سیاست و حکومت کوبا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammad: /* نیز نگاه کنید به */

2025-01-17T13:01:00Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۱
خط ۱۵۷:		خط ۱۵۷:
	در دهه ۱۹۹۰ کارشناسان سیاسی و دانشمندان اجتماعی پیش‌بینی کرده بودند که حکومت سوسیالیستی [[کوبا]] دچار تغییر و تحولات جدی شده و فرو خواهد ریخت. اصلاحات اقتصادی محدودی که این دهه صورت گرفت تا حدی می‌توانست تحولات اقتصادی در اقشار پایین [[کوبا]] را تسریع بخشد و فشارهای اجتماعی را که ممکن بود به ناآرامی سیاسی منجر شود، کمتر نماید که نتیجه را می‌توان در حس ناسیونالیستی کوبایی‌ها دانست. علاقه [[فیدل کاسترو]] و اطرافیان او به حفظ قدرت به‌طور دائمی، به نظام کوبا توانایی بی‌اندازه‌ای بخشیده است.<ref>Vázquez Chamorro, G. (1998). Martínez Díaz, Nelson; Vázquez, Germán. Historia de América Latina. Sociedad General Española de Librería, P167</ref> وفاداری و انسجام نسبی نخبگان راهبردی رژیم مانند تشکیلات حزب کمونیست، [[نیروهای مسلح کوبا\|نیروهای مسلح]] و کادر جوان‌تر در امور اجرایی و مدیریت آن، احتمال تغییر رژیم توسط جناح اصلاح‌طلب را محدود ساخته است.		در دهه ۱۹۹۰ کارشناسان سیاسی و دانشمندان اجتماعی پیش‌بینی کرده بودند که حکومت سوسیالیستی [[کوبا]] دچار تغییر و تحولات جدی شده و فرو خواهد ریخت. اصلاحات اقتصادی محدودی که این دهه صورت گرفت تا حدی می‌توانست تحولات اقتصادی در اقشار پایین [[کوبا]] را تسریع بخشد و فشارهای اجتماعی را که ممکن بود به ناآرامی سیاسی منجر شود، کمتر نماید که نتیجه را می‌توان در حس ناسیونالیستی کوبایی‌ها دانست. علاقه [[فیدل کاسترو]] و اطرافیان او به حفظ قدرت به‌طور دائمی، به نظام کوبا توانایی بی‌اندازه‌ای بخشیده است.<ref>Vázquez Chamorro, G. (1998). Martínez Díaz, Nelson; Vázquez, Germán. Historia de América Latina. Sociedad General Española de Librería, P167</ref> وفاداری و انسجام نسبی نخبگان راهبردی رژیم مانند تشکیلات حزب کمونیست، [[نیروهای مسلح کوبا\|نیروهای مسلح]] و کادر جوان‌تر در امور اجرایی و مدیریت آن، احتمال تغییر رژیم توسط جناح اصلاح‌طلب را محدود ساخته است.

	تصور این که بحران اقتصادی و اجتماعی، رهبری [[انقلاب کوبا]] را وادار کند که از سوسیالیسم دست بکشد و یا اصلاحات ساختاری عمده را بپذیرد، اشتباهی آشکار است. استراتژی ادامه حیات که در ابتدای دهه ۱۹۹۰ اتخاذ شد، پسروی‌های ایدئولوژیک مهمی را با تغییرات محدودی در اقتصاد کلان با هم ترکیب و تا حدی راه را برای سرمایه خارجی باز کرد و بدین ترتیب منافع کافی را برای حفظ ثبات اجتماعی و انسجام نخبگان فراهم ساخت که یکی از مؤلفه‌های مهم ادامه حیات رژیم بود، نیروهای مسلح اگرچه به لحاظ تعداد، کم شده ولی همچنان به‌عنوان نهادی وفادار به انقلاب و رهبران تاریخی آن باقی مانده‌اند و متعاقب کنگره حزب در سال ۱۹۹۷ جایگاه بیشتری را در حزب کمونیست اشغال کرده‌اند. در همان زمان افسران بازنشسته و عالی رتبه نزدیک به [[رائول کاسترو]]، دبیر دوم حزب، حضور اقتصادی خود را گسترش داده و شبکه‌ای از روابط را با سرمایه‌داران خارجی به‌وجود آوردند و همین منجر به شکل‌گیری طبقه جدیدی از کارآفرینان شد که برای بهره‌برداری از فرصت‌های اقتصادی از موقعیت بسیار عالی برخوردار بوده‌اند.<ref>حق‌روستا، مریم. (1397). جامعه و فرهنگ [[کوبا]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، ص144-187.</ref>		تصور این که بحران اقتصادی و اجتماعی، رهبری [[انقلاب کوبا]] را وادار کند که از سوسیالیسم دست بکشد و یا اصلاحات ساختاری عمده را بپذیرد، اشتباهی آشکار است. استراتژی ادامه حیات که در ابتدای دهه ۱۹۹۰ اتخاذ شد، پسروی‌های ایدئولوژیک مهمی را با تغییرات محدودی در اقتصاد کلان با هم ترکیب و تا حدی راه را برای سرمایه خارجی باز کرد و بدین ترتیب منافع کافی را برای حفظ ثبات اجتماعی و انسجام نخبگان فراهم ساخت که یکی از مؤلفه‌های مهم ادامه حیات رژیم بود، نیروهای مسلح اگرچه به لحاظ تعداد، کم شده ولی همچنان به‌عنوان نهادی وفادار به انقلاب و رهبران تاریخی آن باقی مانده‌اند و متعاقب کنگره حزب در سال ۱۹۹۷ جایگاه بیشتری را در حزب کمونیست اشغال کرده‌اند. در همان زمان افسران بازنشسته و عالی رتبه نزدیک به [[رائول کاسترو]]، دبیر دوم حزب، حضور اقتصادی خود را گسترش داده و شبکه‌ای از روابط را با سرمایه‌داران خارجی به‌وجود آوردند و همین منجر به شکل‌گیری طبقه جدیدی از کارآفرینان شد که برای بهره‌برداری از فرصت‌های اقتصادی از موقعیت بسیار عالی برخوردار بوده‌اند.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۱۸۱:		خط ۱۸۱:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			حق‌روستا، مریم. (1397). جامعه و فرهنگ [[کوبا]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، ص144-187.

			== نویسنده مقاله ==
			مریم حق روستا
	[[رده:سیاست و نظام سیاسی]]		[[رده:سیاست و نظام سیاسی]]

Hasti در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۵

2024-08-22T19:55:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۵
خط ۱۱۰:		خط ۱۱۰:

	==== [[روابط کوبا و اتحادیه اروپا]] ====		==== [[روابط کوبا و اتحادیه اروپا]] ====
	[[پرونده:کوبا و اتحاده اروپا.jpg\|جایگزین=کوبا و اتحاده اروپا\|بندانگشتی\|کوبا و ~~اتحاده~~ اروپا، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.bu.edu/pardeeschool/2014/11/14/paul-hare-cuba-and-eu/]]		[[پرونده:کوبا و اتحاده اروپا.jpg\|جایگزین=کوبا و اتحاده اروپا\|بندانگشتی\|کوبا و اتحادیه اروپا، قابل بازیابی ا<nowiki/>ز<nowiki/>https://www.bu.edu/pardeeschool/2014/11/14/paul-hare-cuba-and-eu/]]
	شروع روابط سیاسی [[کوبا]] با کشورهای اروپایی به سال ۱۹۸۸ برمی‌گردد که البته با موجودیت یافتن اتحادیه اروپا در سال ۱۹۹۲ پس از اجلاس ماستریخت، این روابط همچنان ادامه می‌یابد. البته این روابط ابتدا چیزی بیش از شناخت متقابل و تبادلات بسیار نبود، اما دو سال بعد با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، حضور سرمایه‌گذار روس در [[کوبا]] ناپدید می‌شود و شرایط زندگی در کوبا بسیار تغییر می‌کند، به همین دلیل در سال ۱۹۹۵ برای اولین بار تحقق یک توافق‌نامه همکاری‌های اقتصادی و تجاری میان دو طرف کوبایی و اتحادیه اروپا مطرح می‌شود، اما در سال ۱۹۹۶ به دلیل حادثه سقوط دو هواپیمای سازمان برادران به سوی نجات (Hermanos al Rescate) توسط نیروی هوایی [[کوبا]] و مرگ سرنشینان آن‌ها، این توافق‌نامه ملغی اعلام شد و همین امر باعث شد تا اعضای اتحادیه اروپا نسبت به مسائل حقوق بشر، قطع‌نامه مشترکی علیه [[کوبا]] صادرکنند، این مورد اولین بار بود که مجموعه‌ای از تحریم‌ها از طرف اتحادیه اروپا علیه کشور سومی اعمال می‌شد.<ref>Fornés Bonavía, L. (2011). Cuba. Cronología: cinco siglos de historia, política y cultura. Verbum, P97</ref> بنابراین در سال ۱۹۹۷ روابط اتحادیه اروپا به‌طور یک جانبه با کوبا و به دلیل عدم رعایت حقوق بشر در این کشور قطع شد. البته این روابط پس از آن‌که اتحادیه اروپا مخالفت خود را با تحریم‌های تحمیل شده از طرف آمریکا بر [[کوبا]] اعلام کرد روبه بهبودی‌گذاشت. از طرف دیگر، با سفر پاپ ژان پل دوم (Juan Pablo II) در ژانویه ۱۹۹۸ به [[کوبا]]؛ به‌عنوان اولین بازدید یک پاپ از [[کوبا]]؛ نه فقط باعث بهبود روابط رژیم کمونیستی کوبا و کلیسای کاتولیک پس از چهل سال رویارویی گردید، بلکه بر بهبودی روابط اتحادیه اروپا نیز با [[کوبا]] تاثیر گذاشت، اما در سال ۲۰۰۰ میلادی، اتحادیه اروپا به قطع‌نامه حقوق بشر [[کوبا]] رای منفی داد و همین امر باعث شد تا [[کوبا]] از سفر هیأت اروپایی به این کشور جلوگیری نماید و مذاکره جهت به عضویت درآمدن [[کوبا]] در کنوانسیون لومه میان اتحادیه اروپا و کشورهای ای-سی-پی [iv] نیز ملغی اعلام شد، درسال ۲۰۰۱ و همین‌طور در سال ۲۰۰۳ مجددا رای منفی از طرف اتحادیه اروپا در خصوص حقوق بشر در [[کوبا]] صادر گردید. در سال ۲۰۰۴ میلادی، اتحادیه اروپا اعلام کرد در صورت رعایت حقوق بشر توسط دولت کوبا و آزادی زندانیان سیاسی نسبت به برقراری روابط میان طرفین و بهبود ارتباطات سیاسی اقدام خواهد کرد. از این‌رو، تحریم‌هایی را به‌طور یک جانبه به کوبا تحمیل نمود، در سال ۲۰۰۶ وزیر خارجه اسپانیا به [[کوبا]] سفر می‌کند تا درباره روابط اقتصادی اتحادیه اروپا با این کشور مذاکره نماید و این‌که بهبود روابط با اصلاحات سیاسی و اقتصادی توسط دولت کوبا، میسر خواهد شد، در سال ۲۰۰۸ نیز وزیر خارجه واتیکان در همین راستا به [[کوبا]] سفر می‌کند، در ماه مارس ۲۰۱۰، پارلمان اروپا [[کوبا]] را به علت مرگ یکی از زندانیان سیاسی پس از اعتصاب غذا محکوم کرد و از دولت کوبا خواست که به آزادی‌های اساسی مردم کشورش به‌خصوص آزادی بیان، مشارکت سیاسی و غیره احترام بگذارد.[[کوبا]] که با رسیدن اسپانیا به ریاست اتحادیه اروپا درصدد بهبود روابط با اروپا بود، از قعطنامه اتحادیه اروپا علیه [[کوبا]] و محکومیت این کشور عصبانی شد و عکس‌العمل شدیدی نشان‌داد.کشورهای عضو اتحادیه اروپا، بار دیگر در اواخر سال ۲۰۱۰ به بررسی روابط با [[کوبا]] پرداختند و از آنجایی‌که دولت [[کوبا]] تعهد داده بود که تعداد ۵۲ نفر از ۷۵ زندانی سیاسی مربوط به دوره بهارسیاه (Primavera Negra de Cuba) [v] را آزاد نماید اتحادیه اروپا نیز تحریم‌های تحمیل شده بر کوبا را ملغی اعلام کرد.		شروع روابط سیاسی [[کوبا]] با کشورهای اروپایی به سال ۱۹۸۸ برمی‌گردد که البته با موجودیت یافتن اتحادیه اروپا در سال ۱۹۹۲ پس از اجلاس ماستریخت، این روابط همچنان ادامه می‌یابد. البته این روابط ابتدا چیزی بیش از شناخت متقابل و تبادلات بسیار نبود، اما دو سال بعد با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، حضور سرمایه‌گذار روس در [[کوبا]] ناپدید می‌شود و شرایط زندگی در کوبا بسیار تغییر می‌کند، به همین دلیل در سال ۱۹۹۵ برای اولین بار تحقق یک توافق‌نامه همکاری‌های اقتصادی و تجاری میان دو طرف کوبایی و اتحادیه اروپا مطرح می‌شود، اما در سال ۱۹۹۶ به دلیل حادثه سقوط دو هواپیمای سازمان برادران به سوی نجات (Hermanos al Rescate) توسط نیروی هوایی [[کوبا]] و مرگ سرنشینان آن‌ها، این توافق‌نامه ملغی اعلام شد و همین امر باعث شد تا اعضای اتحادیه اروپا نسبت به مسائل حقوق بشر، قطع‌نامه مشترکی علیه [[کوبا]] صادرکنند، این مورد اولین بار بود که مجموعه‌ای از تحریم‌ها از طرف اتحادیه اروپا علیه کشور سومی اعمال می‌شد.<ref>Fornés Bonavía, L. (2011). Cuba. Cronología: cinco siglos de historia, política y cultura. Verbum, P97</ref> بنابراین در سال ۱۹۹۷ روابط اتحادیه اروپا به‌طور یک جانبه با کوبا و به دلیل عدم رعایت حقوق بشر در این کشور قطع شد. البته این روابط پس از آن‌که اتحادیه اروپا مخالفت خود را با تحریم‌های تحمیل شده از طرف آمریکا بر [[کوبا]] اعلام کرد روبه بهبودی‌گذاشت. از طرف دیگر، با سفر پاپ ژان پل دوم (Juan Pablo II) در ژانویه ۱۹۹۸ به [[کوبا]]؛ به‌عنوان اولین بازدید یک پاپ از [[کوبا]]؛ نه فقط باعث بهبود روابط رژیم کمونیستی کوبا و کلیسای کاتولیک پس از چهل سال رویارویی گردید، بلکه بر بهبودی روابط اتحادیه اروپا نیز با [[کوبا]] تاثیر گذاشت، اما در سال ۲۰۰۰ میلادی، اتحادیه اروپا به قطع‌نامه حقوق بشر [[کوبا]] رای منفی داد و همین امر باعث شد تا [[کوبا]] از سفر هیأت اروپایی به این کشور جلوگیری نماید و مذاکره جهت به عضویت درآمدن [[کوبا]] در کنوانسیون لومه میان اتحادیه اروپا و کشورهای ای-سی-پی [iv] نیز ملغی اعلام شد، درسال ۲۰۰۱ و همین‌طور در سال ۲۰۰۳ مجددا رای منفی از طرف اتحادیه اروپا در خصوص حقوق بشر در [[کوبا]] صادر گردید. در سال ۲۰۰۴ میلادی، اتحادیه اروپا اعلام کرد در صورت رعایت حقوق بشر توسط دولت کوبا و آزادی زندانیان سیاسی نسبت به برقراری روابط میان طرفین و بهبود ارتباطات سیاسی اقدام خواهد کرد. از این‌رو، تحریم‌هایی را به‌طور یک جانبه به کوبا تحمیل نمود، در سال ۲۰۰۶ وزیر خارجه اسپانیا به [[کوبا]] سفر می‌کند تا درباره روابط اقتصادی اتحادیه اروپا با این کشور مذاکره نماید و این‌که بهبود روابط با اصلاحات سیاسی و اقتصادی توسط دولت کوبا، میسر خواهد شد، در سال ۲۰۰۸ نیز وزیر خارجه واتیکان در همین راستا به [[کوبا]] سفر می‌کند، در ماه مارس ۲۰۱۰، پارلمان اروپا [[کوبا]] را به علت مرگ یکی از زندانیان سیاسی پس از اعتصاب غذا محکوم کرد و از دولت کوبا خواست که به آزادی‌های اساسی مردم کشورش به‌خصوص آزادی بیان، مشارکت سیاسی و غیره احترام بگذارد.[[کوبا]] که با رسیدن اسپانیا به ریاست اتحادیه اروپا درصدد بهبود روابط با اروپا بود، از قعطنامه اتحادیه اروپا علیه [[کوبا]] و محکومیت این کشور عصبانی شد و عکس‌العمل شدیدی نشان‌داد.کشورهای عضو اتحادیه اروپا، بار دیگر در اواخر سال ۲۰۱۰ به بررسی روابط با [[کوبا]] پرداختند و از آنجایی‌که دولت [[کوبا]] تعهد داده بود که تعداد ۵۲ نفر از ۷۵ زندانی سیاسی مربوط به دوره بهارسیاه (Primavera Negra de Cuba) [v] را آزاد نماید اتحادیه اروپا نیز تحریم‌های تحمیل شده بر کوبا را ملغی اعلام کرد.

Hasti در ‏۲۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۹

2024-08-21T09:29:33Z

نمایش تغییرات

Mohammad در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۰۰

2024-07-22T21:00:50Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۲

2024-05-15T16:52:56Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۵

2024-05-15T16:45:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:پارلمان تغییر قانون اساسی.jpg\|جایگزین=پارلمان تغییر قانون اساسی\|بندانگشتی\|پارلمان تغییر قانون اساسی]]		[[پرونده:پارلمان تغییر قانون اساسی.jpg\|جایگزین=پارلمان تغییر قانون اساسی\|بندانگشتی\|پارلمان تغییر قانون اساسی]]
	پس از پیروزی [[انقلاب کوبا\|انقلاب‌کوبا]] در سال ۱۹۵۹، فیدل کاسترو که در راس دولت انقلابی قرار گرفته‌بود اجرای قانون اساسی ۱۹۴۰ را طرد نمود، در سال ۱۹۷۶، با تصویب [[قانون اساسی کوبا\|قانون اساسی جدید کوبا]]، این کشور تحت حاکمیت حزب کمونیست به‌عنوان نیروی راهبر دولت و جامعه قرارگرفت، از آن سال به بعد، حکومت [[کوبا]] براساس ایدئولوژی مارکسیست بنا شد و حکومت آن به‌صورت حکومتی تک‌حزبی شناخته‌شد. تحت حاکمیت نظام سوسیالیستی کمونیستی، احزاب دیگر اجازه معرفی نامزد برای انتخابات ندارند. این حزب علی‌رغم فروپاشی شوروی سابق، همچنان شاخصه‌های مربوط به ایدئولوژی مارکسیسم را حفظ نموده است ولی درصدد انجام پاره‌ای از اصلاحات ساختاری برآمد. حزب کمونیست کوبا از ۷۸۰ هزار عضو تشکیل شده‌است و نیمی از اعضای شورای حکومتی و مجلس ملی کوبا را نمایندگان این حزب تشکیل داده‌است، لازم به ذکر است که سایر اعضا در هیچ حزب دیگری عضو نیستند و فعالیتی ندارند، از سال ۱۹۷۶ که اصلاحاتی اساسی در [[قانون اساسی کوبا]] داده شد، [[حزب کمونیست]] ~~کوبا~~ پنج بار جلسات کنگره حزبی خود را تشکیل داده است، حکومت این کشور پس از پیروزی انقلاب بر محوریت رهبری فیدل کاسترو دبیرکل [[حزب کمونیست]]، مبتنی می‌باشد.		پس از پیروزی [[انقلاب کوبا\|انقلاب‌کوبا]] در سال ۱۹۵۹، [[فیدل کاسترو]] که در راس دولت انقلابی قرار گرفته‌بود اجرای [[قانون اساسی کوبا\|قانون اساسی]] ۱۹۴۰ را طرد نمود، در سال ۱۹۷۶، با تصویب [[قانون اساسی کوبا\|قانون اساسی جدید کوبا]]، این کشور تحت حاکمیت [[حزب کمونسیت کوبا\|حزب کمونیست]] به‌عنوان نیروی راهبر دولت و جامعه قرارگرفت، از آن سال به بعد، حکومت [[کوبا]] براساس ایدئولوژی مارکسیست بنا شد و حکومت آن به‌صورت حکومتی تک‌حزبی شناخته‌شد. تحت حاکمیت نظام سوسیالیستی کمونیستی، احزاب دیگر اجازه معرفی نامزد برای انتخابات ندارند. این حزب علی‌رغم فروپاشی شوروی سابق، همچنان شاخصه‌های مربوط به ایدئولوژی مارکسیسم را حفظ نموده است ولی درصدد انجام پاره‌ای از اصلاحات ساختاری برآمد.

			[[حزب کمونسیت کوبا\|حزب کمونیست کوبا]] از ۷۸۰ هزار عضو تشکیل شده‌است و نیمی از اعضای شورای حکومتی و مجلس ملی کوبا را نمایندگان این حزب تشکیل داده‌است، لازم به ذکر است که سایر اعضا در هیچ حزب دیگری عضو نیستند و فعالیتی ندارند، از سال ۱۹۷۶ که اصلاحاتی اساسی در [[قانون اساسی کوبا]] داده شد، [[حزب کمونسیت کوبا\|حزب کمونیست کوبا]] پنج بار جلسات کنگره حزبی خود را تشکیل داده است، حکومت این کشور پس از پیروزی انقلاب بر محوریت رهبری [[فیدل کاسترو]] دبیرکل [[حزب کمونیست]]، مبتنی می‌باشد.

	=== '''[[ساختار سیاسی کوبا\|ساختار سیاسی]]<nowiki/>‌''' ===		=== '''[[ساختار سیاسی کوبا\|ساختار سیاسی]]<nowiki/>‌''' ===

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-04-02T08:05:44Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۵
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	در ۲۱ فوریه ۱۹۰۱ قانون اساسی کوبا تصویب‌شد به‌طوری که در اکثر بخش‌های زندگی مردم کشور حضور داشت، این قانون اساسی، ویژگی لیبرال دموکرات داشت که از قانون اساسی [[آمریکا]] در سال ۱۷۸۹ الهام گرفته‌بود، اگرچه حکومت را به‌طور متفاوتی از ایالات‌متحده آمریکا سازماندهی کرد، از این زمان به بعد، قانون اساسی ۱۹۰۱ همچنان اعتبار خود را حفظ می‌کرد. در سال ۱۹۰۳ اصلاحیه پلات به قانون اساسی ۱۹۰۱ افزوده شد که بر اساس این اصلاحیه، ایالات‌متحده حق دخالت در کوبا و استفاده از بخش‌هایی از این کشور برای استقرار پایگاه‌های نظامی را در اختیار می‌گرفت. در اصلاحیه مذکور ۸ بند در نظر گرفته شده بود تا روابط میان ایالات‌متحده و کوبا را تنظیم نماید که البته از بندهای مذکور، بند سوم و چهارم و هفتم بیش از همه حاکمیت کوبا را جریحه دار می‌کرد.<ref>Foner, P. (1966). Historia de Cuba y sus relaciones con los Estados Unidos. Editora Universitaria. Ciudad de La Habana, P27</ref>		در ۲۱ فوریه ۱۹۰۱ قانون اساسی کوبا تصویب‌شد به‌طوری که در اکثر بخش‌های زندگی مردم کشور حضور داشت، این قانون اساسی، ویژگی لیبرال دموکرات داشت که از قانون اساسی [[آمریکا]] در سال ۱۷۸۹ الهام گرفته‌بود، اگرچه حکومت را به‌طور متفاوتی از ایالات‌متحده آمریکا سازماندهی کرد، از این زمان به بعد، قانون اساسی ۱۹۰۱ همچنان اعتبار خود را حفظ می‌کرد. در سال ۱۹۰۳ اصلاحیه پلات به قانون اساسی ۱۹۰۱ افزوده شد که بر اساس این اصلاحیه، ایالات‌متحده حق دخالت در کوبا و استفاده از بخش‌هایی از این کشور برای استقرار پایگاه‌های نظامی را در اختیار می‌گرفت. در اصلاحیه مذکور ۸ بند در نظر گرفته شده بود تا روابط میان ایالات‌متحده و کوبا را تنظیم نماید که البته از بندهای مذکور، بند سوم و چهارم و هفتم بیش از همه حاکمیت کوبا را جریحه دار می‌کرد.<ref>Foner, P. (1966). Historia de Cuba y sus relaciones con los Estados Unidos. Editora Universitaria. Ciudad de La Habana, P27</ref>

	بند۳. که دولت کوبا موافقت می‌کند که ایالات‌متحده حق مداخله برای حفظ استقلال کوبا، نگهداری دولتی مناسب برای حفاظت از زندگی، مالکیت و آزادی شخصی و برای تحقق تعهداتی که در رابطه با کوبا؛ که طبق عهدنامه پاریس بر [[ایالات متحده\|ایالات‌متحده]] تحمیل شده‌بود و اکنون بایستی توسط دولت کوبا پذیرفته و اجرا شود.		بند۳. که دولت کوبا موافقت می‌کند که ایالات‌متحده حق مداخله برای حفظ استقلال کوبا، نگهداری دولتی مناسب برای حفاظت از زندگی، مالکیت و آزادی شخصی و برای تحقق تعهداتی که در رابطه با کوبا؛ که طبق عهدنامه [[پاریس]] بر [[ایالات متحده\|ایالات‌متحده]] تحمیل شده‌بود و اکنون بایستی توسط دولت کوبا پذیرفته و اجرا شود.

	بند۴. اصلاحیه بر تمامی اعمال انجام شده توسط ایالات‌متحده در کوبا در زمان اشغال نظامی ارجاع داده می‌شد که می‌بایستی مورد تایید قرار می‌گرفتند و معتبر شمرده می‌شدند و همه حقوق قانونی کسب شده به موجب آن‌ها حمایت خواهند شد. در آخر، بند ۷ چنین بیان می‌کرد:<blockquote>رای موفقیت ایالات‌متحده در حفظ [[استقلال کوبا]] و حمایت مردم این کشور، همچنین برای دفاع از خودشان، دولت کوبا زمین‌های مورد نیاز برای ذغال‌سنگ و یا ایستگاه‌های نظامی در نقاط مشخصی از این کشور که مورد توافق رئیس‌جمهور ایالات‌متحده باشد را به معرض فروش و یا اجاره قرار دهد.</blockquote>به موجب این بند معاهده ایستگاه‌های ذغال‌سنگ و ایستگاه نظامی در فوریه ۱۹۰۳ در هاوانا و واشنگتن امضا شد که این معاهده نواحی خلیج اوندا (Bahia Honda) و گوآنتانامو را شامل می‌شد، اگرچه مقررگردید که یک پایگاه ایجادشود که آن هم خلیج کایمانرا (Bahia de Caimanera) در گوآنتانامو درنظر گرفته شد، بیست سال بعد؛ در ۲۹ می ۱۹۳۴، اصلاحیه پلات توسط دولت انقلابی کوبا لغو شد و معاهده جدید دیگری به امضا رسید که بر اساس آن پایگاه نظامی گوآنتانامو و تمامی مقرراتش همچنان حفظ می‌شد، در این سال ضمنا قانون اساسی مورد بازبینی قرار گرفت و اصلاحاتی در آن داده شد.<ref>Chang-Rodríguez, E. (2007). Latinoamérica: su civilización y su cultura. Heinle, P122</ref>		بند۴. اصلاحیه بر تمامی اعمال انجام شده توسط ایالات‌متحده در کوبا در زمان اشغال نظامی ارجاع داده می‌شد که می‌بایستی مورد تایید قرار می‌گرفتند و معتبر شمرده می‌شدند و همه حقوق قانونی کسب شده به موجب آن‌ها حمایت خواهند شد. در آخر، بند ۷ چنین بیان می‌کرد:<blockquote>رای موفقیت ایالات‌متحده در حفظ [[استقلال کوبا]] و حمایت مردم این کشور، همچنین برای دفاع از خودشان، دولت کوبا زمین‌های مورد نیاز برای ذغال‌سنگ و یا ایستگاه‌های نظامی در نقاط مشخصی از این کشور که مورد توافق رئیس‌جمهور ایالات‌متحده باشد را به معرض فروش و یا اجاره قرار دهد.</blockquote>به موجب این بند معاهده ایستگاه‌های ذغال‌سنگ و ایستگاه نظامی در فوریه ۱۹۰۳ در هاوانا و واشنگتن امضا شد که این معاهده نواحی خلیج اوندا (Bahia Honda) و گوآنتانامو را شامل می‌شد، اگرچه مقررگردید که یک پایگاه ایجادشود که آن هم خلیج کایمانرا (Bahia de Caimanera) در گوآنتانامو درنظر گرفته شد، بیست سال بعد؛ در ۲۹ می ۱۹۳۴، اصلاحیه پلات توسط دولت انقلابی کوبا لغو شد و معاهده جدید دیگری به امضا رسید که بر اساس آن پایگاه نظامی گوآنتانامو و تمامی مقرراتش همچنان حفظ می‌شد، در این سال ضمنا قانون اساسی مورد بازبینی قرار گرفت و اصلاحاتی در آن داده شد.<ref>Chang-Rodríguez, E. (2007). Latinoamérica: su civilización y su cultura. Heinle, P122</ref>

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-31T06:42:28Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۲
خط ۱۰۴:		خط ۱۰۴:
	==== ایالات‌متحده و آفریقا ====		==== ایالات‌متحده و آفریقا ====
	[[پرونده:ایالات متحده و آفریقا.jpg\|جایگزین=ایالات متحده و آفریقا\|بندانگشتی\|ایالات متحده و آفریقا]]		[[پرونده:ایالات متحده و آفریقا.jpg\|جایگزین=ایالات متحده و آفریقا\|بندانگشتی\|ایالات متحده و آفریقا]]
	[[کوبا]] علی‌رغم بعد مسافت، حضور فعالی در آفریقا داشته است. در دسامبر ۱۹۶۱، کوبا به یاری انقلابیون الجزایری که با استعمار [[فرانسه]] می‌جنگیدند، می‌رود و محموله‌ای از تسلیحات را به انقلابیون الجزایری تحویل می‌دهد و ۷۶ چریک زخمی و ۲۰ کودک یتیم را از یک مرکز پناهندگان به کوبا می‌آورد. در می ۱۹۶۳، گروهی ۵۵ نفره از پزشکان کوبایی به الجزیره می‌روند تا برنامه بهداشت عمومی را برقرار نمایند و در اکتبر همان سال، زمانی که جمهوری جوان الجزیره توسط مراکش تهدید شد، گردانی از ۶۸۳ مبارز کوبایی به سرزمین بن‌بلا می‌رسند. ارنستو چه‌گوارا نیز که بسیار وابسته به سیاست خارجی انقلاب جوان کوبا بود در دسامبر ۱۹۶۴ سفری سه ماهه به آفریقا انجام می‌دهد، زمانی‌که فشارهای دولتمردان آمریکای شمالی و حضور سربازان مزدور سفیدپوست در جنوب قاره آفریقا دیده می‌شد و از طرف دیگر شورش ملت‌های مستعمره از جمله گینه بیسائو، موزامبیک، کنگو و آنگولا در جریان بود، چه‌گوارا نیز در آن زمان به‌نام فیدل و به عبارتی به‌نام [[انقلاب کوبا]] به آموزش و تعلیم چریک‌های فعال کشورهای آفریقایی می‌پردازد، در سال ۱۹۶۵، گروهی کوبایی به فرماندهی چه‌گوارا از طریق تانزانیا وارد زئیر و در آگوست گروه دیگری وارد کنگو شدند. همراه با نظامی‌ها، پزشکانی هم برای مداوای مردم، به آفریقا رفتند، پس از گذشت سال‌ها، کشورهای مذکور استقلال خود را به‌دست آوردند، اما با توجه به ثروت آنگولا، سران آمریکای شمالی و آفریقای جنوبی از فرصت استفاده می‌کنند تا رئیس‌جمهوری مورد نظر آن‌ها روی کار بیاید. از این‌ رو به حمایت خیانت‌کاران و مزدوران مشغول می‌شوند. در این برهه از زمان، رئیس‌جمهور آنگولا طی نامه‌ای از فیدل کاسترو تقاضای کمک می‌کند و کوبا در سال ۱۹۷۵ با اعزام ۳۶۰۰۰ نیرو به آنگولا و ۱۲۰۰۰ نیرو به اتیوپی در سال ۱۹۷۶ جهان را حیرت زده می‌کند. در سال ۱۹۷۸، ماموران نظامی کوبا همچنان در کنگو، گینه، گینه بیسائو، موزامبیک و بنین و به‌خصوص در آنگولا مستقر می‌شوند. این حضور نظامی در آفریقا با کمک‌های تکنیکی کارشناسان بسیاری به‌خصوص در حوزه سلامت، آموزش و ساخت و ساز همراه بود. این افراد در الجزیره، آنگولا، موزامبیک، کابو ورده، گینه بیسائو، گینه، اتیوپی، سائو تومه، تانزانیا، کنگو، بورکینوفاسو و بنین مشغول به کار شدند.<ref>Fornés Bonavía, L. (2011). Cuba. Cronología: cinco siglos de historia, política y cultura. Verbum, P90</ref> بالاخره حضور نظامیان کوبایی در آنگولا که در سال ۱۹۷۵ آغاز شده بود، در سال ۱۹۹۱ با خروج آخرین سرباز کوبایی به پایان رسید، آن‌چه که به‌عنوان حماسه کوبا در آنگولا شناخته می‌شود.		[[کوبا]] علی‌رغم بعد مسافت، حضور فعالی در آفریقا داشته است. در دسامبر ۱۹۶۱، کوبا به یاری انقلابیون الجزایری که با استعمار [[فرانسه]] می‌جنگیدند، می‌رود و محموله‌ای از تسلیحات را به انقلابیون الجزایری تحویل می‌دهد و ۷۶ چریک زخمی و ۲۰ کودک یتیم را از یک مرکز پناهندگان به کوبا می‌آورد. در می ۱۹۶۳، گروهی ۵۵ نفره از پزشکان کوبایی به الجزیره می‌روند تا برنامه بهداشت عمومی را برقرار نمایند و در اکتبر همان سال، زمانی که جمهوری جوان الجزیره توسط مراکش تهدید شد، گردانی از ۶۸۳ مبارز کوبایی به سرزمین بن‌بلا می‌رسند. ارنستو چه‌گوارا نیز که بسیار وابسته به سیاست خارجی انقلاب جوان کوبا بود در دسامبر ۱۹۶۴ سفری سه ماهه به آفریقا انجام می‌دهد، زمانی‌که فشارهای دولتمردان آمریکای شمالی و حضور سربازان مزدور سفیدپوست در جنوب قاره آفریقا دیده می‌شد و از طرف دیگر شورش ملت‌های مستعمره از جمله گینه بیسائو، موزامبیک، کنگو و آنگولا در جریان بود، چه‌گوارا نیز در آن زمان به‌نام فیدل و به عبارتی به‌نام [[انقلاب کوبا]] به آموزش و تعلیم چریک‌های فعال کشورهای آفریقایی می‌پردازد، در سال ۱۹۶۵، گروهی کوبایی به فرماندهی چه‌گوارا از طریق تانزانیا وارد زئیر و در آگوست گروه دیگری وارد کنگو شدند. همراه با نظامی‌ها، پزشکانی هم برای مداوای مردم، به آفریقا رفتند، پس از گذشت سال‌ها، کشورهای مذکور استقلال خود را به‌دست آوردند، اما با توجه به ثروت آنگولا، سران آمریکای شمالی و آفریقای جنوبی از فرصت استفاده می‌کنند تا رئیس‌جمهوری مورد نظر آن‌ها روی کار بیاید. از این‌ رو به حمایت خیانت‌کاران و مزدوران مشغول می‌شوند. در این برهه از زمان، رئیس‌جمهور آنگولا طی نامه‌ای از فیدل کاسترو تقاضای کمک می‌کند و کوبا در سال ۱۹۷۵ با اعزام ۳۶۰۰۰ نیرو به آنگولا و ۱۲۰۰۰ نیرو به [[اتیوپی]] در سال ۱۹۷۶ جهان را حیرت زده می‌کند. در سال ۱۹۷۸، ماموران نظامی کوبا همچنان در کنگو، گینه، گینه بیسائو، موزامبیک و بنین و به‌خصوص در آنگولا مستقر می‌شوند. این حضور نظامی در آفریقا با کمک‌های تکنیکی کارشناسان بسیاری به‌خصوص در حوزه سلامت، آموزش و ساخت و ساز همراه بود. این افراد در الجزیره، آنگولا، موزامبیک، کابو ورده، گینه بیسائو، گینه، اتیوپی، سائو تومه، تانزانیا، کنگو، بورکینوفاسو و بنین مشغول به کار شدند.<ref>Fornés Bonavía, L. (2011). Cuba. Cronología: cinco siglos de historia, política y cultura. Verbum, P90</ref> بالاخره حضور نظامیان کوبایی در آنگولا که در سال ۱۹۷۵ آغاز شده بود، در سال ۱۹۹۱ با خروج آخرین سرباز کوبایی به پایان رسید، آن‌چه که به‌عنوان حماسه کوبا در آنگولا شناخته می‌شود.

	==== '''[[روابط کوبا و اتحادیه اروپا]]''' ====		==== '''[[روابط کوبا و اتحادیه اروپا]]''' ====

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-25T06:35:42Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۵
خط ۱۷۰:		خط ۱۷۰:
	[i]: <small>کاستروییسم (Castroism): اصطلاحی است منسوب به [[فیدل کاسترو]] رهبر انقلابی [[کوبا]] که آمیزه‌ای است از سنت انقلابی آمریکای لاتین و ایدئولوژی کمونیسم. کاستروییسم برخلاف مائوئیسم، شاخه مستقلی از لنینیسم نیست، بلکه اهمیت آن بیشتر از نظر در پیش گرفتن یک روش انقلابی خاص است، بنابراین روش، پیشاهنگان انقلابی به جای آن که در انتظار پیدایش شرایط «عینی» مارکسیستی و شرایط «ذهنی» لنینیستی برای یک انقلاب کامل عیار بنشینند، می‌باید این شرایط را با آغاز جنبش چریکی به وجود آورند. تکیه هر چه بیشتر [[کوبا]] از نظر سیاسی و اقتصادی، از جاذبه فراوان آن (در ابتدای کار) کاسته است، با این وجود اندیشه‌های مبارزه مسلحانه کاسترو در میان توده‌های آمریکای لاتین هنوز هم از طرفداران زیادی برخوردار است.</small>		[i]: <small>کاستروییسم (Castroism): اصطلاحی است منسوب به [[فیدل کاسترو]] رهبر انقلابی [[کوبا]] که آمیزه‌ای است از سنت انقلابی آمریکای لاتین و ایدئولوژی کمونیسم. کاستروییسم برخلاف مائوئیسم، شاخه مستقلی از لنینیسم نیست، بلکه اهمیت آن بیشتر از نظر در پیش گرفتن یک روش انقلابی خاص است، بنابراین روش، پیشاهنگان انقلابی به جای آن که در انتظار پیدایش شرایط «عینی» مارکسیستی و شرایط «ذهنی» لنینیستی برای یک انقلاب کامل عیار بنشینند، می‌باید این شرایط را با آغاز جنبش چریکی به وجود آورند. تکیه هر چه بیشتر [[کوبا]] از نظر سیاسی و اقتصادی، از جاذبه فراوان آن (در ابتدای کار) کاسته است، با این وجود اندیشه‌های مبارزه مسلحانه کاسترو در میان توده‌های آمریکای لاتین هنوز هم از طرفداران زیادی برخوردار است.</small>

	<small>[ii]: کمکان مخفف »شورای تعاون اقتصادی «به زبان انگلیسی: The Council for Mutual Economic Assistance= COMECON ) و (به زبان اسپانیایی: (= Consejo de Ayuda Mutua Económica CAME o CAEM ) می باشد که سازمانی از همکاری متقابل اقتصادی بوده و در سال 1949 توسط اتحاد جماهیر شوروی سابق به منظور ایجاد روابط بازرگانی میان دولت های عضو تشکیل گردید. این سازمان به عنوان پاسخی متقابل به سازمان های اقتصادی بین المللی اقتصاد سرمایه داری و همین طور پاسخی به طرح مارشال</small>		<small>[ii]: کمکان مخفف »شورای تعاون اقتصادی «به زبان انگلیسی: The Council for Mutual Economic Assistance= COMECON ) و (به [[زبان اسپانیایی]]: (= Consejo de Ayuda Mutua Económica CAME o CAEM ) می باشد که سازمانی از همکاری متقابل اقتصادی بوده و در سال 1949 توسط اتحاد جماهیر شوروی سابق به منظور ایجاد روابط بازرگانی میان دولت های عضو تشکیل گردید. این سازمان به عنوان پاسخی متقابل به سازمان های اقتصادی بین المللی اقتصاد سرمایه داری و همین طور پاسخی به طرح مارشال</small>

	<small>در اروپای غربی از سوی شوروی و متحدانش در اروپای شرقی تشکیل شد. این سازمان در 28 ژانویه 1991 منحل گردید.</small>		<small>در اروپای غربی از سوی شوروی و متحدانش در اروپای شرقی تشکیل شد. این سازمان در 28 ژانویه 1991 منحل گردید.</small>

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-16T08:56:26Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۶
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	بند۴. اصلاحیه بر تمامی اعمال انجام شده توسط ایالات‌متحده در کوبا در زمان اشغال نظامی ارجاع داده می‌شد که می‌بایستی مورد تایید قرار می‌گرفتند و معتبر شمرده می‌شدند و همه حقوق قانونی کسب شده به موجب آن‌ها حمایت خواهند شد. در آخر، بند ۷ چنین بیان می‌کرد:<blockquote>رای موفقیت ایالات‌متحده در حفظ [[استقلال کوبا]] و حمایت مردم این کشور، همچنین برای دفاع از خودشان، دولت کوبا زمین‌های مورد نیاز برای ذغال‌سنگ و یا ایستگاه‌های نظامی در نقاط مشخصی از این کشور که مورد توافق رئیس‌جمهور ایالات‌متحده باشد را به معرض فروش و یا اجاره قرار دهد.</blockquote>به موجب این بند معاهده ایستگاه‌های ذغال‌سنگ و ایستگاه نظامی در فوریه ۱۹۰۳ در هاوانا و واشنگتن امضا شد که این معاهده نواحی خلیج اوندا (Bahia Honda) و گوآنتانامو را شامل می‌شد، اگرچه مقررگردید که یک پایگاه ایجادشود که آن هم خلیج کایمانرا (Bahia de Caimanera) در گوآنتانامو درنظر گرفته شد، بیست سال بعد؛ در ۲۹ می ۱۹۳۴، اصلاحیه پلات توسط دولت انقلابی کوبا لغو شد و معاهده جدید دیگری به امضا رسید که بر اساس آن پایگاه نظامی گوآنتانامو و تمامی مقرراتش همچنان حفظ می‌شد، در این سال ضمنا قانون اساسی مورد بازبینی قرار گرفت و اصلاحاتی در آن داده شد.<ref>Chang-Rodríguez, E. (2007). Latinoamérica: su civilización y su cultura. Heinle, P122</ref>		بند۴. اصلاحیه بر تمامی اعمال انجام شده توسط ایالات‌متحده در کوبا در زمان اشغال نظامی ارجاع داده می‌شد که می‌بایستی مورد تایید قرار می‌گرفتند و معتبر شمرده می‌شدند و همه حقوق قانونی کسب شده به موجب آن‌ها حمایت خواهند شد. در آخر، بند ۷ چنین بیان می‌کرد:<blockquote>رای موفقیت ایالات‌متحده در حفظ [[استقلال کوبا]] و حمایت مردم این کشور، همچنین برای دفاع از خودشان، دولت کوبا زمین‌های مورد نیاز برای ذغال‌سنگ و یا ایستگاه‌های نظامی در نقاط مشخصی از این کشور که مورد توافق رئیس‌جمهور ایالات‌متحده باشد را به معرض فروش و یا اجاره قرار دهد.</blockquote>به موجب این بند معاهده ایستگاه‌های ذغال‌سنگ و ایستگاه نظامی در فوریه ۱۹۰۳ در هاوانا و واشنگتن امضا شد که این معاهده نواحی خلیج اوندا (Bahia Honda) و گوآنتانامو را شامل می‌شد، اگرچه مقررگردید که یک پایگاه ایجادشود که آن هم خلیج کایمانرا (Bahia de Caimanera) در گوآنتانامو درنظر گرفته شد، بیست سال بعد؛ در ۲۹ می ۱۹۳۴، اصلاحیه پلات توسط دولت انقلابی کوبا لغو شد و معاهده جدید دیگری به امضا رسید که بر اساس آن پایگاه نظامی گوآنتانامو و تمامی مقرراتش همچنان حفظ می‌شد، در این سال ضمنا قانون اساسی مورد بازبینی قرار گرفت و اصلاحاتی در آن داده شد.<ref>Chang-Rodríguez, E. (2007). Latinoamérica: su civilización y su cultura. Heinle, P122</ref>

	در نوامبر سال ۱۹۳۹ و تحت ریاست جمهوری فدریکو لاردو برو (Federico Laredo Bru) انتخاباتی صورت گرفت تا نمایندگان مجلس موسسان قانون اساسی را بازبینی نموده و قانون اساسی جدید کوبا را تهیه نمایند. دهم اکتبر۱۹۴۰، دوران ریاست جمهوری ژنرال [[فولخنسیو باتیستا]] (Fulgencio Batista) (۱۹۴۴-۱۹۴۰) قانون اساسی ۱۹۴۰ لازم‌الاجرا شد. قانون اساسی ۱۹۴۰ الهام گرفته از قانون اساسی ۱۹۳۱ اسپانیا بود و شامل نوآوری‌هایی در رابطه با قانون اساسی‌های قبلی بود، در این قانون اساسی جدید در بخش قانون کار، حداقل دستمزد در نظر گرفته‌شد، بیمه اجتماعی تعیین گردید، ساعات کاری به حداکثر رسید، حمایت از کارگران باردار، آموزش رایگان و انجام اصلاحات ارضی به تصویب رسید.<ref>Chang-Rodríguez, E. (2007). Latinoamérica: su civilización y su cultura. Heinle, P127</ref> اما زمانی که در سال ۱۹۵۲ باتیستا از طریق کودتا ریاست جمهوری کوبا را به‌دست گرفت، بسیاری موارد از قانون اساسی ۱۹۴۰ را لغو کرد. در همین زمان فیدل کاسترو و دیگر مبارزان کوبایی در سی‌یرا مائسترا بودند.		در نوامبر سال ۱۹۳۹ و تحت ریاست جمهوری فدریکو لاردو برو (Federico Laredo Bru) انتخاباتی صورت گرفت تا نمایندگان مجلس موسسان قانون اساسی را بازبینی نموده و قانون اساسی جدید کوبا را تهیه نمایند. دهم اکتبر۱۹۴۰، دوران ریاست جمهوری ژنرال [[فولخنسیو باتیستا]] (Fulgencio Batista) (۱۹۴۴-۱۹۴۰) قانون اساسی ۱۹۴۰ لازم‌الاجرا شد. قانون اساسی ۱۹۴۰ الهام گرفته از قانون اساسی ۱۹۳۱ [[اسپانیا]] بود و شامل نوآوری‌هایی در رابطه با قانون اساسی‌های قبلی بود، در این قانون اساسی جدید در بخش قانون کار، حداقل دستمزد در نظر گرفته‌شد، بیمه اجتماعی تعیین گردید، ساعات کاری به حداکثر رسید، حمایت از کارگران باردار، آموزش رایگان و انجام اصلاحات ارضی به تصویب رسید.<ref>Chang-Rodríguez, E. (2007). Latinoamérica: su civilización y su cultura. Heinle, P127</ref> اما زمانی که در سال ۱۹۵۲ باتیستا از طریق کودتا ریاست جمهوری کوبا را به‌دست گرفت، بسیاری موارد از قانون اساسی ۱۹۴۰ را لغو کرد. در همین زمان فیدل کاسترو و دیگر مبارزان کوبایی در سی‌یرا مائسترا بودند.

	از طرف دیگر، [[فیدل کاسترو]] به همراه یارانش از جمله [[رائول کاسترو]]، [[ارنستو چه‌گوارا در کوبا\|ارنستو چه‌گوارا]]، کامیلو سی‌ین فوئگوس (Camilo Cienfuegos) و تعداد دیگری در سی‌یرا مائسترا مبارزه چریکی خود را برنامه‌ریزی می‌کردند. فیدل کاسترو به همراه دیگر انقلابیون مانیفست سی‌یرا مائسترا را تهیه و امضا می‌کنند، که در آن کاسترو تعهد می‌نماید که بعد از پیروزی انقلاب، انتخابات سراسری برای تمامی پست‌های دولت، ایالات و مناطق شهرداری برگزار نماید و قدرت را به کاندیدایی‌که انتخاب می‌شود تحویل خواهد داد. البته این عهد تا سال ۱۹۷۶ عملی نشد و اولین انتخابات در ۱۵ فوریه سال ۱۹۷۶ برای تصویب قانون اساسی جدید کوبا برگزار گردید و 97/7 آرای مردم را به دست آورد. در ۲۴ فوریه ۱۹۷۶، قانون اساسی جدید در تئاتر کارل مارکس در شهر هاوانا در مراسمی فوق‌العاده معرفی شد، قانون اساسی جدید شامل یک یادداشت، یک پیشگفتار، ۱۳۷ بند، در ۱۵ فصل بود، این انتخابات به شیوه انتخابات کمونیستی بود، همانند آن‌چه که قانون کنونی کوبا برقرار کرده است.<ref>Fornés Bonavía, L. (2011). Cuba. Cronología: cinco siglos de historia, política y cultura. Verbum, P55</ref> به عبارتی این قانون اساسی از ایده‌های سوسیالیستی و خط‌مشی مارکسیستی و مارکسیستی - لنینیستی و همین‌طور افکار سیاسی [[خوزه مارتی]] و عقاید سیاسی اجتماعی مارکس، انگلس و لنین تاثیرات بسیار پذیرفته بود، در این قانون اصلاحات بسیاری از قانون اساسی ۱۹۴۰ دیده می‌شد که بر قدرت فیدل کاسترو بسیار افزود. در این قانون مقرر شده بودکه والدین فرزندانشان را با عقاید سوسیالیستی تربیت نمایند.<ref>Gac- Artigas, P. (2010). Hoja de ruta, cultura y civilización de Latinoamérica. Academic Press ENE, P89</ref> دولت بر حکومت به‌عنوان هسته مرکزی تاکید داشت و بازار نیز توسط دولت تحت کنترل بود. علاوه بر این موارد، دولت تعهد داشت که آموزش و بهداشت رایگان را برای مردم کوبا تامین نماید.		از طرف دیگر، [[فیدل کاسترو]] به همراه یارانش از جمله [[رائول کاسترو]]، [[ارنستو چه‌گوارا در کوبا\|ارنستو چه‌گوارا]]، کامیلو سی‌ین فوئگوس (Camilo Cienfuegos) و تعداد دیگری در سی‌یرا مائسترا مبارزه چریکی خود را برنامه‌ریزی می‌کردند. فیدل کاسترو به همراه دیگر انقلابیون مانیفست سی‌یرا مائسترا را تهیه و امضا می‌کنند، که در آن کاسترو تعهد می‌نماید که بعد از پیروزی انقلاب، انتخابات سراسری برای تمامی پست‌های دولت، ایالات و مناطق شهرداری برگزار نماید و قدرت را به کاندیدایی‌که انتخاب می‌شود تحویل خواهد داد. البته این عهد تا سال ۱۹۷۶ عملی نشد و اولین انتخابات در ۱۵ فوریه سال ۱۹۷۶ برای تصویب قانون اساسی جدید کوبا برگزار گردید و 97/7 آرای مردم را به دست آورد. در ۲۴ فوریه ۱۹۷۶، قانون اساسی جدید در تئاتر کارل مارکس در شهر هاوانا در مراسمی فوق‌العاده معرفی شد، قانون اساسی جدید شامل یک یادداشت، یک پیشگفتار، ۱۳۷ بند، در ۱۵ فصل بود، این انتخابات به شیوه انتخابات کمونیستی بود، همانند آن‌چه که قانون کنونی کوبا برقرار کرده است.<ref>Fornés Bonavía, L. (2011). Cuba. Cronología: cinco siglos de historia, política y cultura. Verbum, P55</ref> به عبارتی این قانون اساسی از ایده‌های سوسیالیستی و خط‌مشی مارکسیستی و مارکسیستی - لنینیستی و همین‌طور افکار سیاسی [[خوزه مارتی]] و عقاید سیاسی اجتماعی مارکس، انگلس و لنین تاثیرات بسیار پذیرفته بود، در این قانون اصلاحات بسیاری از قانون اساسی ۱۹۴۰ دیده می‌شد که بر قدرت فیدل کاسترو بسیار افزود. در این قانون مقرر شده بودکه والدین فرزندانشان را با عقاید سوسیالیستی تربیت نمایند.<ref>Gac- Artigas, P. (2010). Hoja de ruta, cultura y civilización de Latinoamérica. Academic Press ENE, P89</ref> دولت بر حکومت به‌عنوان هسته مرکزی تاکید داشت و بازار نیز توسط دولت تحت کنترل بود. علاوه بر این موارد، دولت تعهد داشت که آموزش و بهداشت رایگان را برای مردم کوبا تامین نماید.
خط ۱۰۴:		خط ۱۰۴:
	==== ایالات‌متحده و آفریقا ====		==== ایالات‌متحده و آفریقا ====
	[[پرونده:ایالات متحده و آفریقا.jpg\|جایگزین=ایالات متحده و آفریقا\|بندانگشتی\|ایالات متحده و آفریقا]]		[[پرونده:ایالات متحده و آفریقا.jpg\|جایگزین=ایالات متحده و آفریقا\|بندانگشتی\|ایالات متحده و آفریقا]]
	[[کوبا]] علی‌رغم بعد مسافت، حضور فعالی در آفریقا داشته است. در دسامبر ۱۹۶۱، کوبا به یاری انقلابیون الجزایری که با استعمار فرانسه می‌جنگیدند، می‌رود و محموله‌ای از تسلیحات را به انقلابیون الجزایری تحویل می‌دهد و ۷۶ چریک زخمی و ۲۰ کودک یتیم را از یک مرکز پناهندگان به کوبا می‌آورد. در می ۱۹۶۳، گروهی ۵۵ نفره از پزشکان کوبایی به الجزیره می‌روند تا برنامه بهداشت عمومی را برقرار نمایند و در اکتبر همان سال، زمانی که جمهوری جوان الجزیره توسط مراکش تهدید شد، گردانی از ۶۸۳ مبارز کوبایی به سرزمین بن‌بلا می‌رسند. ارنستو چه‌گوارا نیز که بسیار وابسته به سیاست خارجی انقلاب جوان کوبا بود در دسامبر ۱۹۶۴ سفری سه ماهه به آفریقا انجام می‌دهد، زمانی‌که فشارهای دولتمردان آمریکای شمالی و حضور سربازان مزدور سفیدپوست در جنوب قاره آفریقا دیده می‌شد و از طرف دیگر شورش ملت‌های مستعمره از جمله گینه بیسائو، موزامبیک، کنگو و آنگولا در جریان بود، چه‌گوارا نیز در آن زمان به‌نام فیدل و به عبارتی به‌نام [[انقلاب کوبا]] به آموزش و تعلیم چریک‌های فعال کشورهای آفریقایی می‌پردازد، در سال ۱۹۶۵، گروهی کوبایی به فرماندهی چه‌گوارا از طریق تانزانیا وارد زئیر و در آگوست گروه دیگری وارد کنگو شدند. همراه با نظامی‌ها، پزشکانی هم برای مداوای مردم، به آفریقا رفتند، پس از گذشت سال‌ها، کشورهای مذکور استقلال خود را به‌دست آوردند، اما با توجه به ثروت آنگولا، سران آمریکای شمالی و آفریقای جنوبی از فرصت استفاده می‌کنند تا رئیس‌جمهوری مورد نظر آن‌ها روی کار بیاید. از این‌ رو به حمایت خیانت‌کاران و مزدوران مشغول می‌شوند. در این برهه از زمان، رئیس‌جمهور آنگولا طی نامه‌ای از فیدل کاسترو تقاضای کمک می‌کند و کوبا در سال ۱۹۷۵ با اعزام ۳۶۰۰۰ نیرو به آنگولا و ۱۲۰۰۰ نیرو به اتیوپی در سال ۱۹۷۶ جهان را حیرت زده می‌کند. در سال ۱۹۷۸، ماموران نظامی کوبا همچنان در کنگو، گینه، گینه بیسائو، موزامبیک و بنین و به‌خصوص در آنگولا مستقر می‌شوند. این حضور نظامی در آفریقا با کمک‌های تکنیکی کارشناسان بسیاری به‌خصوص در حوزه سلامت، آموزش و ساخت و ساز همراه بود. این افراد در الجزیره، آنگولا، موزامبیک، کابو ورده، گینه بیسائو، گینه، اتیوپی، سائو تومه، تانزانیا، کنگو، بورکینوفاسو و بنین مشغول به کار شدند.<ref>Fornés Bonavía, L. (2011). Cuba. Cronología: cinco siglos de historia, política y cultura. Verbum, P90</ref> بالاخره حضور نظامیان کوبایی در آنگولا که در سال ۱۹۷۵ آغاز شده بود، در سال ۱۹۹۱ با خروج آخرین سرباز کوبایی به پایان رسید، آن‌چه که به‌عنوان حماسه کوبا در آنگولا شناخته می‌شود.		[[کوبا]] علی‌رغم بعد مسافت، حضور فعالی در آفریقا داشته است. در دسامبر ۱۹۶۱، کوبا به یاری انقلابیون الجزایری که با استعمار [[فرانسه]] می‌جنگیدند، می‌رود و محموله‌ای از تسلیحات را به انقلابیون الجزایری تحویل می‌دهد و ۷۶ چریک زخمی و ۲۰ کودک یتیم را از یک مرکز پناهندگان به کوبا می‌آورد. در می ۱۹۶۳، گروهی ۵۵ نفره از پزشکان کوبایی به الجزیره می‌روند تا برنامه بهداشت عمومی را برقرار نمایند و در اکتبر همان سال، زمانی که جمهوری جوان الجزیره توسط مراکش تهدید شد، گردانی از ۶۸۳ مبارز کوبایی به سرزمین بن‌بلا می‌رسند. ارنستو چه‌گوارا نیز که بسیار وابسته به سیاست خارجی انقلاب جوان کوبا بود در دسامبر ۱۹۶۴ سفری سه ماهه به آفریقا انجام می‌دهد، زمانی‌که فشارهای دولتمردان آمریکای شمالی و حضور سربازان مزدور سفیدپوست در جنوب قاره آفریقا دیده می‌شد و از طرف دیگر شورش ملت‌های مستعمره از جمله گینه بیسائو، موزامبیک، کنگو و آنگولا در جریان بود، چه‌گوارا نیز در آن زمان به‌نام فیدل و به عبارتی به‌نام [[انقلاب کوبا]] به آموزش و تعلیم چریک‌های فعال کشورهای آفریقایی می‌پردازد، در سال ۱۹۶۵، گروهی کوبایی به فرماندهی چه‌گوارا از طریق تانزانیا وارد زئیر و در آگوست گروه دیگری وارد کنگو شدند. همراه با نظامی‌ها، پزشکانی هم برای مداوای مردم، به آفریقا رفتند، پس از گذشت سال‌ها، کشورهای مذکور استقلال خود را به‌دست آوردند، اما با توجه به ثروت آنگولا، سران آمریکای شمالی و آفریقای جنوبی از فرصت استفاده می‌کنند تا رئیس‌جمهوری مورد نظر آن‌ها روی کار بیاید. از این‌ رو به حمایت خیانت‌کاران و مزدوران مشغول می‌شوند. در این برهه از زمان، رئیس‌جمهور آنگولا طی نامه‌ای از فیدل کاسترو تقاضای کمک می‌کند و کوبا در سال ۱۹۷۵ با اعزام ۳۶۰۰۰ نیرو به آنگولا و ۱۲۰۰۰ نیرو به اتیوپی در سال ۱۹۷۶ جهان را حیرت زده می‌کند. در سال ۱۹۷۸، ماموران نظامی کوبا همچنان در کنگو، گینه، گینه بیسائو، موزامبیک و بنین و به‌خصوص در آنگولا مستقر می‌شوند. این حضور نظامی در آفریقا با کمک‌های تکنیکی کارشناسان بسیاری به‌خصوص در حوزه سلامت، آموزش و ساخت و ساز همراه بود. این افراد در الجزیره، آنگولا، موزامبیک، کابو ورده، گینه بیسائو، گینه، اتیوپی، سائو تومه، تانزانیا، کنگو، بورکینوفاسو و بنین مشغول به کار شدند.<ref>Fornés Bonavía, L. (2011). Cuba. Cronología: cinco siglos de historia, política y cultura. Verbum, P90</ref> بالاخره حضور نظامیان کوبایی در آنگولا که در سال ۱۹۷۵ آغاز شده بود، در سال ۱۹۹۱ با خروج آخرین سرباز کوبایی به پایان رسید، آن‌چه که به‌عنوان حماسه کوبا در آنگولا شناخته می‌شود.

	==== '''[[روابط کوبا و اتحادیه اروپا]]''' ====		==== '''[[روابط کوبا و اتحادیه اروپا]]''' ====

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:پارلمان تغییر قانون اساسی.jpg\|جایگزین=پارلمان تغییر قانون اساسی\|بندانگشتی\|پارلمان تغییر قانون اساسی]]		[[پرونده:پارلمان تغییر قانون اساسی.jpg\|جایگزین=پارلمان تغییر قانون اساسی\|بندانگشتی\|پارلمان تغییر قانون اساسی]]
	پس از پیروزی [[انقلاب کوبا\|انقلاب‌کوبا]] در سال ۱۹۵۹، فیدل کاسترو که در راس دولت انقلابی قرار گرفته‌بود اجرای قانون اساسی ۱۹۴۰ را طرد نمود، در سال ۱۹۷۶، با تصویب [[قانون اساسی کوبا\|قانون اساسی جدید کوبا]]، این کشور تحت حاکمیت حزب کمونیست به‌عنوان نیروی راهبر دولت و جامعه قرارگرفت، از آن سال به بعد، حکومت [[کوبا]] براساس ایدئولوژی مارکسیست بنا شد و حکومت آن به‌صورت حکومتی تک‌حزبی شناخته‌شد. تحت حاکمیت نظام سوسیالیستی کمونیستی، احزاب دیگر اجازه معرفی نامزد برای انتخابات ندارند. این حزب علی‌رغم فروپاشی شوروی سابق، همچنان شاخصه‌های مربوط به ایدئولوژی مارکسیسم را حفظ نموده است ولی درصدد انجام پاره‌ای از اصلاحات ساختاری برآمد. حزب کمونیست کوبا از ۷۸۰ هزار عضو تشکیل شده‌است و نیمی از اعضای شورای حکومتی و مجلس ملی کوبا را نمایندگان این حزب تشکیل داده‌است، لازم به ذکر است که سایر اعضا در هیچ حزب دیگری عضو نیستند و فعالیتی ندارند، از سال ۱۹۷۶ که اصلاحاتی اساسی در [[قانون اساسی کوبا]] داده شد، [[حزب کمونیست]] ~~کوبا~~ پنج بار جلسات کنگره حزبی خود را تشکیل داده است، حکومت این کشور پس از پیروزی انقلاب بر محوریت رهبری فیدل کاسترو دبیرکل [[حزب کمونیست]]، مبتنی می‌باشد.		پس از پیروزی [[انقلاب کوبا\|انقلاب‌کوبا]] در سال ۱۹۵۹، [[فیدل کاسترو]] که در راس دولت انقلابی قرار گرفته‌بود اجرای [[قانون اساسی کوبا\|قانون اساسی]] ۱۹۴۰ را طرد نمود، در سال ۱۹۷۶، با تصویب [[قانون اساسی کوبا\|قانون اساسی جدید کوبا]]، این کشور تحت حاکمیت [[حزب کمونسیت کوبا\|حزب کمونیست]] به‌عنوان نیروی راهبر دولت و جامعه قرارگرفت، از آن سال به بعد، حکومت [[کوبا]] براساس ایدئولوژی مارکسیست بنا شد و حکومت آن به‌صورت حکومتی تک‌حزبی شناخته‌شد. تحت حاکمیت نظام سوسیالیستی کمونیستی، احزاب دیگر اجازه معرفی نامزد برای انتخابات ندارند. این حزب علی‌رغم فروپاشی شوروی سابق، همچنان شاخصه‌های مربوط به ایدئولوژی مارکسیسم را حفظ نموده است ولی درصدد انجام پاره‌ای از اصلاحات ساختاری برآمد.

			[[حزب کمونسیت کوبا\|حزب کمونیست کوبا]] از ۷۸۰ هزار عضو تشکیل شده‌است و نیمی از اعضای شورای حکومتی و مجلس ملی کوبا را نمایندگان این حزب تشکیل داده‌است، لازم به ذکر است که سایر اعضا در هیچ حزب دیگری عضو نیستند و فعالیتی ندارند، از سال ۱۹۷۶ که اصلاحاتی اساسی در [[قانون اساسی کوبا]] داده شد، [[حزب کمونسیت کوبا\|حزب کمونیست کوبا]] پنج بار جلسات کنگره حزبی خود را تشکیل داده است، حکومت این کشور پس از پیروزی انقلاب بر محوریت رهبری [[فیدل کاسترو]] دبیرکل [[حزب کمونیست]]، مبتنی می‌باشد.

	=== '''[[ساختار سیاسی کوبا\|ساختار سیاسی]]<nowiki/>‌''' ===		=== '''[[ساختار سیاسی کوبا\|ساختار سیاسی]]<nowiki/>‌''' ===