شاعران چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi: /* «لی بَی» شاعر خیال‌پرداز و رمانتیست مشهور سلسله تانگ */

2025-11-17T18:05:23Z

«لی بَی» شاعر خیال‌پرداز و رمانتیست مشهور سلسله تانگ

Mohammad: /* کتابشناسی */

2025-01-10T20:11:31Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۱
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که [[سلسله چینگ\|امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که [[سلسله چینگ\|امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).

	این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]](Qin)نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.~~<ref>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</ref>~~		این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]](Qin)نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.
	=== [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین لى: شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر]] ===		=== [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین لى: شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر]] ===
	[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در اوت سال1954 در [[پکن]] چشم به جهان گشود، در [[شانگهای\|شانگهاى]] پرورش یافت و در نوجوانى به [[پکن]] بازگشت و تا سال1985 در آنجا زیست. او که فقط پنج سال در مدرسه درس خوانده بود، در اتحادیه ی کارگران با برخى از نویسندگان و هنرمندان آوانگارد آشنا شد و تحول یافت. آشنایى او با شعر و هنر و ادبیات تنها از راه تجربى بود. حتى نقاشى را پیش خود فرا گرفت و هیچ مربى نداشت. او به هنگام کار در کارخانه‏ ها و کارگاه‏ ها، آثار مدرن غربى را که در آن زمان به طور زیرزمینى دست به دست مى‏شد، می خواند. وی نخستین نمایشگاه آوانگارد را حتى پیش از نمایشگاه گروه ستارگان، در شهر [[شانگهای\|شانگهاى]] برگزار کرد که با مخالفت کارکنان دولتى همراه شد. او در سال 1985 ناگزیر به نیویورک مهاجرت کرد و به قول خودش«در کاپیتالیسم درنده ‏خو تبعید یافت» چون اجازه ی چاپ آثارش را در وطن خود نداشت. او قبل از رفتن به نیویورک، دو سال در [[تایوان]] و [[هنگ‏ کنگ]] زیست و به کار ویرایش در یک نشریه ی ادبى پرداخت. آثار او تا سال1995 در [[چین]] اجازه ی چاپ نداشت. تا سال 1998 او در نیویورک زیست، اما از سال1998 تاکنون نیمى ازسال را در [[شانگهای\|شانگهاى]] و نیم دیگر را در نیویورک زندگى مى‏کند.		[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در اوت سال1954 در [[پکن]] چشم به جهان گشود، در [[شانگهای\|شانگهاى]] پرورش یافت و در نوجوانى به [[پکن]] بازگشت و تا سال1985 در آنجا زیست. او که فقط پنج سال در مدرسه درس خوانده بود، در اتحادیه ی کارگران با برخى از نویسندگان و هنرمندان آوانگارد آشنا شد و تحول یافت. آشنایى او با شعر و هنر و ادبیات تنها از راه تجربى بود. حتى نقاشى را پیش خود فرا گرفت و هیچ مربى نداشت. او به هنگام کار در کارخانه‏ ها و کارگاه‏ ها، آثار مدرن غربى را که در آن زمان به طور زیرزمینى دست به دست مى‏شد، می خواند. وی نخستین نمایشگاه آوانگارد را حتى پیش از نمایشگاه گروه ستارگان، در شهر [[شانگهای\|شانگهاى]] برگزار کرد که با مخالفت کارکنان دولتى همراه شد. او در سال 1985 ناگزیر به نیویورک مهاجرت کرد و به قول خودش«در کاپیتالیسم درنده ‏خو تبعید یافت» چون اجازه ی چاپ آثارش را در وطن خود نداشت. او قبل از رفتن به نیویورک، دو سال در [[تایوان]] و هنگ‏ کنگ زیست و به کار ویرایش در یک نشریه ی ادبى پرداخت. آثار او تا سال1995 در [[چین]] اجازه ی چاپ نداشت. تا سال 1998 او در نیویورک زیست، اما از سال1998 تاکنون نیمى ازسال را در [[شانگهای\|شانگهاى]] و نیم دیگر را در نیویورک زندگى مى‏کند.

	[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در آثار خود همیشه عبارت«شاعر-نقاش»را به کار میبرد و نه«نقاش-شاعر».به نظر او، شعر مقدم بر نقاشى است و مى‏گوید بیشتر نقاشان [[چین]] از اعصار باستان در اصل شاعر بوده ‏اند و سنت«شعر-نقاشى»در [[چین]] بس ریشه ‏دار است و خود را احیاکننده ی این سنت باستانى مى ‏شمارد.شعر [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین ‏لى]] از نظر تصویرپردازى نمادین است و در عین حال نگرش و چشم‏ان دازى خردگرا و انتقادى نسبت به مسائل اجتماعى دارد. وی نام یکى از مجموعه نگاره ‏هاى خود را «پینه ‏دوزى در هزاره جدید در من آغاز می ‏گردد»گذاشته است.		[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در آثار خود همیشه عبارت«شاعر-نقاش»را به کار میبرد و نه«نقاش-شاعر».به نظر او، شعر مقدم بر نقاشى است و مى‏گوید بیشتر نقاشان [[چین]] از اعصار باستان در اصل شاعر بوده ‏اند و سنت«شعر-نقاشى»در [[چین]] بس ریشه ‏دار است و خود را احیاکننده ی این سنت باستانى مى ‏شمارد.شعر [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین ‏لى]] از نظر تصویرپردازى نمادین است و در عین حال نگرش و چشم‏ان دازى خردگرا و انتقادى نسبت به مسائل اجتماعى دارد. وی نام یکى از مجموعه نگاره ‏هاى خود را «پینه ‏دوزى در هزاره جدید در من آغاز می ‏گردد»گذاشته است.

Mohammad: /* نیز نگاه کنید به */

2025-01-10T20:10:59Z

نیز نگاه کنید به

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T19:02:21Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۲
خط ۵۷:		خط ۵۷:

	=== 6-[[لویوو شاعر چینی\|لویوو'''(Lu You)''']](1210- 1125) شاعر بزرگ [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|عصر سلسله ی سونگ جنوبی]] ===		=== 6-[[لویوو شاعر چینی\|لویوو'''(Lu You)''']](1210- 1125) شاعر بزرگ [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|عصر سلسله ی سونگ جنوبی]] ===
	«[[لویوو شاعر چینی\|لویو]]»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. [[لویوو شاعر چینی\|لویو]]، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها میگوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ~~شمالی~~ نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آن ها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت [[لویوو شاعر چینی\|لویو]] نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>[[لویوو شاعر چینی\|لویو]] در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ [[لویوو شاعر چینی\|لویو]](Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است:<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.		«[[لویوو شاعر چینی\|لویو]]»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. [[لویوو شاعر چینی\|لویو]]، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها میگوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آن ها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت [[لویوو شاعر چینی\|لویو]] نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>[[لویوو شاعر چینی\|لویو]] در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ [[لویوو شاعر چینی\|لویو]](Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است:<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.
	=== 7-[[لی چینگ جائو شاعر چینی\|لی چینگ جائو]] شاعره ی دوران سلسله ی سونگ ===		=== 7-[[لی چینگ جائو شاعر چینی\|لی چینگ جائو]] شاعره ی دوران سلسله ی سونگ ===
	«[[لی چینگ جائو شاعر چینی\|لی چینگ جائو]] (Li Qingzhao)»(1151-1084 میلادی) شاعره‌ی غزل سرای مشهور [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] است. وی در شعری با عنوان«آهسته، نغمه آهسته» می گوید: <blockquote>«زمین از گل‌های زرد پوشانده شده، پژمرده و فرو افتاده از باران/ اینک چه کسی آنها را بر می دارد؟/ تنها نشسته در کنار پنجره، چگونه می<sub></sub>توانم سرعت قدمم در تاریکی را که کمتر نمی شود تندتر کنم؟/در برگ‌های مسطح و پهن، نم نم باران همچون شفق رنگین کمان می شود».</blockquote>تحت چنین شرایطی، کسی جز این که مثل نویسنده افسوس بکشد، کاری نمی تواند بکند:<blockquote>«آه من با غم و اندوهِ ورای ایمان چه می توانم بکنم!» </blockquote>احساس و عواطف را می توان در ابیاتی از این شاعره که دلش برای همسر دور از وطنش تنگ شده و برایش شعری سروده است، مشاهده کرد:<blockquote>«خوف دارم که غصه‌ی جدایی مرا غمگین نشان دهد/ چیزها برای گفتن دارم، ولی به محض آغاز سکوت میکنم/ کمی رنجور شده‌ام، نه به خاطر اینکه مريض شرابم/ حتی نه اندوهناك به خاطر سرسختی پاییزم».</blockquote>اندوه‌ها عمیق و پایدارند و وقت فرار از احساس شاعرانه نیست.		«[[لی چینگ جائو شاعر چینی\|لی چینگ جائو]] (Li Qingzhao)»(1151-1084 میلادی) شاعره‌ی غزل سرای مشهور [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] است. وی در شعری با عنوان«آهسته، نغمه آهسته» می گوید: <blockquote>«زمین از گل‌های زرد پوشانده شده، پژمرده و فرو افتاده از باران/ اینک چه کسی آنها را بر می دارد؟/ تنها نشسته در کنار پنجره، چگونه می<sub></sub>توانم سرعت قدمم در تاریکی را که کمتر نمی شود تندتر کنم؟/در برگ‌های مسطح و پهن، نم نم باران همچون شفق رنگین کمان می شود».</blockquote>تحت چنین شرایطی، کسی جز این که مثل نویسنده افسوس بکشد، کاری نمی تواند بکند:<blockquote>«آه من با غم و اندوهِ ورای ایمان چه می توانم بکنم!» </blockquote>احساس و عواطف را می توان در ابیاتی از این شاعره که دلش برای همسر دور از وطنش تنگ شده و برایش شعری سروده است، مشاهده کرد:<blockquote>«خوف دارم که غصه‌ی جدایی مرا غمگین نشان دهد/ چیزها برای گفتن دارم، ولی به محض آغاز سکوت میکنم/ کمی رنجور شده‌ام، نه به خاطر اینکه مريض شرابم/ حتی نه اندوهناك به خاطر سرسختی پاییزم».</blockquote>اندوه‌ها عمیق و پایدارند و وقت فرار از احساس شاعرانه نیست.

Samiei در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۸

2023-12-18T21:48:14Z

نمایش تغییرات

Mahdi: /* کتابشناسی */

2023-11-15T16:03:54Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۳
خط ۶۷:		خط ۶۷:
	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).

	این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله‌ی [[چین]] (Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref~~><sub~~>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086~~</sub>~~</ref>		این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله‌ی [[چین]] (Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</ref>
	=== [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین لى: شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر]] ===		=== [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین لى: شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر]] ===
	[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در اوت سال1954 در [[پکن]] چشم به جهان گشود، در [[شانگهای\|شانگهاى]] پرورش یافت و در نوجوانى به [[پکن]] بازگشت و تا سال1985 در آنجا زیست. او که فقط پنج سال در مدرسه درس خوانده بود، در اتحادیه ی کارگران با برخى از نویسندگان و هنرمندان آوانگارد آشنا شد و تحول یافت. آشنایى او با شعر و هنر و ادبیات تنها از راه تجربى بود. حتى نقاشى را پیش خود فرا گرفت و هیچ مربى نداشت. او به هنگام کار در کارخانه‏ ها و کارگاه‏ ها، آثار مدرن غربى را که در آن زمان به طور زیرزمینى دست به دست مى‏شد، می خواند. وی نخستین نمایشگاه آوانگارد را حتى پیش از نمایشگاه گروه ستارگان، در شهر [[شانگهای\|شانگهاى]] برگزار کرد که با مخالفت کارکنان دولتى همراه شد. او در سال 1985 ناگزیر به نیویورک مهاجرت کرد و به قول خودش«در کاپیتالیسم درنده ‏خو تبعید یافت» چون اجازه ی چاپ آثارش را در وطن خود نداشت. او قبل از رفتن به نیویورک، دو سال در [[تایوان]] و [[هنگ‏ کنگ]] زیست و به کار ویرایش در یک نشریه ی ادبى پرداخت. آثار او تا سال1995 در [[چین]] اجازه ی چاپ نداشت. تا سال 1998 او در نیویورک زیست، اما از سال1998 تاکنون نیمى ازسال را در [[شانگهای\|شانگهاى]] و نیم دیگر را در نیویورک زندگى مى‏کند.		[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در اوت سال1954 در [[پکن]] چشم به جهان گشود، در [[شانگهای\|شانگهاى]] پرورش یافت و در نوجوانى به [[پکن]] بازگشت و تا سال1985 در آنجا زیست. او که فقط پنج سال در مدرسه درس خوانده بود، در اتحادیه ی کارگران با برخى از نویسندگان و هنرمندان آوانگارد آشنا شد و تحول یافت. آشنایى او با شعر و هنر و ادبیات تنها از راه تجربى بود. حتى نقاشى را پیش خود فرا گرفت و هیچ مربى نداشت. او به هنگام کار در کارخانه‏ ها و کارگاه‏ ها، آثار مدرن غربى را که در آن زمان به طور زیرزمینى دست به دست مى‏شد، می خواند. وی نخستین نمایشگاه آوانگارد را حتى پیش از نمایشگاه گروه ستارگان، در شهر [[شانگهای\|شانگهاى]] برگزار کرد که با مخالفت کارکنان دولتى همراه شد. او در سال 1985 ناگزیر به نیویورک مهاجرت کرد و به قول خودش«در کاپیتالیسم درنده ‏خو تبعید یافت» چون اجازه ی چاپ آثارش را در وطن خود نداشت. او قبل از رفتن به نیویورک، دو سال در [[تایوان]] و [[هنگ‏ کنگ]] زیست و به کار ویرایش در یک نشریه ی ادبى پرداخت. آثار او تا سال1995 در [[چین]] اجازه ی چاپ نداشت. تا سال 1998 او در نیویورک زیست، اما از سال1998 تاکنون نیمى ازسال را در [[شانگهای\|شانگهاى]] و نیم دیگر را در نیویورک زندگى مى‏کند.

Samiei: /* پاورقی */

2023-11-14T15:56:36Z

پاورقی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۶
خط ۶۹:		خط ۶۹:
	این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله‌ی [[چین]] (Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</sub></ref>		این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ سلسله‌ی [[چین]] (Qin ( نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای کنفوسیوس را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.<ref><sub>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</sub></ref>
	=== [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین لى: شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر]] ===		=== [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین لى: شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر]] ===
	~~ین‏لى،~~ در اوت سال1954 در [[پکن]] چشم به جهان گشود، در [[شانگهای\|شانگهاى]] پرورش یافت و در نوجوانى به پکن بازگشت و تا سال1985 در آنجا زیست. او که فقط پنج سال در مدرسه درس خوانده بود، در اتحادیه ی کارگران با برخى از نویسندگان و هنرمندان آوانگارد آشنا شد و تحول یافت. آشنایى او با شعر و هنر و ادبیات تنها از راه تجربى بود. حتى نقاشى را پیش خود فرا گرفت و هیچ مربى نداشت. او به هنگام کار در کارخانه‏ ها و کارگاه‏ ها، آثار مدرن غربى را که در آن زمان به طور زیرزمینى دست به دست مى‏شد، می خواند. وی نخستین نمایشگاه آوانگارد را حتى پیش از نمایشگاه گروه ستارگان، در شهر [[شانگهای\|شانگهاى]] برگزار کرد که با مخالفت کارکنان دولتى همراه شد. او در سال 1985 ناگزیر به نیویورک مهاجرت کرد و به قول خودش«در کاپیتالیسم درنده ‏خو تبعید یافت» چون اجازه ی چاپ آثارش را در وطن خود نداشت. او قبل از رفتن به نیویورک، دو سال در [[تایوان]] و [[هنگ‏ کنگ]] زیست و به کار ویرایش در یک نشریه ی ادبى پرداخت. آثار او تا سال1995 در [[چین]] اجازه ی چاپ نداشت. تا سال 1998 او در نیویورک زیست، اما از سال1998 تاکنون نیمى ازسال را در [[شانگهای\|شانگهاى]] و نیم دیگر را در نیویورک زندگى مى‏کند.		[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در اوت سال1954 در [[پکن]] چشم به جهان گشود، در [[شانگهای\|شانگهاى]] پرورش یافت و در نوجوانى به [[پکن]] بازگشت و تا سال1985 در آنجا زیست. او که فقط پنج سال در مدرسه درس خوانده بود، در اتحادیه ی کارگران با برخى از نویسندگان و هنرمندان آوانگارد آشنا شد و تحول یافت. آشنایى او با شعر و هنر و ادبیات تنها از راه تجربى بود. حتى نقاشى را پیش خود فرا گرفت و هیچ مربى نداشت. او به هنگام کار در کارخانه‏ ها و کارگاه‏ ها، آثار مدرن غربى را که در آن زمان به طور زیرزمینى دست به دست مى‏شد، می خواند. وی نخستین نمایشگاه آوانگارد را حتى پیش از نمایشگاه گروه ستارگان، در شهر [[شانگهای\|شانگهاى]] برگزار کرد که با مخالفت کارکنان دولتى همراه شد. او در سال 1985 ناگزیر به نیویورک مهاجرت کرد و به قول خودش«در کاپیتالیسم درنده ‏خو تبعید یافت» چون اجازه ی چاپ آثارش را در وطن خود نداشت. او قبل از رفتن به نیویورک، دو سال در [[تایوان]] و [[هنگ‏ کنگ]] زیست و به کار ویرایش در یک نشریه ی ادبى پرداخت. آثار او تا سال1995 در [[چین]] اجازه ی چاپ نداشت. تا سال 1998 او در نیویورک زیست، اما از سال1998 تاکنون نیمى ازسال را در [[شانگهای\|شانگهاى]] و نیم دیگر را در نیویورک زندگى مى‏کند.

	~~ین‏لى،~~ در آثار خود همیشه عبارت«شاعر-نقاش»را به کار میبرد و نه«نقاش-شاعر».به نظر او، شعر مقدم بر نقاشى است و مى‏گوید بیشتر نقاشان چین از اعصار باستان در اصل شاعر ~~بوده‏اند~~ و سنت«شعر-نقاشى»در [[چین]] بس ریشه ‏دار است و خود را احیاکننده ی این سنت باستانى ~~مى‏شمارد~~.شعر ~~ین‏لى~~ از نظر تصویرپردازى نمادین است و در عین حال نگرش و چشم‏ان دازى خردگرا و انتقادى نسبت به مسائل اجتماعى دارد. وی نام یکى از مجموعه نگاره ‏هاى خود را «پینه ‏دوزى در هزاره جدید در من آغاز می ‏گردد»گذاشته است.		[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در آثار خود همیشه عبارت«شاعر-نقاش»را به کار میبرد و نه«نقاش-شاعر».به نظر او، شعر مقدم بر نقاشى است و مى‏گوید بیشتر نقاشان [[چین]] از اعصار باستان در اصل شاعر بوده ‏اند و سنت«شعر-نقاشى»در [[چین]] بس ریشه ‏دار است و خود را احیاکننده ی این سنت باستانى مى ‏شمارد.شعر [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین ‏لى]] از نظر تصویرپردازى نمادین است و در عین حال نگرش و چشم‏ان دازى خردگرا و انتقادى نسبت به مسائل اجتماعى دارد. وی نام یکى از مجموعه نگاره ‏هاى خود را «پینه ‏دوزى در هزاره جدید در من آغاز می ‏گردد»گذاشته است.

	~~ین‏لى~~ از سال 1979 تاکنون بیش از سى نمایشگاه انفرادى و گروهى برگزار کرده است که مهم ترین آنها عبارتند از: نخستین و دومین نمایشگاه گروه ستارگان در [[پکن]]، (1979-1980)؛ نمایشگاه انفرادى در یک گالرى واقع در پارک خلق [[شانگهای\|شانگهاى]](1984)، که نخستین نمایشگاه انفرادى هنر آوانگارد در [[چین]] بوده است؛ نمایشگاه انفرادى در گالرى فونگ[https://wiki.icro.ir/%DB%8C%D9%86_%D9%84%D9%89%D8%8C_%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1_%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1_%D9%88_%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D8%B2_%DA%86%DB%8C%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1#%20ftn1 <nowiki>[1]</nowiki>] در نیویورک(1985)؛ چهار نمایشگاه گروهى هنر پیشتار [[چین]] در نیویورک در هاروارد، (87-1986)؛ نمایشگاه ده سال نقاشى ستارگان در گالرى هانارت، ~~هنگ‏کنگ~~(1989)؛ و از سال1990 تاکنون، چندین نمایشگاه انفرادى و گروهى در شهرهاى بوستن، ~~تایوان،~~ پاریس، نیویورک، ~~پکن،~~ توکیو، [[شانگهای\|شانگهاى]]، تهران و ~~هانگجو~~ داشته است. در سال 2000 میلادی، یکى از آثار او جزو گنجینه ی هنرى مدرن آسیا در فوکوئوکاى ژاپن گردید.<ref>-اسماعیل پور، ابوالقاسم.(1384). ''درآمدی بر شعر معاصر چین،'' کتاب ماه ادبیات و فلسفه، شماره 92 خرداد.</ref><ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>		[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]] از سال 1979 تاکنون بیش از سى نمایشگاه انفرادى و گروهى برگزار کرده است که مهم ترین آنها عبارتند از: نخستین و دومین نمایشگاه گروه ستارگان در [[پکن]]، (1979-1980)؛ نمایشگاه انفرادى در یک گالرى واقع در پارک خلق [[شانگهای\|شانگهاى]](1984)، که نخستین نمایشگاه انفرادى هنر آوانگارد در [[چین]] بوده است؛ نمایشگاه انفرادى در گالرى فونگ[https://wiki.icro.ir/%DB%8C%D9%86_%D9%84%D9%89%D8%8C_%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1_%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1_%D9%88_%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D8%B2_%DA%86%DB%8C%D9%86_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1#%20ftn1 <nowiki>[1]</nowiki>] در نیویورک(1985)؛ چهار نمایشگاه گروهى هنر پیشتار [[چین]] در نیویورک در هاروارد، (87-1986)؛ نمایشگاه ده سال نقاشى ستارگان در گالرى هانارت، هنگ‏ کنگ(1989)؛ و از سال1990 تاکنون، چندین نمایشگاه انفرادى و گروهى در شهرهاى بوستن، [[تایوان]]، پاریس، نیویورک، [[پکن]]، توکیو، [[شانگهای\|شانگهاى]]، تهران و هانگ جو داشته است. در سال 2000 میلادی، یکى از آثار او جزو گنجینه ی هنرى مدرن آسیا در فوکوئوکاى [[ژاپن]] گردید.<ref>-اسماعیل پور، ابوالقاسم.(1384). ''درآمدی بر شعر معاصر چین،'' کتاب ماه ادبیات و فلسفه، شماره 92 خرداد.</ref><ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[سوشی]]؛ [[دوفو شاعر چینی]]؛[[لی بی شاعر چینی]]؛[[تائو یوان مینگ شاعر چینی]]؛ [[چو یوان شاعر چینی]]؛		نیز نگاه کنید به [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[سوشی]]؛ [[دوفو شاعر چینی]]؛[[لی بی شاعر چینی]]؛[[تائو یوان مینگ شاعر چینی]]؛ [[چو یوان شاعر چینی]]؛

Samiei در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۴

2023-11-14T15:54:22Z

نمایش تغییرات

Mahdi در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۸

2023-11-14T13:18:52Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۵

2023-11-10T11:05:22Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۱
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که [[سلسله چینگ\|امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).		پیش از آنکه گودال سرد شود، شورش شرقی فراگیر شد؛</blockquote>رهبران شورش اندیشمندان با سواد نبودند (اشاره به شورش کشاورزان دارد که [[سلسله چینگ\|امپراتوری سلسلۀ پرقدرت چینگ]] را از بین برد. و در دوران حاکمیت او بود که فرمان داده شد تمامی کتاب های مربوط به آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] و دیگر مکاتبی که مورد پذیرش حاکمیت نبود را در آتش جهل و نفرت بسوزانند).

	این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]](Qin)نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.~~<ref>سابقی محمدعلی(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی جلد اول ص 1067-1086</ref>~~		این شعر هجو نام‌های برای سوزاندن کتاب‌ها و زنده به گور کردن اندیشمندان توسط اولین امپراتورِ [[سلسله چین\|سلسله‌ی چین]](Qin)نخستین سلسله ی امپراتوری [[چین]] که در سال 206 پیش از میلاد، با برچیدن نظام برده داری در این کشور، نظام سیاسی فئودالی را جایگزین کرد)) است. امپراتور چنان از اندیشمندانی که با نقل قول از آموزه‌های ادبیات کلاسیک از سیاست‌های وی به انتقاد می پرداختند متنفر شده بود که همه‌ی کتاب‌ها را آتش زد و علمای [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] را زنده به گور کرد، اقدامی که وی فکر می کرد آخرین ضربه‌ی حیاتی است. ولی هرگز انتظار نداشت که پیش از آن که آتش گودال به سردی گراید، این همه آدم در مناطق شرقی سر به شورش بر دارند. از میان همه‌ی رهبران شورش، لیو بانگ (Liu Bang) و شیانگ یو viii (Xiang Yu)که هر دو ضربه‌ی نهایی را به امپراتور وارد کردند، هیچکدام جزو اندیشمندان نبودند. دو خط آخر شعر به حقیقتی اشاره کرده که قابل تأمل است، «عمر کوتاه یک سلسله‌ی امپراتوری نه با اندیشمندان رابطه داشت و نه با کتاب‌ها.» با فروریختن اعتماد مردم نسبت به حاکمان، پایداری و حفظ رژیم و صلح و آرامش، قطعاً امکان پذیر نخواهد بود.
	=== [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین لى: شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر]] ===		=== [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین لى: شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر]] ===
	[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در اوت سال1954 در [[پکن]] چشم به جهان گشود، در [[شانگهای\|شانگهاى]] پرورش یافت و در نوجوانى به [[پکن]] بازگشت و تا سال1985 در آنجا زیست. او که فقط پنج سال در مدرسه درس خوانده بود، در اتحادیه ی کارگران با برخى از نویسندگان و هنرمندان آوانگارد آشنا شد و تحول یافت. آشنایى او با شعر و هنر و ادبیات تنها از راه تجربى بود. حتى نقاشى را پیش خود فرا گرفت و هیچ مربى نداشت. او به هنگام کار در کارخانه‏ ها و کارگاه‏ ها، آثار مدرن غربى را که در آن زمان به طور زیرزمینى دست به دست مى‏شد، می خواند. وی نخستین نمایشگاه آوانگارد را حتى پیش از نمایشگاه گروه ستارگان، در شهر [[شانگهای\|شانگهاى]] برگزار کرد که با مخالفت کارکنان دولتى همراه شد. او در سال 1985 ناگزیر به نیویورک مهاجرت کرد و به قول خودش«در کاپیتالیسم درنده ‏خو تبعید یافت» چون اجازه ی چاپ آثارش را در وطن خود نداشت. او قبل از رفتن به نیویورک، دو سال در [[تایوان]] و [[هنگ‏ کنگ]] زیست و به کار ویرایش در یک نشریه ی ادبى پرداخت. آثار او تا سال1995 در [[چین]] اجازه ی چاپ نداشت. تا سال 1998 او در نیویورک زیست، اما از سال1998 تاکنون نیمى ازسال را در [[شانگهای\|شانگهاى]] و نیم دیگر را در نیویورک زندگى مى‏کند.		[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در اوت سال1954 در [[پکن]] چشم به جهان گشود، در [[شانگهای\|شانگهاى]] پرورش یافت و در نوجوانى به [[پکن]] بازگشت و تا سال1985 در آنجا زیست. او که فقط پنج سال در مدرسه درس خوانده بود، در اتحادیه ی کارگران با برخى از نویسندگان و هنرمندان آوانگارد آشنا شد و تحول یافت. آشنایى او با شعر و هنر و ادبیات تنها از راه تجربى بود. حتى نقاشى را پیش خود فرا گرفت و هیچ مربى نداشت. او به هنگام کار در کارخانه‏ ها و کارگاه‏ ها، آثار مدرن غربى را که در آن زمان به طور زیرزمینى دست به دست مى‏شد، می خواند. وی نخستین نمایشگاه آوانگارد را حتى پیش از نمایشگاه گروه ستارگان، در شهر [[شانگهای\|شانگهاى]] برگزار کرد که با مخالفت کارکنان دولتى همراه شد. او در سال 1985 ناگزیر به نیویورک مهاجرت کرد و به قول خودش«در کاپیتالیسم درنده ‏خو تبعید یافت» چون اجازه ی چاپ آثارش را در وطن خود نداشت. او قبل از رفتن به نیویورک، دو سال در [[تایوان]] و هنگ‏ کنگ زیست و به کار ویرایش در یک نشریه ی ادبى پرداخت. آثار او تا سال1995 در [[چین]] اجازه ی چاپ نداشت. تا سال 1998 او در نیویورک زیست، اما از سال1998 تاکنون نیمى ازسال را در [[شانگهای\|شانگهاى]] و نیم دیگر را در نیویورک زندگى مى‏کند.

	[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در آثار خود همیشه عبارت«شاعر-نقاش»را به کار میبرد و نه«نقاش-شاعر».به نظر او، شعر مقدم بر نقاشى است و مى‏گوید بیشتر نقاشان [[چین]] از اعصار باستان در اصل شاعر بوده ‏اند و سنت«شعر-نقاشى»در [[چین]] بس ریشه ‏دار است و خود را احیاکننده ی این سنت باستانى مى ‏شمارد.شعر [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین ‏لى]] از نظر تصویرپردازى نمادین است و در عین حال نگرش و چشم‏ان دازى خردگرا و انتقادى نسبت به مسائل اجتماعى دارد. وی نام یکى از مجموعه نگاره ‏هاى خود را «پینه ‏دوزى در هزاره جدید در من آغاز می ‏گردد»گذاشته است.		[[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین‏ لى]]، در آثار خود همیشه عبارت«شاعر-نقاش»را به کار میبرد و نه«نقاش-شاعر».به نظر او، شعر مقدم بر نقاشى است و مى‏گوید بیشتر نقاشان [[چین]] از اعصار باستان در اصل شاعر بوده ‏اند و سنت«شعر-نقاشى»در [[چین]] بس ریشه ‏دار است و خود را احیاکننده ی این سنت باستانى مى ‏شمارد.شعر [[ین لى، شاعر نگارگر و پیشتاز چین معاصر\|ین ‏لى]] از نظر تصویرپردازى نمادین است و در عین حال نگرش و چشم‏ان دازى خردگرا و انتقادى نسبت به مسائل اجتماعى دارد. وی نام یکى از مجموعه نگاره ‏هاى خود را «پینه ‏دوزى در هزاره جدید در من آغاز می ‏گردد»گذاشته است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۲
خط ۵۷:		خط ۵۷:

	=== 6-[[لویوو شاعر چینی\|لویوو'''(Lu You)''']](1210- 1125) شاعر بزرگ [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|عصر سلسله ی سونگ جنوبی]] ===		=== 6-[[لویوو شاعر چینی\|لویوو'''(Lu You)''']](1210- 1125) شاعر بزرگ [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|عصر سلسله ی سونگ جنوبی]] ===
	«[[لویوو شاعر چینی\|لویو]]»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. [[لویوو شاعر چینی\|لویو]]، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها میگوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ~~شمالی~~ نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آن ها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت [[لویوو شاعر چینی\|لویو]] نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>[[لویوو شاعر چینی\|لویو]] در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ [[لویوو شاعر چینی\|لویو]](Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است:<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.		«[[لویوو شاعر چینی\|لویو]]»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. [[لویوو شاعر چینی\|لویو]]، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها میگوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آن ها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت [[لویوو شاعر چینی\|لویو]] نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>[[لویوو شاعر چینی\|لویو]] در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ [[لویوو شاعر چینی\|لویو]](Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است:<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.
	=== 7-[[لی چینگ جائو شاعر چینی\|لی چینگ جائو]] شاعره ی دوران سلسله ی سونگ ===		=== 7-[[لی چینگ جائو شاعر چینی\|لی چینگ جائو]] شاعره ی دوران سلسله ی سونگ ===
	«[[لی چینگ جائو شاعر چینی\|لی چینگ جائو]] (Li Qingzhao)»(1151-1084 میلادی) شاعره‌ی غزل سرای مشهور [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] است. وی در شعری با عنوان«آهسته، نغمه آهسته» می گوید: <blockquote>«زمین از گل‌های زرد پوشانده شده، پژمرده و فرو افتاده از باران/ اینک چه کسی آنها را بر می دارد؟/ تنها نشسته در کنار پنجره، چگونه می<sub></sub>توانم سرعت قدمم در تاریکی را که کمتر نمی شود تندتر کنم؟/در برگ‌های مسطح و پهن، نم نم باران همچون شفق رنگین کمان می شود».</blockquote>تحت چنین شرایطی، کسی جز این که مثل نویسنده افسوس بکشد، کاری نمی تواند بکند:<blockquote>«آه من با غم و اندوهِ ورای ایمان چه می توانم بکنم!» </blockquote>احساس و عواطف را می توان در ابیاتی از این شاعره که دلش برای همسر دور از وطنش تنگ شده و برایش شعری سروده است، مشاهده کرد:<blockquote>«خوف دارم که غصه‌ی جدایی مرا غمگین نشان دهد/ چیزها برای گفتن دارم، ولی به محض آغاز سکوت میکنم/ کمی رنجور شده‌ام، نه به خاطر اینکه مريض شرابم/ حتی نه اندوهناك به خاطر سرسختی پاییزم».</blockquote>اندوه‌ها عمیق و پایدارند و وقت فرار از احساس شاعرانه نیست.		«[[لی چینگ جائو شاعر چینی\|لی چینگ جائو]] (Li Qingzhao)»(1151-1084 میلادی) شاعره‌ی غزل سرای مشهور [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] است. وی در شعری با عنوان«آهسته، نغمه آهسته» می گوید: <blockquote>«زمین از گل‌های زرد پوشانده شده، پژمرده و فرو افتاده از باران/ اینک چه کسی آنها را بر می دارد؟/ تنها نشسته در کنار پنجره، چگونه می<sub></sub>توانم سرعت قدمم در تاریکی را که کمتر نمی شود تندتر کنم؟/در برگ‌های مسطح و پهن، نم نم باران همچون شفق رنگین کمان می شود».</blockquote>تحت چنین شرایطی، کسی جز این که مثل نویسنده افسوس بکشد، کاری نمی تواند بکند:<blockquote>«آه من با غم و اندوهِ ورای ایمان چه می توانم بکنم!» </blockquote>احساس و عواطف را می توان در ابیاتی از این شاعره که دلش برای همسر دور از وطنش تنگ شده و برایش شعری سروده است، مشاهده کرد:<blockquote>«خوف دارم که غصه‌ی جدایی مرا غمگین نشان دهد/ چیزها برای گفتن دارم، ولی به محض آغاز سکوت میکنم/ کمی رنجور شده‌ام، نه به خاطر اینکه مريض شرابم/ حتی نه اندوهناك به خاطر سرسختی پاییزم».</blockquote>اندوه‌ها عمیق و پایدارند و وقت فرار از احساس شاعرانه نیست.

شاعران چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi: /* «لی­ بَی» شاعر خیال‌پرداز و رمانتیست مشهور سلسله تانگ */

Mohammad: /* کتابشناسی */

Mohammad: /* نیز نگاه کنید به */

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

Samiei در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۸

Mahdi: /* کتابشناسی */

Samiei: /* پاورقی */

Samiei در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۴

Mahdi در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۸

Samiei در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۵

Mahdi: /* «لی بَی» شاعر خیال‌پرداز و رمانتیست مشهور سلسله تانگ */