتی]] می‌باشد؛ شاعر، روزنامه‌نگار، متفکر و سیاستمدار کوبایی که بسیار زود در یکی از جنگ‌ها (۱۸۹۵) که آخرین جنگ استقلال خواهد بود کشته شد. [[خوزه مارتی]] متفکری بود که به ساختن یک آمریکا عقیده داشت و در سخنرانی‌هایش از جمله «آمریکای ما» (Nuestra America) به وضوح از این ایده خود صحبت کرده است، از طرف دیگر، شاعر مدرنیستی بود که ابیاتی بسیار زیبا را خلق کرده است: اشعار آزاد (Versos libres) (۱۸۸۲)، اسماعیلیه (Ismaelillo) (۱۸۸۲) سروده شده به یاد پسرش، و اشعار ساده (Versos sencillos) (۱۸۹۱) از جمله آثار وی می‌باشند. [[خوزه مارتی]]، چهره پیشتاز اواخر قرن نوزدهم، به‌عنوان راهنما و پیشرو قرن بیستم نیز شناخته شده است. البته تغییر قرن و یا دستیابی [[کوبا]] به استقلال بسیار دیر هنگام را نمی‌توان قطع ارتباط در تولیدات ادبی این کشور با استعمارگران دانست. تعامل میان اروپا و آمریکا که در دوره استعمار آغاز شده بود و تا پایان قرن نوزدهم نیز ادامه یافت، با ورود به قرن جدید و بهره‌مندی این جزیره کوچک از استقلال، به ناگهان از بین نمی‌رود، بلکه این تاثیرات ادبیات اروپا بر [[ادبیات کوبا]] همچنان ادامه می‌یابد. ادبیات در این دوران راه‌های شناخته شده دیگری را نیز می‌پیماید، به‌طوری که در شعر با سبک پارناسیسم جلو می‌رود و در نثر، از رئالیسم و ناتورالیسم بهره‌مند می‌شود، در این زمان، اگرچه کوبا به استقلال دست یافته ولی هنوز زمان نوآوری در این عرصه فرا نرسیده بود.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P320</ref>

	بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، [[کوبا]] بلافاصله به علت مداخلات [[آمریکا\|ایالات‌متحده آمریکا]] اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در [[کوبا]] به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا (Mambi) نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای ~~شمالی~~ در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می یارس (Enrique Hernandez- Miyares) نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود.		بنا به عقیده بسیاری از منتقدین، در این دوره که با تاریخ نمادین ۱۸۹۸؛ تاریخ [[استقلال کوبا]] از استعمار اسپانیا؛ رقم خورده و دوره جدیدی در تاریخ این کشور آغاز می‌شود، در حوزه سیاست، [[کوبا]] بلافاصله به علت مداخلات [[آمریکا\|ایالات‌متحده آمریکا]] اقتدار ملی کسب شده خود را از دست می‌دهد و از طرفی در عرصه ادبیات، دچار خواب آلودگی و بی‌تحرکی می‌شود. شعر همچنان به‌عنوان نوع ادبی حاکم در [[کوبا]] به راه خود ادامه می‌دهد. شعر با الهام از تاریخ زمانه و در تجلیل از قهرمانی سربازان جنگجویی که در جنگ استقلال کوبا شرکت می‌کردند و مامبیا (Mambi) نام داشتند؛ بیش از پیش سیاسی شد. به‌طور مثال، زمانی که پرچم آمریکای ش[[مالی]] در کنار پرچم کوبا در قلعه ال مورو نصب می‌شود، بعضی از شعرای کوبایی با صراحت، بر این امر با ناامیدی و غم می‌سرایند. در این راستا می‌توان از انریکو ارناندث می یارس (Enrique Hernandez- Miyares) نام برد که اشعار سیاسی می‌سرود.

	بدون شک، در اوایل قرن ۲۰، در کنار این افراد، بسیاری از شعرا هم از عرصه سیاست کناره گیری کرده و به دور از تعهدات ایدئولوژیکی شعر می‌گفتند و به شعر رمانتیک علاقه داشتند. از سال‌های ۱۹۱۰ به بعد، اصلاحاتی در زمینه ادبیات در کوبا دیده می‌شود. نثرنویسان که تا آن زمان فقط به بیان مناظر و آداب و رسوم کشور می‌پرداختند، به صحنه قهرمانی جنگ‌ها وارد می‌شوند و از این زمان به بعد، تاریخ نگاری‌ها، رمان‌ها و داستان‌هایی مرتبط با واقعیت روز خلق می‌کنند. در این برهه از زمان، تحولات بسیاری رو به افزایش بود که یکی از آن تحولات مربوط می‌شد به انتشار اولین آثار انسان شناس کوبایی، فرناندو ارتیزا (Fernando Ortiz) و حضور وی در احیای مجله‌ای با نام «مجله دو ماهانه کوبا» و همین‌طور چاپ مجله‌های جدیدی که با آزادی به نقد می‌پرداختند از جمله «کوبای معاصر» (۱۹۱۳) یا «مجله اجتماعی» (۱۹۱۶) بسیار تاثیرگذار بود، در این مجلات، بهترین نثرنویسان، شاعران و مقاله‌نویسان آن دوره، مقالاتی منتشر می‌کردند و نگرانی‌هایشان را در مورد مسائل روز بیان می‌نمودند. افرادی چون: ماکس انریکز اورنیا (Max Enriquez Hurena)، آلفونسو ارناندس کاتا (Alfonso Hernandez Cata) ، خوزه آنتونیو راموس (Jose Antonio Ramos) ، خسوس کاستیانوس (Jesus Castellanos)، میگل دکاریون (Miguel de Carrion)، آرتورو مونتوریا (Arturo Montorrey)، خوزه ماریا چاکن ای کالبو (Jose Maria Chacon Y Calvo) به‌عنوان نسل اول جمهوری شناخته می‌شوند که بسیاری از این افراد، با هدف رسوایی زشتی‌های اجتماعی به خلق آثار خود پرداختند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P322</ref>		بدون شک، در اوایل قرن ۲۰، در کنار این افراد، بسیاری از شعرا هم از عرصه سیاست کناره گیری کرده و به دور از تعهدات ایدئولوژیکی شعر می‌گفتند و به شعر رمانتیک علاقه داشتند. از سال‌های ۱۹۱۰ به بعد، اصلاحاتی در زمینه ادبیات در کوبا دیده می‌شود. نثرنویسان که تا آن زمان فقط به بیان مناظر و آداب و رسوم کشور می‌پرداختند، به صحنه قهرمانی جنگ‌ها وارد می‌شوند و از این زمان به بعد، تاریخ نگاری‌ها، رمان‌ها و داستان‌هایی مرتبط با واقعیت روز خلق می‌کنند. در این برهه از زمان، تحولات بسیاری رو به افزایش بود که یکی از آن تحولات مربوط می‌شد به انتشار اولین آثار انسان شناس کوبایی، فرناندو ارتیزا (Fernando Ortiz) و حضور وی در احیای مجله‌ای با نام «مجله دو ماهانه کوبا» و همین‌طور چاپ مجله‌های جدیدی که با آزادی به نقد می‌پرداختند از جمله «کوبای معاصر» (۱۹۱۳) یا «مجله اجتماعی» (۱۹۱۶) بسیار تاثیرگذار بود، در این مجلات، بهترین نثرنویسان، شاعران و مقاله‌نویسان آن دوره، مقالاتی منتشر می‌کردند و نگرانی‌هایشان را در مورد مسائل روز بیان می‌نمودند. افرادی چون: ماکس انریکز اورنیا (Max Enriquez Hurena)، آلفونسو ارناندس کاتا (Alfonso Hernandez Cata) ، خوزه آنتونیو راموس (Jose Antonio Ramos) ، خسوس کاستیانوس (Jesus Castellanos)، میگل دکاریون (Miguel de Carrion)، آرتورو مونتوریا (Arturo Montorrey)، خوزه ماریا چاکن ای کالبو (Jose Maria Chacon Y Calvo) به‌عنوان نسل اول جمهوری شناخته می‌شوند که بسیاری از این افراد، با هدف رسوایی زشتی‌های اجتماعی به خلق آثار خود پرداختند.<ref>Loprete, C. (2000). Iberoamérica: Historia de su civilización y cultura. Prentice Hall, P322</ref>

Samiei در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۰۸

2024-02-22T04:08:12Z

نمایش تغییرات