زنان در خلق ادبیات چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۱

2025-11-17T18:21:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۱
خط ۱:		خط ۱:

	اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت ~~می شود،~~ اما ادبیات خاص زنان چینی، در اوایل قرن هفدهم در كشور [[چین]] ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بیستم به كشور آمریكا منتقل و در آنجا تبدیل به نوعی ادبیات استعماری گردید. در دوران اولیه، بسیاری از آثار ادبی خلق شده توسط زنان چینی، بیانگر طغیان و اعتراض آنان علیه شرایط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم برای تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادی ادبیات، این امكان را به آنها میداد تا به طور غیرمستقیم و با استفاده از فنون و صناعات ادبی، حرف دل خود را بازگو كنند.		اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت می‌شود، اما ادبیات خاص زنان چینی، در اوایل قرن هفدهم در كشور [[چین]] ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بیستم به كشور آمریكا منتقل و در آنجا تبدیل به نوعی ادبیات استعماری گردید. در دوران اولیه، بسیاری از آثار ادبی خلق شده توسط زنان چینی، بیانگر طغیان و اعتراض آنان علیه شرایط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم برای تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادی ادبیات، این امكان را به آنها میداد تا به طور غیرمستقیم و با استفاده از فنون و صناعات ادبی، حرف دل خود را بازگو كنند.

	در آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكایات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی، زنان و مادران را تحقیر ~~می كرد~~. بسیاری از ضرب‌المثل‌های مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنین مسأله‌ای است. مانند: <blockquote>«پرورش غاز خیلی پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نیست.» </blockquote>مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسیار پایین و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به حیوانات خانگی، از موقعیت پایین‌تری برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسیار، دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسیب‌های جدی می‌شد، امری طبیعی و مرسوم بود. در این راستا، سه اصل مهم به زنان تفهیم می‌شد:«مطیع باش، كار كن و پاكدامن باش.»		در آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكایات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی، زنان و مادران را تحقیر می‌كرد. بسیاری از ضرب‌المثل‌های مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنین مسأله‌ای است. مانند: <blockquote>«پرورش غاز خیلی پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نیست.» </blockquote>مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسیار پایین و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به حیوانات خانگی، از موقعیت پایین‌تری برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسیار، دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسیب‌های جدی می‌شد، امری طبیعی و مرسوم بود. در این راستا، سه اصل مهم به زنان تفهیم می‌شد:«مطیع باش، كار كن و پاكدامن باش.»

	زنان پس از مرگ همسر ~~می بایست~~ از فرزند پسرشان اطاعت ~~می كردند~~. تئوریسن این نوع آموزش‌ها در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی سنتی چین]]، زن تحصیل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هیچ عنوان به ایده‌ها و طرح‌هایی كه ارائه می‌کرد، عمل ~~نمی نمود~~. در چنین شرایطی، اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی ~~می زد،~~ از او تقدیر به عمل ~~می آمد~~ و برایش آرامگاه زیبایی ساخته ~~می شد~~. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:		زنان پس از مرگ همسر می‌بایست از فرزند پسرشان اطاعت می‌كردند. تئوریسن این نوع آموزش‌ها در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی سنتی چین]]، زن تحصیل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هیچ عنوان به ایده‌ها و طرح‌هایی كه ارائه می‌کرد، عمل نمی‌نمود. در چنین شرایطی، اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی می‌زد، از او تقدیر به عمل می‌آمد و برایش آرامگاه زیبایی ساخته می‌شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:

	~~'''~~زن بودن چه غم انگیز است!~~'''~~		زن بودن چه غم انگیز است!

	در زمین چیزی به این کم بهایی نیست.		در زمین چیزی به این کم بهایی نیست.
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	و باد و غبار هزار فرسنگ را به جنگ می خواند.		و باد و غبار هزار فرسنگ را به جنگ می خواند.

	چون دختری به جهان آید کسی شاد ~~نمی شود،~~		چون دختری به جهان آید کسی شاد نمی‌شود،

	خانواده او را ارج نمی‌نهد،		خانواده او را ارج نمی‌نهد،

	چون بزرگ شود در اتاقش پنهان ~~می ماند،~~		چون بزرگ شود در اتاقش پنهان می‌ماند،

	ترسان از اینکه مبادا چشم مردی بر او افتد.		ترسان از اینکه مبادا چشم مردی بر او افتد.
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	هیچکس زاری نمیکند اگر او خانه‌ی خود را ترک گوید.		هیچکس زاری نمیکند اگر او خانه‌ی خود را ترک گوید.

	مانند ابرها که پس از باران ناگهان دور ~~می شوند،~~		مانند ابرها که پس از باران ناگهان دور می‌شوند،

	سر فرود می‌آورد و چهره‌ی خود را می‌آراید		سر فرود می‌آورد و چهره‌ی خود را می‌آراید

	دندان‌هایش لب‌های سرخش را ~~می فشارد،~~		دندان‌هایش لب‌های سرخش را می‌فشارد،

	تعظیم‌های بسیار می کند و زانو ~~می زند~~ (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود ~~می آورند~~ و سه بار زانو بر زمین ~~می زنند~~<ref> آشوری، داریوش(1358) .نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم.تهران: مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر .</ref>.		تعظیم‌های بسیار می کند و زانو می‌زند (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود می‌آورند و سه بار زانو بر زمین می‌زنند<ref> آشوری، داریوش(1358) .نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم.تهران: مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر .</ref>.

	[[چین\|كشور چین]] برای مدت‌های مدیدی برای غربی‌ها سرزمینی اسرارآمیز بود، ولذا، ادبیات زنان نویسنده چینی نیز از نظر غربیان مخفی مانده بود. در مقایسه میان ادبیات زنان و مردان چینی، مشخص می‌شود كه در گذشته [[ادبیات زنان چینی]] بسیار در حاشیه قرار داشته است. با این حال، این ادبیات بسیار غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمین است.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</big></sub></ref>		[[چین\|كشور چین]] برای مدت‌های مدیدی برای غربی‌ها سرزمینی اسرارآمیز بود، ولذا، ادبیات زنان نویسنده چینی نیز از نظر غربیان مخفی مانده بود. در مقایسه میان ادبیات زنان و مردان چینی، مشخص می‌شود كه در گذشته [[ادبیات زنان چینی]] بسیار در حاشیه قرار داشته است. با این حال، این ادبیات بسیار غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمین است.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[ادبیات زنان چینی]]

	* [[زبان و ادبیات چینی]]		== کتابشناسی ==
	* [[ادبیات زنان چینی]]		<references />

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== منبع اصلی ==
			<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:شخصیت ها و نویسندگان شاخص ادبی]]
			[[رده:زنان]]

Samiei در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۱

2023-12-19T21:21:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۱
خط ۴:		خط ۴:
	در آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكایات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی، زنان و مادران را تحقیر می كرد. بسیاری از ضرب‌المثل‌های مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنین مسأله‌ای است. مانند: <blockquote>«پرورش غاز خیلی پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نیست.» </blockquote>مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسیار پایین و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به حیوانات خانگی، از موقعیت پایین‌تری برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسیار، دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسیب‌های جدی می‌شد، امری طبیعی و مرسوم بود. در این راستا، سه اصل مهم به زنان تفهیم می‌شد:«مطیع باش، كار كن و پاكدامن باش.»		در آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكایات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی، زنان و مادران را تحقیر می كرد. بسیاری از ضرب‌المثل‌های مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنین مسأله‌ای است. مانند: <blockquote>«پرورش غاز خیلی پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نیست.» </blockquote>مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسیار پایین و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به حیوانات خانگی، از موقعیت پایین‌تری برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسیار، دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسیب‌های جدی می‌شد، امری طبیعی و مرسوم بود. در این راستا، سه اصل مهم به زنان تفهیم می‌شد:«مطیع باش، كار كن و پاكدامن باش.»

	زنان پس از مرگ همسر می بایست از فرزند پسرشان اطاعت می كردند. تئوریسن این نوع آموزش‌ها در جامعه‌ی سنتی [[چین]]، زن تحصیل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هیچ عنوان به ایده‌ها و طرح‌هایی كه ارائه می‌کرد، عمل نمی نمود. در چنین شرایطی، اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی می زد، از او تقدیر به عمل می آمد و برایش آرامگاه زیبایی ساخته می شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:		زنان پس از مرگ همسر می بایست از فرزند پسرشان اطاعت می كردند. تئوریسن این نوع آموزش‌ها در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی سنتی چین]]، زن تحصیل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هیچ عنوان به ایده‌ها و طرح‌هایی كه ارائه می‌کرد، عمل نمی نمود. در چنین شرایطی، اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی می زد، از او تقدیر به عمل می آمد و برایش آرامگاه زیبایی ساخته می شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:

	'''زن بودن چه غم انگیز است!'''		'''زن بودن چه غم انگیز است!'''
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	تعظیم‌های بسیار می کند و زانو می زند (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود می آورند و سه بار زانو بر زمین می زنند<ref> آشوری، داریوش(1358) .نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم.تهران: مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر .</ref>.		تعظیم‌های بسیار می کند و زانو می زند (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود می آورند و سه بار زانو بر زمین می زنند<ref> آشوری، داریوش(1358) .نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم.تهران: مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر .</ref>.

	~~كشور~~ [[چین]] برای مدت‌های مدیدی برای غربی‌ها سرزمینی اسرارآمیز بود، ولذا، ادبیات زنان نویسنده چینی نیز از نظر غربیان مخفی مانده بود. در مقایسه میان ادبیات زنان و مردان چینی، مشخص می‌شود كه در گذشته [[ادبیات زنان چینی]] بسیار در حاشیه قرار داشته است. با این حال، این ادبیات بسیار غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمین است.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</big></sub></ref>		[[چین\|كشور چین]] برای مدت‌های مدیدی برای غربی‌ها سرزمینی اسرارآمیز بود، ولذا، ادبیات زنان نویسنده چینی نیز از نظر غربیان مخفی مانده بود. در مقایسه میان ادبیات زنان و مردان چینی، مشخص می‌شود كه در گذشته [[ادبیات زنان چینی]] بسیار در حاشیه قرار داشته است. با این حال، این ادبیات بسیار غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمین است.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</big></sub></ref>

	نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[ادبیات زنان چینی]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[زبان و ادبیات چینی]]
			* [[ادبیات زنان چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-11-14T17:26:58Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۲۶
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	تعظیم‌های بسیار می کند و زانو می زند (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود می آورند و سه بار زانو بر زمین می زنند<ref> آشوری، داریوش(1358) .نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم.تهران: مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر .</ref>.		تعظیم‌های بسیار می کند و زانو می زند (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود می آورند و سه بار زانو بر زمین می زنند<ref> آشوری، داریوش(1358) .نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم.تهران: مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر .</ref>.

	كشور [[چین]] برای مدت‌های مدیدی برای غربی‌ها سرزمینی اسرارآمیز بود، ولذا، ادبیات زنان نویسنده چینی نیز از نظر غربیان مخفی مانده بود. در مقایسه میان ادبیات زنان و مردان چینی، مشخص می‌شود كه در گذشته [[ادبیات زنان چینی]] بسیار در حاشیه قرار داشته است. با این حال، این ادبیات بسیار غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمین است.<ref><sub><big>~~سابقی محمدعلی~~(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</big></sub></ref>		كشور [[چین]] برای مدت‌های مدیدی برای غربی‌ها سرزمینی اسرارآمیز بود، ولذا، ادبیات زنان نویسنده چینی نیز از نظر غربیان مخفی مانده بود. در مقایسه میان ادبیات زنان و مردان چینی، مشخص می‌شود كه در گذشته [[ادبیات زنان چینی]] بسیار در حاشیه قرار داشته است. با این حال، این ادبیات بسیار غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمین است.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</big></sub></ref>

	نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]		نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[ادبیات زنان چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۳

2023-11-14T16:53:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۳
خط ۲:		خط ۲:
	اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت می شود، اما ادبیات خاص زنان چینی، در اوایل قرن هفدهم در كشور [[چین]] ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بیستم به كشور آمریكا منتقل و در آنجا تبدیل به نوعی ادبیات استعماری گردید. در دوران اولیه، بسیاری از آثار ادبی خلق شده توسط زنان چینی، بیانگر طغیان و اعتراض آنان علیه شرایط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم برای تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادی ادبیات، این امكان را به آنها میداد تا به طور غیرمستقیم و با استفاده از فنون و صناعات ادبی، حرف دل خود را بازگو كنند.		اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت می شود، اما ادبیات خاص زنان چینی، در اوایل قرن هفدهم در كشور [[چین]] ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بیستم به كشور آمریكا منتقل و در آنجا تبدیل به نوعی ادبیات استعماری گردید. در دوران اولیه، بسیاری از آثار ادبی خلق شده توسط زنان چینی، بیانگر طغیان و اعتراض آنان علیه شرایط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم برای تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادی ادبیات، این امكان را به آنها میداد تا به طور غیرمستقیم و با استفاده از فنون و صناعات ادبی، حرف دل خود را بازگو كنند.

	در آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكایات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی، زنان و مادران را تحقیر می كرد. بسیاری از ضرب‌المثل‌های مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنین مسأله‌ای است. مانند: <blockquote>«پرورش غاز خیلی پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نیست.» </blockquote>مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسیار پایین و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به حیوانات خانگی، از موقعیت پایین‌تری برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسیار، دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسیب‌های جدی می‌شد، امری طبیعی و مرسوم بود. در این راستا، سه اصل مهم به زنان تفهیم می‌شد:«مطیع باش، كار كن و پاكدامن باش.» زنان پس از مرگ همسر می بایست از فرزند پسرشان اطاعت می كردند. تئوریسن این نوع آموزش‌ها در جامعه‌ی سنتی [[چین]]، زن تحصیل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هیچ عنوان به ایده‌ها و طرح‌هایی كه ارائه می‌کرد، عمل نمی نمود. در چنین شرایطی، اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی می زد، از او تقدیر به عمل می آمد و برایش آرامگاه زیبایی ساخته می شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:		در آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكایات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی، زنان و مادران را تحقیر می كرد. بسیاری از ضرب‌المثل‌های مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنین مسأله‌ای است. مانند: <blockquote>«پرورش غاز خیلی پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نیست.» </blockquote>مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسیار پایین و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به حیوانات خانگی، از موقعیت پایین‌تری برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسیار، دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسیب‌های جدی می‌شد، امری طبیعی و مرسوم بود. در این راستا، سه اصل مهم به زنان تفهیم می‌شد:«مطیع باش، كار كن و پاكدامن باش.»

			زنان پس از مرگ همسر می بایست از فرزند پسرشان اطاعت می كردند. تئوریسن این نوع آموزش‌ها در جامعه‌ی سنتی [[چین]]، زن تحصیل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هیچ عنوان به ایده‌ها و طرح‌هایی كه ارائه می‌کرد، عمل نمی نمود. در چنین شرایطی، اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی می زد، از او تقدیر به عمل می آمد و برایش آرامگاه زیبایی ساخته می شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:

	'''زن بودن چه غم انگیز است!'''		'''زن بودن چه غم انگیز است!'''

Samiei در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۲

2023-11-13T08:22:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~=== ''(ادبيات زنان زيبارو'' '''(Pretty Women Literature)''' ''و يا ادبيات زنان چيني ('''''Chinese Women Literature''''')'' ===~~
	اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت میشود، اما ادبيات خاص زنان چینی، در اوايل قرن هفدهم در كشور [[چین\|چين]] ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بيستم به كشور آمريكا منتقل و در آنجا تبديل به نوعی ادبيات استعماری گردید. در دوران اوليه، بسياری از آثار ادبی خلق شده توسط زنان چينی، بيانگر طغيان و اعتراض آنان عليه شرايط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم براي تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادي ادبيات، اين امكان را به آنها میداد تا به طور غيرمستقيم و با استفاده از فنون و صناعات ادبی، حرف دل خود را بازگو كنند.

	در ~~آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكايات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی،~~ زنان و ~~مادران را تحقير~~ می كرد. ~~بسياری~~ از ~~ضرب‌المثل‌های مطرح~~ در آن ~~روزگار نیز بیانگر چنين مسأله‌ای است. مانند:«پرورش غاز خيلی پرسودتر~~ از ~~داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نيست~~.»		اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت می شود، اما ادبیات خاص زنان چینی، در اوایل قرن هفدهم در كشور [[چین]] ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بیستم به كشور آمریكا منتقل و در آنجا تبدیل به نوعی ادبیات استعماری گردید. در دوران اولیه، بسیاری از آثار ادبی خلق شده توسط زنان چینی، بیانگر طغیان و اعتراض آنان علیه شرایط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم برای تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادی ادبیات، این امكان را به آنها میداد تا به طور غیرمستقیم و با استفاده از فنون و صناعات ادبی، حرف دل خود را بازگو كنند.

	مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان ~~بسيار پايين~~ و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به ~~حيوانات~~ خانگی، از ~~موقعيت پايين‌تری~~ برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت ~~بسيار،~~ دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن ~~آسيب‌هاي~~ جدی ~~مي‌شد،~~ امری ~~طبيعی~~ و مرسوم بود. در ~~اين~~ راستا، سه اصل مهم به زنان ~~تفهيم مي‌شد~~:~~«مطيع~~ باش، كار كن و پاكدامن باش.» زنان پس از مرگ همسر می ~~بايست~~ از فرزند پسرشان اطاعت می كردند. ~~تئوريسن اين~~ نوع آموزش‌ها در جامعه‌ی سنتی [[چین~~\|چين~~]]، زن ~~تحصيل‌كرده‌ای~~ به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به ~~هيچ~~ عنوان به ~~ايده‌ها~~ و ~~طرح‌هايی~~ كه ارائه ~~مي‌کرد،~~ عمل نمی نمود. در ~~چنين شرايطی،~~ اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی می زد، از او ~~تقدير~~ به عمل می آمد و ~~برايش~~ آرامگاه ~~زيبايی~~ ساخته می شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:		در آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكایات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی، زنان و مادران را تحقیر می كرد. بسیاری از ضرب‌المثل‌های مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنین مسأله‌ای است. مانند: <blockquote>«پرورش غاز خیلی پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نیست.» </blockquote>مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسیار پایین و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به حیوانات خانگی، از موقعیت پایین‌تری برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسیار، دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسیب‌های جدی می‌شد، امری طبیعی و مرسوم بود. در این راستا، سه اصل مهم به زنان تفهیم می‌شد:«مطیع باش، كار كن و پاكدامن باش.» زنان پس از مرگ همسر می بایست از فرزند پسرشان اطاعت می كردند. تئوریسن این نوع آموزش‌ها در جامعه‌ی سنتی [[چین]]، زن تحصیل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هیچ عنوان به ایده‌ها و طرح‌هایی كه ارائه می‌کرد، عمل نمی نمود. در چنین شرایطی، اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی می زد، از او تقدیر به عمل می آمد و برایش آرامگاه زیبایی ساخته می شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:

	'''زن بودن چه غم انگیز است!'''		'''زن بودن چه غم انگیز است!'''
خط ۱۶:		خط ۱۴:
	و دل‌هاشان چار دریا،		و دل‌هاشان چار دریا،

	و باد و غبار هزار فرسنگ را به جنگ ~~میخواند~~.		و باد و غبار هزار فرسنگ را به جنگ می خواند.

	چون دختری به جهان آید کسی شاد نمی شود،		چون دختری به جهان آید کسی شاد نمی شود،
خط ۲۲:		خط ۲۰:
	خانواده او را ارج نمی‌نهد،		خانواده او را ارج نمی‌نهد،

	چون بزرگ شود در اتاقش پنهان ~~میماند،~~		چون بزرگ شود در اتاقش پنهان می ماند،

	ترسان از اینکه مبادا چشم مردی بر او افتد.		ترسان از اینکه مبادا چشم مردی بر او افتد.
خط ۲۸:		خط ۲۶:
	هیچکس زاری نمیکند اگر او خانه‌ی خود را ترک گوید.		هیچکس زاری نمیکند اگر او خانه‌ی خود را ترک گوید.

	مانند ابرها که پس از باران ناگهان دور ~~میشوند،~~		مانند ابرها که پس از باران ناگهان دور می شوند،

	سر فرود می‌آورد و چهره‌ی خود را می‌آراید		سر فرود می‌آورد و چهره‌ی خود را می‌آراید

	دندان‌هایش لب‌های سرخش را ~~میفشارد،~~		دندان‌هایش لب‌های سرخش را می فشارد،

	تعظیم‌های بسیار ~~میکند~~ و زانو می زند (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود می آورند و سه بار زانو بر زمین می زنند. ~~نگاه کنید به، کتاب داریوش آشوری~~. ~~همان~~.)		تعظیم‌های بسیار می کند و زانو می زند (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود می آورند و سه بار زانو بر زمین می زنند<ref> آشوری، داریوش(1358) .نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم.تهران: مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر .</ref>.

	كشور [[چین~~\|چين~~]] برای مدت‌های ~~مديدی~~ برای غربی‌ها ~~سرزمينی اسرارآميز~~ بود، ولذا، ~~ادبيات~~ زنان ~~نويسنده چينی نيز~~ از نظر ~~غربيان~~ مخفی مانده بود. در مقایسه ~~ميان ادبيات~~ زنان و مردان ~~چينی،~~ مشخص ~~مي‌شود~~ كه در گذشته ~~ادبيات~~ زنان ~~چينی بسيار~~ در ~~حاشيه~~ قرار داشته است. با ~~اين~~ حال، ~~اين ادبيات بسيار~~ غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن ~~سرزمين~~ است.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</sub></ref>		كشور [[چین]] برای مدت‌های مدیدی برای غربی‌ها سرزمینی اسرارآمیز بود، ولذا، ادبیات زنان نویسنده چینی نیز از نظر غربیان مخفی مانده بود. در مقایسه میان ادبیات زنان و مردان چینی، مشخص می‌شود كه در گذشته [[ادبیات زنان چینی]] بسیار در حاشیه قرار داشته است. با این حال، این ادبیات بسیار غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمین است.<ref><sub><big>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</big></sub></ref>

			نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۷

2023-11-12T16:57:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	=== ''(ادبيات زنان زيبارو'' '''(Pretty Women Literature)''' ''و يا ادبيات زنان چيني ('''''Chinese Women Literature''''')'' ===		=== ''(ادبيات زنان زيبارو'' '''(Pretty Women Literature)''' ''و يا ادبيات زنان چيني ('''''Chinese Women Literature''''')'' ===
	اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت میشود، اما ادبيات خاص زنان چینی، در اوايل قرن هفدهم در كشور چين ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بيستم به كشور آمريكا منتقل و در آنجا تبديل به نوعی ادبيات ~~استعماري~~ گردید. در دوران اوليه، ~~بسياري~~ از آثار ~~ادبي~~ خلق شده توسط زنان ~~چيني،~~ بيانگر طغيان و اعتراض آنان عليه شرايط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم براي تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادي ادبيات، اين امكان را به آنها میداد تا به طور غيرمستقيم و با استفاده از فنون و صناعات ~~ادبي،~~ حرف دل خود را بازگو كنند.		اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت میشود، اما ادبيات خاص زنان چینی، در اوايل قرن هفدهم در كشور [[چین\|چين]] ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بيستم به كشور آمريكا منتقل و در آنجا تبديل به نوعی ادبيات استعماری گردید. در دوران اوليه، بسياری از آثار ادبی خلق شده توسط زنان چينی، بيانگر طغيان و اعتراض آنان عليه شرايط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم براي تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادي ادبيات، اين امكان را به آنها میداد تا به طور غيرمستقيم و با استفاده از فنون و صناعات ادبی، حرف دل خود را بازگو كنند.

	در آن دوران، ~~تمامي~~ آثار ~~ادبي~~ چون داستان‌ها، حكايات و اشعار سروده‌ی مردان، به ~~نوعي،~~ زنان و مادران را تحقير ~~مي‌كرد~~. ~~بسياري~~ از ~~ضرب‌المثل‌هاي~~ مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنين ~~مسأله‌اي~~ است. مانند:«پرورش غاز ~~خيلي~~ پرسودتر از داشتن دختر است»، ~~یا«زني~~ كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نيست.»		در آن دوران، تمامی آثار ادبی چون داستان‌ها، حكايات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعی، زنان و مادران را تحقير می كرد. بسياری از ضرب‌المثل‌های مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنين مسأله‌ای است. مانند:«پرورش غاز خيلی پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زنی كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نيست.»

	مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسيار پايين و پست بود، به ~~گونه‌اي~~ كه گاه زنان نسبت به حيوانات ~~خانگي،~~ از موقعيت ~~پايين‌تري~~ برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسيار، ~~دختركشي~~ و بستن ~~پاي~~ دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسيب‌هاي ~~جدي~~ مي‌شد، ~~امري طبيعي~~ و مرسوم بود. در اين راستا، سه اصل مهم به زنان تفهيم مي‌شد:«مطيع باش، كار كن و پاكدامن باش.» زنان پس از مرگ همسر ~~مي‌بايست~~ از فرزند پسرشان اطاعت ~~مي‌كردند~~. تئوريسن اين نوع آموزش‌ها در جامعه‌ی ~~سنتي چين،~~ زن تحصيل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هيچ عنوان به ايده‌ها و ~~طرح‌هايي~~ كه ارائه مي‌کرد، عمل ~~نمي‌نمود~~. در چنين ~~شرايطي،~~ اگر ~~زني~~ پس از مرگ همسر دست به ~~خودكشي مي‌زد،~~ از او تقدير به عمل ~~مي‌آمد~~ و برايش آرامگاه ~~زيبايي~~ ساخته ~~مي‌شد~~. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در چین حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف چین به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در ~~چین،~~ چنین سروده است:		مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسيار پايين و پست بود، به گونه‌ای كه گاه زنان نسبت به حيوانات خانگی، از موقعيت پايين‌تری برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسيار، دختركشی و بستن پای دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسيب‌هاي جدی مي‌شد، امری طبيعی و مرسوم بود. در اين راستا، سه اصل مهم به زنان تفهيم مي‌شد:«مطيع باش، كار كن و پاكدامن باش.» زنان پس از مرگ همسر می بايست از فرزند پسرشان اطاعت می كردند. تئوريسن اين نوع آموزش‌ها در جامعه‌ی سنتی [[چین\|چين]]، زن تحصيل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هيچ عنوان به ايده‌ها و طرح‌هايی كه ارائه مي‌کرد، عمل نمی نمود. در چنين شرايطی، اگر زنی پس از مرگ همسر دست به خودكشی می زد، از او تقدير به عمل می آمد و برايش آرامگاه زيبايی ساخته می شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در [[چین]] حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف [[چین]] به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در [[چین]]، چنین سروده است:

	'''زن بودن چه غم انگیز است!'''		'''زن بودن چه غم انگیز است!'''
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	دندان‌هایش لب‌های سرخش را میفشارد،		دندان‌هایش لب‌های سرخش را میفشارد،

	تعظیم‌های بسیار میکند و زانو می زند (در چین رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به ~~نشانهی~~ تعظیم سر فرود ~~میآورند~~ و سه بار زانو بر زمین می زنند. نگاه کنید به، کتاب داریوش آشوری. همان.)		تعظیم‌های بسیار میکند و زانو می زند (در [[چین]] رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانه ی تعظیم سر فرود می آورند و سه بار زانو بر زمین می زنند. نگاه کنید به، کتاب داریوش آشوری. همان.)

	كشور چين برای ~~مدت‌هاي مديدي براي غربي‌ها سرزميني~~ اسرارآميز بود، ولذا، ادبيات زنان نويسنده ~~چيني~~ نيز از نظر غربيان ~~مخفي~~ مانده بود. در مقایسه ميان ادبيات زنان و مردان ~~چيني،~~ مشخص مي‌شود كه در گذشته ادبيات زنان ~~چيني~~ بسيار در حاشيه قرار داشته است. با اين حال، اين ادبيات بسيار ~~غني~~ بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمين است.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</sub></ref>		كشور [[چین\|چين]] برای مدت‌های مديدی برای غربی‌ها سرزمينی اسرارآميز بود، ولذا، ادبيات زنان نويسنده چينی نيز از نظر غربيان مخفی مانده بود. در مقایسه ميان ادبيات زنان و مردان چينی، مشخص مي‌شود كه در گذشته ادبيات زنان چينی بسيار در حاشيه قرار داشته است. با اين حال، اين ادبيات بسيار غنی بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمين است.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</sub></ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۳۵

2023-11-07T17:35:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۳۵
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	كشور چين برای مدت‌هاي مديدي براي غربي‌ها سرزميني اسرارآميز بود، ولذا، ادبيات زنان نويسنده چيني نيز از نظر غربيان مخفي مانده بود. در مقایسه ميان ادبيات زنان و مردان چيني، مشخص مي‌شود كه در گذشته ادبيات زنان چيني بسيار در حاشيه قرار داشته است. با اين حال، اين ادبيات بسيار غني بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمين است.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</sub></ref>		كشور چين برای مدت‌هاي مديدي براي غربي‌ها سرزميني اسرارآميز بود، ولذا، ادبيات زنان نويسنده چيني نيز از نظر غربيان مخفي مانده بود. در مقایسه ميان ادبيات زنان و مردان چيني، مشخص مي‌شود كه در گذشته ادبيات زنان چيني بسيار در حاشيه قرار داشته است. با اين حال، اين ادبيات بسيار غني بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمين است.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</sub></ref>

	==== کتابشناسی ====		== کتابشناسی ==

Jafari در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۶

2023-10-30T10:56:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
			=== ''(ادبيات زنان زيبارو'' '''(Pretty Women Literature)''' ''و يا ادبيات زنان چيني ('''''Chinese Women Literature''''')'' ===
			اگرچه در طول تاریخ سرزمین [[چین]] زنان شاعر و نویسنده‌ی بسیاری یافت میشود، اما ادبيات خاص زنان چینی، در اوايل قرن هفدهم در كشور چين ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بيستم به كشور آمريكا منتقل و در آنجا تبديل به نوعی ادبيات استعماري گردید. در دوران اوليه، بسياري از آثار ادبي خلق شده توسط زنان چيني، بيانگر طغيان و اعتراض آنان عليه شرايط نامطلوب زمانه‌ی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم براي تقابل آشكار با سلطه‌ی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادي ادبيات، اين امكان را به آنها میداد تا به طور غيرمستقيم و با استفاده از فنون و صناعات ادبي، حرف دل خود را بازگو كنند.

	~~== ''(ادبيات زنان زيبارو'''''[i]''' ''و يا ادبيات زنان چيني'''''[ii]''''')'' ==~~		در آن دوران، تمامي آثار ادبي چون داستان‌ها، حكايات و اشعار سروده‌ی مردان، به نوعي، زنان و مادران را تحقير مي‌كرد. بسياري از ضرب‌المثل‌هاي مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنين مسأله‌اي است. مانند:«پرورش غاز خيلي پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زني كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نيست.»
	~~اگرچه~~ در ~~طول تاریخ سرزمین چین زنان شاعر~~ و ~~نویسندهی بسیاری یافت میشود، اما ادبيات خاص~~ زنان ~~چینی، در اوايل قرن هفدهم در كشور چين ظهور كرد~~ و ~~بعدها در اواخر قرن بيستم به كشور آمريكا منتقل و در آنجا تبديل به نوعی ادبيات استعماري گردید~~. ~~در دوران اوليه،~~ بسياري از ~~آثار ادبي خلق شده توسط زنان چيني، بيانگر طغيان و اعتراض آنان عليه شرايط نامطلوب زمانهی خود بود. اگرچه~~ در آن دوران زنان شجاعت لازم براي تقابل آشكار با سلطهی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادي ادبيات، اين امكان را به آنها میداد تا به طور غيرمستقيم و با استفاده از ~~فنون و صناعات ادبي، حرف دل خود را بازگو كنند~~.

	در آن دوران، تمامي آثار ادبي چون داستان‌ها، حكايات و اشعار سرودهی مردان، به نوعي، زنان و مادران را تحقير مي‌كرد. بسياري از ضرب‌المثل‌هاي مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنين مسأله‌اي است. مانند:«پرورش غاز خيلي پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زني كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نيست.»		مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسيار پايين و پست بود، به گونه‌اي كه گاه زنان نسبت به حيوانات خانگي، از موقعيت پايين‌تري برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسيار، دختركشي و بستن پاي دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسيب‌هاي جدي مي‌شد، امري طبيعي و مرسوم بود. در اين راستا، سه اصل مهم به زنان تفهيم مي‌شد:«مطيع باش، كار كن و پاكدامن باش.» زنان پس از مرگ همسر مي‌بايست از فرزند پسرشان اطاعت مي‌كردند. تئوريسن اين نوع آموزش‌ها در جامعه‌ی سنتي چين، زن تحصيل‌كرده‌ای به نام «بان تسو(Bantso) بود كه خود به هيچ عنوان به ايده‌ها و طرح‌هايي كه ارائه مي‌کرد، عمل نمي‌نمود. در چنين شرايطي، اگر زني پس از مرگ همسر دست به خودكشي مي‌زد، از او تقدير به عمل مي‌آمد و برايش آرامگاه زيبايي ساخته مي‌شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در چین حتی در شعرها و سروده‌های ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف چین به‌نام فوشوان (Fu Hsuan) در خصوص شوربختی زنان در چین، چنین سروده است:

	مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسيار پايين و پست بود، به گونه‌اي كه گاه زنان نسبت به حيوانات خانگي، از موقعيت پايين‌تري برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسيار، دختركشي و بستن پاي دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسيب‌هاي جدي مي‌شد، امري طبيعي و مرسوم بود. در اين راستا، سه اصل مهم به زنان تفهيم مي‌شد:«مطيع باش، كار كن و پاكدامن باش.» زنان پس از مرگ همسر مي‌بايست از فرزند پسرشان اطاعت مي‌كردند. تئوريسن اين نوع آموزش‌ها در ~~جامعهی~~ سنتي چين، زن ~~تحصيل‌كردهای~~ به نام «بان تسو~~[1]~~ بود كه خود به هيچ عنوان به ايده‌ها و طرح‌هايي كه ارائه مي‌کرد، عمل ~~نمينمود~~. در چنين شرايطي، اگر زني پس از مرگ همسر دست به خودكشي مي‌زد، از او تقدير به عمل مي‌آمد و برايش آرامگاه زيبايي ساخته مي‌شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در چین حتی در شعرها و ~~سرودههای~~ ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف چین ~~بهنام~~ فوشوان~~[2]~~در خصوص شوربختی زنان در چین، چنین سروده است:

	'''زن بودن چه غم انگیز است!'''		'''زن بودن چه غم انگیز است!'''
خط ۱۵:		خط ۱۴:
	همچون خدایانی از آسمان فرود آمده،		همچون خدایانی از آسمان فرود آمده،

	و ~~دلهاشان~~ چار دریا،		و دل‌هاشان چار دریا،

	و باد و غبار هزار فرسنگ را به جنگ میخواند.		و باد و غبار هزار فرسنگ را به جنگ میخواند.
خط ۲۱:		خط ۲۰:
	چون دختری به جهان آید کسی شاد نمی شود،		چون دختری به جهان آید کسی شاد نمی شود،

	خانواده او را ارج ~~نمینهد،~~		خانواده او را ارج نمی‌نهد،

	چون بزرگ شود در اتاقش پنهان میماند،		چون بزرگ شود در اتاقش پنهان میماند،
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	ترسان از اینکه مبادا چشم مردی بر او افتد.		ترسان از اینکه مبادا چشم مردی بر او افتد.

	هیچکس زاری نمیکند اگر او ~~خانهی~~ خود را ترک گوید.		هیچکس زاری نمیکند اگر او خانه‌ی خود را ترک گوید.

	مانند ابرها که پس از باران ناگهان دور میشوند،		مانند ابرها که پس از باران ناگهان دور میشوند،

	سر فرود ~~میآورد~~ و ~~چهرهی~~ خود را ~~میآراید~~		سر فرود می‌آورد و چهره‌ی خود را می‌آراید

	~~دندانهایش لبهای سرخش را میفشارد،~~

	~~تعظیمهای بسیار میکند و زانو می زند[iii].~~

	كشور چين برای مدت‌هاي مديدي براي غربيها سرزميني اسرارآميز بود، ولذا، ادبيات زنان نويسنده چيني نيز از نظر غربيان مخفي مانده بود. در مقایسه ميان ادبيات زنان و مردان چيني، مشخص مي‌شود كه در گذشته ادبيات زنان چيني بسيار در حاشيه قرار داشته است. با اين حال، اين ادبيات بسيار غني بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمين است.		دندان‌هایش لب‌های سرخش را میفشارد،
	~~----[1] - Bantso.~~

	~~[2] - Fu Hsuan~~.		تعظیم‌های بسیار میکند و زانو می زند (در چین رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانهی تعظیم سر فرود میآورند و سه بار زانو بر زمین می زنند. نگاه کنید به، کتاب داریوش آشوری. همان.)
	~~----[i] - Pretty Women Literature~~.

	~~[ii] - Chinese Women Literature~~.		كشور چين برای مدت‌هاي مديدي براي غربي‌ها سرزميني اسرارآميز بود، ولذا، ادبيات زنان نويسنده چيني نيز از نظر غربيان مخفي مانده بود. در مقایسه ميان ادبيات زنان و مردان چيني، مشخص مي‌شود كه در گذشته ادبيات زنان چيني بسيار در حاشيه قرار داشته است. با اين حال، اين ادبيات بسيار غني بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمين است.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص1087</sub></ref>

	[iii] - در چین رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانهی تعظیم سر فرود میآورند و سه بار زانو بر زمین می زنند. نگاه کنید به، کتاب داریوش آشوری. همان. صفحه 95.		==== کتابشناسی ====

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی « == ''(ادبيات زنان زيبارو'''''[i]''' ''و يا ادبيات زنان چيني'''''[ii]''''')'' == اگرچه در طول تاریخ سرزمین چین زنان شاعر و نویسندهی بسیاری یافت میشود، اما ادبيات خاص زنان چینی، در اوايل قرن هفدهم در كشور چين ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بيستم به كشور آمريكا...» ایجاد کرد

2023-10-15T22:38:15Z

صفحه‌ای تازه حاوی « == ''(ادبيات زنان زيبارو'''''[i]''' ''و يا ادبيات زنان چيني'''''[ii]''''')'' == اگرچه در طول تاریخ سرزمین چین زنان شاعر و نویسندهی بسیاری یافت میشود، اما ادبيات خاص زنان چینی، در اوايل قرن هفدهم در كشور چين ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بيستم به كشور آمريكا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== ''(ادبيات زنان زيبارو'''''[i]''' ''و يا ادبيات زنان چيني'''''[ii]''''')'' ==
اگرچه در طول تاریخ سرزمین چین زنان شاعر و نویسندهی بسیاری یافت میشود، اما ادبيات خاص زنان چینی، در اوايل قرن هفدهم در كشور چين ظهور كرد و بعدها در اواخر قرن بيستم به كشور آمريكا منتقل و در آنجا تبديل به نوعی ادبيات استعماري گردید. در دوران اوليه، بسياري از آثار ادبي خلق شده توسط زنان چيني، بيانگر طغيان و اعتراض آنان عليه شرايط نامطلوب زمانهی خود بود. اگرچه در آن دوران زنان شجاعت لازم براي تقابل آشكار با سلطهی مردان خود را نداشتند، اما پناه بردن به وادي ادبيات، اين امكان را به آنها میداد تا به طور غيرمستقيم و با استفاده از فنون و صناعات ادبي، حرف دل خود را بازگو كنند.

در آن دوران، تمامي آثار ادبي چون داستان‌ها، حكايات و اشعار سرودهی مردان، به نوعي، زنان و مادران را تحقير مي‌كرد. بسياري از ضرب‌المثل‌هاي مطرح در آن روزگار نیز بیانگر چنين مسأله‌اي است. مانند:«پرورش غاز خيلي پرسودتر از داشتن دختر است»، یا«زني كه استعداد ندارد، پاكدامن هم نيست.»

مشخص است كه در آن زمان، مقام زنان بسيار پايين و پست بود، به گونه‌اي كه گاه زنان نسبت به حيوانات خانگي، از موقعيت پايين‌تري برخوردار بودند. وجود زنان برده، همسران موقت بسيار، دختركشي و بستن پاي دختران از کودکی، كه منجر به زخم شدن و کوچک ماندن پای آنها و وارد آمدن آسيب‌هاي جدي مي‌شد، امري طبيعي و مرسوم بود. در اين راستا، سه اصل مهم به زنان تفهيم مي‌شد:«مطيع باش، كار كن و پاكدامن باش.» زنان پس از مرگ همسر مي‌بايست از فرزند پسرشان اطاعت مي‌كردند. تئوريسن اين نوع آموزش‌ها در جامعهی سنتي چين، زن تحصيل‌كردهای به نام «بان تسو[1] بود كه خود به هيچ عنوان به ايده‌ها و طرح‌هايي كه ارائه مي‌کرد، عمل نمينمود. در چنين شرايطي، اگر زني پس از مرگ همسر دست به خودكشي مي‌زد، از او تقدير به عمل مي‌آمد و برايش آرامگاه زيبايي ساخته مي‌شد. این نگاه تحقیر آمیز به زنان در چین حتی در شعرها و سرودههای ادبی نیز پیداست. یکی از شعرای معروف چین بهنام فوشوان[2]در خصوص شوربختی زنان در چین، چنین سروده است:

'''زن بودن چه غم انگیز است!'''

در زمین چیزی به این کم بهایی نیست.

پسران به دَر تکیه میزنند،

همچون خدایانی از آسمان فرود آمده،

و دلهاشان چار دریا،

و باد و غبار هزار فرسنگ را به جنگ میخواند.

چون دختری به جهان آید کسی شاد نمی شود،

خانواده او را ارج نمینهد،

چون بزرگ شود در اتاقش پنهان میماند،

ترسان از اینکه مبادا چشم مردی بر او افتد.

هیچکس زاری نمیکند اگر او خانهی خود را ترک گوید.

مانند ابرها که پس از باران ناگهان دور میشوند،

سر فرود میآورد و چهرهی خود را میآراید

دندانهایش لبهای سرخش را میفشارد،

تعظیمهای بسیار میکند و زانو می زند[iii].

كشور چين برای مدت‌هاي مديدي براي غربيها سرزميني اسرارآميز بود، ولذا، ادبيات زنان نويسنده چيني نيز از نظر غربيان مخفي مانده بود. در مقایسه ميان ادبيات زنان و مردان چيني، مشخص مي‌شود كه در گذشته ادبيات زنان چيني بسيار در حاشيه قرار داشته است. با اين حال، اين ادبيات بسيار غني بوده و نشان‌دهنده تمدن و فرهنگ متنوع و جذاب مردم آن سرزمين است.
----[1] - Bantso.

[2] - Fu Hsuan.
----[i] - Pretty Women Literature.

[ii] - Chinese Women Literature.

[iii] - در چین رسم است که فرومایگان در برابر بزرگان و فرادستان، به نشانهی تعظیم سر فرود میآورند و سه بار زانو بر زمین می زنند. نگاه کنید به، کتاب داریوش آشوری. همان. صفحه 95.