لویوو شاعر چینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi: /* نیز نگاه کنید به */

2025-11-17T18:18:43Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۸
خط ۱:		خط ۱:

	~~«لویوو»،~~ زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی ~~می کرد،~~ ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در ~~سال های~~ آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم ~~می کند~~ که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم ~~می زند~~: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده ~~می سازند~~. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه ~~می سراید~~:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق ~~می گیرم~~ شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر ~~نمی توانست~~ کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر ~~می برد،~~ و این حقوق کم وجدان او را ناراحت ~~می کرد~~. در این ~~[[شعر در ادبیات چینی\|~~شعر]] همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان ~~می دهد~~. ~~لویوو،~~ شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی ~~درباره‌ ی~~ شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از ~~آن ها می گوید~~:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را ~~می آورد~~/ با وزش ~~نسیم ها~~ روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان ~~می شوند~~/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه ~~می دانم~~ که به زودی ~~آنها~~ بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد ~~می کنم~~ که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته ~~می شوند~~ قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت ~~لویوو~~ نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران ~~می کند~~ و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش ~~می گوید~~:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ ~~استخوان هایم~~ به خاک تبدیل ~~می شوند،~~ ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده ~~می تابد؟~~/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>~~لویوو~~ در شعر«فراخوانی ~~گذشته»می نویسد~~: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ ~~چینک ووی~~ (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت ~~می کند~~/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل ~~گوان جونگ~~ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».		لویوو(Lu You)،(1210- 1125) زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می‌کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال‌های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می‌سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می‌دهد. لویو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌‌ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن‌ها میگوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می‌آورد/ با وزش نسیم‌ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آن‌ها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می‌شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت [[لویوو شاعر چینی\|لویو]] نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان‌هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می‌تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویو در شعر«فراخوانی گذشته»می‌نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می‌کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویو(Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است:<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی‌رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده‌اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.

	شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ ~~لویوو~~ (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته ~~می شود~~/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده ~~می شود~~/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر ~~نمی رسد~~/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح ~~کرده اند،~~ هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد 3، ص. 1083-1085.</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[شاعران چینی]]		[[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[شاعران چینی]]

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	<~~references~~ />		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:شخصیت ها و نویسندگان شاخص ادبی]]		[[رده:شخصیت ها و نویسندگان شاخص ادبی]]

Mohammad در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۹

2025-01-10T19:59:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:3122339.jpg\|بندانگشتی\|شعر در سلسله ی سونگ]]~~
	«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه می دانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».		«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه می دانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».

Mohammad در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۵

2025-01-10T19:55:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۵
خط ۲:		خط ۲:
	«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه می دانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».		«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه می دانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».

	شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته می شود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده می شود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>		شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته می شود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده می شود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد 3، ص. 1083-1085.</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[شاعران چینی]]

	* [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]		== منبع اصلی ==
	* [[شاعران چینی]]		<references />

	== ~~کتابشناسی~~ ==		== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:شخصیت ها و نویسندگان شاخص ادبی]]

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-26T22:17:58Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:3122339.jpg\|بندانگشتی\|شعر در سلسله ی سونگ]]		[[پرونده:3122339.jpg\|بندانگشتی\|شعر در سلسله ی سونگ]]
	«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ~~شمالی~~ نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه می دانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».		«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و ش[[مالی]] نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه می دانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».

	شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته می شود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده می شود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>		شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته می شود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده می شود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>

Samiei در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۵۹

2023-12-19T20:59:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:3122339.jpg\|بندانگشتی\|شعر در سلسله ی سونگ]]		[[پرونده:3122339.jpg\|بندانگشتی\|شعر در سلسله ی سونگ]]
	«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که سلسله‌ی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی ~~میکرد،~~ ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه ~~میسراید~~:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و شمالی نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه ~~میدانم~~ که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».		«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی می کرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه می سراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و شمالی نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه می دانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».

	شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته می شود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده می شود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی، جلد اول~~.</ref>		شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته می شود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده می شود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[شاعران چینی]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]
			* [[شاعران چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۷

2023-11-14T16:37:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~«لویو»،~~ زمانی به دنیا آمد که سلسله‌ی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم ~~میکند~~ که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم ~~میزند~~: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده ~~میسازند~~. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:<blockquote>~~« برای~~ ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش ~~میکنند~~/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق ~~میگیرم~~ شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر ~~نمیتوانست~~ کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر ~~میبرد،~~ و این حقوق کم وجدان او را ناراحت ~~میکرد~~. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان ~~میدهد~~. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ~~یشکوفه‌های~~ ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها ~~میگوید~~:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و شمالی نمایان ~~میشوند~~/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد ~~میکنم~~ که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته ~~میشوند~~ قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل ~~میشود،~~ احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران ~~میکند~~ و زمین را ~~میلرزاند~~. وی در «سوگوارنه» اش ~~میگوید~~:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل ~~میشوند،~~ ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در ~~شعر« فراخوانی گذشته»مینویسد~~: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ ~~چینکووی~~ (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت ~~میکند~~/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل ~~گوانجونگ~~ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته ~~میشود~~/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده ~~میشود~~/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>		[[پرونده:3122339.jpg\|بندانگشتی\|شعر در سلسله ی سونگ]]
			«لویوو»، زمانی به دنیا آمد که سلسله‌ی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم می کند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم می زند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده می سازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:<blockquote>«برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش می کنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق می گیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمی توانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر می برد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت می کرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان می دهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ ی شکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها می گوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و شمالی نمایان می شوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد می کنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته می شوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل می شود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران می کند و زمین را می لرزاند. وی در «سوگوارنه» اش می گوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل می شوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر«فراخوانی گذشته»می نویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینک ووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت می کند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوان جونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند».

			شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته می شود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده می شود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

			نیز نگاه کنید به [[معرفی برخی از شخصیت های مهم ادبیات کلاسیک چین]]؛ [[شاعران چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۸

2023-11-14T13:28:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~=== ''-«لویوو'''''(Lu You)'''''»(1210- 1125) شاعر بزرگ عصر سلسله ی سونگ جنوبی'' ===~~		«لویو»، زمانی به دنیا آمد که سلسله‌ی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه‌ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin) ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم میکند که شبی در کنار رودخانه‌ای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده میسازند. وی از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:<blockquote>« برای ادامه‌ی زندگی، مردم به سختی تلاش میکنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق میگیرم شرمنده‌ام».</blockquote>در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر میبرد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان میدهد. لویوو، شکوفه‌های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی درباره‌ یشکوفه‌های ارغوانی سروده است. در یکی از آن ها میگوید:<blockquote>«یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل‌های بیشتری در شاخه‌های جنوبی و شمالی نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند».</blockquote>با اینکه گل‌ها وقتی شکفته میشوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل‌ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند. وقتی احساسات گرم و آزادی‌خواهانه‌ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل میشود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را میلرزاند. وی در «سوگوارنه» اش میگوید:<blockquote>«...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل‌های پیشین نداشته باشد؟».</blockquote>لویوو در شعر« فراخوانی گذشته»مینویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی (Qin Kui) تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت میکند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ Guan) Zhong) یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادی‌خواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله‌ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است. نمونه‌ی دیگر کارِ لویوو (Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه‌ی شکوفه است<blockquote>«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه‌ای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گل‌های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است».</blockquote>این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل‌های ارغوانی است. ستایش گل‌ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>
	«لویو»، زمانی به دنیا آمد که ~~سلسله ی~~ سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از ~~روحیه ی~~ مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin)ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم میکند که شبی در کنار ~~رودخانه ای~~ قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده میسازند. وی از دیدن این ~~صحنه ها~~ خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:« برای ~~ادامه ی~~ زندگی، مردم به سختی تلاش میکنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق میگیرم ~~شرمندهام»~~. در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر میبرد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان میدهد.

	لویوو، ~~شکوفه های~~ ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی ~~در باره ی شکوفه های~~ ارغوانی سروده است. در یکی از ~~آنها~~ میگوید: «یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز ~~گل های~~ بیشتری در ~~شاخه های~~ جنوبی و شمالی نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند». با اینکه ~~گل ها~~ وقتی شکفته میشوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است ~~گل ها~~ زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند.

	وقتی احساسات گرم و ~~آزادیخواهانه ی~~ پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل میشود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را میلرزاند. وی در «سوگوارنه» اش میگوید: «...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ~~ستاره ای~~ باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش ~~نسل های~~ پیشین نداشته باشد؟».

	لویوو در شعر« فراخوانی گذشته»مینویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی(Qin Kui)تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت میکند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ(Guan Zhong)یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ ~~آزادیخواهی~~ هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران ~~سلسله ی~~ سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است.

	~~نمونهی~~ دیگر کارِ لویوو(Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه ~~زمزمه ی~~ شکوفه ~~است«کنار~~ پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ ~~غنچه ای~~ پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت ~~گل های~~ دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است». این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با ~~گل های~~ ارغوانی است. ستایش ~~گل ها،~~ بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۹

2023-11-11T15:49:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۹
خط ۱:		خط ۱:
	=== ''-«لویوو'''''(Lu You)'''''»(1210- 1125) شاعر بزرگ عصر ~~سلسلهی~~ سونگ جنوبی'' ===		=== ''-«لویوو'''''(Lu You)'''''»(1210- 1125) شاعر بزرگ عصر سلسله ی سونگ جنوبی'' ===
	«لویو»، زمانی به دنیا آمد که ~~سلسلهی~~ سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از ~~روحیهی~~ مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin)ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در ~~سالهای~~ آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم میکند که شبی در کنار ~~رودخانهای~~ قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده میسازند. وی از دیدن این ~~صحنهها~~ خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:« برای ~~ادامهی~~ زندگی، مردم به سختی تلاش میکنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق میگیرم شرمندهام». در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر میبرد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان میدهد.		«لویو»، زمانی به دنیا آمد که سلسله ی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیه ی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin)ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سال های آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم میکند که شبی در کنار رودخانه ای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده میسازند. وی از دیدن این صحنه ها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:« برای ادامه ی زندگی، مردم به سختی تلاش میکنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق میگیرم شرمندهام». در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر میبرد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان میدهد.

	لویوو، ~~شکوفههای~~ ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی در ~~بارهي شکوفههای~~ ارغوانی سروده است. در یکی از آنها میگوید: «یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز ~~گلهای~~ بیشتری در ~~شاخههای~~ جنوبی و شمالی نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند». با اینکه ~~گلها~~ وقتی شکفته میشوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است ~~گلها~~ زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند.		لویوو، شکوفه های ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی در باره ی شکوفه های ارغوانی سروده است. در یکی از آنها میگوید: «یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گل های بیشتری در شاخه های جنوبی و شمالی نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند». با اینکه گل ها وقتی شکفته میشوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گل ها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند.

	وقتی احساسات گرم و ~~آزادیخواهانهی~~ پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل میشود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را میلرزاند. وی در «سوگوارنه» اش میگوید: «...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ~~ستارهای~~ باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش ~~نسلهای~~ پیشین نداشته باشد؟».		وقتی احساسات گرم و آزادیخواهانه ی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل میشود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را میلرزاند. وی در «سوگوارنه» اش میگوید: «...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستاره ای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسل های پیشین نداشته باشد؟».

	لویوو در شعر« فراخوانی گذشته»مینویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی(Qin Kui)تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت میکند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ(Guan Zhong)یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادیخواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران ~~سلسلهی~~ سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است.		لویوو در شعر« فراخوانی گذشته»مینویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی(Qin Kui)تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت میکند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ(Guan Zhong)یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادیخواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسله ی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است.

	نمونهی دیگر کارِ لویوو(Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه ~~زمزمهی~~ شکوفه است«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ ~~غنچهای~~ پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت ~~گلهای~~ دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است». این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با ~~گلهای~~ ارغوانی است. ستایش ~~گلها،~~ بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>		نمونهی دیگر کارِ لویوو(Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمه ی شکوفه است«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچه ای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گل های دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است». این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گل های ارغوانی است. ستایش گل ها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahdi در ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۱۲

2023-11-06T20:12:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
			=== ''-«لویوو'''''(Lu You)'''''»(1210- 1125) شاعر بزرگ عصر سلسلهی سونگ جنوبی'' ===
	== ''-«لویوو'''''~~[1]~~'''''»(1210- 1125) شاعر بزرگ عصر سلسلهی سونگ جنوبی'' ==		«لویو»، زمانی به دنیا آمد که سلسلهی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیهی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین(Jin)ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سالهای آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی [[چین]] از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم میکند که شبی در کنار رودخانهای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده میسازند. وی از دیدن این صحنهها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:« برای ادامهی زندگی، مردم به سختی تلاش میکنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق میگیرم شرمندهام». در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر میبرد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان میدهد.
	«لویو»، زمانی به دنیا آمد که سلسلهی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیهی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین~~[2]~~ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سالهای آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی چین از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم میکند که شبی در کنار رودخانهای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده میسازند. وی از دیدن این صحنهها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:« برای ادامهی زندگی، مردم به سختی تلاش میکنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق میگیرم شرمندهام». در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر میبرد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان میدهد.

	لویوو، شکوفههای ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی در بارهي شکوفههای ارغوانی سروده است. در یکی از آنها میگوید: «یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گلهای بیشتری در شاخههای جنوبی و شمالی نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند». با اینکه گلها وقتی شکفته میشوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گلها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند.		لویوو، شکوفههای ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی در بارهي شکوفههای ارغوانی سروده است. در یکی از آنها میگوید: «یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گلهای بیشتری در شاخههای جنوبی و شمالی نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند». با اینکه گلها وقتی شکفته میشوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گلها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند.
خط ۷:		خط ۶:
	وقتی احساسات گرم و آزادیخواهانهی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل میشود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را میلرزاند. وی در «سوگوارنه» اش میگوید: «...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسلهای پیشین نداشته باشد؟».		وقتی احساسات گرم و آزادیخواهانهی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل میشود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را میلرزاند. وی در «سوگوارنه» اش میگوید: «...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسلهای پیشین نداشته باشد؟».

	لویوو در شعر« فراخوانی گذشته»مینویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی~~[3]~~تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت میکند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ~~[4]~~یأس آور است(یکی از مقامات در دوران بهار و پاییز)/ آزادیخواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسلهی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است.		لویوو در شعر« فراخوانی گذشته»مینویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی(Qin Kui)تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت میکند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ(Guan Zhong)یأس آور است(یکی از مقامات در [[دوران بهار و پاییز]])/ آزادیخواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسلهی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است.

	نمونهی دیگر کارِ لویوو[5] با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمهی شکوفه است«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچهای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گلهای دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است». این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گلهای ارغوانی است. ستایش گلها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.
	~~----[1] - Lu You~~

	~~[2] - Jin~~

	~~[3] - Qin Kui~~

	~~[4] - Guan Zhong~~		نمونهی دیگر کارِ لویوو(Lu You) با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمهی شکوفه است«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچهای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گلهای دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است». این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گلهای ارغوانی است. ستایش گلها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.<ref>سابقی، علی محمد. (1392). "جامعه و فرهنگ چین". تهران : موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد اول.</ref>

	~~[5] - Lu You~~		== کتابشناسی ==

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی « == ''-«لویوو'''''[1]'''''»(1210- 1125) شاعر بزرگ عصر سلسلهی سونگ جنوبی'' == «لویو»، زمانی به دنیا آمد که سلسلهی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیهی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین[2]ایستادگی...» ایجاد کرد

2023-10-15T22:28:34Z

صفحه‌ای تازه حاوی « == ''-«لویوو'''''[1]'''''»(1210- 1125) شاعر بزرگ عصر سلسلهی سونگ جنوبی'' == «لویو»، زمانی به دنیا آمد که سلسلهی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیهی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین[2]ایستادگی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== ''-«لویوو'''''[1]'''''»(1210- 1125) شاعر بزرگ عصر سلسلهی سونگ جنوبی'' ==
«لویو»، زمانی به دنیا آمد که سلسلهی سونگ شمالی در حال انقراض بود. وی در خانوادهای بزرگ شد که سرشار از روحیهی مبارزاتی بود. از نظر سیاسی، او سخت در مقابل اشغالگران جین[2]ایستادگی میکرد، ولی مدام از طرف کسانی که در فکر تسلیم شدن بودند زیر فشار بود. در سالهای آخر زندگیش، وی بازنشسته شده و به شهر خود باز گشت، ولی هرگز ایمانش را به بازسازی فلات مرکزی چین از دست نداد. یکی از شعرها، او منظرهای را مجسم میکند که شبی در کنار رودخانهای قدم میزند: کشاورزان تمام شب را بیدار مانده و مزرعه را آبیاری میکنند و بازرگانان کالاهای خود را برای بازار فردا آماده میسازند. وی از دیدن این صحنهها خیلی تحت تأثیر قرار گرفته و اینگونه میسراید:« برای ادامهی زندگی، مردم به سختی تلاش میکنند/ من از این که بدون انجام کاری از دولت حقوق میگیرم شرمندهام». در آن شرایط شاعر نمیتوانست کاری برای کشورش انجام دهد، و مجبور بود به شهر خود باز گردد. در آنجا او با حقوق ناچیزی زندگی را به سر میبرد، و این حقوق کم وجدان او را ناراحت میکرد. در این شعر همبستگی روح لطیف شاعر با دیگران و محروم شدن از منافعش را نشان میدهد.

لویوو، شکوفههای ارغوانی را خیلی دوست داشت. او شعرهای فراوانی در بارهي شکوفههای ارغوانی سروده است. در یکی از آنها میگوید: «یکی دو برگ گل، پیام آمدن بهار را می آورد/ با وزش نسیم ها روز به روز گلهای بیشتری در شاخههای جنوبی و شمالی نمایان میشوند/ ولی من با دیدن باز شدن کامل شکوفه میدانم که به زودی آنها بدجوری فرو خواهند ریخت/ به آنها پیشنهاد میکنم که خیلی زود و آراسته باز نشوند». با اینکه گلها وقتی شکفته میشوند قابل ستایشند. ولی شاعر امید وار است گلها زود شکفته نشوند تا زود پژمرده شوند.

وقتی احساسات گرم و آزادیخواهانهی پر حرارت لویوو نسبت به سر زمین مادریش به آوازهای سوزناک تبدیل میشود، احساسات آتشین او همچون آتش فشانی است که منفجر میشود و فوران میکند و زمین را میلرزاند. وی در «سوگوارنه» اش میگوید: «...اگر من حتی پنج متر زیر خاک دفن شوم/ استخوان هایم به خاک تبدیل میشوند، ولی قلبم نه/ آیا کسی هست که امید نداشته باشد تا تابناک ترین ستارهای باشد که بر این سرزمین گسترده می تابد؟/کسی هست که امید انتقام از گذشتگان را به خاطر نزاع و کشمکش نسلهای پیشین نداشته باشد؟».

لویوو در شعر« فراخوانی گذشته»مینویسد: «وزرا همگی در فکر امنیت خود هستند/ چینکووی[3]تنها خائنی نیست که به کشورش خیانت میکند/ یافتن وزیری توانا و شایسته مثل گوانجونگ[4]یأس آور است(یکی از مقامات در دوران بهار و پاییز)/ آزادیخواهی هم نیست تا برای از دست دادن سرزمین مادری سوگواری کند». شاعر نه تنها وضعیت بد اوایل دوران سلسلهی سونگ که اعضای حکومت به جنوب فرار کرد را یاد آوری کرده، بلکه آنهایی که در قدرت مانده و خواستار صلح و تنزل موقعیت خود بودند را هم محکوم کرده است.

نمونهی دیگر کارِ لویوو[5] با عنوان«سرود پیشگویی» است که شبیه زمزمهی شکوفه است«کنار پل شکسته و بیرون از سرای نامه رسان/ غنچهای پریشان شکفته میشود/ ناراحت از تنهایی در آغاز شب/ با باد و باران بیش از پیش دریده میشود/ بگذار حسادت گلهای دیگر فرو نشیند/ او بدون ادعا به بهار تکیه دارد/ در گِل و لای و گرد و خاک افتاده، چیزی به نظر نمی رسد/ ولی بوی عطر آن هنوز مثل سابق است». این سروده در واقع، بیان حالت خود نویسنده است، که مغایر با گلهای ارغوانی است. ستایش گلها، بدین معناست که تعهدِ پایدارِ نویسنده توسط وزرایی که در رأس قدرت بوده و درخواست صلح کرده اند، هنوز تسخیر و لِه نشده است.
----[1] - Lu You

[2] - Jin

[3] - Qin Kui

[4] - Guan Zhong

[5] - Lu You