سیر تحول زبان چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۵

2025-11-16T18:55:21Z

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-04-02T08:17:59Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷
خط ۸:		خط ۸:
	در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده ترین آن ها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.		در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده ترین آن ها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.

	تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه ای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبان ها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.		تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه ای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبان ها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با [[پاریس]] تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.

	افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.		افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.

Samiei در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۸

2023-12-18T13:48:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۸
خط ۱:		خط ۱:

	در خصوص ماهیت [[زبان چینی]] بحث های زیادی شده است. گروهی ترجیح می دهند [[زبان چینی]] را زبانی واحد و زیر مجموعه های آن را گویش تلقی کنند. ترجیح گروه دیگر آن است که از واژه ی«خانواده ی ~~زبان های چینی»(←~~ [[زبان چینی]]~~) برای~~ مجموعه ی زبان ها در [[چین]] استفاده شود و هر کدام از زیر مجموعه ها مستقلا زبان تلقی شوند.		در خصوص ماهیت [[زبان چینی]] بحث های زیادی شده است. گروهی ترجیح می دهند [[زبان چینی]] را زبانی واحد و زیر مجموعه های آن را گویش تلقی کنند. ترجیح گروه دیگر آن است که از واژه ی«خانواده ی [[زبان چینی\|زبان های چینی]]»برای مجموعه ی زبان ها در [[چین]] استفاده شود و هر کدام از زیر مجموعه ها مستقلا زبان تلقی شوند.

	به هرحال، طبق نظر برخی از زبان شناسان، ریشه ی بسیاری از زبان های شرقی، زبان ~~سنتی~~ چینی~~(← [[~~زبان چینی]]) است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا در شمال [[چین]] سنگ نوشته هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آنها آثاری از كاراكترهای کهن چینی مشاهده می شود. علاوه بر زبان چینی مدرن که امروزه در کشور پهناور [[چین]] به کار می رود، خط نوشتاری زبان های کرهای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و زبان چینی مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از زبان چینی منشعب شده اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با زبان چینی سنتی (قدیمی)(← [[زبان چینی]]) دارد. [[زبان چینی]] که به زبان مردم این کشور خَن یو(Han Yu)و یا پوتونگ خوا نامیده می شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به صورت افقی و از چپ به راست نوشته می شود.		به هرحال، طبق نظر برخی از زبان شناسان، ریشه ی بسیاری از زبان های شرقی، [[زبان چینی\|زبان سنتی چینی]] است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا در شمال [[چین]] سنگ نوشته هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آنها آثاری از كاراكترهای کهن چینی مشاهده می شود. علاوه بر [[زبان چینی]] مدرن که امروزه در کشور پهناور [[چین]] به کار می رود، خط نوشتاری زبان های کرهای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و زبان چینی مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از زبان چینی منشعب شده اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با زبان چینی سنتی (قدیمی)(← [[زبان چینی]]) دارد. [[زبان چینی]] که به زبان مردم این کشور خَن یو(Han Yu)و یا پوتونگ خوا نامیده می شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به صورت افقی و از چپ به راست نوشته می شود.

	در تمام زبان های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، چینی گفتاری و نوشتاری در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه ی یكی شنیداری و رسانه ی دیگری دیداری است. مشهور است كه چینی گفتاری یكی از ساده ترین زبان های جهان است، در حالیكه چینی نوشتاری از دشوارترین آن ها.		در تمام زبان های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، چینی گفتاری و نوشتاری در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه ی یكی شنیداری و رسانه ی دیگری دیداری است. مشهور است كه چینی گفتاری یكی از ساده ترین زبان های جهان است، در حالیكه چینی نوشتاری از دشوارترین آن ها.

	در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و زبان ~~گفتاری~~ چینی~~(← [[~~زبان چینی]]) انواع مختلفی دارد که عمده ترین آن ها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.		در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده ترین آن ها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.

	تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه ای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] فرهنگ و ادبیات واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبان ها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.		تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه ای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبان ها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.

	افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی استاندارد سازی زبان گفتاری هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا زبان گفتاری استانداردی که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.		افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.

	در زبان معمول چینی، واژه ها عموما تك هجایی هستند، و هرچند كه گویش های آن در مناطق مختلف با هم تفاوت دارند، ولی همگی در این اصل مشتركند. از دیگر ویژگی های [[زبان چینی]] این است كه آواهای هر واژه به چهار گونه تلفظ میشود(زبان ماندارین یا زبان شمال [[چین]] دارای 4 آهنگ و زبان کانتونی 8 آهنگ است) و هر تلفظی معنای متفاوتی دارد و از نوع قرار گرفتن كاراكترها در كنار هم هزاران واژه ی تازه ساخته می شود.		در زبان معمول چینی، واژه ها عموما تك هجایی هستند، و هرچند كه گویش های آن در مناطق مختلف با هم تفاوت دارند، ولی همگی در این اصل مشتركند. از دیگر ویژگی های [[زبان چینی]] این است كه آواهای هر واژه به چهار گونه تلفظ میشود(زبان ماندارین یا زبان شمال [[چین]] دارای 4 آهنگ و زبان کانتونی 8 آهنگ است) و هر تلفظی معنای متفاوتی دارد و از نوع قرار گرفتن كاراكترها در كنار هم هزاران واژه ی تازه ساخته می شود.

	بنابراین، هر كلمه دارای معانی بسیاری می تواند باشد كه تنها با تغییر در لحن و تأكید روی هجاها و كاراكترها از هم باز شناخته می شوند. در [[زبان چینی]] اصل براین است كه هر واژه دارای معانی گوناگون و بدون حد و حصر باشد. برای نمونه، واژه ی یك هجایی«فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، كاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند كردن، پاك كردن، موافقت، باز و فرو افتاده به كار ~~میرود~~. در این زبان گاهی با به كار بردن كلمات مترادف در كنار هم و یا تكرار یك كلمه، واژه ساخته می شود، مانند«كَن- چی یِن» به معنای( نگاه كردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای(آهسته).		بنابراین، هر كلمه دارای معانی بسیاری می تواند باشد كه تنها با تغییر در لحن و تأكید روی هجاها و كاراكترها از هم باز شناخته می شوند. در [[زبان چینی]] اصل براین است كه هر واژه دارای معانی گوناگون و بدون حد و حصر باشد. برای نمونه، واژه ی یك هجایی«فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، كاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند كردن، پاك كردن، موافقت، باز و فرو افتاده به كار می رود. در این زبان گاهی با به كار بردن كلمات مترادف در كنار هم و یا تكرار یك كلمه، واژه ساخته می شود، مانند«كَن- چی یِن» به معنای( نگاه كردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای(آهسته).

	[[زبان چینی]] از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی به لحاظ داشتن واژه هایی که اَشکالی هستند، قوی است. این زبان تک سیلابی غیر صرفی است. واژه ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می گیرد و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می گیرد. مطلوب آن ها، درک بی واسطه است.		[[زبان چینی]] از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی به لحاظ داشتن واژه هایی که اَشکالی هستند، قوی است. این زبان تک سیلابی غیر صرفی است. واژه ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می گیرد و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می گیرد. مطلوب آن ها، درک بی واسطه است.

	می توان گفت [[زبان چینی]] زبانی هنری است، زیرا میل به خوش آهنگی دارد و جمله هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبای چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارند که سرشار از واژه های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل ~~استکه~~ چینی که در گذشته حتی 3درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده ای برخوردار است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</ref>		می توان گفت [[زبان چینی]] زبانی هنری است، زیرا میل به خوش آهنگی دارد و جمله هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبای چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارند که سرشار از واژه های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل است که چینی که در گذشته حتی 3درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده ای برخوردار است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</ref>

			== نیز نگاه کنید به ==

			* [[زبان و ادبیات چینی]]

			* [[زبان چینی]]
			* [[خط چینی]]

	~~نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]~~
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi: /* کتابشناسی */

2023-11-15T15:53:02Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۳
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	[[زبان چینی]] از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی به لحاظ داشتن واژه هایی که اَشکالی هستند، قوی است. این زبان تک سیلابی غیر صرفی است. واژه ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می گیرد و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می گیرد. مطلوب آن ها، درک بی واسطه است.		[[زبان چینی]] از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی به لحاظ داشتن واژه هایی که اَشکالی هستند، قوی است. این زبان تک سیلابی غیر صرفی است. واژه ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می گیرد و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می گیرد. مطلوب آن ها، درک بی واسطه است.

	می توان گفت [[زبان چینی]] زبانی هنری است، زیرا میل به خوش آهنگی دارد و جمله هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبای چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارند که سرشار از واژه های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل استکه چینی که در گذشته حتی 3درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده ای برخوردار است.<ref~~><sub><big~~>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904~~</big></sub>~~</ref>		می توان گفت [[زبان چینی]] زبانی هنری است، زیرا میل به خوش آهنگی دارد و جمله هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبای چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارند که سرشار از واژه های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل استکه چینی که در گذشته حتی 3درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده ای برخوردار است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</ref>

	نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]		نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-11-14T15:24:47Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	[[زبان چینی]] از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی به لحاظ داشتن واژه هایی که اَشکالی هستند، قوی است. این زبان تک سیلابی غیر صرفی است. واژه ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می گیرد و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می گیرد. مطلوب آن ها، درک بی واسطه است.		[[زبان چینی]] از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی به لحاظ داشتن واژه هایی که اَشکالی هستند، قوی است. این زبان تک سیلابی غیر صرفی است. واژه ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می گیرد و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می گیرد. مطلوب آن ها، درک بی واسطه است.

	می توان گفت [[زبان چینی]] زبانی هنری است، زیرا میل به خوش آهنگی دارد و جمله هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبای چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارند که سرشار از واژه های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل استکه چینی که در گذشته حتی 3درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده ای برخوردار است.<ref><sub><big>~~سابقی محمدعلی~~(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</big></sub></ref>		می توان گفت [[زبان چینی]] زبانی هنری است، زیرا میل به خوش آهنگی دارد و جمله هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبای چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارند که سرشار از واژه های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل استکه چینی که در گذشته حتی 3درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده ای برخوردار است.<ref><sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</big></sub></ref>

	نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]		نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۴

2023-11-13T10:44:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۴
خط ۴:		خط ۴:
	به هرحال، طبق نظر برخی از زبان شناسان، ریشه ی بسیاری از زبان های شرقی، زبان سنتی چینی(← [[زبان چینی]]) است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا در شمال [[چین]] سنگ نوشته هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آنها آثاری از كاراكترهای کهن چینی مشاهده می شود. علاوه بر زبان چینی مدرن که امروزه در کشور پهناور [[چین]] به کار می رود، خط نوشتاری زبان های کرهای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و زبان چینی مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از زبان چینی منشعب شده اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با زبان چینی سنتی (قدیمی)(← [[زبان چینی]]) دارد. [[زبان چینی]] که به زبان مردم این کشور خَن یو(Han Yu)و یا پوتونگ خوا نامیده می شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به صورت افقی و از چپ به راست نوشته می شود.		به هرحال، طبق نظر برخی از زبان شناسان، ریشه ی بسیاری از زبان های شرقی، زبان سنتی چینی(← [[زبان چینی]]) است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا در شمال [[چین]] سنگ نوشته هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آنها آثاری از كاراكترهای کهن چینی مشاهده می شود. علاوه بر زبان چینی مدرن که امروزه در کشور پهناور [[چین]] به کار می رود، خط نوشتاری زبان های کرهای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و زبان چینی مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از زبان چینی منشعب شده اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با زبان چینی سنتی (قدیمی)(← [[زبان چینی]]) دارد. [[زبان چینی]] که به زبان مردم این کشور خَن یو(Han Yu)و یا پوتونگ خوا نامیده می شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به صورت افقی و از چپ به راست نوشته می شود.

	در تمام زبان های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، چینی گفتاری و نوشتاری در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه ی یكی شنیداری و رسانه ی دیگری دیداری است. مشهور است كه چینی گفتاری یكی از ساده ترین زبان های جهان است، در حالیكه چینی نوشتاری از دشوارترین آن~~<sub></sub>~~ها.		در تمام زبان های مردم متمدن جهان، فراگرفتن خواندن و نوشتن، با یكدیگر همراه است. اما، در [[زبان چینی]] اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری كه به [[زبان چینی]] می توانند صحبت كنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، چینی گفتاری و نوشتاری در حكم دو زبان جداگانه هستند كه رسانه ی یكی شنیداری و رسانه ی دیگری دیداری است. مشهور است كه چینی گفتاری یكی از ساده ترین زبان های جهان است، در حالیكه چینی نوشتاری از دشوارترین آن ها.

	در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و زبان گفتاری چینی(← [[زبان چینی]]) انواع مختلفی دارد که عمده ترین ~~آنها~~ 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.		در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و زبان گفتاری چینی(← [[زبان چینی]]) انواع مختلفی دارد که عمده ترین آن ها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.

	تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ~~ویژهای~~ برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] فرهنگ و ادبیات واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی ~~زبانها~~ را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.		تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه ای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] فرهنگ و ادبیات واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبان ها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.

	افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی استاندارد سازی زبان گفتاری هم در چین اتفاق نیفتاد. لذا زبان گفتاری استانداردی که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.		افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی استاندارد سازی زبان گفتاری هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا زبان گفتاری استانداردی که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.

	در زبان معمول چینی، واژه ها عموما تك هجایی هستند، و هرچند كه گویش های آن در مناطق مختلف با هم تفاوت دارند، ولی همگی در این اصل مشتركند. از دیگر ~~ویژگیهای~~ [[زبان چینی]] این است كه آواهای هر واژه به چهار گونه تلفظ میشود(زبان ماندارین یا زبان شمال [[چین]] دارای 4 آهنگ و زبان کانتونی 8 آهنگ است) و هر تلفظی معنای متفاوتی دارد و از نوع قرار گرفتن كاراكترها در كنار هم هزاران واژه ی تازه ساخته می شود.		در زبان معمول چینی، واژه ها عموما تك هجایی هستند، و هرچند كه گویش های آن در مناطق مختلف با هم تفاوت دارند، ولی همگی در این اصل مشتركند. از دیگر ویژگی های [[زبان چینی]] این است كه آواهای هر واژه به چهار گونه تلفظ میشود(زبان ماندارین یا زبان شمال [[چین]] دارای 4 آهنگ و زبان کانتونی 8 آهنگ است) و هر تلفظی معنای متفاوتی دارد و از نوع قرار گرفتن كاراكترها در كنار هم هزاران واژه ی تازه ساخته می شود.

	بنابراین، هر كلمه دارای معانی بسیاری می تواند باشد كه تنها با تغییر در لحن و تأكید روی هجاها و كاراكترها از هم باز شناخته می شوند. در [[زبان چینی]] اصل براین است كه هر واژه دارای معانی گوناگون و بدون حد و حصر باشد. برای نمونه، واژه ی یك هجایی«فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، كاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند كردن، پاك كردن، موافقت، باز و فرو افتاده به كار میرود. در این زبان گاهی با به كار بردن كلمات مترادف در كنار هم و یا تكرار یك كلمه، واژه ساخته می شود، مانند«كَن- چی یِن» به معنای( نگاه كردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای(آهسته).		بنابراین، هر كلمه دارای معانی بسیاری می تواند باشد كه تنها با تغییر در لحن و تأكید روی هجاها و كاراكترها از هم باز شناخته می شوند. در [[زبان چینی]] اصل براین است كه هر واژه دارای معانی گوناگون و بدون حد و حصر باشد. برای نمونه، واژه ی یك هجایی«فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، كاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند كردن، پاك كردن، موافقت، باز و فرو افتاده به كار میرود. در این زبان گاهی با به كار بردن كلمات مترادف در كنار هم و یا تكرار یك كلمه، واژه ساخته می شود، مانند«كَن- چی یِن» به معنای( نگاه كردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای(آهسته).

	[[زبان چینی]] از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی به لحاظ داشتن واژه هایی که اَشکالی هستند، قوی است. این زبان تک سیلابی غیر صرفی است. واژه ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می گیرد و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می گیرد. مطلوب ~~آنها،~~ درک بی واسطه است.		[[زبان چینی]] از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی به لحاظ داشتن واژه هایی که اَشکالی هستند، قوی است. این زبان تک سیلابی غیر صرفی است. واژه ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می گیرد و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می گیرد. مطلوب آن ها، درک بی واسطه است.

	می توان گفت [[زبان چینی]] زبانی هنری است، زیرا میل به خوش آهنگی دارد و جمله هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبای چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارند که سرشار از واژه های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل استکه چینی که در گذشته حتی 3درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده اند، از ادبیات وسیع و پرباری و ~~گستردهای~~ برخوردار است.<ref><sub><big>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</big></sub></ref>		می توان گفت [[زبان چینی]] زبانی هنری است، زیرا میل به خوش آهنگی دارد و جمله هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبای چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارند که سرشار از واژه های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل استکه چینی که در گذشته حتی 3درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده ای برخوردار است.<ref><sub><big>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</big></sub></ref>

	نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]		نیز نگاه کنید به [[زبان و ادبیات چینی]]؛ [[زبان چینی]]
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۸

2023-11-10T07:28:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۸
خط ۸:		خط ۸:
	در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و زبان گفتاری چینی(← [[زبان چینی]]) انواع مختلفی دارد که عمده ترین آنها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.		در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و زبان گفتاری چینی(← [[زبان چینی]]) انواع مختلفی دارد که عمده ترین آنها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.

	تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژهای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] فرهنگ و ادبیات واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبانها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده ~~میکرد~~.		تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد فرهنگ و ادبیات جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژهای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] فرهنگ و ادبیات واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبانها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.

	افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی استاندارد سازی زبان گفتاری هم در چین اتفاق نیفتاد. لذا زبان گفتاری استانداردی که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.		افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی استاندارد سازی زبان گفتاری هم در چین اتفاق نیفتاد. لذا زبان گفتاری استانداردی که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.

Shekvati در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۸

2023-11-10T07:28:30Z

نمایش تغییرات

Mahdi در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۰

2023-11-05T21:10:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	تاریخچه: در خصوص ماهیت زبان چینی، بحث‌های زیادی شده است. گروهی ترجیح می‌دهند زبان چینی را زبانی واحد و زیرمجموعه‌های آن را گویش تلقی کنند. ترجیح گروه دیگر آن است‌که از واژه‌ی «خانواده‌ی زبان‌های چینی» برای مجموعه‌ی زبان‌ها در چین استفاده شود و هر کدام از زیرمجموعه‌ها مستقلاً زبان تلقی شوند. به هر حال، طبق نظر برخی از زبان‌شناسان، ریشه‌ی بسیاری از زبان‌های شرقی، زبان سنتی چینی است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیراً در شمال چین سنگ نوشته‌هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آن‌ها آثاری از کاراکترهای کهن چینی مشاهده می‌شود. علاوه بر این، زبان چینی مدرن که امروزه در کشور پهناور چین به کار می‌رود، خط نوشتاری زبان‌های کره‌ای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ‌کنگ و تایوان، و زبان چینی مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از زبان چینی منشعب شده‌اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با زبان چینی سنتی (قدیمی) دارد. زبان چینی که به زبان مردم این کشور «خَن‌یو»(Han Yu) و یا پوتونگ خوانده می‌شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به‌صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به‌صورت افقی و از چپ به راست نوشته می‌شود.		تاریخچه: در خصوص ماهیت زبان چینی، بحث‌های زیادی شده است. گروهی ترجیح می‌دهند [[زبان چینی]] را زبانی واحد و زیرمجموعه‌های آن را گویش تلقی کنند. ترجیح گروه دیگر آن است‌که از واژه‌ی «خانواده‌ی زبان‌های چینی» برای مجموعه‌ی زبان‌ها در [[چین]] استفاده شود و هر کدام از زیرمجموعه‌ها مستقلاً زبان تلقی شوند. به هر حال، طبق نظر برخی از زبان‌شناسان، ریشه‌ی بسیاری از زبان‌های شرقی، زبان سنتی چینی است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیراً در شمال چین سنگ نوشته‌هایی متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، کشف شده است که روی آن‌ها آثاری از کاراکترهای کهن چینی مشاهده می‌شود. علاوه بر این، زبان چینی مدرن که امروزه در کشور پهناور چین به کار می‌رود، خط نوشتاری زبان‌های کره‌ای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ‌کنگ و تایوان، و زبان چینی مورد استفاده در سنگاپور و مالزی، همگی از زبان چینی منشعب شده‌اند. در عین حال، زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر، بیشترین قرابت را با زبان چینی سنتی (قدیمی) دارد. زبان چینی که به زبان مردم این کشور «خَن‌یو»(Han Yu) و یا پوتونگ خوانده می‌شود، زبانی است آهنگین که در گذشته نگارش آن به‌صورت عمودی و از بالا به پایین و از راست به چپ بوده، ولی بعدها تغییر جهت داده و به‌صورت افقی و از چپ به راست نوشته می‌شود.

	در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگیرفتن خواندن و نوشتن، همراه است. اما در زبان چینی اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری که به زبان چینی می‌توانند صحبت کنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، چینی گفتاری و نوشتاری در حکم دو زبان جداگانه هستند که رسانه‌ی یکی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است که چینی گفتاری یکی از ساده‌ترین زبان‌هاست، در حالی‌که چینی نوشتاری از دشوارترین آن‌ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین ۷۰ تا ۸۰ هزار برآورد شده که در حال‌حاضر اغلب آن‌ها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آن‌ها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به خط چینی به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده‌شده صورت می‌گیرد. ساده‌شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی‌کار آمدن حزب کمونیست و به دستور مائو انجام شد. از سال ۱۹۵۸ نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین‌ یین (Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و زبان گفتاری چینی انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آن‌ها ۱۴ زبان است که در نواحی مختلف		در تمام زبان‌های مردم متمدن جهان، فراگیرفتن خواندن و نوشتن، همراه است. اما در زبان چینی اینگونه نیست. هستند افراد بسیاری که به زبان چینی می‌توانند صحبت کنند، ولی از نوشتن و خواندن آن عاجزند. در واقع، چینی گفتاری و نوشتاری در حکم دو زبان جداگانه هستند که رسانه‌ی یکی شنیداری و رسانه‌ی دیگری دیداری است. مشهور است که چینی گفتاری یکی از ساده‌ترین زبان‌هاست، در حالی‌که چینی نوشتاری از دشوارترین آن‌ها. در اصل تعداد نویسه‌های آن بین ۷۰ تا ۸۰ هزار برآورد شده که در حال‌حاضر اغلب آن‌ها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه‌ی متون کهن از آن‌ها استفاده نمی‌شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده‌شده صورت می‌گیرد. ساده‌شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی‌کار آمدن حزب کمونیست و به دستور مائو انجام شد. از سال ۱۹۵۸ نیز برای آوانویسی نویسه‌های چینی، سیستمی به نام پین‌ یین (Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان‌ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و زبان گفتاری چینی انواع مختلفی دارد که عمده‌ترین آن‌ها ۱۴ زبان است که در نواحی مختلف

	چین مورد استفاده قرار می‌گیرد.		چین مورد استفاده قرار می‌گیرد.
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	واژه‌ی یک هجایی «فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، کاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند کردن، پاک کردن، موافقت، باز و فرو افتاده به کار می‌رود. در این زبان گاهی با به‌کار بردن کلمات مترادف در کنار هم و یا تکرار یک کلمه، واژه‌ساخته می‌شود، مانند «کَن- چی ین» به معنای (نگاه کردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای (آهسته).		واژه‌ی یک هجایی «فو» با تغییر نواخت به معنای شوهر، پدر، زن، مربی، کاخ، جامه، پوست، تیر، دیگ، سعادت، توانگر، نیرو دادن، پایبند کردن، پاک کردن، موافقت، باز و فرو افتاده به کار می‌رود. در این زبان گاهی با به‌کار بردن کلمات مترادف در کنار هم و یا تکرار یک کلمه، واژه‌ساخته می‌شود، مانند «کَن- چی ین» به معنای (نگاه کردن- دیدن) و یا «مَن- مَن» به معنای (آهسته).

	زبان چینی از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی از لحاظ داشتن واژه‌هایی که اشکالی هستند، قوی است. این زبان تک‌سیلابی غیر صرفی است. واژه‌ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می‌کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می‌شود و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می‌گیرد. مطلوب آن‌ها، درک بی‌واسطه است. می‌توان گفت زبان چینی زبانی هنری است، زیرا میل به خوش‌آهنگی دارد و جمله‌هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه‌ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده‌ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، ادبیات چینی علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارد که سرشار از واژه‌های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل است‌که چینی که در گذشته حتی ۳درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده‌اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده‌ای برخوردار است.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</sub></ref>		زبان چینی از لحاظ داشتن افعالی که ظرافت تغییر و به تبع آن دگرگونی معنایی داشته باشد فقیر است، ولی از لحاظ داشتن واژه‌هایی که اشکالی هستند، قوی است. این زبان تک‌سیلابی غیر صرفی است. واژه‌ها بیشتر تصورات عینی را به شنونده منتقل می‌کنند تا مفاهیم انتزاعی قابل درک از آن واژه را. توضیح و تفسیرها هم اغلب با کمک نمادهای مشهود انجام می‌شود و چیزی که قابل مشاهده و حسی نباشد، مورد شک و تردید قرار می‌گیرد. مطلوب آن‌ها، درک بی‌واسطه است. می‌توان گفت زبان چینی زبانی هنری است، زیرا میل به خوش‌آهنگی دارد و جمله‌هایش آکنده از معانی ظریف و زیباست که بر پایه‌ی مفاهیم انتزاعی و کلی نیست، بلکه بر استفاده‌ی آزاد از عبارات و اشارات تاریخی استوار است. لذا، [[ادبیات چینی]] علاقه به کاربرد اصطلاحات غامضی دارد که سرشار از واژه‌های پرآب و تاب و ایما و اشاره باشد. و به همین دلیل است‌که چینی که در گذشته حتی ۳درصد از جمعیتش نیز باسواد نبوده‌اند، از ادبیات وسیع و پرباری و گسترده‌ای برخوردار است.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص904</sub></ref>

	=== کتابشناسی ===		== کتابشناسی ==

Jafari در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۲

2023-10-20T16:12:52Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷
خط ۸:		خط ۸:
	در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده ترین آن ها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.		در اصل تعداد نویسه های آن بین 70 تا 80 هزار برآورد شده که در حال حاضر اغلب آنها منسوخ شده و جز برای کاربردهای ادبی و مطالعه ی متون کهن از آنها استفاده نمی شود. در حال حاضر نگارش به [[خط چینی]] به دو صورت سنتی و یا کلاسیک، و ساده شده صورت می گیرد. ساده شدن کاراکترهای زبان چینی پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و به دستور [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] انجام شد. از سال 1958 نیز برای آوانویسی نویسه های چینی، سیستمی به نام پین یین(Pin Yin) ابداع شد تا تلفظ آن برای غیر چینی زبان ها نیز آسان شود. خط نوشتاری و [[زبان چینی\|زبان گفتاری چینی]] انواع مختلفی دارد که عمده ترین آن ها 14 زبان است که در نواحی مختلف [[چین]] مورد استفاده قرار می گیرد.[[پرونده:Marco-zuppone-zHwWnUDMizo-unsplash.jpg\|بندانگشتی\|زبان چینی]]تکامل تدریجی [[زبان چینی]] نیز شبیه زبان های لاتین است. اما زمینه های سیاسی و اجتماعی که [[زبان چینی]] در آن رشد کرده با زبان لاتین کاملا متفاوت است. در اروپا تجزیه ی سیاسی باعث پیدایش کشورهای مستقلی شد که هر کدام به بزرگی یکی از استان های [[چین]] هستند.

	تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه ای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبان ها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با پاریس تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.		تشکیل کشور مستقل، باعث پیدایش تمایل سیاسی برای ایجاد [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] جدا و مستقل شد تا هر کشوری را از دیگری متمایز سازد و زبان ویژه ای برای هر کدام از دولت-ملت ها ایجاد شود. اما در [[چین]] [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] واحد به حیات خود ادامه داد، در حالیکه زبان گفتاری در شهرها و مناطق مختلف به لحاظ ویژگی های جغرافیایی از یکدیگر متفاوت بودند. جنوب [[چین]] که کوهستانی است، تنوع زبانی آن از شمال [[چین]] که دشت است بیش تر است. هم چنین، در اروپا زبان هر کشور، بر اساس زبان پایتخت استاندارد می شد و این مسأله دسته بندی زبان ها را به تناسب کشورها آسان میکرد و این شیوه باعث عمیق شدن تفاوت های زبانی شد. مثلا یک کشاورز در یک سوی مرز می بایست شیوه ی سخن گفتن خود را با [[پاریس]] تنظیم کند، در حالی که کشاورز دیگری در آن سوی خط مرزی، از الگوی مادریدی استفاده می کرد.

	افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.		افزون براین، سبک نوشتن نیز از پایتخت الگو برداری می شد و استفاده از زبان محلی یا آمیختن زبان پایتخت با زبان محلی خوشایند نبود. اما این شیوه ی [[ساده سازی و استاندارد سازی زبان چینی\|استاندارد سازی زبان گفتاری]] هم در [[چین]] اتفاق نیفتاد. لذا [[زبان چینی\|زبان گفتاری استانداردی]] که در سرتاسر [[چین]] مورد استفاده قرار گیرد، به وجود نیامد.در [[زبان چینی]]، قاعده های صرف و نحو چنان ساده است كه می توان گفت اصلا صرف و نحو ندارد. هر یك از واژه های چینی برحسب جایگاهش در جمله و بر اساس تغییر لحن و تأكید گوینده روی واژه ها می تواند در حكم اسم یا فعل، صفت یا قید باشد.