مبارزات مسلمانان در چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۴۷

2026-02-04T16:47:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۴۷
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:ادیان و مذاهب]]		[[رده:ادیان و مذاهب]]
			[[رده:سیر تطورات و تحولات تاریخی]]

Hamidian: /* الف- قیام مسلمانان در مناطق استان‌های شانسی و گنسو */

2026-02-04T16:44:42Z

الف- قیام مسلمانان در مناطق استان‌های شانسی و گنسو

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۴۴
خط ۳:		خط ۳:

	=== الف- قیام مسلمانان در مناطق استان‌های شانسی و گنسو ===		=== الف- قیام مسلمانان در مناطق استان‌های شانسی و گنسو ===
	در خلال قرن هیجدهم میلادی، تعداد زیادی از روحانیون و طلاب علوم دینی [[چین]]، برای ادامه‌ی تحصیل به مکه مکرمه و یا کشور [[یمن]] رفته و در آنجا تحت تعالیم طریقت نقشبندیه قرار گرفتند. اندیشه‌های صوفیانه‌ی خوفیه‌ی متعادل و جهریه‌ی رادیکال، به ترتیب توسط دو نفر از علمای بازگشته از مکه و یمن به نامهای ما لَیچی(Ma Laichi)(1766-1681 میلادی) و ما مینگ شین(Ma Ming Xin)(1781-1719 میلادی) وارد سرزمین [[چین]] شد. این دو اندیشه‌ی صوفیانه به همراه تفکرات اهل سنت غیر صوفیانه معروف به«مکتب قدیم» در کنار هم به فعالیت دینی و تبلیغی خود ادامه دادند.		در خلال قرن هیجدهم میلادی، تعداد زیادی از روحانیون و طلاب علوم دینی [[چین]]، برای ادامه‌ی تحصیل به [[مکه مکرمه]] و یا کشور [[یمن]] رفته و در آنجا تحت تعالیم طریقت نقشبندیه قرار گرفتند. اندیشه‌های صوفیانه‌ی خوفیه‌ی متعادل و جهریه‌ی رادیکال، به ترتیب توسط دو نفر از علمای بازگشته از [[مکه مکرمه\|مکه]] و [[یمن]] به نامهای ما لَیچی(Ma Laichi)(1766-1681 میلادی) و ما مینگ شین(Ma Ming Xin)(1781-1719 میلادی) وارد سرزمین [[چین]] شد. این دو اندیشه‌ی صوفیانه به همراه تفکرات اهل سنت غیر صوفیانه معروف به«مکتب قدیم» در کنار هم به فعالیت دینی و تبلیغی خود ادامه دادند.

	مکتب خوفیه و مکتب اهل سنت غیر صوفی«قدیم» هردو به خاطر مواضع متعادلی که داشتند، از سوی [[سلسله چینگ\|حکومت چینگ]] پذیرفته شده و به آنها«مکتب قدیم» گفته می‌شد. در حالی که مقامات امپراتوری به پیروان فرقۀ جهریه به خاطر داشتن مواضع رادیکال مشکوک بوده و به آن«مکتب جدید» گفته می‌شد.		مکتب خوفیه و مکتب اهل سنت غیر صوفی«قدیم» هردو به خاطر مواضع متعادلی که داشتند، از سوی [[سلسله چینگ\|حکومت چینگ]] پذیرفته شده و به آنها«مکتب قدیم» گفته می‌شد. در حالی که مقامات امپراتوری به پیروان فرقۀ جهریه به خاطر داشتن مواضع رادیکال مشکوک بوده و به آن«مکتب جدید» گفته می‌شد.
خط ۵۱:		خط ۵۱:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[اسلام در چین]]؛		[[اسلام در چین]]؛ [[سیاست برخورد با مسلمانان در چین]]؛ [[عوامل تاثیر گذار در رویارویی مسلمانان و منچوها]]؛ [[قیام ها و شورش مسلمانان چین در قرن نوزدهم]]؛ [[قیام مسلمانان در مناطق استان های شانسی و گنسو در چین]]؛ [[شورش مسلمانان در منطقه ی سین کیانگ در چین]]؛ [[شورش مسلمانان در استان یون نن چین و تشکیل حکومت اسلامی]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==

Mahdi در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۴

2025-12-02T08:14:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۴
خط ۲:		خط ۲:
	با ادامه‌ی ناسازگاری و تعارض میان مسلمانان و کارگزاران محلی [[سلسله چینگ\|چینگ]] که بر اثر تلاش منچوها برای چینی کردن مسلمانان و ترغیب پذیرش [[فرهنگ چینی]] از سوی اقلیت‌ها از دهه‌ی 1720 میلادی آغاز و در طول قرنهای هجدهم و نوزدهم تداوم داشت، عرصه برای زندگی مسلمانان و رهبران آنان چنان تنگ شد که چاره ای جز قیام و شورش در مناطق عمدتا مسلمان نشین باقی نماند. لذا، از نیمۀ دوم قرن نوزدهم نشانه‌های شورش در منطقۀ عمومی شمال غرب [[چین]]، شامل استان‌های گنسو، نینگ شیا و یوننن، بروز کرد. آن چه در پی می‌آید، شرح مختصری از قیام‌های سه گانۀ مسلمانان در این سه منطقه است[i].		با ادامه‌ی ناسازگاری و تعارض میان مسلمانان و کارگزاران محلی [[سلسله چینگ\|چینگ]] که بر اثر تلاش منچوها برای چینی کردن مسلمانان و ترغیب پذیرش [[فرهنگ چینی]] از سوی اقلیت‌ها از دهه‌ی 1720 میلادی آغاز و در طول قرنهای هجدهم و نوزدهم تداوم داشت، عرصه برای زندگی مسلمانان و رهبران آنان چنان تنگ شد که چاره ای جز قیام و شورش در مناطق عمدتا مسلمان نشین باقی نماند. لذا، از نیمۀ دوم قرن نوزدهم نشانه‌های شورش در منطقۀ عمومی شمال غرب [[چین]]، شامل استان‌های گنسو، نینگ شیا و یوننن، بروز کرد. آن چه در پی می‌آید، شرح مختصری از قیام‌های سه گانۀ مسلمانان در این سه منطقه است[i].

	=== الف- قیام مسلمانان در مناطق ~~استان های~~ شانسی و گنسو ===		=== الف- قیام مسلمانان در مناطق استان‌های شانسی و گنسو ===
	در خلال قرن هیجدهم میلادی، تعداد زیادی از روحانیون و طلاب علوم دینی [[چین]]، برای ادامه‌ی تحصیل به مکه مکرمه و یا کشور [[یمن]] رفته و در آنجا تحت تعالیم طریقت نقشبندیه قرار گرفتند. اندیشه‌های صوفیانه‌ی خوفیه‌ی متعادل و جهریه‌ی رادیکال، به ترتیب توسط دو نفر از علمای بازگشته از مکه و یمن به نامهای ما لَیچی(Ma Laichi)(1766-1681 میلادی) و ما مینگ شین(Ma Ming Xin)(1781-1719 میلادی) وارد سرزمین [[چین]] شد. این دو اندیشه‌ی صوفیانه به همراه تفکرات اهل سنت غیر صوفیانه معروف به«مکتب قدیم» در کنار هم به فعالیت دینی و تبلیغی خود ادامه دادند.		در خلال قرن هیجدهم میلادی، تعداد زیادی از روحانیون و طلاب علوم دینی [[چین]]، برای ادامه‌ی تحصیل به مکه مکرمه و یا کشور [[یمن]] رفته و در آنجا تحت تعالیم طریقت نقشبندیه قرار گرفتند. اندیشه‌های صوفیانه‌ی خوفیه‌ی متعادل و جهریه‌ی رادیکال، به ترتیب توسط دو نفر از علمای بازگشته از مکه و یمن به نامهای ما لَیچی(Ma Laichi)(1766-1681 میلادی) و ما مینگ شین(Ma Ming Xin)(1781-1719 میلادی) وارد سرزمین [[چین]] شد. این دو اندیشه‌ی صوفیانه به همراه تفکرات اهل سنت غیر صوفیانه معروف به«مکتب قدیم» در کنار هم به فعالیت دینی و تبلیغی خود ادامه دادند.

خط ۳۵:		خط ۳۵:

	=== ج - شورش مسلمانان در استان یوننن و تشکیل حکومت اسلامی به مدت 16 سال ===		=== ج - شورش مسلمانان در استان یوننن و تشکیل حکومت اسلامی به مدت 16 سال ===
	کشور [[چین]] در قرن‌های 17 و 18 یک انفجار جمعیت را تجربه کرد. در نتیجه میلیون‌ها نفر به دلیل افزایش جمعیت، از مناطق شرقی و مرکزی به سمت مناطق مرزی و اقلیت نشین مهاجرت کردند. با مهاجرت جمعیت گستردهی نژاد خَن به استان یوننن که از قرن سیزدهم محل اسکان مسلمانان و نژاد خوی بود، درگیری میان ساکنان مسلمان بومی و مهاجران غیر مسلمان نژاد خَن اجتناب ناپذیر بود. در این اختلافات و درگیری‌ها، مقامات محلی که خود از نژاد خَن و غیر بومی بودند، همیشه از هم نژادی‌های خود در مقابل مسلمانان بومی حمایت می‌کردند. در اثر ادامه این بی عدالتیها، درگیری میان مسلمانان و مقامات محلی آغاز و پس از مدتی به اوج خود رسید. رهبری این شورش مسلمانان را شخصی به نام دو وِنشیو(Du Wenxiu) برعهده گرفت و با پیروزی بر نیروهای محلی در برخی از مناطق استان یوننن در سال 1856 کشوری اسلامی با مرکزیت شهر دالی تأسیس شد که تا 16 سال ادامه یافت. برای سرکوب این قیام، حکومت مرکزی ارتش چین را به منطقه گسیل داشت. قتل و عامهای صورت گرفته در این حمله موجب شد تعداد بیشماری از مسلمانان کشته شده و دولت اسلامی شکست خورد. برآوردها نشان می‌دهد که در آن زمان حدود یک میلیون نفر مسلمان در این منطقه زندگی می‌کردند که از این تعداد بین 60 تا 85 درصد در حمله‌ی ارتش امپراتوری قتل و عام شدند. پس از چند قرن هنوز هم تعداد مسلمانان منطقه به شمار یک میلیون نمی رسد که بیانگر نسل کشی مسلمانان توسط [[سلسله چینگ]]<nowiki/>است.		کشور [[چین]] در قرن‌های 17 و 18 یک انفجار جمعیت را تجربه کرد. در نتیجه میلیون‌ها نفر به دلیل افزایش جمعیت، از مناطق شرقی و مرکزی به سمت مناطق مرزی و اقلیت نشین مهاجرت کردند. با مهاجرت جمعیت گستردهی نژاد خَن به استان یوننن که از قرن سیزدهم محل اسکان مسلمانان و نژاد خوی بود، درگیری میان ساکنان مسلمان بومی و مهاجران غیر مسلمان نژاد خَن اجتناب ناپذیر بود. در این اختلافات و درگیری‌ها، مقامات محلی که خود از نژاد خَن و غیر بومی بودند، همیشه از هم نژادی‌های خود در مقابل مسلمانان بومی حمایت می‌کردند. در اثر ادامه این بی عدالتیها، درگیری میان مسلمانان و مقامات محلی آغاز و پس از مدتی به اوج خود رسید. رهبری این شورش مسلمانان را شخصی به نام دو وِنشیو(Du Wenxiu) برعهده گرفت و با پیروزی بر نیروهای محلی در برخی از مناطق استان یوننن در سال 1856 کشوری اسلامی با مرکزیت شهر دالی تأسیس شد که تا 16 سال ادامه یافت. برای سرکوب این قیام، حکومت مرکزی ارتش چین را به منطقه گسیل داشت. قتل و عامهای صورت گرفته در این حمله موجب شد تعداد بیشماری از مسلمانان کشته شده و دولت اسلامی شکست خورد. برآوردها نشان می‌دهد که در آن زمان حدود یک میلیون نفر مسلمان در این منطقه زندگی می‌کردند که از این تعداد بین 60 تا 85 درصد در حمله‌ی ارتش امپراتوری قتل و عام شدند. پس از چند قرن هنوز هم تعداد مسلمانان منطقه به شمار یک میلیون نمی رسد که بیانگر نسل کشی مسلمانان توسط [[سلسله چینگ]]<nowiki/>است.

	پس از شکست و فروکش کردن این شورش، بازماندگان مسلمان در وهله‌ی نخست تلاش کردند باقیماندهی منابع مادی و معنوی خود را جمع آوری و حفظ کنند، مساجد تخریب شده را باز سازی نمایند، و مدارس اسلامی را دوباره راه اندازی نمایند. با این که بخش عظیمی از امکانات مادی و منابع انسانی مسلمانان در این جنگها از دست رفته بود، ولی آنان به وضوح تلاش کردند تا هویت و میراث فرهنگی و دینی خود را از دست ندهند.		پس از شکست و فروکش کردن این شورش، بازماندگان مسلمان در وهله‌ی نخست تلاش کردند باقیماندهی منابع مادی و معنوی خود را جمع آوری و حفظ کنند، مساجد تخریب شده را باز سازی نمایند، و مدارس اسلامی را دوباره راه اندازی نمایند. با این که بخش عظیمی از امکانات مادی و منابع انسانی مسلمانان در این جنگها از دست رفته بود، ولی آنان به وضوح تلاش کردند تا هویت و میراث فرهنگی و دینی خود را از دست ندهند.
خط ۵۴:		خط ۵۴:

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	<small>[i] - مورخ برجسته ی مسلمان معاصر چین آقای بای شویی، ~~قیام های~~ متعدد مسلمانان این کشور در دوران [[سلسله چینگ]] را در یک مجموعه ی چهار جلدی تحت عنوان ~~«قیام های~~ بر حق مسلمانان» تدوین نموده که در سال 1953میلادی در شهر شانگهای منتشر گردیده است.</small>		<small>[i] - مورخ برجسته ی مسلمان معاصر چین آقای بای شویی، قیام‌های متعدد مسلمانان این کشور در دوران [[سلسله چینگ]] را در یک مجموعه ی چهار جلدی تحت عنوان «قیام‌های بر حق مسلمانان» تدوین نموده که در سال 1953میلادی در شهر شانگهای منتشر گردیده است.</small>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
خط ۶۰:		خط ۶۰:

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:ادیان و مذاهب]]		[[رده:ادیان و مذاهب]]

Mahdi در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۹

2025-11-13T12:39:26Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-23T19:41:14Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۱
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	باهجوم ارتش متجاوز [[ژاپن]] به سرزمین چین، مسلمانان این کشور دوشادوش سایر مردم به دفاع از میهن خود پرداخته و سپاهی متشکل از سربازان مسلمان به فرماندهی ژنرال مسلمان مابن جای(Ma BenZhai)(1901-1944میلادی) در این نبردها شرکت کردند<ref>وان یائوبین: دایره المعارف اسلامی چین. انتشارت دایره المعارف استان سی چوان، چِنگ دو. چاپ اول، 1994 م.</ref>.		باهجوم ارتش متجاوز [[ژاپن]] به سرزمین چین، مسلمانان این کشور دوشادوش سایر مردم به دفاع از میهن خود پرداخته و سپاهی متشکل از سربازان مسلمان به فرماندهی ژنرال مسلمان مابن جای(Ma BenZhai)(1901-1944میلادی) در این نبردها شرکت کردند<ref>وان یائوبین: دایره المعارف اسلامی چین. انتشارت دایره المعارف استان سی چوان، چِنگ دو. چاپ اول، 1994 م.</ref>.

	با آغاز رقابت میان حزب کومین تانگ به رهبری چیانگ کای-شِک و حزب کمونیست [[چین]]، این دو حزب تلاش کردند با دادن وعده و وعید و آزادی مذهبی و خودمختاری محدود، حمایت این بزرگترین اقلیت قومی را نسبت به حزب خود جلب کنند. خیلی از مسلمانان در این رقابتها به خاطر پارهای از اختلافات سیاسی با حزب کومین تانگ، از حزب کمونیست جانبداری کرده و در پیروزی این حزب، به ویژه پس از انجام راهپیمایی بزرگ و حرکت نیروهای کمونیستی به رهبری مائو از جنوب به سمت شمال و استقرار در مناطق مسلمان نشین شمال غربی، نقش مؤثری ایفا کردند<ref>Huang Hua(2008). Huang Hua Memoirs. Foreign Languages Press. Beijing. </ref>. در آغاز تأسیس جمهوری خلق [[چین]]، مسلمانان تا حدودی از آزادی های مذهبی برخوردار شدند. ولی با به راه افتادن انقلاب فرهنگی ( 1967-1966) با ممنوعیت و غیر قانونی اعلام شدن مذهبشان روبرو شدند. رهبران آنها دستگیر، محاکمه، زندانی و حتی اعدام شدند. در این ایام برگزاری هرگونه مراسم مذهبی و آموزش های دینی متوقف شد. بسیاری از اماکن مذهبی و تاریخی و مساجد ویران و بقیه نیز تعطیل و یا تغییر کاربری داده شدند.		با آغاز رقابت میان حزب کومین تانگ به رهبری چیانگ کای-شِک و [[حزب کمونیست]] [[چین]]، این دو حزب تلاش کردند با دادن وعده و وعید و آزادی مذهبی و خودمختاری محدود، حمایت این بزرگترین اقلیت قومی را نسبت به حزب خود جلب کنند. خیلی از مسلمانان در این رقابتها به خاطر پارهای از اختلافات سیاسی با حزب کومین تانگ، از حزب کمونیست جانبداری کرده و در پیروزی این حزب، به ویژه پس از انجام راهپیمایی بزرگ و حرکت نیروهای کمونیستی به رهبری مائو از جنوب به سمت شمال و استقرار در مناطق مسلمان نشین شمال غربی، نقش مؤثری ایفا کردند<ref>Huang Hua(2008). Huang Hua Memoirs. Foreign Languages Press. Beijing. </ref>. در آغاز تأسیس جمهوری خلق [[چین]]، مسلمانان تا حدودی از آزادی های مذهبی برخوردار شدند. ولی با به راه افتادن انقلاب فرهنگی ( 1967-1966) با ممنوعیت و غیر قانونی اعلام شدن مذهبشان روبرو شدند. رهبران آنها دستگیر، محاکمه، زندانی و حتی اعدام شدند. در این ایام برگزاری هرگونه مراسم مذهبی و آموزش های دینی متوقف شد. بسیاری از اماکن مذهبی و تاریخی و مساجد ویران و بقیه نیز تعطیل و یا تغییر کاربری داده شدند.

	درست پس از مرگ مائو و توقف انقلاب فرهنگی، و با آغاز اصلاحات در [[چین]]، مسلمانان حیات دوباره یافتند. آنان فرصت را از دست نداده و با تمام توان خود به باز سازی جامعه ی به شدت آسیب دیده و متلاشی شدهی مسلمانان پرداختند. نهادهای دینی را راه اندازی و فعالیتهای مذهبی خود را از سر گرفتند. نخستین اولویت برای آنها بازسازی مساجدی بود که تخریب شده و یا تغییر کاربری داده بودند تا جامعه ی مسلمانان دوباره بتوانند دورهم جمع شده و دسته جمعی به انجام مراسم دینی خود به پردازند. لذا مدارس خاص مسلمانان در آغاز دههی 80 و دهه ی 90 در سرتاسر کشور آغاز به کار کردند<ref>Encyclopedia of Islam and Islamic world- Editor in chief- Richard C. Martin. Vol. 1, Macmillan Reference. USA. 2004</ref>.		درست پس از مرگ مائو و توقف انقلاب فرهنگی، و با آغاز اصلاحات در [[چین]]، مسلمانان حیات دوباره یافتند. آنان فرصت را از دست نداده و با تمام توان خود به باز سازی جامعه ی به شدت آسیب دیده و متلاشی شدهی مسلمانان پرداختند. نهادهای دینی را راه اندازی و فعالیتهای مذهبی خود را از سر گرفتند. نخستین اولویت برای آنها بازسازی مساجدی بود که تخریب شده و یا تغییر کاربری داده بودند تا جامعه ی مسلمانان دوباره بتوانند دورهم جمع شده و دسته جمعی به انجام مراسم دینی خود به پردازند. لذا مدارس خاص مسلمانان در آغاز دههی 80 و دهه ی 90 در سرتاسر کشور آغاز به کار کردند<ref>Encyclopedia of Islam and Islamic world- Editor in chief- Richard C. Martin. Vol. 1, Macmillan Reference. USA. 2004</ref>.

Momeni: /* نیز نگاه کنید به */

2023-12-21T09:27:43Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۷
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	درست پس از مرگ مائو و توقف انقلاب فرهنگی، و با آغاز اصلاحات در [[چین]]، مسلمانان حیات دوباره یافتند. آنان فرصت را از دست نداده و با تمام توان خود به باز سازی جامعه ی به شدت آسیب دیده و متلاشی شدهی مسلمانان پرداختند. نهادهای دینی را راه اندازی و فعالیتهای مذهبی خود را از سر گرفتند. نخستین اولویت برای آنها بازسازی مساجدی بود که تخریب شده و یا تغییر کاربری داده بودند تا جامعه ی مسلمانان دوباره بتوانند دورهم جمع شده و دسته جمعی به انجام مراسم دینی خود به پردازند. لذا مدارس خاص مسلمانان در آغاز دههی 80 و دهه ی 90 در سرتاسر کشور آغاز به کار کردند<ref>Encyclopedia of Islam and Islamic world- Editor in chief- Richard C. Martin. Vol. 1, Macmillan Reference. USA. 2004</ref>.		درست پس از مرگ مائو و توقف انقلاب فرهنگی، و با آغاز اصلاحات در [[چین]]، مسلمانان حیات دوباره یافتند. آنان فرصت را از دست نداده و با تمام توان خود به باز سازی جامعه ی به شدت آسیب دیده و متلاشی شدهی مسلمانان پرداختند. نهادهای دینی را راه اندازی و فعالیتهای مذهبی خود را از سر گرفتند. نخستین اولویت برای آنها بازسازی مساجدی بود که تخریب شده و یا تغییر کاربری داده بودند تا جامعه ی مسلمانان دوباره بتوانند دورهم جمع شده و دسته جمعی به انجام مراسم دینی خود به پردازند. لذا مدارس خاص مسلمانان در آغاز دههی 80 و دهه ی 90 در سرتاسر کشور آغاز به کار کردند<ref>Encyclopedia of Islam and Islamic world- Editor in chief- Richard C. Martin. Vol. 1, Macmillan Reference. USA. 2004</ref>.

	هماینک، تقاضا و نیاز شدید نسل جدید مسلمانان برای بازسازی و به دست آوردن آن چه که از آنان گرفته شده بود، و امید به حفظ هویت جامعه ی خود از بحرانی هایی که در این عصر ~~توسعهی~~ اقتصادی، جامعه ی [[چین]] گرفتار آن شده است، نشاط و تلاش فراوانی در بین جوانان ایجاد کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392).جامعه و فرهنگ چین.تهران:موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد2، ص809</ref>.		هماینک، تقاضا و نیاز شدید نسل جدید مسلمانان برای بازسازی و به دست آوردن آن چه که از آنان گرفته شده بود، و امید به حفظ هویت جامعه ی خود از بحرانی هایی که در این عصر توسعه ی اقتصادی، جامعه ی [[چین]] گرفتار آن شده است، نشاط و تلاش فراوانی در بین جوانان ایجاد کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392).جامعه و فرهنگ چین.تهران:موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد2، ص809</ref>.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

Momeni در ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۶

2023-12-21T09:26:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۶
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	در اثر اختلافات سلیقه ای که میان پیروان خوفیه و جهریه در زمینه های عقیدتی پیش آمد، و همچنین، سوء مدیریت و فساد و مواضع ضد اسلامی و ضد مسلمانی مقامات [[سلسله چینگ\|چینگ]]، در سال های میان 1781 و 1783 میلادی، نا آرامی هایی توسط پیروان«مکتب جدید» در میان مسلمانان خویی و سالار به وجود آمد که توسط نیروهای [[سلسله چینگ\|چینگ]] سرکوب شدند.		در اثر اختلافات سلیقه ای که میان پیروان خوفیه و جهریه در زمینه های عقیدتی پیش آمد، و همچنین، سوء مدیریت و فساد و مواضع ضد اسلامی و ضد مسلمانی مقامات [[سلسله چینگ\|چینگ]]، در سال های میان 1781 و 1783 میلادی، نا آرامی هایی توسط پیروان«مکتب جدید» در میان مسلمانان خویی و سالار به وجود آمد که توسط نیروهای [[سلسله چینگ\|چینگ]] سرکوب شدند.

	در بهار 1862، و با نزدیک شدن شورشیان تایپینگ به جنوب شرقی استان شانسی، چینی های نژاد خَن منطقه به تشویق [[سلسله چینگ\|دولت چینگ]]<nowiki/>و برای دفاع در مقابل تایپینگ ها، گروه های مسلحی را سازماندهی کردند. مسلمانان منطقه نیز به خاطر ترس از این گروه های مسلح محلی، اقدام به تشکیل واحدهای مسلح مسلمان برای دفاع از خود نمودند.		در بهار 1862، و با نزدیک شدن شورشیان تایپینگ به جنوب شرقی استان شانسی، چینی های نژاد خَن منطقه به تشویق [[سلسله چینگ\|دولت چینگ]]<nowiki/>و برای دفاع در مقابل تایپینگ ها، گروه های مسلحی را سازماندهی کردند. مسلمانان منطقه نیز به خاطر ترس از این گروه های مسلح محلی، اقدام به تشکیل واحدهای مسلح مسلمان برای دفاع از خود نمودند.

	نزاع های محلی میان مسلمانان و افراد نژاد خَن از یک سو، و تضعیف جایگاه [[سلسله چینگ\|رژیم چینگ]] و درگیر بودن نظامیان امپراتوری در سایر مناطق از سوی دیگر، و همچنین آرزوی داشتن کشوری خاص برای مسلمانان، زمینه را برای شورش مسلمانان در دره ی رودخانه ی وِی(Wei) فراهم ساخت. با این که مسلمانان در ابتدا قصد شورش علیه [[سلسله چینگ\|دولت چینگ]] را نداشتند، ولی برخورد نا درست [[سلسله چینگ\|مقامات دولت چینگ]] و حمایت جانبدارانۀ آنها از هم نژادی های خَن خود، موجب شد این شورش به سرعت در سرتاسر جنوب شرقی استان شانسی گسترش یابد. لذا در اواخر ماه ژوئیه ی 1862، مبارزان سازمان یافته ی مسلمان به رهبری ماخوالونگ، یکی از شیوخ طریقت های صوفی که در مکه و یمن تحصیل کرده بود، با هدف کسب استقلال از [[چین]] و تشکیل یک کشور اسلامی در مناطق استان های شانسی، گنسو و نینگشیا در غرب رودخانه ی زرد، دست به قیام علیه دولت چینگ زدند. آنها پس از سازماندهی اولیه به راحتی توانستند با حرکت به سمت شهر شیاَن مرکز استان، آن را به محاصره ی خود درآوردند. این محاصره تا پاییز سال 1863 ادامه یافت تا بالاخره توسط ژنرال دولونگا(Dolongga)، درهم شکست و تعداد زیادی از مبارزان مسلمان به همراه خانواده های خود از استان شانسی فرار و وارد استان گنسو شدند. برخی از این فراریان برای ادامه ی مبارزه و بازپس گرفتن سرزمین از دست رفته ی مسلمانان در استان شانسی،در گنسو«گردان بزرگ هیجدهم» را تشکیل دادند. نیروهای مسلمانان افزون بر مناطق گستردهای از استان گنسو، در استان نینگ شیا نیز مناطق وسیعی را تحت سلطه ی خود درآورده و از نفوذ [[سلسله چینگ\|دولت چینگ]] خارج ساخته بودند.		نزاع های محلی میان مسلمانان و افراد نژاد خَن از یک سو، و تضعیف جایگاه [[سلسله چینگ\|رژیم چینگ]] و درگیر بودن نظامیان امپراتوری در سایر مناطق از سوی دیگر، و همچنین آرزوی داشتن کشوری خاص برای مسلمانان، زمینه را برای شورش مسلمانان در دره ی رودخانه ی وِی(Wei) فراهم ساخت. با این که مسلمانان در ابتدا قصد شورش علیه [[سلسله چینگ\|دولت چینگ]] را نداشتند، ولی برخورد نا درست [[سلسله چینگ\|مقامات دولت چینگ]] و حمایت جانبدارانۀ آنها از هم نژادی های خَن خود، موجب شد این شورش به سرعت در سرتاسر جنوب شرقی استان شانسی گسترش یابد. لذا در اواخر ماه ژوئیه ی 1862، مبارزان سازمان یافته ی مسلمان به رهبری ماخوالونگ، یکی از شیوخ طریقت های صوفی که در مکه و یمن تحصیل کرده بود، با هدف کسب استقلال از [[چین]] و تشکیل یک کشور اسلامی در مناطق استان های شانسی، گنسو و نینگشیا در غرب رودخانه ی زرد، دست به قیام علیه دولت چینگ زدند. آنها پس از سازماندهی اولیه به راحتی توانستند با حرکت به سمت شهر شیاَن مرکز استان، آن را به محاصره ی خود درآوردند. این محاصره تا پاییز سال 1863 ادامه یافت تا بالاخره توسط ژنرال دولونگا(Dolongga)، درهم شکست و تعداد زیادی از مبارزان مسلمان به همراه خانواده های خود از استان شانسی فرار و وارد استان گنسو شدند. برخی از این فراریان برای ادامه ی مبارزه و بازپس گرفتن سرزمین از دست رفته ی مسلمانان در استان شانسی،در گنسو«گردان بزرگ هیجدهم» را تشکیل دادند. نیروهای مسلمانان افزون بر مناطق گستردهای از استان گنسو، در استان نینگ شیا نیز مناطق وسیعی را تحت سلطه ی خود درآورده و از نفوذ [[سلسله چینگ\|دولت چینگ]] خارج ساخته بودند.
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	با سقوط امپراتوری [[چین]] در اوایل قرن بیستم(1911میلادی) و تأسیس جمهوری [[چین]] به رهبری دکتر سون یات سن، مسلمانان از شرایط و امتیازات بهتری برخوردار شدند. در این دوره فردی به نام ژنرال عمر(بای چونگ شی(Bai Qungxi)) بهعنوان رییس ستاد مشترک ارتش و سپس وزیر دفاع جمهوری چین برگزیده شد. این نظامی عالیرتبه ی مسلمان تشکیلات [[انجمن اسلامی چین]] را برای دفاع از حقوق مسلمانان بنیان گذاشت. در همین دوران بود که برای نخستین بار با همکاری ارتش، سرشماری از مسلمانان [[چین]] به عمل آمد و تعداد مسلمانان در دهه ی نخست قرن بیستم نود میلیون نفر اعلام شد. البته در کتاب آمار [[چین]] که در سال 1935 منتشر شده جمعیت مسلمانان 50 میلیون نفر ذکر شده است. در دوران جمهوری چین، به خاطر شرایط ویژهای که بر این کشور حاکم شد، زمینه برای بیرون آمدن مسلمانان از حالت درونگرایی و انزوای ناشی از شکست های پی درپی فراهم و آنان مجددا روال عادی زندگی فرهنگی، اجتماعی و دینی خود را پی گرفتند. همزمان با استقرار جمهوری و اعطای آزادی های نسبی به اقلیت ها، مسلمانان نیز همراه با سایر اقشار مردم از این تحول استقبال کرده و ب اغتنام از فرصت پیش آمده فعالیت های فرهنگی و دینی خود را آغاز نمودند. در سال 1911 میلادی، «انجمن پیشگامان مسلمان چین» به رهبری شیخ الیاس عبدالرحمان(Wang Kuan) در پکن تأسیس و دفترهای فرعی آن در سایر استان ها نیز دایر و تا سال 1936 میلادی فعالیت های فرهنگی و دینی این انجمن از جمله انتشار مجله دو هفتگی«نور الاسلام» و ترویج و گسترش تعلیم و تربیت اسلامی میان مسلمانان و همچنین، انجام فعالیت های خیریه ادامه داشت. در سال 1925 میلادی، انجمن مطالعات اسلامی چین به همت شیخ هلال الدین (Ha De Qing)در [[شانگهای]] فعالیت خود را آغاز کرد. نخستین مدرسه ی تربیت معلم اسلامی نیز در سال 1930 میلادی، به نام«دارالمعلمین دا چنگ»، شروع به فعالیت نمود. در همین ایام بود که نشریات اسلامی همچون«نظاره الاسلام» در پکن، «نور الاسلام» در تینجین، « العلوم الاسلامیه» در گوانگجو و «المنبه الاسلامی» در استان یوننن با هدف اطلاع رسانی و بالابردن آگاهی جامعه ی مسلمانان نسبت به اسلام و آنچه در جهان می گذشت، به [[زبان چینی]] چاپ و منتشر شدند.		با سقوط امپراتوری [[چین]] در اوایل قرن بیستم(1911میلادی) و تأسیس جمهوری [[چین]] به رهبری دکتر سون یات سن، مسلمانان از شرایط و امتیازات بهتری برخوردار شدند. در این دوره فردی به نام ژنرال عمر(بای چونگ شی(Bai Qungxi)) بهعنوان رییس ستاد مشترک ارتش و سپس وزیر دفاع جمهوری چین برگزیده شد. این نظامی عالیرتبه ی مسلمان تشکیلات [[انجمن اسلامی چین]] را برای دفاع از حقوق مسلمانان بنیان گذاشت. در همین دوران بود که برای نخستین بار با همکاری ارتش، سرشماری از مسلمانان [[چین]] به عمل آمد و تعداد مسلمانان در دهه ی نخست قرن بیستم نود میلیون نفر اعلام شد. البته در کتاب آمار [[چین]] که در سال 1935 منتشر شده جمعیت مسلمانان 50 میلیون نفر ذکر شده است. در دوران جمهوری چین، به خاطر شرایط ویژهای که بر این کشور حاکم شد، زمینه برای بیرون آمدن مسلمانان از حالت درونگرایی و انزوای ناشی از شکست های پی درپی فراهم و آنان مجددا روال عادی زندگی فرهنگی، اجتماعی و دینی خود را پی گرفتند. همزمان با استقرار جمهوری و اعطای آزادی های نسبی به اقلیت ها، مسلمانان نیز همراه با سایر اقشار مردم از این تحول استقبال کرده و ب اغتنام از فرصت پیش آمده فعالیت های فرهنگی و دینی خود را آغاز نمودند. در سال 1911 میلادی، «انجمن پیشگامان مسلمان چین» به رهبری شیخ الیاس عبدالرحمان(Wang Kuan) در پکن تأسیس و دفترهای فرعی آن در سایر استان ها نیز دایر و تا سال 1936 میلادی فعالیت های فرهنگی و دینی این انجمن از جمله انتشار مجله دو هفتگی«نور الاسلام» و ترویج و گسترش تعلیم و تربیت اسلامی میان مسلمانان و همچنین، انجام فعالیت های خیریه ادامه داشت. در سال 1925 میلادی، انجمن مطالعات اسلامی چین به همت شیخ هلال الدین (Ha De Qing)در [[شانگهای]] فعالیت خود را آغاز کرد. نخستین مدرسه ی تربیت معلم اسلامی نیز در سال 1930 میلادی، به نام«دارالمعلمین دا چنگ»، شروع به فعالیت نمود. در همین ایام بود که نشریات اسلامی همچون«نظاره الاسلام» در پکن، «نور الاسلام» در تینجین، « العلوم الاسلامیه» در گوانگجو و «المنبه الاسلامی» در استان یوننن با هدف اطلاع رسانی و بالابردن آگاهی جامعه ی مسلمانان نسبت به اسلام و آنچه در جهان می گذشت، به [[زبان چینی]] چاپ و منتشر شدند.

	باهجوم ارتش متجاوز ژاپن به سرزمین چین، مسلمانان این کشور دوشادوش سایر مردم به دفاع از میهن خود پرداخته و سپاهی متشکل از سربازان مسلمان به فرماندهی ژنرال مسلمان مابن جای(Ma BenZhai)(1901-1944میلادی) در این نبردها شرکت کردند<ref>وان یائوبین: دایره المعارف اسلامی چین. انتشارت دایره المعارف استان سی چوان، چِنگ دو. چاپ اول، 1994 م.</ref>.		باهجوم ارتش متجاوز [[ژاپن]] به سرزمین چین، مسلمانان این کشور دوشادوش سایر مردم به دفاع از میهن خود پرداخته و سپاهی متشکل از سربازان مسلمان به فرماندهی ژنرال مسلمان مابن جای(Ma BenZhai)(1901-1944میلادی) در این نبردها شرکت کردند<ref>وان یائوبین: دایره المعارف اسلامی چین. انتشارت دایره المعارف استان سی چوان، چِنگ دو. چاپ اول، 1994 م.</ref>.

	با آغاز رقابت میان حزب کومین تانگ به رهبری چیانگ کای-شِک و حزب کمونیست [[چین]]، این دو حزب تلاش کردند با دادن وعده و وعید و آزادی مذهبی و خودمختاری محدود، حمایت این بزرگترین اقلیت قومی را نسبت به حزب خود جلب کنند. خیلی از مسلمانان در این رقابتها به خاطر پارهای از اختلافات سیاسی با حزب کومین تانگ، از حزب کمونیست جانبداری کرده و در پیروزی این حزب، به ویژه پس از انجام راهپیمایی بزرگ و حرکت نیروهای کمونیستی به رهبری مائو از جنوب به سمت شمال و استقرار در مناطق مسلمان نشین شمال غربی، نقش مؤثری ایفا کردند<ref>Huang Hua(2008). Huang Hua Memoirs. Foreign Languages Press. Beijing. </ref>. در آغاز تأسیس جمهوری خلق [[چین]]، مسلمانان تا حدودی از آزادی های مذهبی برخوردار شدند. ولی با به راه افتادن انقلاب فرهنگی ( 1967-1966) با ممنوعیت و غیر قانونی اعلام شدن مذهبشان روبرو شدند. رهبران آنها دستگیر، محاکمه، زندانی و حتی اعدام شدند. در این ایام برگزاری هرگونه مراسم مذهبی و آموزش های دینی متوقف شد. بسیاری از اماکن مذهبی و تاریخی و مساجد ویران و بقیه نیز تعطیل و یا تغییر کاربری داده شدند.		با آغاز رقابت میان حزب کومین تانگ به رهبری چیانگ کای-شِک و حزب کمونیست [[چین]]، این دو حزب تلاش کردند با دادن وعده و وعید و آزادی مذهبی و خودمختاری محدود، حمایت این بزرگترین اقلیت قومی را نسبت به حزب خود جلب کنند. خیلی از مسلمانان در این رقابتها به خاطر پارهای از اختلافات سیاسی با حزب کومین تانگ، از حزب کمونیست جانبداری کرده و در پیروزی این حزب، به ویژه پس از انجام راهپیمایی بزرگ و حرکت نیروهای کمونیستی به رهبری مائو از جنوب به سمت شمال و استقرار در مناطق مسلمان نشین شمال غربی، نقش مؤثری ایفا کردند<ref>Huang Hua(2008). Huang Hua Memoirs. Foreign Languages Press. Beijing. </ref>. در آغاز تأسیس جمهوری خلق [[چین]]، مسلمانان تا حدودی از آزادی های مذهبی برخوردار شدند. ولی با به راه افتادن انقلاب فرهنگی ( 1967-1966) با ممنوعیت و غیر قانونی اعلام شدن مذهبشان روبرو شدند. رهبران آنها دستگیر، محاکمه، زندانی و حتی اعدام شدند. در این ایام برگزاری هرگونه مراسم مذهبی و آموزش های دینی متوقف شد. بسیاری از اماکن مذهبی و تاریخی و مساجد ویران و بقیه نیز تعطیل و یا تغییر کاربری داده شدند.
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	هماینک، تقاضا و نیاز شدید نسل جدید مسلمانان برای بازسازی و به دست آوردن آن چه که از آنان گرفته شده بود، و امید به حفظ هویت جامعه ی خود از بحرانی هایی که در این عصر توسعهی اقتصادی، جامعه ی [[چین]] گرفتار آن شده است، نشاط و تلاش فراوانی در بین جوانان ایجاد کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392).جامعه و فرهنگ چین.تهران:موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد2، ص809</ref>.		هماینک، تقاضا و نیاز شدید نسل جدید مسلمانان برای بازسازی و به دست آوردن آن چه که از آنان گرفته شده بود، و امید به حفظ هویت جامعه ی خود از بحرانی هایی که در این عصر توسعهی اقتصادی، جامعه ی [[چین]] گرفتار آن شده است، نشاط و تلاش فراوانی در بین جوانان ایجاد کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392).جامعه و فرهنگ چین.تهران:موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد2، ص809</ref>.

	نیز نگاه کنید به '''[[اسلام در چین]]'''		== نیز نگاه کنید به ==

			* '''[[اسلام در چین]]'''

	== پاورقی ==		== پاورقی ==

Momeni در ‏۲۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۸

2023-11-23T12:08:13Z

نمایش تغییرات

Momeni در ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۲

2023-11-19T18:52:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۲
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	شورش محدود اولیه که در ماه مارس 1863 و با تصرف یک پایگاه نظامی آغاز شد، بارسیدن نیروهای کمکی از سایر پایگاه ها، فورا سرکوب شد. سال بعد مجددا قیام در هر سه بخش سین کیانگ پشت سر هم اتفاق افتاد که سرکوب آن دیگر از توان نظامیان چینگ(←[[سلسله چینگ]]) خارج بود.		شورش محدود اولیه که در ماه مارس 1863 و با تصرف یک پایگاه نظامی آغاز شد، بارسیدن نیروهای کمکی از سایر پایگاه ها، فورا سرکوب شد. سال بعد مجددا قیام در هر سه بخش سین کیانگ پشت سر هم اتفاق افتاد که سرکوب آن دیگر از توان نظامیان چینگ(←[[سلسله چینگ]]) خارج بود.

	در تاریخ سوم ماه ژوئن 1864، دونگانهای شهر کوچا شورش کرده و ترک های اویغوری نیز به آنها پیوسته و پایگاه ها و قلعه های نظامی را تصرف و ساختمان های دولتی را به آتش کشیده و سربازان مستقر در این پایگاه ها را به قتل رساندند. این شورش رهبر واحد شناخته شدهای نداشت، لذا شورشیان فردی به نام رشید خواجه درویش، که نقش چندانی در این قیام نداشت ولی از نظر معنوی دارای پایگاه اجتماعی بود را به عنوان حاکم خود برگزیدند. سه روز پس از قیام شهر کوچا، سربازان دونگان پادگان ارومچی نیز به محض اطلاع از قیام مردم کوچا دست به شورش زده و بخش عظیمی از شهر را تخریب و انبارهای دولتی را به آتش کشیده و قلعه های نظامی را محاصره کردند. سپس به سمت شهرهای مناس و ووسو در غرب ارومچی حرکت کرده و آنها را به تصرف خود درآوردند. سربازان دونگان مستقر در پایگاه های نظامی مستقر در شهرهای یارکند و کاشغر نیز به محض اطلاع از اوضاع شهرهای پیش گفته، رأس ساعت معینی در تاریخ 26 ژوئیه قیام کرده و این شهرها را با وارد کردن خسارات جانی زیاد به نیروهای چینگ(←[[سلسله چینگ]]) ، در اختیار گرفتند. سرانجام اغلب شهرها و پادگانها به دست انقلابیون مسلمان سقوط کرد و ارتباط حاکمان دست نشانده ی چینگ(←[[سلسله چینگ]]) در منطقه با [[پکن]] قطع و به ناچار خبر این حوادث را از طریق خاک روسیه به حکومت مرکزی [[چین]] رساندند.		در تاریخ سوم ماه ژوئن 1864، دونگانهای شهر کوچا شورش کرده و ترک های اویغوری نیز به آنها پیوسته و پایگاه ها و قلعه های نظامی را تصرف و ساختمان های دولتی را به آتش کشیده و سربازان مستقر در این پایگاه ها را به قتل رساندند. این شورش رهبر واحد شناخته شدهای نداشت، لذا شورشیان فردی به نام رشید خواجه درویش، که نقش چندانی در این قیام نداشت ولی از نظر معنوی دارای پایگاه اجتماعی بود را به عنوان حاکم خود برگزیدند. سه روز پس از قیام شهر کوچا، سربازان دونگان پادگان ارومچی نیز به محض اطلاع از قیام مردم کوچا دست به شورش زده و بخش عظیمی از شهر را تخریب و انبارهای دولتی را به آتش کشیده و قلعه های نظامی را محاصره کردند. سپس به سمت شهرهای مناس و ووسو در غرب ارومچی حرکت کرده و آنها را به تصرف خود درآوردند. سربازان دونگان مستقر در پایگاه های نظامی مستقر در شهرهای یارکند و کاشغر نیز به محض اطلاع از اوضاع شهرهای پیش گفته، رأس ساعت معینی در تاریخ 26 ژوئیه قیام کرده و این شهرها را با وارد کردن خسارات جانی زیاد به نیروهای چینگ(←[[سلسله چینگ]]) ، در اختیار گرفتند. سرانجام اغلب شهرها و پادگانها به دست انقلابیون مسلمان سقوط کرد و ارتباط حاکمان دست نشانده ی چینگ(←[[سلسله چینگ]]) در منطقه با [[پکن]] قطع و به ناچار خبر این حوادث را از طریق خاک [[روسیه]] به حکومت مرکزی [[چین]] رساندند.

	اگرچه این قیام در آغاز با پیروزی مسلمانان همراه بود و مناطق زیادی را به تصرف خود در آوردند، ولی در نهایت به دلیل اختلافات درونی رهبران قیام؛ جاه طلبی های برخی از فرماندهان منطقه ای همچون یعقوب بیگ خوقندی از ازبکستان؛ تلاش نیروهای مسلمان و غیر مسلمان طرفدار دولت چینگ در منطقه برای سرکوب قیام؛ عدم حمایت نیروهای روسی مستقر در مرزهای دو کشور، به ویژه نیت شوم آنان برای تصرف منطقه؛ تغییر وضعیت سیاسی و امنیتی آسیای مرکزی به دلیل حضور نیروهای تزار روس؛ و عوامل متعدد دیگری که در اینجا مجال پرداختن به آنها نیست، متأسفانه این قیام مسلمانان نیز سرانجام به شکست انجامید و چیزی جز تخریب، قتل و عام و تحقیر برای مردم منطقه به بار نیاورد.		اگرچه این قیام در آغاز با پیروزی مسلمانان همراه بود و مناطق زیادی را به تصرف خود در آوردند، ولی در نهایت به دلیل اختلافات درونی رهبران قیام؛ جاه طلبی های برخی از فرماندهان منطقه ای همچون یعقوب بیگ خوقندی از ازبکستان؛ تلاش نیروهای مسلمان و غیر مسلمان طرفدار دولت چینگ در منطقه برای سرکوب قیام؛ عدم حمایت نیروهای روسی مستقر در مرزهای دو کشور، به ویژه نیت شوم آنان برای تصرف منطقه؛ تغییر وضعیت سیاسی و امنیتی آسیای مرکزی به دلیل حضور نیروهای تزار روس؛ و عوامل متعدد دیگری که در اینجا مجال پرداختن به آنها نیست، متأسفانه این قیام مسلمانان نیز سرانجام به شکست انجامید و چیزی جز تخریب، قتل و عام و تحقیر برای مردم منطقه به بار نیاورد.
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	درست پس از مرگ مائو و توقف انقلاب فرهنگی، و با آغاز اصلاحات در [[چین]]، مسلمانان حیات دوباره یافتند. آنان فرصت را از دست نداده و با تمام توان خود به باز سازی جامعه ی به شدت آسیب دیده و متلاشی شدهی مسلمانان پرداختند. نهادهای دینی را راه اندازی و فعالیتهای مذهبی خود را از سر گرفتند. نخستین اولویت برای آنها بازسازی مساجدی بود که تخریب شده و یا تغییر کاربری داده بودند تا جامعه ی مسلمانان دوباره بتوانند دورهم جمع شده و دسته جمعی به انجام مراسم دینی خود به پردازند. لذا مدارس خاص مسلمانان در آغاز دههی 80 و دهه ی 90 در سرتاسر کشور آغاز به کار کردند<ref>Encyclopedia of Islam and Islamic world- Editor in chief- Richard C. Martin. Vol. 1, Macmillan Reference. USA. 2004</ref>.		درست پس از مرگ مائو و توقف انقلاب فرهنگی، و با آغاز اصلاحات در [[چین]]، مسلمانان حیات دوباره یافتند. آنان فرصت را از دست نداده و با تمام توان خود به باز سازی جامعه ی به شدت آسیب دیده و متلاشی شدهی مسلمانان پرداختند. نهادهای دینی را راه اندازی و فعالیتهای مذهبی خود را از سر گرفتند. نخستین اولویت برای آنها بازسازی مساجدی بود که تخریب شده و یا تغییر کاربری داده بودند تا جامعه ی مسلمانان دوباره بتوانند دورهم جمع شده و دسته جمعی به انجام مراسم دینی خود به پردازند. لذا مدارس خاص مسلمانان در آغاز دههی 80 و دهه ی 90 در سرتاسر کشور آغاز به کار کردند<ref>Encyclopedia of Islam and Islamic world- Editor in chief- Richard C. Martin. Vol. 1, Macmillan Reference. USA. 2004</ref>.

	هماینک، تقاضا و نیاز شدید نسل جدید مسلمانان برای بازسازی و به دست آوردن آن چه که از آنان گرفته شده بود، و امید به حفظ هویت جامعه ی خود از بحرانی هایی که در این عصر توسعهی اقتصادی، جامعه ی [[چین]] گرفتار آن شده است، نشاط و تلاش فراوانی در بین جوانان ایجاد کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392).جامعه و فرهنگ چین.تهران:موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی~~</ref>.		هماینک، تقاضا و نیاز شدید نسل جدید مسلمانان برای بازسازی و به دست آوردن آن چه که از آنان گرفته شده بود، و امید به حفظ هویت جامعه ی خود از بحرانی هایی که در این عصر توسعهی اقتصادی، جامعه ی [[چین]] گرفتار آن شده است، نشاط و تلاش فراوانی در بین جوانان ایجاد کرده است<ref>سابقی، علی محمد(1392).جامعه و فرهنگ چین.تهران:موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد2، ص809</ref>.

	نیز نگاه کنید به '''[[اسلام در چین]]'''		نیز نگاه کنید به '''[[اسلام در چین]]'''

Momeni: /* ب- شورش مسلمانان در منطقه ی سین کیانگ */

2023-11-15T18:29:39Z

ب- شورش مسلمانان در منطقه ی سین کیانگ

نمایش تغییرات

مبارزات مسلمانان در چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۴۷

Hamidian: /* الف- قیام مسلمانان در مناطق استان­‌های شانسی و گنسو */

Mahdi در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۴

Mahdi در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۹

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

Momeni: /* نیز نگاه کنید به */

Momeni در ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۶

Momeni در ‏۲۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۸

Momeni در ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۲

Momeni: /* ب- شورش مسلمانان در منطقه­ ی سین کیانگ */

Hamidian: /* الف- قیام مسلمانان در مناطق استان‌های شانسی و گنسو */

Momeni: /* ب- شورش مسلمانان در منطقه ی سین کیانگ */