سینمای سنگال - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Amani در ‏۲۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۴

2025-08-21T09:54:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۱۰۶:		خط ۱۰۶:

	=== [[مراکز نمایش فیلم در سنگال]] ===		=== [[مراکز نمایش فیلم در سنگال]] ===
	سه مؤسسه در شهر داکار سالن های خاص خود را دارا بوده و در زمینه‌ی ~~[[مراکز~~ نمایش فیلم ~~در سنگال\|نمایش فیلم]]~~ همچنان فعال هستند:		سه مؤسسه در شهر داکار سالن های خاص خود را دارا بوده و در زمینه‌ی نمایش فیلم همچنان فعال هستند:

	==== مرکز فرهنگی فرانسوی لئوپولد سدار سنگور ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=01c8f512824a05fbJmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE1Nw&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=CCF&u=a1aHR0cHM6Ly9jY2YuZnIv&ntb=1 CCF]) ====		==== مرکز فرهنگی فرانسوی لئوپولد سدار سنگور ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=01c8f512824a05fbJmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE1Nw&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=CCF&u=a1aHR0cHM6Ly9jY2YuZnIv&ntb=1 CCF]) ====
خط ۱۱۷:		خط ۱۱۷:
	این مرکز برای کودکان هر شب چهارشنبه و جمعه فیلم پخش می کند<ref>Institut Goethe. (2012). Titre de la page. retrieved from: http://www.goethe.de/ins/sn/dak/frindex.htm</ref>.		این مرکز برای کودکان هر شب چهارشنبه و جمعه فیلم پخش می کند<ref>Institut Goethe. (2012). Titre de la page. retrieved from: http://www.goethe.de/ins/sn/dak/frindex.htm</ref>.

	انجمن [[فیلم سازان سنگالی]] نیز سی.دی های [[عثمان سامبن]] را به فروش می رساند. "تصویر زندگی" انجمنی است که اهداف اصلی آن اهمیت دادن به فرهنگ و آموزش از طریق [[سینمای سنگال\|سینما]] و تلاش برای نشر [[سینمای سنگال\|سینمای]] آفریقایی است. این انجمن به [[فیلم سازان ~~سنگالی\|فیلم سازان]]~~ جوان کمک کرده و هر ساله در ماه ژوئن یک جشنواره در شهر داکار همراه با بحث و بررسی و کارگاه آموزشی اجرا می کند<ref>Image de la vie. (2012). Retrieved May 15, 2012, from: http://www.imagevie.org</ref>.		انجمن [[فیلم سازان سنگالی]] نیز سی.دی های [[عثمان سامبن]] را به فروش می رساند. "تصویر زندگی" انجمنی است که اهداف اصلی آن اهمیت دادن به فرهنگ و آموزش از طریق [[سینمای سنگال\|سینما]] و تلاش برای نشر [[سینمای سنگال\|سینمای]] آفریقایی است. این انجمن به فیلم سازان جوان کمک کرده و هر ساله در ماه ژوئن یک جشنواره در شهر داکار همراه با بحث و بررسی و کارگاه آموزشی اجرا می کند<ref>Image de la vie. (2012). Retrieved May 15, 2012, from: http://www.imagevie.org</ref>.

	[[سینمای سنگال]] به علت تنوع زیادی که داشته است، غنی ترین [[سینمای سنگال\|سینما]] در آفریقا به شمار می رفته است. امروزه حدود 250 فیلم که حدود 30 تای آن بلند است در این کشور پخش می شود.		[[سینمای سنگال]] به علت تنوع زیادی که داشته است، غنی ترین [[سینمای سنگال\|سینما]] در آفریقا به شمار می رفته است. امروزه حدود 250 فیلم که حدود 30 تای آن بلند است در این کشور پخش می شود.
خط ۱۶۲:		خط ۱۶۲:
	== نویسندگان مقاله ==		== نویسندگان مقاله ==
	محمدعلی بصیری و ریحانه فتحی پور		محمدعلی بصیری و ریحانه فتحی پور
	[[رده:سینما، مستند و پویانمایی]]		[[index.php?title=رده:سینما، مستند و پویانمایی]]

Amani در ‏۲۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۸

2025-08-21T09:38:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۸
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	- رِکس (Rex)		- رِکس (Rex)
	\|		\|
	\|}~~سه مؤسسه در شهر داکار سالن های خاص خود را دارا بوده و در زمینه‌ی نمایش فیلم همچنان فعال هستند:~~		\|}

	* مرکز فرهنگی فرانسوی لئوپولد سدار سنگور ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=01c8f512824a05fbJmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE1Nw&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=~~17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq~~=~~CCF&u~~=~~a1aHR0cHM6Ly9jY2YuZnIv&ntb=1 CCF]). این مرکز فیلم های به زبان~~ [[~~فرانسه~~]] را پخش می کند. برنامه های آن متنوع است، گاهی فیلم، گاهی مستند و گاهی هم همراه با کنفرانس است. مرکز سمعی - بصری آن از سال 2008 راه اندازی شده است. این مرکز به تمام مراجعین فیلم کرایه می دهد<ref>(Centre culturelle française.(2012</ref>؛		=== [[مراکز نمایش فیلم در سنگال]] ===
	* مرکز رسانه‌ای داکار~~. این مرکز هر ساله در ماه دسامبر جشنواره فیلم محلی~~ را ~~اجرا می کند. بیشتر موضوعات آن مستند~~ و ~~خیالی است. فیلم های تولید شده بیشتر فیلم های کارآموزان این مرکز رسانه‌ای درباره مسائل اجتماعی است. کلوب~~ [[~~سینمای~~ سنگال\|~~سینمای~~]] ~~آن نیز~~ فعال ~~است؛~~		سه مؤسسه در شهر داکار سالن های خاص خود را دارا بوده و در زمینه‌ی [[مراکز نمایش فیلم در سنگال\|نمایش فیلم]] همچنان فعال هستند:
	* انستیتو گوته: این مرکز برای کودکان هر شب چهارشنبه و جمعه فیلم پخش می کند<ref>Institut Goethe. (2012). Titre de la page. retrieved from: http:~~//www.goethe.de/ins/sn/dak/frindex.htm</ref>.~~

	~~انجمن [~~[فیلم ~~سازان سنگالی]] نیز سی.دی~~ های [[~~عثمان سامبن~~]] را به ~~فروش~~ می ~~رساند~~.		==== مرکز فرهنگی فرانسوی لئوپولد سدار سنگور ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=01c8f512824a05fbJmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE1Nw&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=CCF&u=a1aHR0cHM6Ly9jY2YuZnIv&ntb=1 CCF]) ====
			این مرکز فیلم های به زبان [[فرانسه]] را پخش می کند. برنامه های آن متنوع است، گاهی فیلم، گاهی مستند و گاهی هم همراه با کنفرانس است. مرکز سمعی - بصری آن از سال 2008 راه اندازی شده است. این مرکز به تمام مراجعین فیلم کرایه می دهد<ref>(Centre culturelle française.(2012</ref>.

	"تصویر زندگی" انجمنی است که اهداف اصلی آن اهمیت دادن به فرهنگ و آموزش از طریق [[سینمای سنگال\|سینما]] و تلاش برای نشر [[سینمای سنگال\|سینمای]] آفریقایی است. این انجمن به فیلم سازان جوان کمک کرده و هر ساله در ماه ژوئن یک جشنواره در شهر داکار همراه با بحث و بررسی و کارگاه آموزشی اجرا می کند<ref>Image de la vie. (2012). Retrieved May 15, 2012, from: http://www.imagevie.org</ref>.		==== مرکز رسانه‌ای داکار ====
			این مرکز هر ساله در ماه دسامبر جشنواره فیلم محلی را اجرا می کند. بیشتر موضوعات آن مستند و خیالی است. فیلم های تولید شده بیشتر فیلم های کارآموزان این مرکز رسانه‌ای درباره مسائل اجتماعی است. کلوب [[سینمای سنگال\|سینمای]] آن نیز فعال است.

			==== انستیتو گوته ====
			این مرکز برای کودکان هر شب چهارشنبه و جمعه فیلم پخش می کند<ref>Institut Goethe. (2012). Titre de la page. retrieved from: http://www.goethe.de/ins/sn/dak/frindex.htm</ref>.

			انجمن [[فیلم سازان سنگالی]] نیز سی.دی های [[عثمان سامبن]] را به فروش می رساند. "تصویر زندگی" انجمنی است که اهداف اصلی آن اهمیت دادن به فرهنگ و آموزش از طریق [[سینمای سنگال\|سینما]] و تلاش برای نشر [[سینمای سنگال\|سینمای]] آفریقایی است. این انجمن به [[فیلم سازان سنگالی\|فیلم سازان]] جوان کمک کرده و هر ساله در ماه ژوئن یک جشنواره در شهر داکار همراه با بحث و بررسی و کارگاه آموزشی اجرا می کند<ref>Image de la vie. (2012). Retrieved May 15, 2012, from: http://www.imagevie.org</ref>.

	[[سینمای سنگال]] به علت تنوع زیادی که داشته است، غنی ترین [[سینمای سنگال\|سینما]] در آفریقا به شمار می رفته است. امروزه حدود 250 فیلم که حدود 30 تای آن بلند است در این کشور پخش می شود.		[[سینمای سنگال]] به علت تنوع زیادی که داشته است، غنی ترین [[سینمای سنگال\|سینما]] در آفریقا به شمار می رفته است. امروزه حدود 250 فیلم که حدود 30 تای آن بلند است در این کشور پخش می شود.

Amani در ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۵

2025-08-20T17:45:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۵
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	==== [[عثمان سامبن]] ====		==== [[عثمان سامبن]] ====
	نمی توان از [[سینمای سنگال]] سخن گفت و از [[عثمان سامبن]] (Ousmane Sembène) پدر سینمای این سرزمین حرفی به میان نیاورد. اگر بخواهیم [[سیر تحول سینمای سنگال\|تاریخچه ‎ی سینمای سنگال]] را مطالعه کنیم باید به این نویسنده معروف سنگالی و آثار او نیز مراجعه کنیم. [[عثمان سامبن]] اولین پیشگام [[سینمای سنگال]] و چهره‌ی نمادین هفتمین [[هنر سنگال\|هنر]] در این کشور است که در سال 1923 در شهر "زیگن شور" [[سنگال]] به دنیا آمد و در 9 ژوئن 2007 در سن 84 سالگی فوت کرد. از نظر او <blockquote>"[[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین روش برای تماس با مردم آفریقا است." </blockquote>یکی از ویژگی های او این بود که خیلی علاقه داشت با مردم به طور مستقیم ارتباط برقرار کند، برای همین او پس از سرودن شعر و نوشتن رمان به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورد. او می گوید:<blockquote>" آنچه که باعث شد من به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورم این بود که در کتاب ها (آثارش) من به زبان [[فرانسه]] خود را بیان می کردم، در حالی‌که 80% مردم من به [[فرانسه]] صحبت نمی کنند و آن 20% هم که به زبان [[فرانسه]] صحبت می کنند وقتی برای خواندن نمی گذارند (بیشتر مردم ترجیح می دهند به [[سینمای سنگال\|سینما]] بروند). با این شکل بیان من مطمئن هستم که مردم را لمس می کنم. برای من، [[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین مدرسه شبانه است. نه تنها اجازه آنچه را به من می دهدکه ادبیات نمی دهد، بلکه باعث می شود که مردم را به زبان خودشان به حرف در آورد، من نمی توانم مثل زبان آکادمی، زبان مجلس ملی و زبان دادگاه برای آفریقایی [[فرانسه]] زبان فیلمی بسازم<ref>Sembène.(1973).15</ref>". </blockquote>از نظر او [[سینمای سنگال\|سینما]] واقعی تر از ادبیات [[فرانسه]] زبان است و [[سینمای سنگال\|سینما]] حاصل یک ادبیات آفریقایی انقلابی و پسران ارشد ادبیات ضد‌استعمار است<ref name=":32">Sow, M. (1996). Cinéma sénégalais: Évolution Thématique du discours filmique dans les œuvres de Sembène Ousmane, Djibril Diop Mambéty, Moussa Sène Absa, Jo Gaye Ramaka et Alain Gomis. Sénégal: Université Gaston Berger, Saint-Louis 1.</ref>. برای ساخت یک فیلم، یک دوربین و یک سناریو لازم است. سینمای [[سنگال]] با یک مشکل مواجه بود و اینکه این سناریو باید به زبان فرانسوی نوشته و پخش می شد. بنابراین اولین فردی که فیلم خود را در [[سنگال]] به [[زبان سنگال\|زبان]] محلی مردم یعنی زبان ولوف ارائه کرد، سامبن بود. به دنبال آن بینندگان این فیلم ها توده عادی مردم [[سنگال]] شدند و اختصاص به [[طبقات و قشرهای اجتماعی سنگال\|قشر یا طبقه خاصی]] از [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه]] نداشت. نوشته های [[عثمان سامبن\|سامبن]] بیشتر خطاب به بورژوازی سنگالی و پیام های سینمایی او کاملاً مردمی و مربوط به بینندگان بی سوادی بود که تنها از طریق تصویر این پیام ها را می گرفتند. به لطف زبان ولوف [[عثمان سامبن\|سامبن]] توانست فیلم را نه تنها سنگالی بلکه آفریقایی کند. بدین گونه سامبن در حالیکه موضع خود یعنی ادبیات را حفظ کرده بود، در سن 38 سالگی [[سینمای سنگال]] را فتح کرد. او پس از تکمیل آموزش های لازم در شوروی، در سال 1963 در [[سنگال]] نشر "هارماتان" ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=9ee65b578ad2c562JmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE2NA&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=L%27Harmattan+publisher&u=a1aHR0cHM6Ly93d3cuZWRpdGlvbnMtaGFybWF0dGFuLmZyL2luZGV4LmFzcA&ntb=1 L'Harmattan]) را تأسیس و اولین فیلم کوتاه خود را تحت عنوان "بروم ساره" (Borom Sarret) که داستان سفر طولانی یک فروشنده‌ی دوره گرد با گاری و الاغش درخیابان های پر پیچ و خم شهر داکار است را ساخت که در آن دوباره فرهنگ آفریقایی را ارج می نهاد. فیلم داستان رنج و مشقت یک درشکه‌چی بی نوای اهل داکار را روایت می کرد که گویا دوران پس از استعمار نیز از فقر و رنجش او چیزی نکاسته بود. از «بوروم سارت» به عنوان اولین فیلمی که کاملا در آفریقا توسط یک فیلمساز آفریقایی ساخته شده است یاد می شود<ref name=":32" />.		نمی توان از [[سینمای سنگال]] سخن گفت و از [[عثمان سامبن]] (Ousmane Sembène) پدر سینمای این سرزمین حرفی به میان نیاورد. اگر بخواهیم [[سیر تحول سینمای سنگال\|تاریخچه ‎ی سینمای سنگال]] را مطالعه کنیم باید به این نویسنده معروف سنگالی و آثار او نیز مراجعه کنیم. [[عثمان سامبن]] اولین پیشگام [[سینمای سنگال]] و چهره‌ی نمادین هفتمین [[هنر سنگال\|هنر]] در این کشور است که در سال 1923 در شهر "زیگن شور" [[سنگال]] به دنیا آمد و در 9 ژوئن 2007 در سن 84 سالگی فوت کرد. از نظر او <blockquote>"[[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین روش برای تماس با مردم آفریقا است." </blockquote>یکی از ویژگی های او این بود که خیلی علاقه داشت با مردم به طور مستقیم ارتباط برقرار کند، برای همین او پس از سرودن شعر و نوشتن رمان به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورد. او می گوید:<blockquote>" آنچه که باعث شد من به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورم این بود که در کتاب ها (آثارش) من به زبان [[فرانسه]] خود را بیان می کردم، در حالی‌که 80% مردم من به [[فرانسه]] صحبت نمی کنند و آن 20% هم که به زبان [[فرانسه]] صحبت می کنند وقتی برای خواندن نمی گذارند (بیشتر مردم ترجیح می دهند به [[سینمای سنگال\|سینما]] بروند). با این شکل بیان من مطمئن هستم که مردم را لمس می کنم. برای من، [[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین مدرسه شبانه است. نه تنها اجازه آنچه را به من می دهدکه ادبیات نمی دهد، بلکه باعث می شود که مردم را به زبان خودشان به حرف در آورد، من نمی توانم مثل زبان آکادمی، زبان مجلس ملی و زبان دادگاه برای آفریقایی [[فرانسه]] زبان فیلمی بسازم<ref>Sembène.(1973).15</ref>." </blockquote>از نظر او [[سینمای سنگال\|سینما]] واقعی تر از ادبیات [[فرانسه]] زبان است و [[سینمای سنگال\|سینما]] حاصل یک ادبیات آفریقایی انقلابی و پسران ارشد ادبیات ضد‌استعمار است<ref name=":32">Sow, M. (1996). Cinéma sénégalais: Évolution Thématique du discours filmique dans les œuvres de Sembène Ousmane, Djibril Diop Mambéty, Moussa Sène Absa, Jo Gaye Ramaka et Alain Gomis. Sénégal: Université Gaston Berger, Saint-Louis 1.</ref>. برای ساخت یک فیلم، یک دوربین و یک سناریو لازم است. سینمای [[سنگال]] با یک مشکل مواجه بود و اینکه این سناریو باید به زبان فرانسوی نوشته و پخش می شد. بنابراین اولین فردی که فیلم خود را در [[سنگال]] به [[زبان سنگال\|زبان]] محلی مردم یعنی زبان ولوف ارائه کرد، سامبن بود. به دنبال آن بینندگان این فیلم ها توده عادی مردم [[سنگال]] شدند و اختصاص به [[طبقات و قشرهای اجتماعی سنگال\|قشر یا طبقه خاصی]] از [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه]] نداشت. نوشته های [[عثمان سامبن\|سامبن]] بیشتر خطاب به بورژوازی سنگالی و پیام های سینمایی او کاملاً مردمی و مربوط به بینندگان بی سوادی بود که تنها از طریق تصویر این پیام ها را می گرفتند. به لطف زبان ولوف [[عثمان سامبن\|سامبن]] توانست فیلم را نه تنها سنگالی بلکه آفریقایی کند. بدین گونه سامبن در حالیکه موضع خود یعنی ادبیات را حفظ کرده بود، در سن 38 سالگی [[سینمای سنگال]] را فتح کرد. او پس از تکمیل آموزش های لازم در شوروی، در سال 1963 در [[سنگال]] نشر "هارماتان" ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=9ee65b578ad2c562JmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE2NA&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=L%27Harmattan+publisher&u=a1aHR0cHM6Ly93d3cuZWRpdGlvbnMtaGFybWF0dGFuLmZyL2luZGV4LmFzcA&ntb=1 L'Harmattan]) را تأسیس و اولین فیلم کوتاه خود را تحت عنوان "بروم ساره" (Borom Sarret) که داستان سفر طولانی یک فروشنده‌ی دوره گرد با گاری و الاغش درخیابان های پر پیچ و خم شهر داکار است را ساخت که در آن دوباره فرهنگ آفریقایی را ارج می نهاد. فیلم داستان رنج و مشقت یک درشکه‌چی بی نوای اهل داکار را روایت می کرد که گویا دوران پس از استعمار نیز از فقر و رنجش او چیزی نکاسته بود. از «بوروم سارت» به عنوان اولین فیلمی که کاملا در آفریقا توسط یک فیلمساز آفریقایی ساخته شده است یاد می شود<ref name=":32" />.

	اولین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "سیاهِ..." (le Noire de…) (1966) نام دارد که داستان یک دختر خدمتکار است که برای کار به [[فرانسه]] می رود و چون زبان نمی داند دچار افسردگی و نهایتاً خودکشی می شود. این فیلم نه تنها یک پیام برای سنگالی ها بلکه برای تمام آفریقایی ها و فیلم سازان بود.		اولین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "سیاهِ..." (le Noire de…) (1966) نام دارد که داستان یک دختر خدمتکار است که برای کار به [[فرانسه]] می رود و چون زبان نمی داند دچار افسردگی و نهایتاً خودکشی می شود. این فیلم نه تنها یک پیام برای سنگالی ها بلکه برای تمام آفریقایی ها و فیلم سازان بود.
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	دومین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "حکم" (Mandat ou Mandabi) (1968) نام دارد. موضوع آن این است که به چه زبانی باید باید فیلم ساخت و نوشت؟ (با وجود سه قرن حضور فرانسوی ها در [[سنگال]]، حدود 80% مردم قبل از استقلال بی سواد بودند) در این اثر [[عثمان سامبن\|سامبن]] عیب و نقص های [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه‌ی سنگال]] را نشان می دهد که گروه اندکی از بورژواهای سیاه بدون هیچ نگرانی تعداد زیادی از سیاهان را به فقر می کشانند.		دومین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "حکم" (Mandat ou Mandabi) (1968) نام دارد. موضوع آن این است که به چه زبانی باید باید فیلم ساخت و نوشت؟ (با وجود سه قرن حضور فرانسوی ها در [[سنگال]]، حدود 80% مردم قبل از استقلال بی سواد بودند) در این اثر [[عثمان سامبن\|سامبن]] عیب و نقص های [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه‌ی سنگال]] را نشان می دهد که گروه اندکی از بورژواهای سیاه بدون هیچ نگرانی تعداد زیادی از سیاهان را به فقر می کشانند.

	فیلم بعدی او "اِکسالا" (Xala) (1974) نام دارد. این فیلم داستان یک مرد سنگالی است که برای بار سوم [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند و در شب عروسی ماده‌ای به نام او "اِکسالا" به او خورانده و او دچار مشکل می شود. این فیلم که بیشتر یک کمدی است نمایانگر همزیستی پلید و در تضاد طلسم آفریقایی و طلسم غربی است. تلفیق ایندو ویژگی روحی، مفهوم واقعی سنت ها را از بین برده و آنها را تبدیل به مسائل پیش پا افتاده که نشأت گرفته از مارکسیسم است می کنند. در این خصوص سامبن در یک مصاحبه می گوید: <blockquote>"تضاد چیزی است که جامعه‌ی آفریقایی فعلی بین دو طلسم تقسیم شده است: طلسم تکنیک اروپا یعنی ایمان به اینکه هیچ کاری را نمی توان بدون توافق اروپا و مشاوره‌ی تکنیسین های آن کرد و طلسم مارابویی که می گوید بدون کمک های مارابو همه‌ی امور با شکست مواجه می شوند. موفقیت واقعی انسان در قبول هر دو یعنی هم تکنیک هم مارابو است<ref name=":32" />". </blockquote>اثر بعدی [[عثمان سامبن]] "اِمیتای" (خدای طوفان) (Emitaï) (1971) نام دارد که الهام گرفته از خاطرات او و رویدادهای تلخی است که او به عنوان یک فرد مبارز در جنگ دوم جهانی شاهد آن بود.		فیلم بعدی او "اِکسالا" (Xala) (1974) نام دارد. این فیلم داستان یک مرد سنگالی است که برای بار سوم [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند و در شب عروسی ماده‌ای به نام او "اِکسالا" به او خورانده و او دچار مشکل می شود. این فیلم که بیشتر یک کمدی است نمایانگر همزیستی پلید و در تضاد طلسم آفریقایی و طلسم غربی است. تلفیق ایندو ویژگی روحی، مفهوم واقعی سنت ها را از بین برده و آنها را تبدیل به مسائل پیش پا افتاده که نشأت گرفته از مارکسیسم است می کنند. در این خصوص سامبن در یک مصاحبه می گوید: <blockquote>"تضاد چیزی است که جامعه‌ی آفریقایی فعلی بین دو طلسم تقسیم شده است: طلسم تکنیک اروپا یعنی ایمان به اینکه هیچ کاری را نمی توان بدون توافق اروپا و مشاوره‌ی تکنیسین های آن کرد و طلسم مارابویی که می گوید بدون کمک های مارابو همه‌ی امور با شکست مواجه می شوند. موفقیت واقعی انسان در قبول هر دو یعنی هم تکنیک هم مارابو است<ref name=":32" />." </blockquote>اثر بعدی [[عثمان سامبن]] "اِمیتای" (خدای طوفان) (Emitaï) (1971) نام دارد که الهام گرفته از خاطرات او و رویدادهای تلخی است که او به عنوان یک فرد مبارز در جنگ دوم جهانی شاهد آن بود.

	کمدی سیاه «ژالِی» (۱۹۷۵) یکی دیگر از مهم ترین کارهای [[عثمان سامبن\|سامبن]] و [[سینمای سنگال]] در دهه هفتاد میلادی است. این فیلم با بهره‌گیری از طنزی کنایه‌آمیز هجویه‌ای است که می توان گفت پیش تر در هیچ فیلم آفریقایی دیده نشده بود. «ژالِی» که براساس یکی از داستان های خود [[عثمان سامبن\|سامبن]] ساخته شده در مورد الحاجی تاجر سنگالی است که برای سومین بار در اوج دوران توفیق اقتصادی و اجتماعیش [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند. استفاده رندانه [[عثمان سامبن\|سامبن]] از موضوع ناتوانی جنسی، نمادی از ناتوانی دولت پسااستعماری در جلوگیری از حرص و طمع موجود و نفوذ سلطه بیگانگان بر این کشور است.		کمدی سیاه «ژالِی» (۱۹۷۵) یکی دیگر از مهم ترین کارهای [[عثمان سامبن\|سامبن]] و [[سینمای سنگال]] در دهه هفتاد میلادی است. این فیلم با بهره‌گیری از طنزی کنایه‌آمیز هجویه‌ای است که می توان گفت پیش تر در هیچ فیلم آفریقایی دیده نشده بود. «ژالِی» که براساس یکی از داستان های خود [[عثمان سامبن\|سامبن]] ساخته شده در مورد الحاجی تاجر سنگالی است که برای سومین بار در اوج دوران توفیق اقتصادی و اجتماعیش [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند. استفاده رندانه [[عثمان سامبن\|سامبن]] از موضوع ناتوانی جنسی، نمادی از ناتوانی دولت پسااستعماری در جلوگیری از حرص و طمع موجود و نفوذ سلطه بیگانگان بر این کشور است.

Amani در ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۵

2025-08-20T17:35:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	=== [[فیلم سازان سنگالی]] ===		=== [[فیلم سازان سنگالی]] ===

			==== [[عثمان سامبن]] ====
	نمی توان از [[سینمای سنگال]] سخن گفت و از [[عثمان سامبن]] (Ousmane Sembène) پدر سینمای این سرزمین حرفی به میان نیاورد. اگر بخواهیم [[سیر تحول سینمای سنگال\|تاریخچه ‎ی سینمای سنگال]] را مطالعه کنیم باید به این نویسنده معروف سنگالی و آثار او نیز مراجعه کنیم. [[عثمان سامبن]] اولین پیشگام [[سینمای سنگال]] و چهره‌ی نمادین هفتمین [[هنر سنگال\|هنر]] در این کشور است که در سال 1923 در شهر "زیگن شور" [[سنگال]] به دنیا آمد و در 9 ژوئن 2007 در سن 84 سالگی فوت کرد. از نظر او <blockquote>"[[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین روش برای تماس با مردم آفریقا است." </blockquote>یکی از ویژگی های او این بود که خیلی علاقه داشت با مردم به طور مستقیم ارتباط برقرار کند، برای همین او پس از سرودن شعر و نوشتن رمان به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورد. او می گوید:<blockquote>" آنچه که باعث شد من به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورم این بود که در کتاب ها (آثارش) من به زبان [[فرانسه]] خود را بیان می کردم، در حالی‌که 80% مردم من به [[فرانسه]] صحبت نمی کنند و آن 20% هم که به زبان [[فرانسه]] صحبت می کنند وقتی برای خواندن نمی گذارند (بیشتر مردم ترجیح می دهند به [[سینمای سنگال\|سینما]] بروند). با این شکل بیان من مطمئن هستم که مردم را لمس می کنم. برای من، [[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین مدرسه شبانه است. نه تنها اجازه آنچه را به من می دهدکه ادبیات نمی دهد، بلکه باعث می شود که مردم را به زبان خودشان به حرف در آورد، من نمی توانم مثل زبان آکادمی، زبان مجلس ملی و زبان دادگاه برای آفریقایی [[فرانسه]] زبان فیلمی بسازم<ref>Sembène.(1973).15</ref>". </blockquote>از نظر او [[سینمای سنگال\|سینما]] واقعی تر از ادبیات [[فرانسه]] زبان است و [[سینمای سنگال\|سینما]] حاصل یک ادبیات آفریقایی انقلابی و پسران ارشد ادبیات ضد‌استعمار است<ref name=":32">Sow, M. (1996). Cinéma sénégalais: Évolution Thématique du discours filmique dans les œuvres de Sembène Ousmane, Djibril Diop Mambéty, Moussa Sène Absa, Jo Gaye Ramaka et Alain Gomis. Sénégal: Université Gaston Berger, Saint-Louis 1.</ref>. برای ساخت یک فیلم، یک دوربین و یک سناریو لازم است. سینمای [[سنگال]] با یک مشکل مواجه بود و اینکه این سناریو باید به زبان فرانسوی نوشته و پخش می شد. بنابراین اولین فردی که فیلم خود را در [[سنگال]] به [[زبان سنگال\|زبان]] محلی مردم یعنی زبان ولوف ارائه کرد، سامبن بود. به دنبال آن بینندگان این فیلم ها توده عادی مردم [[سنگال]] شدند و اختصاص به [[طبقات و قشرهای اجتماعی سنگال\|قشر یا طبقه خاصی]] از [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه]] نداشت. نوشته های [[عثمان سامبن\|سامبن]] بیشتر خطاب به بورژوازی سنگالی و پیام های سینمایی او کاملاً مردمی و مربوط به بینندگان بی سوادی بود که تنها از طریق تصویر این پیام ها را می گرفتند. به لطف زبان ولوف [[عثمان سامبن\|سامبن]] توانست فیلم را نه تنها سنگالی بلکه آفریقایی کند. بدین گونه سامبن در حالیکه موضع خود یعنی ادبیات را حفظ کرده بود، در سن 38 سالگی [[سینمای سنگال]] را فتح کرد. او پس از تکمیل آموزش های لازم در شوروی، در سال 1963 در [[سنگال]] نشر "هارماتان" ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=9ee65b578ad2c562JmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE2NA&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=L%27Harmattan+publisher&u=a1aHR0cHM6Ly93d3cuZWRpdGlvbnMtaGFybWF0dGFuLmZyL2luZGV4LmFzcA&ntb=1 L'Harmattan]) را تأسیس و اولین فیلم کوتاه خود را تحت عنوان "بروم ساره" (Borom Sarret) که داستان سفر طولانی یک فروشنده‌ی دوره گرد با گاری و الاغش درخیابان های پر پیچ و خم شهر داکار است را ساخت که در آن دوباره فرهنگ آفریقایی را ارج می نهاد. فیلم داستان رنج و مشقت یک درشکه‌چی بی نوای اهل داکار را روایت می کرد که گویا دوران پس از استعمار نیز از فقر و رنجش او چیزی نکاسته بود. از «بوروم سارت» به عنوان اولین فیلمی که کاملا در آفریقا توسط یک فیلمساز آفریقایی ساخته شده است یاد می شود<ref name=":32" />.		نمی توان از [[سینمای سنگال]] سخن گفت و از [[عثمان سامبن]] (Ousmane Sembène) پدر سینمای این سرزمین حرفی به میان نیاورد. اگر بخواهیم [[سیر تحول سینمای سنگال\|تاریخچه ‎ی سینمای سنگال]] را مطالعه کنیم باید به این نویسنده معروف سنگالی و آثار او نیز مراجعه کنیم. [[عثمان سامبن]] اولین پیشگام [[سینمای سنگال]] و چهره‌ی نمادین هفتمین [[هنر سنگال\|هنر]] در این کشور است که در سال 1923 در شهر "زیگن شور" [[سنگال]] به دنیا آمد و در 9 ژوئن 2007 در سن 84 سالگی فوت کرد. از نظر او <blockquote>"[[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین روش برای تماس با مردم آفریقا است." </blockquote>یکی از ویژگی های او این بود که خیلی علاقه داشت با مردم به طور مستقیم ارتباط برقرار کند، برای همین او پس از سرودن شعر و نوشتن رمان به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورد. او می گوید:<blockquote>" آنچه که باعث شد من به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورم این بود که در کتاب ها (آثارش) من به زبان [[فرانسه]] خود را بیان می کردم، در حالی‌که 80% مردم من به [[فرانسه]] صحبت نمی کنند و آن 20% هم که به زبان [[فرانسه]] صحبت می کنند وقتی برای خواندن نمی گذارند (بیشتر مردم ترجیح می دهند به [[سینمای سنگال\|سینما]] بروند). با این شکل بیان من مطمئن هستم که مردم را لمس می کنم. برای من، [[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین مدرسه شبانه است. نه تنها اجازه آنچه را به من می دهدکه ادبیات نمی دهد، بلکه باعث می شود که مردم را به زبان خودشان به حرف در آورد، من نمی توانم مثل زبان آکادمی، زبان مجلس ملی و زبان دادگاه برای آفریقایی [[فرانسه]] زبان فیلمی بسازم<ref>Sembène.(1973).15</ref>". </blockquote>از نظر او [[سینمای سنگال\|سینما]] واقعی تر از ادبیات [[فرانسه]] زبان است و [[سینمای سنگال\|سینما]] حاصل یک ادبیات آفریقایی انقلابی و پسران ارشد ادبیات ضد‌استعمار است<ref name=":32">Sow, M. (1996). Cinéma sénégalais: Évolution Thématique du discours filmique dans les œuvres de Sembène Ousmane, Djibril Diop Mambéty, Moussa Sène Absa, Jo Gaye Ramaka et Alain Gomis. Sénégal: Université Gaston Berger, Saint-Louis 1.</ref>. برای ساخت یک فیلم، یک دوربین و یک سناریو لازم است. سینمای [[سنگال]] با یک مشکل مواجه بود و اینکه این سناریو باید به زبان فرانسوی نوشته و پخش می شد. بنابراین اولین فردی که فیلم خود را در [[سنگال]] به [[زبان سنگال\|زبان]] محلی مردم یعنی زبان ولوف ارائه کرد، سامبن بود. به دنبال آن بینندگان این فیلم ها توده عادی مردم [[سنگال]] شدند و اختصاص به [[طبقات و قشرهای اجتماعی سنگال\|قشر یا طبقه خاصی]] از [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه]] نداشت. نوشته های [[عثمان سامبن\|سامبن]] بیشتر خطاب به بورژوازی سنگالی و پیام های سینمایی او کاملاً مردمی و مربوط به بینندگان بی سوادی بود که تنها از طریق تصویر این پیام ها را می گرفتند. به لطف زبان ولوف [[عثمان سامبن\|سامبن]] توانست فیلم را نه تنها سنگالی بلکه آفریقایی کند. بدین گونه سامبن در حالیکه موضع خود یعنی ادبیات را حفظ کرده بود، در سن 38 سالگی [[سینمای سنگال]] را فتح کرد. او پس از تکمیل آموزش های لازم در شوروی، در سال 1963 در [[سنگال]] نشر "هارماتان" ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=9ee65b578ad2c562JmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE2NA&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=L%27Harmattan+publisher&u=a1aHR0cHM6Ly93d3cuZWRpdGlvbnMtaGFybWF0dGFuLmZyL2luZGV4LmFzcA&ntb=1 L'Harmattan]) را تأسیس و اولین فیلم کوتاه خود را تحت عنوان "بروم ساره" (Borom Sarret) که داستان سفر طولانی یک فروشنده‌ی دوره گرد با گاری و الاغش درخیابان های پر پیچ و خم شهر داکار است را ساخت که در آن دوباره فرهنگ آفریقایی را ارج می نهاد. فیلم داستان رنج و مشقت یک درشکه‌چی بی نوای اهل داکار را روایت می کرد که گویا دوران پس از استعمار نیز از فقر و رنجش او چیزی نکاسته بود. از «بوروم سارت» به عنوان اولین فیلمی که کاملا در آفریقا توسط یک فیلمساز آفریقایی ساخته شده است یاد می شود<ref name=":32" />.

خط ۳۲:		خط ۳۴:
	در کل، [[عثمان سامبن\|سامبن]] نقطه‌ی برخوردی بین سنت های آفریقایی و اروپایی به وجود آورده است. او به سنت افراطی و شخصی حمله می کند (زندگی بورژوازی سیاه). فیلم های او در زمان استعمار مفاهیم زیاد سیاسی را نیز در بر دارد. او نگاه استعمار را رد کرده و با اینکه در عمل به سنت ها وابسته است، از عیب و نقص های مردم خود نیز چشم پوشی نمی کند. برای او تهیه یک فیلم یک عمل سیاسی با الهام از تاریخ است، مانند گریو (Grive) که نقش او بر ملا کردن عیب ها و نقص های جامعه است، حال یا استعماری یا فرا استعماری، فیلم سامبن هم همین نقش را دارد و این مسئله تعهد او را نسبت به کشورش نشان می دهد<ref name=":32" />. در مجموع، بیشترین موضوعات او مسائل نهی شده در [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه]] از قبیل: نظام چند همسری، ختنه‌ی دختران و مسایل دوران پسا –استعمار است. فیلم های او بسیار مورد پسند صنعت فیلم سازی دنیا قرار گرفت و هنوز در [[سنگال]] در دسترس است تا جایی که امروز همچنان فیلم [[سنگال]] مارک آثار [[عثمان سامبن\|سامبن]] را به همراه خود دارد. از سال 1962 [[عثمان سامبن\|سامبن]] 16 فیلم ساخت. آخرین فیلم او در سال ۲۰۰۴ با نام «مولاد» (Moolaadé) (حفاظت جادویی) به صورت تولید مشترک با چند کشور دیگر آفریقایی ساخته شد و در جشنواره کن حضوری موفق داشت و در گروه "نگاهی خاص" (Un Certain Regard) انتخاب شد. داستان فیلم به مانند بسیاری از کارهای قبلی [[عثمان سامبن\|سامبن]] به موضوع [[زنان در سنگال\|زنان]] اختصاص داشت. فیلم در گیشه جهانی همان سال ۳۶۱ هزار دلار فروش داشت. سه سال بعد از این فیلم، [[عثمان سامبن\|سامبن]] در سن ۸۴ سالگی از دنیا رفت<ref name=":22" />.		در کل، [[عثمان سامبن\|سامبن]] نقطه‌ی برخوردی بین سنت های آفریقایی و اروپایی به وجود آورده است. او به سنت افراطی و شخصی حمله می کند (زندگی بورژوازی سیاه). فیلم های او در زمان استعمار مفاهیم زیاد سیاسی را نیز در بر دارد. او نگاه استعمار را رد کرده و با اینکه در عمل به سنت ها وابسته است، از عیب و نقص های مردم خود نیز چشم پوشی نمی کند. برای او تهیه یک فیلم یک عمل سیاسی با الهام از تاریخ است، مانند گریو (Grive) که نقش او بر ملا کردن عیب ها و نقص های جامعه است، حال یا استعماری یا فرا استعماری، فیلم سامبن هم همین نقش را دارد و این مسئله تعهد او را نسبت به کشورش نشان می دهد<ref name=":32" />. در مجموع، بیشترین موضوعات او مسائل نهی شده در [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه]] از قبیل: نظام چند همسری، ختنه‌ی دختران و مسایل دوران پسا –استعمار است. فیلم های او بسیار مورد پسند صنعت فیلم سازی دنیا قرار گرفت و هنوز در [[سنگال]] در دسترس است تا جایی که امروز همچنان فیلم [[سنگال]] مارک آثار [[عثمان سامبن\|سامبن]] را به همراه خود دارد. از سال 1962 [[عثمان سامبن\|سامبن]] 16 فیلم ساخت. آخرین فیلم او در سال ۲۰۰۴ با نام «مولاد» (Moolaadé) (حفاظت جادویی) به صورت تولید مشترک با چند کشور دیگر آفریقایی ساخته شد و در جشنواره کن حضوری موفق داشت و در گروه "نگاهی خاص" (Un Certain Regard) انتخاب شد. داستان فیلم به مانند بسیاری از کارهای قبلی [[عثمان سامبن\|سامبن]] به موضوع [[زنان در سنگال\|زنان]] اختصاص داشت. فیلم در گیشه جهانی همان سال ۳۶۱ هزار دلار فروش داشت. سه سال بعد از این فیلم، [[عثمان سامبن\|سامبن]] در سن ۸۴ سالگی از دنیا رفت<ref name=":22" />.

			==== [[جیبریل دیوپ مامبتی]] ====
	از چهره های [[سینمای سنگال]] بعد از [[عثمان سامبن\|سامبن]] باید به "[[جیبریل دیوپ مامبتی]]" (Djibril Diop Mambéty) اشاره کرد که در سال 1945 به دنیا و در سال 1998 از دنیا رفت. او علاوه بر اینکه یک [[هنر سنگال\|هنر]] پیشه بود هفت فیلم ساخت که مهمترین آنها "توکی بوکی" (Touki Bouki) (سفر کفتار) (1973) و فیلم "کفتار ها" (Hyènes) (1992) است. موضوعات این فیلم ها مربوط به نسل جوان است، در آثار او کمتر موضوعات سیاسی به چشم می خورد. او به [[نمادها و سمبل های فرهنگی سنگال\|نمادهای مردمی سنگال]] از جمله کفتار که حیوانی خبیث و حقه باز است حمله می کند. فیلم توکی بوکی بازتاب [[قصه های کوتاه در سنگال\|قصه های سنگالی]] زیادی است که بیشتر روی [[نظام فرهنگی سنگال\|فرهنگ مردم سنگال]] متمرکز و به آن یک بعد ملی می دهد.		از چهره های [[سینمای سنگال]] بعد از [[عثمان سامبن\|سامبن]] باید به "[[جیبریل دیوپ مامبتی]]" (Djibril Diop Mambéty) اشاره کرد که در سال 1945 به دنیا و در سال 1998 از دنیا رفت. او علاوه بر اینکه یک [[هنر سنگال\|هنر]] پیشه بود هفت فیلم ساخت که مهمترین آنها "توکی بوکی" (Touki Bouki) (سفر کفتار) (1973) و فیلم "کفتار ها" (Hyènes) (1992) است. موضوعات این فیلم ها مربوط به نسل جوان است، در آثار او کمتر موضوعات سیاسی به چشم می خورد. او به [[نمادها و سمبل های فرهنگی سنگال\|نمادهای مردمی سنگال]] از جمله کفتار که حیوانی خبیث و حقه باز است حمله می کند. فیلم توکی بوکی بازتاب [[قصه های کوتاه در سنگال\|قصه های سنگالی]] زیادی است که بیشتر روی [[نظام فرهنگی سنگال\|فرهنگ مردم سنگال]] متمرکز و به آن یک بعد ملی می دهد.

Amani در ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۳

2025-08-20T17:23:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۳
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	و بالاخره "[[لاین گومیز]]" (Lain Gomis) که در سال 1972 در [[پاریس]] به دنیا آمد یکی از سازندگان فیلم سنگالی است. نام فیلم او "آفرانس" (Afrance) است که در سال 2001 آنرا ساخت. در این فیلم او رقابت بین دو کشور اصلی ([[سنگال]]) و کشور میزبان ([[فرانسه]]) را که بیشتر الهام گرفته از زندگی خود اوست نشان می دهد. موضوع اصلی این فیلم مهاجرت و دیازپورای سنگالی (سنگالی هایی که در نقاط مختلف دنیا زندگی می کنند) است<ref name=":32" />.		و بالاخره "[[لاین گومیز]]" (Lain Gomis) که در سال 1972 در [[پاریس]] به دنیا آمد یکی از سازندگان فیلم سنگالی است. نام فیلم او "آفرانس" (Afrance) است که در سال 2001 آنرا ساخت. در این فیلم او رقابت بین دو کشور اصلی ([[سنگال]]) و کشور میزبان ([[فرانسه]]) را که بیشتر الهام گرفته از زندگی خود اوست نشان می دهد. موضوع اصلی این فیلم مهاجرت و دیازپورای سنگالی (سنگالی هایی که در نقاط مختلف دنیا زندگی می کنند) است<ref name=":32" />.

	[[فیلم سازان سنگالی]] دیگر نیز فیلم های ملی را از نوع مستند و با موضوعاتی از قبیل انتقاد از جامعه و سیاست را تولید کردند. ~~بطور~~ مثال "ماهاما جانسون ترااوره"(Mahama Johnson Traoré)، که در فیلم های خود از جامعه نقد می کند:		[[فیلم سازان سنگالی]] دیگر نیز فیلم های ملی را از نوع مستند و با موضوعاتی از قبیل انتقاد از جامعه و سیاست را تولید کردند. به طور مثال "ماهاما جانسون ترااوره"(Mahama Johnson Traoré)، که در فیلم های خود از جامعه نقد می کند:

	* 1970 "دیِگ بی" (Diegue- Bi)؛		* 1970 "دیِگ بی" (Diegue- Bi)؛

Amani در ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۷

2025-08-20T16:47:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۷
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	دومین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "حکم" (Mandat ou Mandabi) (1968) نام دارد. موضوع آن این است که به چه زبانی باید باید فیلم ساخت و نوشت؟ (با وجود سه قرن حضور فرانسوی ها در [[سنگال]]، حدود 80% مردم قبل از استقلال بی سواد بودند) در این اثر [[عثمان سامبن\|سامبن]] عیب و نقص های [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه‌ی سنگال]] را نشان می دهد که گروه اندکی از بورژواهای سیاه بدون هیچ نگرانی تعداد زیادی از سیاهان را به فقر می کشانند.		دومین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "حکم" (Mandat ou Mandabi) (1968) نام دارد. موضوع آن این است که به چه زبانی باید باید فیلم ساخت و نوشت؟ (با وجود سه قرن حضور فرانسوی ها در [[سنگال]]، حدود 80% مردم قبل از استقلال بی سواد بودند) در این اثر [[عثمان سامبن\|سامبن]] عیب و نقص های [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه‌ی سنگال]] را نشان می دهد که گروه اندکی از بورژواهای سیاه بدون هیچ نگرانی تعداد زیادی از سیاهان را به فقر می کشانند.

	فیلم بعدی او "اِکسالا" (Xala) (1974) نام دارد. این فیلم داستان یک مرد سنگالی است که برای بار سوم [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند و در شب عروسی ماده‌ای به نام او "اِکسالا" به او خورانده و او دچار مشکل می شود. این فیلم که بیشتر یک کمدی است نمایانگر همزیستی پلید و در تضاد طلسم آفریقایی و طلسم غربی است. تلفیق ایندو ویژگی روحی، مفهوم واقعی سنت ها را از بین برده و آنها را تبدیل به مسائل پیش پا افتاده که نشأت گرفته از مارکسیسم است می کنند. در این خصوص سامبن در یک مصاحبه می گوید: "تضاد چیزی است که جامعه‌ی آفریقایی فعلی بین دو طلسم تقسیم شده است: طلسم تکنیک اروپا یعنی ایمان به اینکه هیچ کاری را نمی توان بدون توافق اروپا و مشاوره‌ی تکنیسین های آن کرد و طلسم مارابویی که می گوید بدون کمک های مارابو همه‌ی امور با شکست مواجه می شوند. موفقیت واقعی انسان در قبول هر دو یعنی هم تکنیک هم مارابو است<ref name=":32" />".		فیلم بعدی او "اِکسالا" (Xala) (1974) نام دارد. این فیلم داستان یک مرد سنگالی است که برای بار سوم [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند و در شب عروسی ماده‌ای به نام او "اِکسالا" به او خورانده و او دچار مشکل می شود. این فیلم که بیشتر یک کمدی است نمایانگر همزیستی پلید و در تضاد طلسم آفریقایی و طلسم غربی است. تلفیق ایندو ویژگی روحی، مفهوم واقعی سنت ها را از بین برده و آنها را تبدیل به مسائل پیش پا افتاده که نشأت گرفته از مارکسیسم است می کنند. در این خصوص سامبن در یک مصاحبه می گوید: <blockquote>"تضاد چیزی است که جامعه‌ی آفریقایی فعلی بین دو طلسم تقسیم شده است: طلسم تکنیک اروپا یعنی ایمان به اینکه هیچ کاری را نمی توان بدون توافق اروپا و مشاوره‌ی تکنیسین های آن کرد و طلسم مارابویی که می گوید بدون کمک های مارابو همه‌ی امور با شکست مواجه می شوند. موفقیت واقعی انسان در قبول هر دو یعنی هم تکنیک هم مارابو است<ref name=":32" />". </blockquote>اثر بعدی [[عثمان سامبن]] "اِمیتای" (خدای طوفان) (Emitaï) (1971) نام دارد که الهام گرفته از خاطرات او و رویدادهای تلخی است که او به عنوان یک فرد مبارز در جنگ دوم جهانی شاهد آن بود.

	اثر بعدی [[عثمان سامبن]] "اِمیتای" (خدای طوفان) (Emitaï) (1971) نام دارد که الهام گرفته از خاطرات او و رویدادهای تلخی است که او به عنوان یک فرد مبارز در جنگ دوم جهانی شاهد آن بود.

	کمدی سیاه «ژالِی» (۱۹۷۵) یکی دیگر از مهم ترین کارهای [[عثمان سامبن\|سامبن]] و [[سینمای سنگال]] در دهه هفتاد میلادی است. این فیلم با بهره‌گیری از طنزی کنایه‌آمیز هجویه‌ای است که می توان گفت پیش تر در هیچ فیلم آفریقایی دیده نشده بود. «ژالِی» که براساس یکی از داستان های خود [[عثمان سامبن\|سامبن]] ساخته شده در مورد الحاجی تاجر سنگالی است که برای سومین بار در اوج دوران توفیق اقتصادی و اجتماعیش [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند. استفاده رندانه [[عثمان سامبن\|سامبن]] از موضوع ناتوانی جنسی، نمادی از ناتوانی دولت پسااستعماری در جلوگیری از حرص و طمع موجود و نفوذ سلطه بیگانگان بر این کشور است.		کمدی سیاه «ژالِی» (۱۹۷۵) یکی دیگر از مهم ترین کارهای [[عثمان سامبن\|سامبن]] و [[سینمای سنگال]] در دهه هفتاد میلادی است. این فیلم با بهره‌گیری از طنزی کنایه‌آمیز هجویه‌ای است که می توان گفت پیش تر در هیچ فیلم آفریقایی دیده نشده بود. «ژالِی» که براساس یکی از داستان های خود [[عثمان سامبن\|سامبن]] ساخته شده در مورد الحاجی تاجر سنگالی است که برای سومین بار در اوج دوران توفیق اقتصادی و اجتماعیش [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند. استفاده رندانه [[عثمان سامبن\|سامبن]] از موضوع ناتوانی جنسی، نمادی از ناتوانی دولت پسااستعماری در جلوگیری از حرص و طمع موجود و نفوذ سلطه بیگانگان بر این کشور است.

Amani در ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۶

2025-08-20T16:46:06Z

نمایش تغییرات

Rashid در ‏۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۲

2024-08-08T12:02:31Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-07-28T09:27:03Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۷
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:
	"تصویر زندگی" انجمنی است که اهداف اصلی آن اهمیت دادن به فرهنگ و آموزش از طریق سینما و تلاش برای نشر سینمای آفریقایی است. این انجمن به فیلم سازان جوان کمک کرده و هر ساله در ماه ژوئن یک جشنواره در شهر داکار همراه با بحث و بررسی و کارگاه آموزشی اجرا می کند.<ref>Image de la vie. (2012). Retrieved May 15, 2012, from: http://www.imagevie.org</ref>		"تصویر زندگی" انجمنی است که اهداف اصلی آن اهمیت دادن به فرهنگ و آموزش از طریق سینما و تلاش برای نشر سینمای آفریقایی است. این انجمن به فیلم سازان جوان کمک کرده و هر ساله در ماه ژوئن یک جشنواره در شهر داکار همراه با بحث و بررسی و کارگاه آموزشی اجرا می کند.<ref>Image de la vie. (2012). Retrieved May 15, 2012, from: http://www.imagevie.org</ref>

	[[سینمای سنگال]] به علت تنوع زیادی که داشته است، غنی ترین سینما در آفریقا به شمار می رفته است. امروزه حدود 250 فیلم که حدود 30 تای آن بلند است در این کشور پخش می شود.		سینمای سنگال به علت تنوع زیادی که داشته است، غنی ترین سینما در آفریقا به شمار می رفته است. امروزه حدود 250 فیلم که حدود 30 تای آن بلند است در این کشور پخش می شود.

	آوازها و سازها نقش مهمی در [[آداب و رسوم سنگال\|آداب و رسوم]] سنتی دارند. "یوسو اِندو" (Youssou N’Dour)، خواننده ای که از آن به عنوان شاه" رام بالاکس" (Mbalax) که ریتم موسیقی معروف سنگالی یاد می شود، با گروه "توره کوندا" (Touré Kunda) و گروه "دودو اِندای کومبا روز" (Doudou Ndiaye Coumba Rose) در تولید این فیلم ها نقش داشته و به آنها فضایی بین المللی می دهند. "لامین کونته" (Lamine konté) نیز مدح سرای معروف با ساز "[[کورا]]" (Kora) فضای فیلم های سنگالی را دلنشین می کند.		آوازها و سازها نقش مهمی در [[آداب و رسوم سنگال\|آداب و رسوم]] سنتی دارند. "یوسو اِندو" (Youssou N’Dour)، خواننده ای که از آن به عنوان شاه" رام بالاکس" (Mbalax) که ریتم موسیقی معروف سنگالی یاد می شود، با گروه "توره کوندا" (Touré Kunda) و گروه "دودو اِندای کومبا روز" (Doudou Ndiaye Coumba Rose) در تولید این فیلم ها نقش داشته و به آنها فضایی بین المللی می دهند. "لامین کونته" (Lamine konté) نیز مدح سرای معروف با ساز "[[کورا]]" (Kora) فضای فیلم های سنگالی را دلنشین می کند.

Samiei در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۶

2024-07-28T09:26:45Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۵
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	==== [[عثمان سامبن]] ====		==== [[عثمان سامبن]] ====
	نمی توان از [[سینمای سنگال]] سخن گفت و از [[عثمان سامبن]] (Ousmane Sembène) پدر سینمای این سرزمین حرفی به میان نیاورد. اگر بخواهیم [[سیر تحول سینمای سنگال\|تاریخچه ‎ی سینمای سنگال]] را مطالعه کنیم باید به این نویسنده معروف سنگالی و آثار او نیز مراجعه کنیم. [[عثمان سامبن]] اولین پیشگام [[سینمای سنگال]] و چهره‌ی نمادین هفتمین [[هنر سنگال\|هنر]] در این کشور است که در سال 1923 در شهر "زیگن شور" [[سنگال]] به دنیا آمد و در 9 ژوئن 2007 در سن 84 سالگی فوت کرد. از نظر او <blockquote>"[[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین روش برای تماس با مردم آفریقا است." </blockquote>یکی از ویژگی های او این بود که خیلی علاقه داشت با مردم به طور مستقیم ارتباط برقرار کند، برای همین او پس از سرودن شعر و نوشتن رمان به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورد. او می گوید:<blockquote>" آنچه که باعث شد من به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورم این بود که در کتاب ها (آثارش) من به زبان [[فرانسه]] خود را بیان می کردم، در حالی‌که 80% مردم من به [[فرانسه]] صحبت نمی کنند و آن 20% هم که به زبان [[فرانسه]] صحبت می کنند وقتی برای خواندن نمی گذارند (بیشتر مردم ترجیح می دهند به [[سینمای سنگال\|سینما]] بروند). با این شکل بیان من مطمئن هستم که مردم را لمس می کنم. برای من، [[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین مدرسه شبانه است. نه تنها اجازه آنچه را به من می دهدکه ادبیات نمی دهد، بلکه باعث می شود که مردم را به زبان خودشان به حرف در آورد، من نمی توانم مثل زبان آکادمی، زبان مجلس ملی و زبان دادگاه برای آفریقایی [[فرانسه]] زبان فیلمی بسازم<ref>Sembène.(1973).15</ref>". </blockquote>از نظر او [[سینمای سنگال\|سینما]] واقعی تر از ادبیات [[فرانسه]] زبان است و [[سینمای سنگال\|سینما]] حاصل یک ادبیات آفریقایی انقلابی و پسران ارشد ادبیات ضد‌استعمار است<ref name=":32">Sow, M. (1996). Cinéma sénégalais: Évolution Thématique du discours filmique dans les œuvres de Sembène Ousmane, Djibril Diop Mambéty, Moussa Sène Absa, Jo Gaye Ramaka et Alain Gomis. Sénégal: Université Gaston Berger, Saint-Louis 1.</ref>. برای ساخت یک فیلم، یک دوربین و یک سناریو لازم است. سینمای [[سنگال]] با یک مشکل مواجه بود و اینکه این سناریو باید به زبان فرانسوی نوشته و پخش می شد. بنابراین اولین فردی که فیلم خود را در [[سنگال]] به [[زبان سنگال\|زبان]] محلی مردم یعنی زبان ولوف ارائه کرد، سامبن بود. به دنبال آن بینندگان این فیلم ها توده عادی مردم [[سنگال]] شدند و اختصاص به [[طبقات و قشرهای اجتماعی سنگال\|قشر یا طبقه خاصی]] از [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه]] نداشت. نوشته های [[عثمان سامبن\|سامبن]] بیشتر خطاب به بورژوازی سنگالی و پیام های سینمایی او کاملاً مردمی و مربوط به بینندگان بی سوادی بود که تنها از طریق تصویر این پیام ها را می گرفتند. به لطف زبان ولوف [[عثمان سامبن\|سامبن]] توانست فیلم را نه تنها سنگالی بلکه آفریقایی کند. بدین گونه سامبن در حالیکه موضع خود یعنی ادبیات را حفظ کرده بود، در سن 38 سالگی [[سینمای سنگال]] را فتح کرد. او پس از تکمیل آموزش های لازم در شوروی، در سال 1963 در [[سنگال]] نشر "هارماتان" ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=9ee65b578ad2c562JmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE2NA&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=L%27Harmattan+publisher&u=a1aHR0cHM6Ly93d3cuZWRpdGlvbnMtaGFybWF0dGFuLmZyL2luZGV4LmFzcA&ntb=1 L'Harmattan]) را تأسیس و اولین فیلم کوتاه خود را تحت عنوان "بروم ساره" (Borom Sarret) که داستان سفر طولانی یک فروشنده‌ی دوره گرد با گاری و الاغش درخیابان های پر پیچ و خم شهر داکار است را ساخت که در آن دوباره فرهنگ آفریقایی را ارج می نهاد. فیلم داستان رنج و مشقت یک درشکه‌چی بی نوای اهل داکار را روایت می کرد که گویا دوران پس از استعمار نیز از فقر و رنجش او چیزی نکاسته بود. از «بوروم سارت» به عنوان اولین فیلمی که کاملا در آفریقا توسط یک فیلمساز آفریقایی ساخته شده است یاد می شود<ref name=":32" />.		نمی توان از [[سینمای سنگال]] سخن گفت و از [[عثمان سامبن]] (Ousmane Sembène) پدر سینمای این سرزمین حرفی به میان نیاورد. اگر بخواهیم [[سیر تحول سینمای سنگال\|تاریخچه ‎ی سینمای سنگال]] را مطالعه کنیم باید به این نویسنده معروف سنگالی و آثار او نیز مراجعه کنیم. [[عثمان سامبن]] اولین پیشگام [[سینمای سنگال]] و چهره‌ی نمادین هفتمین [[هنر سنگال\|هنر]] در این کشور است که در سال 1923 در شهر "زیگن شور" [[سنگال]] به دنیا آمد و در 9 ژوئن 2007 در سن 84 سالگی فوت کرد. از نظر او <blockquote>"[[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین روش برای تماس با مردم آفریقا است." </blockquote>یکی از ویژگی های او این بود که خیلی علاقه داشت با مردم به طور مستقیم ارتباط برقرار کند، برای همین او پس از سرودن شعر و نوشتن رمان به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورد. او می گوید:<blockquote>" آنچه که باعث شد من به [[سینمای سنگال\|سینما]] روی آورم این بود که در کتاب ها (آثارش) من به زبان [[فرانسه]] خود را بیان می کردم، در حالی‌که 80% مردم من به [[فرانسه]] صحبت نمی کنند و آن 20% هم که به زبان [[فرانسه]] صحبت می کنند وقتی برای خواندن نمی گذارند (بیشتر مردم ترجیح می دهند به [[سینمای سنگال\|سینما]] بروند). با این شکل بیان من مطمئن هستم که مردم را لمس می کنم. برای من، [[سینمای سنگال\|سینما]] بهترین مدرسه شبانه است. نه تنها اجازه آنچه را به من می دهدکه ادبیات نمی دهد، بلکه باعث می شود که مردم را به زبان خودشان به حرف در آورد، من نمی توانم مثل زبان آکادمی، زبان مجلس ملی و زبان دادگاه برای آفریقایی [[فرانسه]] زبان فیلمی بسازم<ref>Sembène.(1973).15</ref>." </blockquote>از نظر او [[سینمای سنگال\|سینما]] واقعی تر از ادبیات [[فرانسه]] زبان است و [[سینمای سنگال\|سینما]] حاصل یک ادبیات آفریقایی انقلابی و پسران ارشد ادبیات ضد‌استعمار است<ref name=":32">Sow, M. (1996). Cinéma sénégalais: Évolution Thématique du discours filmique dans les œuvres de Sembène Ousmane, Djibril Diop Mambéty, Moussa Sène Absa, Jo Gaye Ramaka et Alain Gomis. Sénégal: Université Gaston Berger, Saint-Louis 1.</ref>. برای ساخت یک فیلم، یک دوربین و یک سناریو لازم است. سینمای [[سنگال]] با یک مشکل مواجه بود و اینکه این سناریو باید به زبان فرانسوی نوشته و پخش می شد. بنابراین اولین فردی که فیلم خود را در [[سنگال]] به [[زبان سنگال\|زبان]] محلی مردم یعنی زبان ولوف ارائه کرد، سامبن بود. به دنبال آن بینندگان این فیلم ها توده عادی مردم [[سنگال]] شدند و اختصاص به [[طبقات و قشرهای اجتماعی سنگال\|قشر یا طبقه خاصی]] از [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه]] نداشت. نوشته های [[عثمان سامبن\|سامبن]] بیشتر خطاب به بورژوازی سنگالی و پیام های سینمایی او کاملاً مردمی و مربوط به بینندگان بی سوادی بود که تنها از طریق تصویر این پیام ها را می گرفتند. به لطف زبان ولوف [[عثمان سامبن\|سامبن]] توانست فیلم را نه تنها سنگالی بلکه آفریقایی کند. بدین گونه سامبن در حالیکه موضع خود یعنی ادبیات را حفظ کرده بود، در سن 38 سالگی [[سینمای سنگال]] را فتح کرد. او پس از تکمیل آموزش های لازم در شوروی، در سال 1963 در [[سنگال]] نشر "هارماتان" ([https://www.bing.com/ck/a?!&&p=9ee65b578ad2c562JmltdHM9MTcxNDM0ODgwMCZpZ3VpZD0xN2EzNWYwYS05OTg2LTYyOTgtM2M1Yi00Y2U5OThkNDYzMzEmaW5zaWQ9NTE2NA&ptn=3&ver=2&hsh=3&fclid=17a35f0a-9986-6298-3c5b-4ce998d46331&psq=L%27Harmattan+publisher&u=a1aHR0cHM6Ly93d3cuZWRpdGlvbnMtaGFybWF0dGFuLmZyL2luZGV4LmFzcA&ntb=1 L'Harmattan]) را تأسیس و اولین فیلم کوتاه خود را تحت عنوان "بروم ساره" (Borom Sarret) که داستان سفر طولانی یک فروشنده‌ی دوره گرد با گاری و الاغش درخیابان های پر پیچ و خم شهر داکار است را ساخت که در آن دوباره فرهنگ آفریقایی را ارج می نهاد. فیلم داستان رنج و مشقت یک درشکه‌چی بی نوای اهل داکار را روایت می کرد که گویا دوران پس از استعمار نیز از فقر و رنجش او چیزی نکاسته بود. از «بوروم سارت» به عنوان اولین فیلمی که کاملا در آفریقا توسط یک فیلمساز آفریقایی ساخته شده است یاد می شود<ref name=":32" />.

	اولین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "سیاهِ..." (le Noire de…) (1966) نام دارد که داستان یک دختر خدمتکار است که برای کار به [[فرانسه]] می رود و چون زبان نمی داند دچار افسردگی و نهایتاً خودکشی می شود. این فیلم نه تنها یک پیام برای سنگالی ها بلکه برای تمام آفریقایی ها و فیلم سازان بود.		اولین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "سیاهِ..." (le Noire de…) (1966) نام دارد که داستان یک دختر خدمتکار است که برای کار به [[فرانسه]] می رود و چون زبان نمی داند دچار افسردگی و نهایتاً خودکشی می شود. این فیلم نه تنها یک پیام برای سنگالی ها بلکه برای تمام آفریقایی ها و فیلم سازان بود.
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	دومین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "حکم" (Mandat ou Mandabi) (1968) نام دارد. موضوع آن این است که به چه زبانی باید باید فیلم ساخت و نوشت؟ (با وجود سه قرن حضور فرانسوی ها در [[سنگال]]، حدود 80% مردم قبل از استقلال بی سواد بودند) در این اثر [[عثمان سامبن\|سامبن]] عیب و نقص های [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه‌ی سنگال]] را نشان می دهد که گروه اندکی از بورژواهای سیاه بدون هیچ نگرانی تعداد زیادی از سیاهان را به فقر می کشانند.		دومین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "حکم" (Mandat ou Mandabi) (1968) نام دارد. موضوع آن این است که به چه زبانی باید باید فیلم ساخت و نوشت؟ (با وجود سه قرن حضور فرانسوی ها در [[سنگال]]، حدود 80% مردم قبل از استقلال بی سواد بودند) در این اثر [[عثمان سامبن\|سامبن]] عیب و نقص های [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه‌ی سنگال]] را نشان می دهد که گروه اندکی از بورژواهای سیاه بدون هیچ نگرانی تعداد زیادی از سیاهان را به فقر می کشانند.

	فیلم بعدی او "اِکسالا" (Xala) (1974) نام دارد. این فیلم داستان یک مرد سنگالی است که برای بار سوم [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند و در شب عروسی ماده‌ای به نام او "اِکسالا" به او خورانده و او دچار مشکل می شود. این فیلم که بیشتر یک کمدی است نمایانگر همزیستی پلید و در تضاد طلسم آفریقایی و طلسم غربی است. تلفیق ایندو ویژگی روحی، مفهوم واقعی سنت ها را از بین برده و آنها را تبدیل به مسائل پیش پا افتاده که نشأت گرفته از مارکسیسم است می کنند. در این خصوص سامبن در یک مصاحبه می گوید: <blockquote>"تضاد چیزی است که جامعه‌ی آفریقایی فعلی بین دو طلسم تقسیم شده است: طلسم تکنیک اروپا یعنی ایمان به اینکه هیچ کاری را نمی توان بدون توافق اروپا و مشاوره‌ی تکنیسین های آن کرد و طلسم مارابویی که می گوید بدون کمک های مارابو همه‌ی امور با شکست مواجه می شوند. موفقیت واقعی انسان در قبول هر دو یعنی هم تکنیک هم مارابو است<ref name=":32" />". </blockquote>اثر بعدی [[عثمان سامبن]] "اِمیتای" (خدای طوفان) (Emitaï) (1971) نام دارد که الهام گرفته از خاطرات او و رویدادهای تلخی است که او به عنوان یک فرد مبارز در جنگ دوم جهانی شاهد آن بود.		فیلم بعدی او "اِکسالا" (Xala) (1974) نام دارد. این فیلم داستان یک مرد سنگالی است که برای بار سوم [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند و در شب عروسی ماده‌ای به نام او "اِکسالا" به او خورانده و او دچار مشکل می شود. این فیلم که بیشتر یک کمدی است نمایانگر همزیستی پلید و در تضاد طلسم آفریقایی و طلسم غربی است. تلفیق ایندو ویژگی روحی، مفهوم واقعی سنت ها را از بین برده و آنها را تبدیل به مسائل پیش پا افتاده که نشأت گرفته از مارکسیسم است می کنند. در این خصوص سامبن در یک مصاحبه می گوید: <blockquote>"تضاد چیزی است که جامعه‌ی آفریقایی فعلی بین دو طلسم تقسیم شده است: طلسم تکنیک اروپا یعنی ایمان به اینکه هیچ کاری را نمی توان بدون توافق اروپا و مشاوره‌ی تکنیسین های آن کرد و طلسم مارابویی که می گوید بدون کمک های مارابو همه‌ی امور با شکست مواجه می شوند. موفقیت واقعی انسان در قبول هر دو یعنی هم تکنیک هم مارابو است<ref name=":32" />." </blockquote>اثر بعدی [[عثمان سامبن]] "اِمیتای" (خدای طوفان) (Emitaï) (1971) نام دارد که الهام گرفته از خاطرات او و رویدادهای تلخی است که او به عنوان یک فرد مبارز در جنگ دوم جهانی شاهد آن بود.

	کمدی سیاه «ژالِی» (۱۹۷۵) یکی دیگر از مهم ترین کارهای [[عثمان سامبن\|سامبن]] و [[سینمای سنگال]] در دهه هفتاد میلادی است. این فیلم با بهره‌گیری از طنزی کنایه‌آمیز هجویه‌ای است که می توان گفت پیش تر در هیچ فیلم آفریقایی دیده نشده بود. «ژالِی» که براساس یکی از داستان های خود [[عثمان سامبن\|سامبن]] ساخته شده در مورد الحاجی تاجر سنگالی است که برای سومین بار در اوج دوران توفیق اقتصادی و اجتماعیش [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند. استفاده رندانه [[عثمان سامبن\|سامبن]] از موضوع ناتوانی جنسی، نمادی از ناتوانی دولت پسااستعماری در جلوگیری از حرص و طمع موجود و نفوذ سلطه بیگانگان بر این کشور است.		کمدی سیاه «ژالِی» (۱۹۷۵) یکی دیگر از مهم ترین کارهای [[عثمان سامبن\|سامبن]] و [[سینمای سنگال]] در دهه هفتاد میلادی است. این فیلم با بهره‌گیری از طنزی کنایه‌آمیز هجویه‌ای است که می توان گفت پیش تر در هیچ فیلم آفریقایی دیده نشده بود. «ژالِی» که براساس یکی از داستان های خود [[عثمان سامبن\|سامبن]] ساخته شده در مورد الحاجی تاجر سنگالی است که برای سومین بار در اوج دوران توفیق اقتصادی و اجتماعیش [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند. استفاده رندانه [[عثمان سامبن\|سامبن]] از موضوع ناتوانی جنسی، نمادی از ناتوانی دولت پسااستعماری در جلوگیری از حرص و طمع موجود و نفوذ سلطه بیگانگان بر این کشور است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۷
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	دومین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "حکم" (Mandat ou Mandabi) (1968) نام دارد. موضوع آن این است که به چه زبانی باید باید فیلم ساخت و نوشت؟ (با وجود سه قرن حضور فرانسوی ها در [[سنگال]]، حدود 80% مردم قبل از استقلال بی سواد بودند) در این اثر [[عثمان سامبن\|سامبن]] عیب و نقص های [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه‌ی سنگال]] را نشان می دهد که گروه اندکی از بورژواهای سیاه بدون هیچ نگرانی تعداد زیادی از سیاهان را به فقر می کشانند.		دومین فیلم طولانی [[عثمان سامبن\|سامبن]] "حکم" (Mandat ou Mandabi) (1968) نام دارد. موضوع آن این است که به چه زبانی باید باید فیلم ساخت و نوشت؟ (با وجود سه قرن حضور فرانسوی ها در [[سنگال]]، حدود 80% مردم قبل از استقلال بی سواد بودند) در این اثر [[عثمان سامبن\|سامبن]] عیب و نقص های [[جامعه و نظام اجتماعی سنگال\|جامعه‌ی سنگال]] را نشان می دهد که گروه اندکی از بورژواهای سیاه بدون هیچ نگرانی تعداد زیادی از سیاهان را به فقر می کشانند.

	فیلم بعدی او "اِکسالا" (Xala) (1974) نام دارد. این فیلم داستان یک مرد سنگالی است که برای بار سوم [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند و در شب عروسی ماده‌ای به نام او "اِکسالا" به او خورانده و او دچار مشکل می شود. این فیلم که بیشتر یک کمدی است نمایانگر همزیستی پلید و در تضاد طلسم آفریقایی و طلسم غربی است. تلفیق ایندو ویژگی روحی، مفهوم واقعی سنت ها را از بین برده و آنها را تبدیل به مسائل پیش پا افتاده که نشأت گرفته از مارکسیسم است می کنند. در این خصوص سامبن در یک مصاحبه می گوید: "تضاد چیزی است که جامعه‌ی آفریقایی فعلی بین دو طلسم تقسیم شده است: طلسم تکنیک اروپا یعنی ایمان به اینکه هیچ کاری را نمی توان بدون توافق اروپا و مشاوره‌ی تکنیسین های آن کرد و طلسم مارابویی که می گوید بدون کمک های مارابو همه‌ی امور با شکست مواجه می شوند. موفقیت واقعی انسان در قبول هر دو یعنی هم تکنیک هم مارابو است<ref name=":32" />".		فیلم بعدی او "اِکسالا" (Xala) (1974) نام دارد. این فیلم داستان یک مرد سنگالی است که برای بار سوم [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند و در شب عروسی ماده‌ای به نام او "اِکسالا" به او خورانده و او دچار مشکل می شود. این فیلم که بیشتر یک کمدی است نمایانگر همزیستی پلید و در تضاد طلسم آفریقایی و طلسم غربی است. تلفیق ایندو ویژگی روحی، مفهوم واقعی سنت ها را از بین برده و آنها را تبدیل به مسائل پیش پا افتاده که نشأت گرفته از مارکسیسم است می کنند. در این خصوص سامبن در یک مصاحبه می گوید: <blockquote>"تضاد چیزی است که جامعه‌ی آفریقایی فعلی بین دو طلسم تقسیم شده است: طلسم تکنیک اروپا یعنی ایمان به اینکه هیچ کاری را نمی توان بدون توافق اروپا و مشاوره‌ی تکنیسین های آن کرد و طلسم مارابویی که می گوید بدون کمک های مارابو همه‌ی امور با شکست مواجه می شوند. موفقیت واقعی انسان در قبول هر دو یعنی هم تکنیک هم مارابو است<ref name=":32" />". </blockquote>اثر بعدی [[عثمان سامبن]] "اِمیتای" (خدای طوفان) (Emitaï) (1971) نام دارد که الهام گرفته از خاطرات او و رویدادهای تلخی است که او به عنوان یک فرد مبارز در جنگ دوم جهانی شاهد آن بود.

	اثر بعدی [[عثمان سامبن]] "اِمیتای" (خدای طوفان) (Emitaï) (1971) نام دارد که الهام گرفته از خاطرات او و رویدادهای تلخی است که او به عنوان یک فرد مبارز در جنگ دوم جهانی شاهد آن بود.

	کمدی سیاه «ژالِی» (۱۹۷۵) یکی دیگر از مهم ترین کارهای [[عثمان سامبن\|سامبن]] و [[سینمای سنگال]] در دهه هفتاد میلادی است. این فیلم با بهره‌گیری از طنزی کنایه‌آمیز هجویه‌ای است که می توان گفت پیش تر در هیچ فیلم آفریقایی دیده نشده بود. «ژالِی» که براساس یکی از داستان های خود [[عثمان سامبن\|سامبن]] ساخته شده در مورد الحاجی تاجر سنگالی است که برای سومین بار در اوج دوران توفیق اقتصادی و اجتماعیش [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند. استفاده رندانه [[عثمان سامبن\|سامبن]] از موضوع ناتوانی جنسی، نمادی از ناتوانی دولت پسااستعماری در جلوگیری از حرص و طمع موجود و نفوذ سلطه بیگانگان بر این کشور است.		کمدی سیاه «ژالِی» (۱۹۷۵) یکی دیگر از مهم ترین کارهای [[عثمان سامبن\|سامبن]] و [[سینمای سنگال]] در دهه هفتاد میلادی است. این فیلم با بهره‌گیری از طنزی کنایه‌آمیز هجویه‌ای است که می توان گفت پیش تر در هیچ فیلم آفریقایی دیده نشده بود. «ژالِی» که براساس یکی از داستان های خود [[عثمان سامبن\|سامبن]] ساخته شده در مورد الحاجی تاجر سنگالی است که برای سومین بار در اوج دوران توفیق اقتصادی و اجتماعیش [[ازدواج در سنگال\|ازدواج]] می کند. استفاده رندانه [[عثمان سامبن\|سامبن]] از موضوع ناتوانی جنسی، نمادی از ناتوانی دولت پسااستعماری در جلوگیری از حرص و طمع موجود و نفوذ سلطه بیگانگان بر این کشور است.