سیاست و حکومت تونس - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammad: /* منبع اصلی */

2025-01-17T15:16:41Z

منبع اصلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۶
خط ۵۷:		خط ۵۷:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	عصمتی‌بایگی، سیدحسن (1395). جامعه و فرهنگ [[تونس]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی, هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی], ص 91~~-80~~.		عصمتی‌بایگی، سیدحسن (1395). جامعه و فرهنگ [[تونس]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی, هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی], ص 80-91.

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	سید حسن عصمتی بایگی		سید حسن عصمتی بایگی
	[[رده:سیاست و نظام سیاسی]]		[[رده:سیاست و نظام سیاسی]]

Mohammad: /* نمادهای ملی تونس */

2025-01-13T23:53:57Z

نمادهای ملی تونس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۳
خط ۴۵:		خط ۴۵:

	=== [[نیروهای مسلح تونس]] ===		=== [[نیروهای مسلح تونس]] ===
	ارتش، پلیس و نیروهای امنیتی سه رکن مهم [[نیروهای مسلح تونس]] هستند. بخش نظامی [[تونس]] دارای ۳۵ هزار نیرو در سه حوزه زمینی، دریایی و هوایی است، نیروهای شبه‌نظامی در [[تونس]] نقش فعالی در برقراری امنیت در این کشور دارند. بورقیبه در آغاز حکومت خود به ارتش، توجهی نداشت و تا سال ۱۹۶۴ میلادی، فقط یک درصد از کل بودجه عمومی را به امور نظامی اختصاص می‌داد و تلاش داشت با ضعیف نگه‌داشتن ارتش خطر احتمالی کودتا را به حداقل برساند؛ اما از سال ۱۹۶۴ که حکومت الجزایر کار مدرنیزه کردن ارتش را آغاز کرد، [https://rch.ac.ir/article/Details?id=9447 بورقیبه] نیز با کمک‌های امریکایی سیاست خویش را تغییر داد و به تقویت ارتش پرداخت. بودجه ارتش در سال ۱۹۷۶ به نه میلیون دلار و در سال ۱۹۷۷ میلادی به رقم صد میلیون دلار ارتقا یافت. بن علی نیز با این‌که خود ارتشی بود، اما از بیم کودتا ارتش را ضعیف نگاه داشت و نیروهای امنیتی را تقویت کرد؛ اما «از قضا سرکنگبین صفرا فزود» و همین ارتش بود که نقش مهمی در سرپیچی از دستورات او بازی کرد و به سقوط او از قدرت سرعت بخشید<ref>عصمتی‌بایگی، سیدحسن (1395). جامعه و فرهنگ [[تونس]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی, هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی], ص 91-80.</ref>.		ارتش، پلیس و نیروهای امنیتی سه رکن مهم [[نیروهای مسلح تونس]] هستند. بخش نظامی [[تونس]] دارای ۳۵ هزار نیرو در سه حوزه زمینی، دریایی و هوایی است، نیروهای شبه‌نظامی در [[تونس]] نقش فعالی در برقراری امنیت در این کشور دارند. بورقیبه در آغاز حکومت خود به ارتش، توجهی نداشت و تا سال ۱۹۶۴ میلادی، فقط یک درصد از کل بودجه عمومی را به امور نظامی اختصاص می‌داد و تلاش داشت با ضعیف نگه‌داشتن ارتش خطر احتمالی کودتا را به حداقل برساند؛ اما از سال ۱۹۶۴ که حکومت الجزایر کار مدرنیزه کردن ارتش را آغاز کرد، [https://rch.ac.ir/article/Details?id=9447 بورقیبه] نیز با کمک‌های امریکایی سیاست خویش را تغییر داد و به تقویت ارتش پرداخت. بودجه ارتش در سال ۱۹۷۶ به نه میلیون دلار و در سال ۱۹۷۷ میلادی به رقم صد میلیون دلار ارتقا یافت. بن علی نیز با این‌که خود ارتشی بود، اما از بیم کودتا ارتش را ضعیف نگاه داشت و نیروهای امنیتی را تقویت کرد؛ اما «از قضا سرکنگبین صفرا فزود» و همین ارتش بود که نقش مهمی در سرپیچی از دستورات او بازی کرد و به سقوط او از قدرت سرعت بخشید.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			عصمتی‌بایگی، سیدحسن (1395). جامعه و فرهنگ [[تونس]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی, هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی], ص 91-80.

			== نویسنده مقاله ==
			سید حسن عصمتی بایگی
	[[رده:سیاست و نظام سیاسی]]		[[رده:سیاست و نظام سیاسی]]

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-07-23T09:31:07Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۱
خط ۸:		خط ۸:

	=== [[قانون اساسی تونس]] ===		=== [[قانون اساسی تونس]] ===
	نخستین [[قانون اساسی تونس]] در سال ۱۸۶۱ میلادی، با تکمیل فرمان «عهد الامان»[i]، به تصویب رسید. خیرالدین تونسی (د۱۸۹۰م) در نگارش این فرمان نقش مهمی داشت؛<ref>زرکلی، خیرالدین (۱۹۸۰م). الاعلام. بیروت: دارالملایین، جلد دوم و چهارم،ص327.</ref> فرمانی که اولین [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] در کشورهای عربی به شمار می‌رود. نخستین [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی جمهوری تونس]] نیز پس از استقلال این کشور در ۱ ژوئن ۱۹۵۹ میلادی، برابر با ۱۱خرداد ۱۳۳۸ شمسی، به تصویب نهایی مجلس ملی مؤسسان رسید و دارای مقدمه، ده فصل و ۶۴ اصل بود. دومین [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی جمهوری تونس]] پس از انقلاب کرامت به تاریخ ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴ میلادی، مطابق با ۶ بهمن ۱۳۹۲ شمسی، به تصویب مجلس ملی مؤسسان رسید که دارای ۱۰ بخش و ۱۴۹ فصل است. در اصل اول [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] جدید [[تونس]] آمده است: «[[تونس\|تونس‌]]<nowiki/>کشوری آزاد و مستقل با داشتن حق حاکمیت ملی است که دین آن اسلام و زبان آن عربی و نظام آن جمهوری است».		نخستین [[قانون اساسی تونس]] در سال ۱۸۶۱ میلادی، با تکمیل فرمان «عهد الامان»[i]، به تصویب رسید. خیرالدین تونسی (د۱۸۹۰م) در نگارش این فرمان نقش مهمی داشت؛<ref>زرکلی، خیرالدین (۱۹۸۰م). الاعلام. بیروت: دارالملایین، جلد دوم و چهارم،ص327.</ref> فرمانی که اولین [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] در کشورهای عربی به شمار می‌رود. نخستین [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی جمهوری تونس]] نیز پس از استقلال این کشور در ۱ ژوئن ۱۹۵۹ میلادی، برابر با ۱۱خرداد ۱۳۳۸ شمسی، به تصویب نهایی مجلس ملی مؤسسان رسید و دارای مقدمه، ده فصل و ۶۴ اصل بود. دومین [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی جمهوری تونس]] پس از انقلاب کرامت به تاریخ ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴ میلادی، مطابق با ۶ بهمن ۱۳۹۲ شمسی، به تصویب مجلس ملی مؤسسان رسید که دارای ۱۰ بخش و ۱۴۹ فصل است. در اصل اول [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] جدید [[تونس]] آمده است: «[[تونس\|تونس‌]]<nowiki/>کشوری آزاد و مستقل با داشتن حق حاکمیت ملی است که دین آن اسلام و زبان آن عربی و نظام آن جمهوری است».

	=== [[قوه مجریه تونس]] ===		=== [[قوه مجریه تونس]] ===
خط ۴۸:		خط ۴۸:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[سیاست و حکومت روسیه]]؛ [[سیاست و حکومت چین]]؛ [[سیاست و حکومت افغانستان]]؛ [[سیاست و حکومت کانادا]]؛ [[سیاست و حکومت سودان]]؛ [[سیاست و حکومت اردن]]؛ [[سیاست و حکومت ژاپن]]؛ [[سیاست و حکومت کوبا]]؛ [[سیاست و حکومت مالی]]؛ [[سیاست و حکومت ساحل عاج]]؛ [[سیاست و حکومت لبنان]]؛ [[سیاست و حکومت مصر]]؛ [[سیاست و حکومت فرانسه]]؛ [[سیاست و حکومت اسپانیا]]؛ [[سیاست و حکومت اوکراین]]؛ [[سیاست و حکومت قطر]]؛ [[سیاست و حکومت سیرالئون]]؛ [[سیاست و حکومت اتیوپی]]؛ [[سیاست و حکومت تایلند]]؛ [[سیاست و حکومت آرژانتین]]؛ [[سیاست و حکومت سوریه]]؛ [[سیاست و حکومت سنگال]]؛ [[سیاست و حکومت زیمبابوه]]؛ [[سیاست و حکومت بنگلادش]]؛ [[سیاست و حکومت سریلانکا]]		[[سیاست و حکومت روسیه]]؛ [[سیاست و حکومت چین]]؛ [[سیاست و حکومت افغانستان]]؛ [[سیاست و حکومت کانادا]]؛ [[سیاست و حکومت سودان]]؛ [[سیاست و حکومت اردن]]؛ [[سیاست و حکومت ژاپن]]؛ [[سیاست و حکومت کوبا]]؛ [[سیاست و حکومت مالی]]؛ [[سیاست و حکومت ساحل عاج]]؛ [[سیاست و حکومت لبنان]]؛ [[سیاست و حکومت مصر]]؛ [[سیاست و حکومت فرانسه]]؛ [[سیاست و حکومت اسپانیا]]؛ [[سیاست و حکومت اوکراین]]؛ [[سیاست و حکومت قطر]]؛ [[سیاست و حکومت سیرالئون]]؛ [[سیاست و حکومت اتیوپی]]؛ [[سیاست و حکومت تایلند]]؛ [[سیاست و حکومت آرژانتین]]؛ [[سیاست و حکومت سوریه]]؛ [[سیاست و حکومت سنگال]]؛ [[سیاست و حکومت زیمبابوه]]؛ [[سیاست و حکومت بنگلادش]]؛ [[سیاست و حکومت سریلانکا]]؛ [[سیاست و حکومت گرجستان]]؛ [[سیاست و حکومت تاجیکستان]]؛ [[سیاست و حکومت قزاقستان]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
خط ۵۴:		خط ۵۴:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:سیاست و نظام سیاسی]]

Samiei در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۵

2024-05-22T08:35:54Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-16T08:39:37Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۹
خط ۳:		خط ۳:

	=== [[ساختار سیاسی تونس]] ===		=== [[ساختار سیاسی تونس]] ===
	[[تونس]] در آغاز قرن هفدهم میلادی و در دوران حکومت حسینیون با نظام سیاسی معاصر، به‌ویژه در عرصه [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]]، آشنا شد و در زمان تحت حمایت فرانسه نیز با راه‌اندازی برخی مجالس محلی و منطقه‌ای، مانند مجلس کبیر (۱۸۹۶م) و مجالس اقلیمی (۱۹۹۲م) [[قوه مقننه تونس\|نظام پارلمانی]] را تجربه کردند. اما داستان استقلال [[تونس]] از فرانسه این‌گونه روی داد که مردم تونس با پیروی از استقلال‌طلبان این کشور به رهبری حبیب بورقیبه توانستند فرانسه را مجبور کنند تا استقلال داخلی [[تونس]] را در سال ۱۹۵۵ و استقلال کامل این کشور را از فرانسه در ۲۰ مارس ۱۹۵۶ میلادی به رسمیت بپذیرد.		[[تونس]] در آغاز قرن هفدهم میلادی و در دوران حکومت حسینیون با نظام سیاسی معاصر، به‌ویژه در عرصه [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]]، آشنا شد و در زمان تحت حمایت [[فرانسه]] نیز با راه‌اندازی برخی مجالس محلی و منطقه‌ای، مانند مجلس کبیر (۱۸۹۶م) و مجالس اقلیمی (۱۹۹۲م) [[قوه مقننه تونس\|نظام پارلمانی]] را تجربه کردند. اما داستان استقلال [[تونس]] از فرانسه این‌گونه روی داد که مردم تونس با پیروی از استقلال‌طلبان این کشور به رهبری حبیب بورقیبه توانستند فرانسه را مجبور کنند تا استقلال داخلی [[تونس]] را در سال ۱۹۵۵ و استقلال کامل این کشور را از فرانسه در ۲۰ مارس ۱۹۵۶ میلادی به رسمیت بپذیرد.

	با استقلال [[تونس]] مجلس ملی مؤسسان این کشور تشکیل شد. استقلال‌طلبان در تاریخ ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۷ میلادی، با استناد به استقلال و اراده ملت برای تحقق نظام دموکراسی، نظام پادشاهی را در [[تونس]] لغو کردند و نظام جمهوری جایگزین آن شد. [https://rch.ac.ir/article/Details?id=9447 بورقیبه، نخستین رئیس‌جمهور تونس]، پس از استقلال انتخاب و حکومت جمهوری تشکیل شد، با استقلال [[تونس]]، امید زیادی در دل مردم برای تجربه نظام مردم‌سالاری پدیدار شد؛ اما بی‌تدبیری و خودکامگی دولتمردان این کشور، امید را به ناامیدی تبدیل کرد و مردم را مجبور کرد تا با راه‌اندازی انقلاب کرامت در سال ۲۰۱۱ میلادی و ساقط کردن دستگاه دیکتاتوری بن علی، فرصت طلایی دیگری را برای تحقق اراده سیاسی مردم در امر حکومت فراهم سازند. حکومتی که نظام جمهوری را به‌جای نظام ریاستی و جمهوریت را به‌جای استبداد بنشاند. قوای سه‌گانه [[قوه مجریه تونس\|مجریه]]، [[قوه مقننه تونس\|مقننه]] و [[نظام قضایی تونس\|قضا]] با رعایت اصل تفکیک قوا هنوز ساختار اصلی سیاست و حکومت را در [[تونس]] تشکیل می‌دهند. [[قوه مقننه تونس\|قوه مقننه]] متشکل از نمایندگانی است که با رأی مستقیم مردم و برای مدت پنج سال انتخاب می‌شوند. [[نظام قضایی تونس\|قوه قضا]] نیز از سه بخش کلی دیوان عالی کشور، دادگستری و دیوان اداری تشکیل می‌شود. دیوان قانون اساسی، دیوان دولتی (دادگاه اداری و دیوان محاسبات)، دیوان اقتصادی و اجتماعی و مجلس اعلای اسلامی از مهم‌ترین نهادهای حکومتی [[تونس معاصر]] است، با پیروزی انقلاب کرامت در [[تونس]] و تصویب [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] جدید، تغییر در ساختار حکومتی و سیاسی دور از انتظار نیست.		با استقلال [[تونس]] مجلس ملی مؤسسان این کشور تشکیل شد. استقلال‌طلبان در تاریخ ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۷ میلادی، با استناد به استقلال و اراده ملت برای تحقق نظام دموکراسی، نظام پادشاهی را در [[تونس]] لغو کردند و نظام جمهوری جایگزین آن شد. [https://rch.ac.ir/article/Details?id=9447 بورقیبه، نخستین رئیس‌جمهور تونس]، پس از استقلال انتخاب و حکومت جمهوری تشکیل شد، با استقلال [[تونس]]، امید زیادی در دل مردم برای تجربه نظام مردم‌سالاری پدیدار شد؛ اما بی‌تدبیری و خودکامگی دولتمردان این کشور، امید را به ناامیدی تبدیل کرد و مردم را مجبور کرد تا با راه‌اندازی انقلاب کرامت در سال ۲۰۱۱ میلادی و ساقط کردن دستگاه دیکتاتوری بن علی، فرصت طلایی دیگری را برای تحقق اراده سیاسی مردم در امر حکومت فراهم سازند. حکومتی که نظام جمهوری را به‌جای نظام ریاستی و جمهوریت را به‌جای استبداد بنشاند. قوای سه‌گانه [[قوه مجریه تونس\|مجریه]]، [[قوه مقننه تونس\|مقننه]] و [[نظام قضایی تونس\|قضا]] با رعایت اصل تفکیک قوا هنوز ساختار اصلی سیاست و حکومت را در [[تونس]] تشکیل می‌دهند. [[قوه مقننه تونس\|قوه مقننه]] متشکل از نمایندگانی است که با رأی مستقیم مردم و برای مدت پنج سال انتخاب می‌شوند. [[نظام قضایی تونس\|قوه قضا]] نیز از سه بخش کلی دیوان عالی کشور، دادگستری و دیوان اداری تشکیل می‌شود. دیوان قانون اساسی، دیوان دولتی (دادگاه اداری و دیوان محاسبات)، دیوان اقتصادی و اجتماعی و مجلس اعلای اسلامی از مهم‌ترین نهادهای حکومتی [[تونس معاصر]] است، با پیروزی انقلاب کرامت در [[تونس]] و تصویب [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] جدید، تغییر در ساختار حکومتی و سیاسی دور از انتظار نیست.
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	==== '''[[روابط خارجی تونس]]''' ====		==== '''[[روابط خارجی تونس]]''' ====
	[[تونس]] با اروپا، آفریقا و آسیا دارای روابط عمیق تاریخی است و خواهرخوانده [[مصر]] نامیده شده است.<ref>ابن ابی، دینار (۱۲۸۶ق). المونس فی اخبار إفریقیه و تونس (مطبعة الدولة التونسیة). تونس: الطبعة الاولی، ص11.</ref> امروزه، [[تونس]] معاصر بیشترین ارتباط سیاسی اقتصادی فرهنگی اجتماعی را با کشور فرانسه دارد. نخستین کنسولگری فرانسه در [[تونس]] به سال ۱۵۷۷ میلادی افتتاح شد و فردی به نام هوده بریونی نخستین سفیر فرانسه در [[تونس]] بود که در سال ۱۶۰۶ عازم این کشور شده است، [[روابط خارجی تونس]] با بسیاری از کشورها، به‌ویژه کشورهای حوزه دریای مدیترانه، براساس احترام متقابل، حسن هم‌جواری و دخالت‌نکردن در امور داخلی استوار است، [[تونس]] عضو فعال اتحادیه مغرب عربی است؛ اتحادیه‌ای که در سال ۱۹۸۸ با مشارکت این کشور و کشورهای الجزایر، مغرب، لیبی و موریتانی تشکیل شده است، روابط [[تونس]] با الجزایر و لیبی، به‌ویژه در زمینه اختلافات مرزی، دچار فرازوفرودهایی بوده است. [[تونس\|شهر تونس]] مقر دائمی برخی از سازمان‌های بین‌المللی مانند الکسو، اتحادیه رادیو و تلویزیون عرب، مؤسسه عربی ویژه حقوق بشر، کمیته زنان عرب و سازمان روزنامه‌نگاران مدیترانه است، [[تونس]] در سال ۱۹۵۶ به عضویت [https://www.un.org/ سازمان ملل] درآمد و در سال ۱۹۵۸ میلادی نیز به عضویت اتحادیه کشورهای عربی درآمد و در نهادهای بین‌المللی، مانند [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D9%86%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C سازمان کنفرانس اسلامی]، [https://www.wto.org/ سازمان تجارت جهانی]، مجموعه گفت‌وگوهای مدیترانه‌ای، سازمان کشورهای فرانکوفون، [https://addisababa.mfa.ir/portal/generalcategoryservices/4575 سازمان وحدت آفریقا]، [https://unctad.org/ کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد]، [https://www.unicef.org/ سازمان یونیسف]، [https://www.fao.org/home/en/ سازمان فائو]، [https://www.iaea.org/ سازمان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی]، [https://www.worldbank.org/en/home بانک توسعه جهانی]، [https://www.icao.int/Pages/default.aspx سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری]، [https://ida.worldbank.org/en/home انجمن بین‌المللی توسعه]، [https://www.ifc.org/en/home بنگاه مالی بین‌المللی]، [http://www.ilo.org سازمان بین‌المللی کار]، [https://www.imf.org/en/Home صندوق بین‌المللی پول]، سازمان کشتیرانی، [https://www.itu.int/en/Pages/default.aspx اتحادیه‌بین‌المللی مخابرات راه دور]، [https://www.unesco.org/en سازمان یونسکو]، [https://www.unido.org/ یونیدو]، [https://www.upu.int/en/Home اتحادیه جهانی پست]، [https://www.who.int/ سازمان جهانی بهداشت،] [https://www.wipo.int/portal/en/ سازمان جهانی مالکیت معنوی]، [https://wmo.int/ سازمان جهانی هواشناسی]، [https://www.isdb.org/ بانک توسعه اسلامی] و [http://csstc.org/ جنبش عدم تعهد] عضویت دارد. [[تونس]] از نظر سرمایه‌گذاری خارجی رتبه نهم را در میان کشورهای آفریقایی دارد.<ref>روزنامه الصحافه (مورخ ۱۲ شهریور ۹۲).</ref> اولویت سیاست خارجی [[تونس]] ارتباط با کشورهای آفریقایی، به‌ویژه حوزه غرب آفریقاست؛ اما درواقع، کشورهای اروپایی به‌خصوص فرانسه، ایتالیا و اسپانیا بیشترین مراودات سیاسی را با [[تونس]] دارند. البته نباید فراموش کرد [[تونس]]، عضوی ناگسستنی از پیکره جهان اسلام است.		[[تونس]] با اروپا، آفریقا و آسیا دارای روابط عمیق تاریخی است و خواهرخوانده [[مصر]] نامیده شده است.<ref>ابن ابی، دینار (۱۲۸۶ق). المونس فی اخبار إفریقیه و تونس (مطبعة الدولة التونسیة). تونس: الطبعة الاولی، ص11.</ref> امروزه، [[تونس]] معاصر بیشترین ارتباط سیاسی اقتصادی فرهنگی اجتماعی را با کشور فرانسه دارد. نخستین کنسولگری فرانسه در [[تونس]] به سال ۱۵۷۷ میلادی افتتاح شد و فردی به نام هوده بریونی نخستین سفیر فرانسه در [[تونس]] بود که در سال ۱۶۰۶ عازم این کشور شده است، [[روابط خارجی تونس]] با بسیاری از کشورها، به‌ویژه کشورهای حوزه دریای مدیترانه، براساس احترام متقابل، حسن هم‌جواری و دخالت‌نکردن در امور داخلی استوار است، [[تونس]] عضو فعال اتحادیه مغرب عربی است؛ اتحادیه‌ای که در سال ۱۹۸۸ با مشارکت این کشور و کشورهای الجزایر، مغرب، لیبی و موریتانی تشکیل شده است، روابط [[تونس]] با الجزایر و لیبی، به‌ویژه در زمینه اختلافات مرزی، دچار فرازوفرودهایی بوده است. [[تونس\|شهر تونس]] مقر دائمی برخی از سازمان‌های بین‌المللی مانند الکسو، اتحادیه رادیو و تلویزیون عرب، مؤسسه عربی ویژه حقوق بشر، کمیته زنان عرب و سازمان روزنامه‌نگاران مدیترانه است، [[تونس]] در سال ۱۹۵۶ به عضویت [https://www.un.org/ سازمان ملل] درآمد و در سال ۱۹۵۸ میلادی نیز به عضویت اتحادیه کشورهای عربی درآمد و در نهادهای بین‌المللی، مانند [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D9%86%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C سازمان کنفرانس اسلامی]، [https://www.wto.org/ سازمان تجارت جهانی]، مجموعه گفت‌وگوهای مدیترانه‌ای، سازمان کشورهای فرانکوفون، [https://addisababa.mfa.ir/portal/generalcategoryservices/4575 سازمان وحدت آفریقا]، [https://unctad.org/ کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد]، [https://www.unicef.org/ سازمان یونیسف]، [https://www.fao.org/home/en/ سازمان فائو]، [https://www.iaea.org/ سازمان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی]، [https://www.worldbank.org/en/home بانک توسعه جهانی]، [https://www.icao.int/Pages/default.aspx سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری]، [https://ida.worldbank.org/en/home انجمن بین‌المللی توسعه]، [https://www.ifc.org/en/home بنگاه مالی بین‌المللی]، [http://www.ilo.org سازمان بین‌المللی کار]، [https://www.imf.org/en/Home صندوق بین‌المللی پول]، سازمان کشتیرانی، [https://www.itu.int/en/Pages/default.aspx اتحادیه‌بین‌المللی مخابرات راه دور]، [https://www.unesco.org/en سازمان یونسکو]، [https://www.unido.org/ یونیدو]، [https://www.upu.int/en/Home اتحادیه جهانی پست]، [https://www.who.int/ سازمان جهانی بهداشت،] [https://www.wipo.int/portal/en/ سازمان جهانی مالکیت معنوی]، [https://wmo.int/ سازمان جهانی هواشناسی]، [https://www.isdb.org/ بانک توسعه اسلامی] و [http://csstc.org/ جنبش عدم تعهد] عضویت دارد. [[تونس]] از نظر سرمایه‌گذاری خارجی رتبه نهم را در میان کشورهای آفریقایی دارد.<ref>روزنامه الصحافه (مورخ ۱۲ شهریور ۹۲).</ref> اولویت سیاست خارجی [[تونس]] ارتباط با کشورهای آفریقایی، به‌ویژه حوزه غرب آفریقاست؛ اما درواقع، کشورهای اروپایی به‌خصوص فرانسه، ایتالیا و [[اسپانیا]] بیشترین مراودات سیاسی را با [[تونس]] دارند. البته نباید فراموش کرد [[تونس]]، عضوی ناگسستنی از پیکره جهان اسلام است.

	==== '''[[روابط تونس و فلسطین]]''' ====		==== '''[[روابط تونس و فلسطین]]''' ====

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T18:33:33Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۳۳
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	=== '''[[نظام قضایی تونس]]''' ===		=== '''[[نظام قضایی تونس]]''' ===
	[[نظام قضایی تونس\|قوه قضا]] پس از استقلال [[تونس]] به محاکم واگذار شد. «الدیوان» نام دادگاه شرعی پیش از استقلال [[تونس]] بودکه پس از استقلال به «العدلیه» و سپس «محاکم الحق العام» تغییر نام داد. [[قانون اساسی تونس]]، [[نظام قضایی تونس\|قوه قضا]] و شخص قاضی را مستقل اعلام کرده است. این قوه متشکل از دیوان عالی قضا، دادگستری، دیوان اداری، دیوان مالی و دیوان [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] است، شیخ محمد فاضل بن عاشور، محمد اسطنبولی، هادی مزاح، محمد حطاب بوشناق و محمد شمام از فقها و قضات معروف [[تونس]] پس از استقلال بودند. مجله الاحوال الشخصیه مهم‌ترین مرجع قانون مدنی [[تونس]] است، [[تونس]] منشور جهانی حقوق بشر را در سال ۱۹۶۹ امضا کرده است.		[[نظام قضایی تونس\|قوه قضا]] پس از استقلال [[تونس]] به محاکم واگذار شد. «الدیوان» نام دادگاه شرعی پیش از استقلال [[تونس]] بودکه پس از استقلال به «العدلیه» و سپس «محاکم الحق العام» تغییر نام داد. [[قانون اساسی تونس]]، [[نظام قضایی تونس\|قوه قضا]] و شخص قاضی را مستقل اعلام کرده است. این قوه متشکل از دیوان عالی قضا، دادگستری، دیوان اداری، دیوان [[مالی]] و دیوان [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] است، شیخ محمد فاضل بن عاشور، محمد اسطنبولی، هادی مزاح، محمد حطاب بوشناق و محمد شمام از فقها و قضات معروف [[تونس]] پس از استقلال بودند. مجله الاحوال الشخصیه مهم‌ترین مرجع قانون مدنی [[تونس]] است، [[تونس]] منشور جهانی حقوق بشر را در سال ۱۹۶۹ امضا کرده است.

	=== '''[[فرهنگ سیاسی تونس]]''' ===		=== '''[[فرهنگ سیاسی تونس]]''' ===

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-23T16:16:39Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۶
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	=== '''[[نظام حزبی تونس]]''' ===		=== '''[[نظام حزبی تونس]]''' ===
	[[تونس]] با وجود ادعای آزادی احزاب در دوران حکومت بورقیبه و بن علی، دارای نظام تک‌حزبی و فعالیت برخی از احزاب، تشریفاتی و فرمایشی بود. مهم‌ترین [[نظام حزبی تونس\|احزاب سیاسی تونس]] پس از استقلال از این قرار است: حزب آزادی [[قانون اساسی تونس]](الحزب الحرالدستوري التونسي)،نخستین حزب ملی است که در سال ۱۹۲۰ میلادی برابر با ۱۲۹۸شمسی، شخصیت‌های مشهوری مانند شیخ عبدالعزیز ثعالبی، محی‌الدین قلیبی و احمد توفیق مدنی آن را تأسیس کردند. این حزب مطالبات ملی، از قبیل برخورداری [[تونس]] از [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] و آزادی و برابری را دنبال می‌کرد، این حزب اکنون فعالیتی ندارد. حزب کمونیست [[تونس]] که متأثر از جریان کمونیستی فرانسه بود، در سال ۱۹۲۰ راه‌اندازی شد. علی جراد، حسن سعداوی و برخی از فرانسویان مقیم [[تونس]] از مؤسسان این حزب بودند. این حزب در آغاز از مدافعان حقوق فلسطین بود؛ اما باگذشت زمان به مشروعیت اسرائیل اعتراف کرد. حکومت بورقیبه فعالیت این حزب را در سال ۱۹۶۲ ممنوع کرد؛ اما توانست در سال ۱۹۸۱ اجازه فعالیت دوباره را کسب کند. این حزب اکنون فعالیتی ندارد؛ گرچه تمایل به افکار کمونیستی در اندیشه و ذهن برخی از سیاستمداران فعال معاصر [[تونس]] هنوز زنده است. حزب [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] جدید(حزب الدستور الجدید)،که انشعابی از حزب آزادی [[قانون اساسی تونس]] بود، در سال ۱۹۳۴ میلادی، برابر با اسفند ۱۳۱۲ شمسی، به پیشنهاد حبیب بورقیبه تأسیس شد و با اعلام ناکارآمدی سیاست تفاهم و گفت‌وگو با فرانسه، خواهان تشکیل مجلس نمایندگان منتخب، دولت مسئول در برابر مجلس، تفکیک قوا، استقلال [[نظام قضایی تونس\|قوه قضاییه]] و آزادی‌های مدنی شد و سرانجام توانست در حرکت استقلال‌طلبی [[تونس]] نقش مهمی را ایفاکند. «العمل» عنوان نشریه این حزب بود و پس از استقلال [[تونس]] تنها حزب حاکم و رسمی بودکه در سال ۱۹۶۴ به حزب سوسیالیستی قانون اساسی(الحزب الإشتراکي الدستوري) و در سال ۱۹۸۲ نیز به تجمع قانون اساسی دموکراسی(حزب التجمع الدستوری)تغییر نام داد و سرانجام در سال ۲۰۱۱ میلادی منحل اعلام شد. غرب‌گرایی و ملی‌گرایی مهم‌ترین گرایش این حزب بود. حزب وحدت مردمی را در سال ۱۹۷۳ میلادی افرادی مانند احمد بن صالح راه‌اندازی کردند که گرایش شدیدی به اقتصاد آزاد داشتند.		[[تونس]] با وجود ادعای آزادی احزاب در دوران حکومت بورقیبه و بن علی، دارای نظام تک‌حزبی و فعالیت برخی از احزاب، تشریفاتی و فرمایشی بود. مهم‌ترین [[نظام حزبی تونس\|احزاب سیاسی تونس]] پس از استقلال از این قرار است: حزب آزادی [[قانون اساسی تونس]](الحزب الحرالدستوري التونسي)،نخستین حزب ملی است که در سال ۱۹۲۰ میلادی برابر با ۱۲۹۸شمسی، شخصیت‌های مشهوری مانند شیخ عبدالعزیز ثعالبی، محی‌الدین قلیبی و احمد توفیق مدنی آن را تأسیس کردند. این حزب مطالبات ملی، از قبیل برخورداری [[تونس]] از [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] و آزادی و برابری را دنبال می‌کرد، این حزب اکنون فعالیتی ندارد. [[حزب کمونیست]] [[تونس]] که متأثر از جریان کمونیستی فرانسه بود، در سال ۱۹۲۰ راه‌اندازی شد. علی جراد، حسن سعداوی و برخی از فرانسویان مقیم [[تونس]] از مؤسسان این حزب بودند. این حزب در آغاز از مدافعان حقوق فلسطین بود؛ اما باگذشت زمان به مشروعیت اسرائیل اعتراف کرد. حکومت بورقیبه فعالیت این حزب را در سال ۱۹۶۲ ممنوع کرد؛ اما توانست در سال ۱۹۸۱ اجازه فعالیت دوباره را کسب کند. این حزب اکنون فعالیتی ندارد؛ گرچه تمایل به افکار کمونیستی در اندیشه و ذهن برخی از سیاستمداران فعال معاصر [[تونس]] هنوز زنده است. حزب [[قانون اساسی تونس\|قانون اساسی]] جدید(حزب الدستور الجدید)،که انشعابی از حزب آزادی [[قانون اساسی تونس]] بود، در سال ۱۹۳۴ میلادی، برابر با اسفند ۱۳۱۲ شمسی، به پیشنهاد حبیب بورقیبه تأسیس شد و با اعلام ناکارآمدی سیاست تفاهم و گفت‌وگو با فرانسه، خواهان تشکیل مجلس نمایندگان منتخب، دولت مسئول در برابر مجلس، تفکیک قوا، استقلال [[نظام قضایی تونس\|قوه قضاییه]] و آزادی‌های مدنی شد و سرانجام توانست در حرکت استقلال‌طلبی [[تونس]] نقش مهمی را ایفاکند. «العمل» عنوان نشریه این حزب بود و پس از استقلال [[تونس]] تنها حزب حاکم و رسمی بودکه در سال ۱۹۶۴ به حزب سوسیالیستی قانون اساسی(الحزب الإشتراکي الدستوري) و در سال ۱۹۸۲ نیز به تجمع قانون اساسی دموکراسی(حزب التجمع الدستوری)تغییر نام داد و سرانجام در سال ۲۰۱۱ میلادی منحل اعلام شد. غرب‌گرایی و ملی‌گرایی مهم‌ترین گرایش این حزب بود. حزب وحدت مردمی را در سال ۱۹۷۳ میلادی افرادی مانند احمد بن صالح راه‌اندازی کردند که گرایش شدیدی به اقتصاد آزاد داشتند.

	بن صالح از وزیران و همراهان بورقیبه بود؛ اما مغضوب وی شد و نتوانست به فعالیت خود ادامه دهد. این حزب در سال ۲۰۱۱، توانست مجوز فعالیت رسمی خویش را از دولت موقت [[تونس]] دریافت کند. لیبرالیسم برجسته‌ترین گرایش فکری این حزب است. حزب النهضه را، که مهم‌ترین حزب اسلام‌گرای [[تونس]] است و پایگاه مردمی‌گسترده‌ای دارد، در سال ۱۹۷۲ با عنوان «جماعت اسلامی» شخصیت‌هایی مانند شیخ عبدالفتاح مورو و شیخ راشد غنوشی به‌صورت مخفیانه راه‌اندازی کردند که برگزاری جلسات تفسیر قرآن و چاپ مجله معرفت مهم‌ترین فعالیت ایشان بود. مرامنامه حزب در سال ۱۹۷۹ در یک کنفرانس مخفی تصویب شد و در سال ۱۹۸۱ میلادی در پی اعلام بورقیبه مبنی بر آزادی فعالیت احزاب توانست با عنوان «حرکه الاتجاه الاسلامی» موجودیت خود را اعلام‌کند؛ هرچند نتوانست مجوز لازم را برای فعالیت از حکومت بورقیبه بگیرد و رهبران این حزب با واکنش منفی بورقیبه مواجه شدند و سرانجام به اتهام خیانت، دستگیر و زندانی شدند. با روی‌کارآمدن زین‌العابدین بن علی و شعارهای ملی او، حزب النهضه با وی همراهی کرد و با ارائه فهرستی از کاندیداهای دلخواه خود در انتخابات مجلس نمایندگان در سال ۱۹۸۹ میلادی شرکت کرد و توانست %۱۳ از مجموع آرا را به خود اختصاص دهد؛ این امر برای حکومت نوپای بن علی‌گران آمد و با کارشکنی و مخالفت، عرصه را بر رهبران اسلام‌گرای این حزب تنگ کرد؛ به‌گونه‌ای که غنوشی مجبور شد به الجزایر و از آنجا به لندن برود و شیخ مورو هم به عربستان پناهنده شود. بن علی در سال ۱۹۹۲ میلادی دستور دستگیری بیش از هشت هزار نفر از طرفداران النهضه را صادر کرد. با پیروزی انقلاب کرامت در [[تونس]] و بازگشت غنوشی به کشور، حزب النهضه توانست باگرفتن مجوز فعالیت، در انتخابات مجلس مؤسسان شرکت کند و بیشترین آراء را به خود اختصاص دهد. این حزب دارای گرایش اخوانی معتدل است.		بن صالح از وزیران و همراهان بورقیبه بود؛ اما مغضوب وی شد و نتوانست به فعالیت خود ادامه دهد. این حزب در سال ۲۰۱۱، توانست مجوز فعالیت رسمی خویش را از دولت موقت [[تونس]] دریافت کند. لیبرالیسم برجسته‌ترین گرایش فکری این حزب است. حزب النهضه را، که مهم‌ترین حزب اسلام‌گرای [[تونس]] است و پایگاه مردمی‌گسترده‌ای دارد، در سال ۱۹۷۲ با عنوان «جماعت اسلامی» شخصیت‌هایی مانند شیخ عبدالفتاح مورو و شیخ راشد غنوشی به‌صورت مخفیانه راه‌اندازی کردند که برگزاری جلسات تفسیر قرآن و چاپ مجله معرفت مهم‌ترین فعالیت ایشان بود. مرامنامه حزب در سال ۱۹۷۹ در یک کنفرانس مخفی تصویب شد و در سال ۱۹۸۱ میلادی در پی اعلام بورقیبه مبنی بر آزادی فعالیت احزاب توانست با عنوان «حرکه الاتجاه الاسلامی» موجودیت خود را اعلام‌کند؛ هرچند نتوانست مجوز لازم را برای فعالیت از حکومت بورقیبه بگیرد و رهبران این حزب با واکنش منفی بورقیبه مواجه شدند و سرانجام به اتهام خیانت، دستگیر و زندانی شدند. با روی‌کارآمدن زین‌العابدین بن علی و شعارهای ملی او، حزب النهضه با وی همراهی کرد و با ارائه فهرستی از کاندیداهای دلخواه خود در انتخابات مجلس نمایندگان در سال ۱۹۸۹ میلادی شرکت کرد و توانست %۱۳ از مجموع آرا را به خود اختصاص دهد؛ این امر برای حکومت نوپای بن علی‌گران آمد و با کارشکنی و مخالفت، عرصه را بر رهبران اسلام‌گرای این حزب تنگ کرد؛ به‌گونه‌ای که غنوشی مجبور شد به الجزایر و از آنجا به لندن برود و شیخ مورو هم به عربستان پناهنده شود. بن علی در سال ۱۹۹۲ میلادی دستور دستگیری بیش از هشت هزار نفر از طرفداران النهضه را صادر کرد. با پیروزی انقلاب کرامت در [[تونس]] و بازگشت غنوشی به کشور، حزب النهضه توانست باگرفتن مجوز فعالیت، در انتخابات مجلس مؤسسان شرکت کند و بیشترین آراء را به خود اختصاص دهد. این حزب دارای گرایش اخوانی معتدل است.

Tania در ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۹

2024-02-14T11:09:47Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-01-26T19:12:45Z

نیز نگاه کنید به

@@ خط ۵۷: / خط ۵۷: @@
 *[[سیاست و حکومت سنگال]]
 *[[سیاست و حکومت ژاپن]]
 == پاورقی ==
 [i] <small>فرمان عهدالامان که مبتنی بر یکسان شناخته‌شدن همه شهروندان تونسی در برابر قانون است، در ۱۰ سپتامبر ۱۸۵۷م تصویب شد.</small>
 == کتابشناسی ==

Samiei: /* روابط تونس و فلسطین */

2024-01-14T16:55:09Z

روابط تونس و فلسطین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	==== '''[[روابط خارجی تونس]]''' ====		==== '''[[روابط خارجی تونس]]''' ====
	[[تونس]] با اروپا، آفریقا و آسیا دارای روابط عمیق تاریخی است و خواهرخوانده [[مصر]] نامیده شده است.<ref>ابن ابی، دینار (۱۲۸۶ق). المونس فی اخبار إفریقیه و تونس (مطبعة الدولة التونسیة). تونس: الطبعة الاولی، ص11.</ref> امروزه، [[تونس]] معاصر بیشترین ارتباط سیاسی اقتصادی فرهنگی اجتماعی را با کشور فرانسه دارد. نخستین کنسولگری فرانسه در [[تونس]] به سال ۱۵۷۷ میلادی افتتاح شد و فردی به نام هوده بریونی نخستین سفیر فرانسه در [[تونس]] بود که در سال ۱۶۰۶ عازم این کشور شده است، [[روابط خارجی تونس]] با بسیاری از کشورها، به‌ویژه کشورهای حوزه دریای مدیترانه، براساس احترام متقابل، حسن هم‌جواری و دخالت‌نکردن در امور داخلی استوار است، [[تونس]] عضو فعال اتحادیه مغرب عربی است؛ اتحادیه‌ای که در سال ۱۹۸۸ با مشارکت این کشور و کشورهای الجزایر، مغرب، لیبی و موریتانی تشکیل شده است، روابط [[تونس]] با الجزایر و لیبی، به‌ویژه در زمینه اختلافات مرزی، دچار فرازوفرودهایی بوده است. [[تونس\|شهر تونس]] مقر دائمی برخی از سازمان‌های بین‌المللی مانند الکسو، اتحادیه رادیو و تلویزیون عرب، مؤسسه عربی ویژه حقوق بشر، کمیته زنان عرب و سازمان روزنامه‌نگاران مدیترانه است، [[تونس]] در سال ۱۹۵۶ به عضویت [https://www.un.org/ سازمان ملل] درآمد و در سال ۱۹۵۸ میلادی نیز به عضویت اتحادیه کشورهای عربی درآمد و در نهادهای بین‌المللی، مانند [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D9%86%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C سازمان کنفرانس اسلامی]، [https://www.wto.org/ سازمان تجارت جهانی]، مجموعه گفت‌وگوهای مدیترانه‌ای، سازمان کشورهای فرانکوفون، [https://addisababa.mfa.ir/portal/generalcategoryservices/4575 سازمان وحدت آفریقا]، [https://unctad.org/ کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد]، [https://www.unicef.org/ سازمان یونیسف]، [https://www.fao.org/home/en/ سازمان فائو]، [https://www.iaea.org/ سازمان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی]، [https://www.worldbank.org/en/home بانک توسعه جهانی]، [https://www.icao.int/Pages/default.aspx سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری]، [https://ida.worldbank.org/en/home انجمن بین‌المللی توسعه]، [https://www.ifc.org/en/home بنگاه مالی بین‌المللی]، [http://www.ilo.org سازمان بین‌المللی کار]، [https://www.imf.org/en/Home صندوق بین‌المللی پول]، سازمان کشتیرانی، [https://www.itu.int/en/Pages/default.aspx اتحادیه‌بین‌المللی مخابرات راه دور]، [https://www.unesco.org/en سازمان یونسکو]، [https://www.unido.org/ یونیدو]، [https://www.upu.int/en/Home اتحادیه جهانی پست]، [https://www.who.int/ سازمان جهانی بهداشت،] [https://www.wipo.int/portal/en/ سازمان جهانی مالکیت معنوی]، [https://wmo.int/ سازمان جهانی هواشناسی]، [https://www.isdb.org/ بانک توسعه اسلامی] و [http://csstc.org/ جنبش عدم تعهد] عضویت دارد. تونس از نظر سرمایه‌گذاری خارجی رتبه نهم را در میان کشورهای آفریقایی دارد.<ref>روزنامه الصحافه (مورخ ۱۲ شهریور ۹۲).</ref> اولویت سیاست خارجی [[تونس]] ارتباط با کشورهای آفریقایی، به‌ویژه حوزه غرب آفریقاست؛ اما درواقع، کشورهای اروپایی به‌خصوص فرانسه، ایتالیا و اسپانیا بیشترین مراودات سیاسی را با [[تونس]] دارند. البته نباید فراموش کرد [[تونس]]، عضوی ناگسستنی از پیکره جهان اسلام است.<ref>عصمتی‌بایگی، سیدحسن (1395). جامعه و فرهنگ تونس. تهران: موسسه فرهنگی, هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی, ص 88.</ref>		[[تونس]] با اروپا، آفریقا و آسیا دارای روابط عمیق تاریخی است و خواهرخوانده [[مصر]] نامیده شده است.<ref>ابن ابی، دینار (۱۲۸۶ق). المونس فی اخبار إفریقیه و تونس (مطبعة الدولة التونسیة). تونس: الطبعة الاولی، ص11.</ref> امروزه، [[تونس]] معاصر بیشترین ارتباط سیاسی اقتصادی فرهنگی اجتماعی را با کشور فرانسه دارد. نخستین کنسولگری فرانسه در [[تونس]] به سال ۱۵۷۷ میلادی افتتاح شد و فردی به نام هوده بریونی نخستین سفیر فرانسه در [[تونس]] بود که در سال ۱۶۰۶ عازم این کشور شده است، [[روابط خارجی تونس]] با بسیاری از کشورها، به‌ویژه کشورهای حوزه دریای مدیترانه، براساس احترام متقابل، حسن هم‌جواری و دخالت‌نکردن در امور داخلی استوار است، [[تونس]] عضو فعال اتحادیه مغرب عربی است؛ اتحادیه‌ای که در سال ۱۹۸۸ با مشارکت این کشور و کشورهای الجزایر، مغرب، لیبی و موریتانی تشکیل شده است، روابط [[تونس]] با الجزایر و لیبی، به‌ویژه در زمینه اختلافات مرزی، دچار فرازوفرودهایی بوده است. [[تونس\|شهر تونس]] مقر دائمی برخی از سازمان‌های بین‌المللی مانند الکسو، اتحادیه رادیو و تلویزیون عرب، مؤسسه عربی ویژه حقوق بشر، کمیته زنان عرب و سازمان روزنامه‌نگاران مدیترانه است، [[تونس]] در سال ۱۹۵۶ به عضویت [https://www.un.org/ سازمان ملل] درآمد و در سال ۱۹۵۸ میلادی نیز به عضویت اتحادیه کشورهای عربی درآمد و در نهادهای بین‌المللی، مانند [https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D9%86%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C سازمان کنفرانس اسلامی]، [https://www.wto.org/ سازمان تجارت جهانی]، مجموعه گفت‌وگوهای مدیترانه‌ای، سازمان کشورهای فرانکوفون، [https://addisababa.mfa.ir/portal/generalcategoryservices/4575 سازمان وحدت آفریقا]، [https://unctad.org/ کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد]، [https://www.unicef.org/ سازمان یونیسف]، [https://www.fao.org/home/en/ سازمان فائو]، [https://www.iaea.org/ سازمان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی]، [https://www.worldbank.org/en/home بانک توسعه جهانی]، [https://www.icao.int/Pages/default.aspx سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری]، [https://ida.worldbank.org/en/home انجمن بین‌المللی توسعه]، [https://www.ifc.org/en/home بنگاه مالی بین‌المللی]، [http://www.ilo.org سازمان بین‌المللی کار]، [https://www.imf.org/en/Home صندوق بین‌المللی پول]، سازمان کشتیرانی، [https://www.itu.int/en/Pages/default.aspx اتحادیه‌بین‌المللی مخابرات راه دور]، [https://www.unesco.org/en سازمان یونسکو]، [https://www.unido.org/ یونیدو]، [https://www.upu.int/en/Home اتحادیه جهانی پست]، [https://www.who.int/ سازمان جهانی بهداشت،] [https://www.wipo.int/portal/en/ سازمان جهانی مالکیت معنوی]، [https://wmo.int/ سازمان جهانی هواشناسی]، [https://www.isdb.org/ بانک توسعه اسلامی] و [http://csstc.org/ جنبش عدم تعهد] عضویت دارد. [[تونس]] از نظر سرمایه‌گذاری خارجی رتبه نهم را در میان کشورهای آفریقایی دارد.<ref>روزنامه الصحافه (مورخ ۱۲ شهریور ۹۲).</ref> اولویت سیاست خارجی [[تونس]] ارتباط با کشورهای آفریقایی، به‌ویژه حوزه غرب آفریقاست؛ اما درواقع، کشورهای اروپایی به‌خصوص فرانسه، ایتالیا و اسپانیا بیشترین مراودات سیاسی را با [[تونس]] دارند. البته نباید فراموش کرد [[تونس]]، عضوی ناگسستنی از پیکره جهان اسلام است.<ref>عصمتی‌بایگی، سیدحسن (1395). جامعه و فرهنگ تونس. تهران: موسسه فرهنگی, هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی, ص 88.</ref>

	==== '''[[روابط تونس و فلسطین]]''' ====		==== '''[[روابط تونس و فلسطین]]''' ====