فرهنگ چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۵۰

2026-02-03T17:50:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۵۰
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	~~[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]~~
	[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]		[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]

Mahdi در ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۸

2025-11-30T15:58:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	<references />		<references />
	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==

Mahdi در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۸

2025-10-21T13:48:11Z

نمایش تغییرات

Noskhechi در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۳

2025-01-15T15:03:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۳
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمد علی(1361). کارنامه ی سفر چین.تهران: انتشارات امیر کبیر. چاپ اول.</ref>.		براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمد علی(1361). کارنامه ی سفر چین.تهران: انتشارات امیر کبیر. چاپ اول.</ref>.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،جلد2،ص. 450-456.</ref></blockquote>		دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.</blockquote>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد2، ص. 450-456.

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
	[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]		[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]
			[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]

Rashid در ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۳

2024-09-03T13:03:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:13699631 945.jpg\|بندانگشتی\|نمونه ای از فرهنگ مردم [[چین]]]]از گذشته‌های دور بر فرهنگ چینی روحی حاکم بوده که توانسته با ایجاد وحدت درونی در میان مردمان این سرزمین، آن را در طول هزاره‌ها دوام بخشیده و علیرغم هجوم و نفوذ فرهنگ‌های مختلف، مانع از فروپاشی آن شود. بنابراین، در دوران دراز حیات آن گسست زیادی را تجربه نکرده و استمرار داشته است و تکرار و تغییر در الگوها تنها به آن غنا و ظرافت بخشیده و شاخ و برگ بر آن افزوده است.		[[پرونده:13699631 945.jpg\|بندانگشتی\|نمونه ای از فرهنگ مردم [[چین]]. قابل بازیابی از https://www.dreamstime.com/dragon-dance-chinatown-pretty-orange-red-coloured-weaves-crowds-people-liverpool-s-chasing-pearl-image178290068]]از گذشته‌های دور بر فرهنگ چینی روحی حاکم بوده که توانسته با ایجاد وحدت درونی در میان مردمان این سرزمین، آن را در طول هزاره‌ها دوام بخشیده و علیرغم هجوم و نفوذ فرهنگ‌های مختلف، مانع از فروپاشی آن شود. بنابراین، در دوران دراز حیات آن گسست زیادی را تجربه نکرده و استمرار داشته است و تکرار و تغییر در الگوها تنها به آن غنا و ظرافت بخشیده و شاخ و برگ بر آن افزوده است.

	=== [[روح حاکم بر فرهنگ چین]] ===		=== [[روح حاکم بر فرهنگ چین]] ===
	جریان این [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح در فرهنگ چینی]]، موجب شده تا [[هنر در چین\|هنر]]، [[ادبیات چینی\|ادبیات]]، حکمت و [[آیین ها، ادیان و مذاهب باستانی و بومی چین\|آیین‌های چینی]] هر یک در حوزه‌ی خود محدود نشده، بلکه با یکدیگر از نزدیک پیوند عمیق یافته و هر یک به منزله‌ی آیینه‌ی دیگری عیوبش را نشان داده و بر رشد وتکامل آن افزوده که در واقع به بهبود و تکامل خود انجامیده و زمینه را برای به کمال رسیدن تمامی جنبه‌های آن فراهم ساخته است. و همین روح باعث شده تا فرهنگ واندیشه‌ی چینی، در میان جاده‌های پر پیچ وخمِ تاریخ سینه به سینه گشته و از کهنه راه‌ها، راه‌های جدیدی یافته و موجب پویایی و حرکت مداوم رو به جلو مردم آن گشته است. یکی از نویسندگان غربی در این زمینه می گوید: <blockquote>«سنت‌های فرهنگی [[چین]] مانند رودهای بزرگ آسیا هستند که گاه به گاه تغییر مسیر می دهند، تهدید به خشکیدن می کنند و یا طغیان می کنند، ولی همواره جاری هستند.» </blockquote>[[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح پایدار و همیشگی فرهنگ و تمدن چینی]] بر سه اصل استوار است: رابطه‌ی میان انسان و طبیعت؛ تغییر و تحول دایمی که حاصل تضاد موجود در اشیاء است؛ و ظرفیت و قابلیت جذب عوامل سایر فرهنگ‌ها و انطباق با شرایط موجود<ref>جانگ چی جی،( 1392). فرهنگ سنتی ~~چین،ترجمه ی~~ علی محمد سابقی، تهران:موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی،~~</ref>.		جریان این [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح در فرهنگ چینی]]، موجب شده تا [[هنر در چین\|هنر]]، [[ادبیات چینی\|ادبیات]]، حکمت و [[آیین ها، ادیان و مذاهب باستانی و بومی چین\|آیین‌های چینی]] هر یک در حوزه‌ی خود محدود نشده، بلکه با یکدیگر از نزدیک پیوند عمیق یافته و هر یک به منزله‌ی آیینه‌ی دیگری عیوبش را نشان داده و بر رشد وتکامل آن افزوده که در واقع به بهبود و تکامل خود انجامیده و زمینه را برای به کمال رسیدن تمامی جنبه‌های آن فراهم ساخته است. و همین روح باعث شده تا فرهنگ واندیشه‌ی چینی، در میان جاده‌های پر پیچ وخمِ تاریخ سینه به سینه گشته و از کهنه راه‌ها، راه‌های جدیدی یافته و موجب پویایی و حرکت مداوم رو به جلو مردم آن گشته است. یکی از نویسندگان غربی در این زمینه می گوید: <blockquote>«سنت‌های فرهنگی [[چین]] مانند رودهای بزرگ آسیا هستند که گاه به گاه تغییر مسیر می دهند، تهدید به خشکیدن می کنند و یا طغیان می کنند، ولی همواره جاری هستند.» </blockquote>[[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح پایدار و همیشگی فرهنگ و تمدن چینی]] بر سه اصل استوار است: رابطه‌ی میان انسان و طبیعت؛ تغییر و تحول دایمی که حاصل تضاد موجود در اشیاء است؛ و ظرفیت و قابلیت جذب عوامل سایر فرهنگ‌ها و انطباق با شرایط موجود<ref>جانگ چی جی،( 1392). فرهنگ سنتی [[چین]]،ترجمه‌ی علی محمد سابقی، تهران:[https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].</ref>.

	=== [[چسبندگی فرهنگ چینی]] ===		=== [[چسبندگی فرهنگ چینی]] ===
خط ۸:		خط ۸:

	بنابراین، می توان گفت عامل اصلی حفظ [[هویت فرهنگی و ملی چین\|هویت ملی]] و اجتماعی و وحدت جغرافیایی سرزمین و [[نوع جامعه چین\|مردم چین]]، [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] و چسبندگی آن است که علیرغم کِش و قوس‌های دامنه دار سیاسی و حتی تسلط اقوام بیگانه، این عامل قوی فرهنگی، به مثابه‌ی ملات چسبنده و قدرتمند، جامعه‌ی عظیم و متنوع چینی را در گستره‌ی بزرگ جغرافیایی این سرزمین از وادادگی و تلاشی و تغییر [[هویت فرهنگی و ملی چین\|هویت فرهنگی]] بازداشته و مانع از گسست آن شده است. بدون شک عدم شناخت این عامل چسبندگی، امکان شناخت [[چین]] امروز ره به جایی نخواهد برد. چون کنش‌های امروزین [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] قطعا از گذشته‌ی آن متأثر است و شکل گیری [[چین]] معاصر از آبشخور غنای فرهنگی گذشته‌ی آن سیراب شده است. ارایه‌ی تصویری درست از«امروز [[چین]]» بدون بررسی سرگذشت «دیروز» آن پژوهنده را به مسیر ثواب رهنمون نخواهد شد.		بنابراین، می توان گفت عامل اصلی حفظ [[هویت فرهنگی و ملی چین\|هویت ملی]] و اجتماعی و وحدت جغرافیایی سرزمین و [[نوع جامعه چین\|مردم چین]]، [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] و چسبندگی آن است که علیرغم کِش و قوس‌های دامنه دار سیاسی و حتی تسلط اقوام بیگانه، این عامل قوی فرهنگی، به مثابه‌ی ملات چسبنده و قدرتمند، جامعه‌ی عظیم و متنوع چینی را در گستره‌ی بزرگ جغرافیایی این سرزمین از وادادگی و تلاشی و تغییر [[هویت فرهنگی و ملی چین\|هویت فرهنگی]] بازداشته و مانع از گسست آن شده است. بدون شک عدم شناخت این عامل چسبندگی، امکان شناخت [[چین]] امروز ره به جایی نخواهد برد. چون کنش‌های امروزین [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] قطعا از گذشته‌ی آن متأثر است و شکل گیری [[چین]] معاصر از آبشخور غنای فرهنگی گذشته‌ی آن سیراب شده است. ارایه‌ی تصویری درست از«امروز [[چین]]» بدون بررسی سرگذشت «دیروز» آن پژوهنده را به مسیر ثواب رهنمون نخواهد شد.
	[[پرونده:China-great-wall-800x500.jpg\|بندانگشتی\|دیوار بزرگ چین]]		[[پرونده:China-great-wall-800x500.jpg\|بندانگشتی\|دیوار بزرگ [[چین]]. قابل بازیابی از https://alphacoders.com/great-wall-of-china-wallpapers]]
	قدرت بالای هضم فرهنگی این کشور در طول هزاره‌های گذشته همچون اژدهایی عظیم با هر آنچه از فرهنگ‌های ریز و درشت غریبه روبه رو شده، فرو بلعیده و یا آن را به رنگ و بوی خود درآورده است.		قدرت بالای هضم فرهنگی این کشور در طول هزاره‌های گذشته همچون اژدهایی عظیم با هر آنچه از فرهنگ‌های ریز و درشت غریبه روبه رو شده، فرو بلعیده و یا آن را به رنگ و بوی خود درآورده است.

خط ۲۴:		خط ۲۴:
	براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمد علی(1361). کارنامه ی سفر چین.تهران: انتشارات امیر کبیر. چاپ اول.</ref>.		براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمد علی(1361). کارنامه ی سفر چین.تهران: انتشارات امیر کبیر. چاپ اول.</ref>.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]~~،جلد اول،ص~~. 450-456</ref></blockquote>		دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،جلد2،ص. 450-456.</ref></blockquote>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[فرهنگ ~~تایلندی~~]]؛ [[فرهنگ ~~ژاپنی~~]]؛ [[فرهنگ سودان]]؛ [[فرهنگ ~~اردن~~]]؛ [[فرهنگ ~~مردم اتیوپی~~]]؛ [[فرهنگ ~~سیرالئون~~]]؛ [[فرهنگ ~~سریلانکا~~]]		[[فرهنگ ژاپنی]]؛ [[فرهنگ عمومی روسیه]]؛ [[فرهنگ عمومی تونس]]؛ [[فرهنگ عمومی کانادا]]؛ [[فرهنگ عمومی لبنان]]؛ [[فرهنگ عمومی کوبا]]؛ [[فرهنگ سودان]]؛ [[فرهنگ تایلندی]]؛ [[فرهنگ اردن]]؛ [[فرهنگ مردم اتیوپی]]؛ [[فرهنگ سیرالئون]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />
	[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]		[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-08-01T23:36:56Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۳۶
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[فرهنگ تایلندی]]؛ [[فرهنگ ژاپنی~~]]؛ [[فرهنگ عمومی روسیه]]؛ [[فرهنگ عمومی تونس]]؛ [[فرهنگ عمومی کانادا]]؛ [[فرهنگ عمومی لبنان]]؛ [[فرهنگ عمومی کوبا~~]]؛ [[فرهنگ سودان]]؛ [[فرهنگ اردن]]؛ [[فرهنگ مردم اتیوپی]]؛ [[فرهنگ سیرالئون]]؛ [[فرهنگ سریلانکا]]		[[فرهنگ تایلندی]]؛ [[فرهنگ ژاپنی]]؛ [[فرهنگ سودان]]؛ [[فرهنگ اردن]]؛ [[فرهنگ مردم اتیوپی]]؛ [[فرهنگ سیرالئون]]؛ [[فرهنگ سریلانکا]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />
	[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]		[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-08-01T23:32:26Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۳۲
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمد علی(1361). کارنامه ی سفر چین.تهران: انتشارات امیر کبیر. چاپ اول.</ref>.		براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمد علی(1361). کارنامه ی سفر چین.تهران: انتشارات امیر کبیر. چاپ اول.</ref>.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی،جلد~~ اول،ص 450-456</ref></blockquote>		دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،جلد اول،ص. 450-456</ref></blockquote>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

Samiei در ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۳۱

2024-08-01T23:31:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۳۱
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[فرهنگ تایلندی]]؛ [[فرهنگ ژاپنی]]؛ [[فرهنگ عمومی روسیه]]؛ [[فرهنگ عمومی تونس]]؛ [[فرهنگ عمومی کانادا]]؛ [[فرهنگ عمومی لبنان]]؛ [[فرهنگ عمومی کوبا]]؛ [[فرهنگ سودان]]؛ [[فرهنگ اردن]]؛ [[فرهنگ مردم اتیوپی]]؛ [[فرهنگ سیرالئون]]؛ [[فرهنگ سریلانکا]]
	* [[~~نظام فرهنگی چین~~]]
	* [[~~کلیات~~ فرهنگ ~~چین~~]]
	* [[~~روح حاکم بر~~ فرهنگ ~~چین~~]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:هویت فرهنگی و هویت یابی فرهنگی]]

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-12-16T21:04:40Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۰۴
خط ۵:		خط ۵:

	=== [[چسبندگی فرهنگ چینی]] ===		=== [[چسبندگی فرهنگ چینی]] ===
	جالب است بدانیم که [[چین\|سرزمین چین]] در طول تاریخ چند هزار سال‌هاش، سیستم‌های سیاسی و نظام‌های فکری و اندیشه‌های ایدئولوژیک بسیاری را به‌خود دیده است، از نظام برده‌داری تا نظام فئودالی، از اندیشه‌ی نیاپرستی و [[آیین بومی تائو\|تائویی]] تا [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|عقلگرایی کنفوسیوسی]] و از باورهای متنوع [[آیین بودا\|بودایی]] تا مارکسیسم لنینیسم و [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]]<nowiki/>یسم قرن بیستم را تجربه کرده است، ولی در این نوسانات کوتاه و بلند، ساختار اصلی و روح فرهنگ چینی خود را هرگز از دست نداده است.		جالب است بدانیم که [[چین\|سرزمین چین]] در طول تاریخ چند هزار سال‌هاش، سیستم‌های سیاسی و نظام‌های فکری و اندیشه‌های ایدئولوژیک بسیاری را به‌خود دیده است، از نظام برده‌داری تا نظام فئودالی، از اندیشه‌ی نیاپرستی و [[آیین بومی تائو\|تائویی]] تا [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|عقلگرایی کنفوسیوسی]] و از باورهای متنوع [[آیین بودا\|بودایی]] تا مارکسیسم لنینیسم و [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]]<nowiki/>یسم قرن بیستم را تجربه کرده است، ولی در این نوسانات کوتاه و بلند، ساختار اصلی و روح فرهنگ چینی خود را هرگز از دست نداده است.

	بنابراین، می توان گفت عامل اصلی حفظ [[هویت فرهنگی و ملی چین\|هویت ملی]] و اجتماعی و وحدت جغرافیایی سرزمین و [[نوع جامعه چین\|مردم چین]]، [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] و چسبندگی آن است که علیرغم کِش و قوس‌های دامنه دار سیاسی و حتی تسلط اقوام بیگانه، این عامل قوی فرهنگی، به مثابه‌ی ملات چسبنده و قدرتمند، جامعه‌ی عظیم و متنوع چینی را در گستره‌ی بزرگ جغرافیایی این سرزمین از وادادگی و تلاشی و تغییر [[هویت فرهنگی و ملی چین\|هویت فرهنگی]] بازداشته و مانع از گسست آن شده است. بدون شک عدم شناخت این عامل چسبندگی، امکان شناخت [[چین]] امروز ره به جایی نخواهد برد. چون کنش‌های امروزین [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] قطعا از گذشته‌ی آن متأثر است و شکل گیری [[چین]] معاصر از آبشخور غنای فرهنگی گذشته‌ی آن سیراب شده است. ارایه‌ی تصویری درست از«امروز [[چین]]» بدون بررسی سرگذشت «دیروز» آن پژوهنده را به مسیر ثواب رهنمون نخواهد شد.		بنابراین، می توان گفت عامل اصلی حفظ [[هویت فرهنگی و ملی چین\|هویت ملی]] و اجتماعی و وحدت جغرافیایی سرزمین و [[نوع جامعه چین\|مردم چین]]، [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] و چسبندگی آن است که علیرغم کِش و قوس‌های دامنه دار سیاسی و حتی تسلط اقوام بیگانه، این عامل قوی فرهنگی، به مثابه‌ی ملات چسبنده و قدرتمند، جامعه‌ی عظیم و متنوع چینی را در گستره‌ی بزرگ جغرافیایی این سرزمین از وادادگی و تلاشی و تغییر [[هویت فرهنگی و ملی چین\|هویت فرهنگی]] بازداشته و مانع از گسست آن شده است. بدون شک عدم شناخت این عامل چسبندگی، امکان شناخت [[چین]] امروز ره به جایی نخواهد برد. چون کنش‌های امروزین [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] قطعا از گذشته‌ی آن متأثر است و شکل گیری [[چین]] معاصر از آبشخور غنای فرهنگی گذشته‌ی آن سیراب شده است. ارایه‌ی تصویری درست از«امروز [[چین]]» بدون بررسی سرگذشت «دیروز» آن پژوهنده را به مسیر ثواب رهنمون نخواهد شد.
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمد علی(1361). کارنامه ی سفر چین.تهران: انتشارات امیر کبیر. چاپ اول.</ref>.		براین اساس، عملگرایی یکی از خصلت‌های مانای مردم [[چین]] شده است. لذا، ایده آلیسم و عرفان علیرغم مطرح شدنش در این فرهنگ، نتوانسته ریشه دار شود و در میان مردم [[چین]] خیلی کمتر یأس و نومیدی رسوخ یافته است. اندیشه‌ی چینی همیشه بارور است، از عرفان خالص تا مادیگرایی محض، از نفی فرهنگ و کتابسوزان تا پاسداشت فرهنگ، از شفقت تا زورمداری، از اخلاقگرایی ابنالوقتی تا رهبانیت و زهد و جادو و جنبل در آن جای دارد و به فراوانی جنگ‌ها، فلسفه و نظریه و اندیشه هست، تا جاییکه نظریه‌ی بگذار صدگل بشکفد در آن ساری و جاری است. اگر برحسب چیرگی عقل یا احساس بخواهیم قضاوت کنیم، چینی‌ها جزو عقل گرایان و واقع بینان قرار میگیرند نه متعصبان و رؤیا پیشگان. به همین جهت هم هست که در [[نوع جامعه چین\|جامعه‌ی چین]] هیچگاه اعتقاد و مذهبی محکم و منسجم کامل که تمام ابعاد زندگی انسان را در برگیرد، وجود نداشته و خدای آنان حسود نبوده است تا مانع پرستش دیگر خدایان شود. در [[چین]] کسی با غوطه‌ور شدن در گذشته خود را به فراموشی نمی سپرد، بلکه بیشتر به فکر آینده می افتد. در تاریخ بشری هیچ قومی تا این اندازه اهل دنیا نبوده است. حتی [[آیین بودا\|بدبینی بودایی]] نیز نتوانست عشق چینی‌ها به زندگی و شادی‌های دنیایی را از بین ببرد. در واقع، این [[آیین بودا\|آیین بودایی]] بود که تسلیم جهان بینی شاد چینی شد تا چینی‌ها تسلیم بدبینی [[آیین بودا\|بودایی]]. همین رواداری چینی سبب شده که هرگز با هیچ گروهی و فرقه‌ای بر سرِ دین دشمنی کند<ref>ندوشن اسلامی، محمد علی(1361). کارنامه ی سفر چین.تهران: انتشارات امیر کبیر. چاپ اول.</ref>.

	دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، محمد ~~علی~~(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: ~~موسه~~ فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 450-456</ref></blockquote>		دائو یوان(Dao Yuan) (365-427 میلادی) که زندگی خود را با موسیقی و پرورش گل گذرانده، در شعر«من رخت سفر به خانه بسته ام»<blockquote>می گوید:«نه در پی ثروتم و نه آرزومند جاه/ امید رسیدن به قصر فردوس را هم ندارم./ پس همان به که از این ساعت‌های شاد لذت برم و در باغ خویش در میان گلشن بگردم./ میخواهم از تپه‌های بهار بالا روم و سرود سر کنم./ میخواهم جویبار روشن را به بینم و شعر بسرایم./ آه که این‌ها همه را جریان طبیعت در دل ابدیت محو میکند./ من نیز میخواهم از طبیعت پیروی کنم و تن به قضا دهم، دیگر چه جای غم است.» به عبارت دیگر، در نظر چینی‌ها زندگی در مرگ همچون روز در شب محو می شود.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 450-456</ref></blockquote>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

Samiei در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۱

2023-12-16T18:21:51Z

نمایش تغییرات