محمد افضل خان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-04-05T02:01:37Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	محمدافضل خان که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به [[کابل]] آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، [[عبدالرحمان خان]] (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال [[افغانستان]] بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت کرده بود برعهده‌گرفت. سردار [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]]، عموی عبدالرحمان که قبلا در زرمت از شیرعلی خان شکست خورده و به هند رفته بود، به افغانستان آمد و به [[عبدالرحمان خان]] ملحق شد. عبدالرحمان خان به طرف کابل حمله کرد و از نبود [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] در کابل استفاده کرد و آن را بدون سختی تصرف کرد. شیرعلی خان در این زمان (۱۸۶۵) برای سرکوب برادرانش در [[قندهار]] بود. او با شنیدن خبر سقوط کابل، از قندهار به طرف کابل حرکت کرد. عبدالرحمان خان نیز به مقابله او رفت و دو طرف در سیدآباد وردک با یکدیگر مواجه شدند. [[شیر علی خان\|شیرعلی‌خان]] شکست خورد و هفت‌هزار نفر از نیروهای شیرعلی‌خان و، دوهزار نفر از نیروهای عبدالرحمان خان‌کشته شدند. شیرعلی خان به [[قندهار]] عقب‌نشینی کرد.		محمدافضل خان که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به [[کابل]] آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، [[عبدالرحمان خان]] (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال [[افغانستان]] بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت کرده بود برعهده‌گرفت. سردار [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]]، عموی عبدالرحمان که قبلا در زرمت از شیرعلی خان شکست خورده و به هند رفته بود، به افغانستان آمد و به [[عبدالرحمان خان]] ملحق شد. عبدالرحمان خان به طرف کابل حمله کرد و از نبود [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] در کابل استفاده کرد و آن را بدون سختی تصرف کرد. شیرعلی خان در این زمان (۱۸۶۵) برای سرکوب برادرانش در [[قندهار]] بود. او با شنیدن خبر سقوط کابل، از قندهار به طرف کابل حرکت کرد. عبدالرحمان خان نیز به مقابله او رفت و دو طرف در سیدآباد وردک با یکدیگر مواجه شدند. [[شیر علی خان\|شیرعلی‌خان]] شکست خورد و هفت‌هزار نفر از نیروهای شیرعلی‌خان و، دوهزار نفر از نیروهای عبدالرحمان خان‌کشته شدند. شیرعلی خان به [[قندهار]] عقب‌نشینی کرد.

	در می ۱۸۶۶، [[شهر غزنی\|غزنی]] به تصرف [[عبدالرحمان خان]] درآمد. سردار محمدافضل خان که در غزنی حبس بود از زندان آزاد شد و سپس به [[کابل]] آمد و در سال ۶۷- ۱۸۶۶ به تخت سلطنت افغانستان نشست. شیرعلی خان برای پس‌گیری کابل باز نیرویی جمع آورد و در قلات اردو زد. عبدالرحمان خان و [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]] به مقابله او رفتند و با دورزدن مسیر، قندهار را تصرف و [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] را محاصره کردند. لشکر شیرعلی خان شکست خورد و باروبنه او تاراج شد و ۳۵ دستگاه توپ شیرعلی خان نیز به دست عبدالرحمان خان افتاد. او پس از این شکست به [[هرات]] رفت و به پسرش، محمدیعقوب خان حاکم [[هرات]] پیوست. شیرعلی خان، پسرش محمدیعقوب خان را در سال ۱۸۶۷، با تحف و هدایا به ایران فرستاد و از ناصرالدین‌شاه درخواست کمک کرد. شاه ایران براساس مفاد معاهده ۱۸۵۷، پاریس و فشارها و تهدیدهای پیوسته انگلیس، قادر به ارائه کمک نبود؛ ولی قول همراهی به او داد. پس از آن محمدیعقوب خان با سرعت به [[هرات]] بازگشت و آماده حمله به [[قندهار]] و [[کابل]] شد. محمدافضل‌خان پس از مدت کوتاهی سلطنت در اکتبر ۱۸۶۷ درگذشت. او در هنگام امارت بیمار بود.<ref>علی آبادی، علیرضا (1395). جامعه و فرهنگ افغانستان. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص 543-545.</ref>		در می ۱۸۶۶، [[شهر غزنی\|غزنی]] به تصرف [[عبدالرحمان خان]] درآمد. سردار محمدافضل خان که در غزنی حبس بود از زندان آزاد شد و سپس به [[کابل]] آمد و در سال ۶۷- ۱۸۶۶ به تخت سلطنت افغانستان نشست. شیرعلی خان برای پس‌گیری کابل باز نیرویی جمع آورد و در قلات اردو زد. عبدالرحمان خان و [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]] به مقابله او رفتند و با دورزدن مسیر، قندهار را تصرف و [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] را محاصره کردند. لشکر شیرعلی خان شکست خورد و باروبنه او تاراج شد و ۳۵ دستگاه توپ شیرعلی خان نیز به دست عبدالرحمان خان افتاد. او پس از این شکست به [[هرات]] رفت و به پسرش، محمدیعقوب خان حاکم [[هرات]] پیوست. شیرعلی خان، پسرش محمدیعقوب خان را در سال ۱۸۶۷، با تحف و هدایا به ایران فرستاد و از ناصرالدین‌شاه درخواست کمک کرد. شاه ایران براساس مفاد معاهده ۱۸۵۷، [[پاریس]] و فشارها و تهدیدهای پیوسته انگلیس، قادر به ارائه کمک نبود؛ ولی قول همراهی به او داد. پس از آن محمدیعقوب خان با سرعت به [[هرات]] بازگشت و آماده حمله به [[قندهار]] و [[کابل]] شد. محمدافضل‌خان پس از مدت کوتاهی سلطنت در اکتبر ۱۸۶۷ درگذشت. او در هنگام امارت بیمار بود.<ref>علی آبادی، علیرضا (1395). جامعه و فرهنگ افغانستان. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص 543-545.</ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۶

2024-02-23T13:36:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	محمدافضل خان که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به [[کابل]] آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، [[عبدالرحمان خان]] (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال [[افغانستان]] بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت کرده بود برعهده‌گرفت. سردار [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]]، عموی عبدالرحمان که قبلا در زرمت از شیرعلی خان شکست خورده و به هند رفته بود، به افغانستان آمد و به [[عبدالرحمان خان]] ملحق شد. عبدالرحمان خان به طرف کابل حمله کرد و از نبود [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] در کابل استفاده کرد و آن را بدون سختی تصرف کرد. شیرعلی خان در این زمان (۱۸۶۵) برای سرکوب برادرانش در [[قندهار]] بود. او با شنیدن خبر سقوط کابل، از قندهار به طرف کابل حرکت کرد. عبدالرحمان خان نیز به مقابله او رفت و دو طرف در سیدآباد وردک با یکدیگر مواجه شدند. [[شیر علی خان\|شیرعلی‌خان]] شکست خورد و هفت‌هزار نفر از نیروهای شیرعلی‌خان و، دوهزار نفر از نیروهای عبدالرحمان خان‌کشته شدند. شیرعلی خان به [[قندهار]] عقب‌نشینی کرد.		محمدافضل خان که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به [[کابل]] آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، [[عبدالرحمان خان]] (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال [[افغانستان]] بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت کرده بود برعهده‌گرفت. سردار [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]]، عموی عبدالرحمان که قبلا در زرمت از شیرعلی خان شکست خورده و به هند رفته بود، به افغانستان آمد و به [[عبدالرحمان خان]] ملحق شد. عبدالرحمان خان به طرف کابل حمله کرد و از نبود [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] در کابل استفاده کرد و آن را بدون سختی تصرف کرد. شیرعلی خان در این زمان (۱۸۶۵) برای سرکوب برادرانش در [[قندهار]] بود. او با شنیدن خبر سقوط کابل، از قندهار به طرف کابل حرکت کرد. عبدالرحمان خان نیز به مقابله او رفت و دو طرف در سیدآباد وردک با یکدیگر مواجه شدند. [[شیر علی خان\|شیرعلی‌خان]] شکست خورد و هفت‌هزار نفر از نیروهای شیرعلی‌خان و، دوهزار نفر از نیروهای عبدالرحمان خان‌کشته شدند. شیرعلی خان به [[قندهار]] عقب‌نشینی کرد.

	در می ۱۸۶۶، [[شهر غزنی\|غزنی]] به تصرف [[عبدالرحمان خان]] درآمد. سردار محمدافضل خان که در غزنی حبس بود از زندان آزاد شد و سپس به [[کابل]] آمد و در سال ۶۷- ۱۸۶۶ به تخت سلطنت افغانستان نشست. شیرعلی خان برای پس‌گیری کابل باز نیرویی جمع آورد و در قلات اردو زد. عبدالرحمان خان و [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]] به مقابله او رفتند و با دورزدن مسیر، قندهار را تصرف و [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] را محاصره کردند. لشکر شیرعلی خان شکست خورد و باروبنه او تاراج شد و ۳۵ دستگاه توپ شیرعلی خان نیز به دست عبدالرحمان خان افتاد. او پس از این شکست به [[هرات]] رفت و به پسرش، محمدیعقوب خان حاکم [[هرات]] پیوست. شیرعلی خان، پسرش محمدیعقوب خان را در سال ۱۸۶۷، با تحف و هدایا به ایران فرستاد و از ناصرالدین‌شاه درخواست کمک کرد. شاه ایران براساس مفاد معاهده ۱۸۵۷، پاریس و فشارها و تهدیدهای پیوسته انگلیس، قادر به ارائه کمک نبود؛ ولی قول همراهی به او داد. پس از آن محمدیعقوب خان با سرعت به [[هرات]] بازگشت و آماده حمله به [[قندهار]] و [[کابل]] شد. محمدافضل‌خان پس از مدت کوتاهی سلطنت در اکتبر ۱۸۶۷ درگذشت. او در هنگام امارت بیمار بود.<ref>علی آبادی، علیرضا (1395). جامعه و فرهنگ افغانستان. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی،~~ ص 543-545.</ref>		در می ۱۸۶۶، [[شهر غزنی\|غزنی]] به تصرف [[عبدالرحمان خان]] درآمد. سردار محمدافضل خان که در غزنی حبس بود از زندان آزاد شد و سپس به [[کابل]] آمد و در سال ۶۷- ۱۸۶۶ به تخت سلطنت افغانستان نشست. شیرعلی خان برای پس‌گیری کابل باز نیرویی جمع آورد و در قلات اردو زد. عبدالرحمان خان و [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]] به مقابله او رفتند و با دورزدن مسیر، قندهار را تصرف و [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] را محاصره کردند. لشکر شیرعلی خان شکست خورد و باروبنه او تاراج شد و ۳۵ دستگاه توپ شیرعلی خان نیز به دست عبدالرحمان خان افتاد. او پس از این شکست به [[هرات]] رفت و به پسرش، محمدیعقوب خان حاکم [[هرات]] پیوست. شیرعلی خان، پسرش محمدیعقوب خان را در سال ۱۸۶۷، با تحف و هدایا به ایران فرستاد و از ناصرالدین‌شاه درخواست کمک کرد. شاه ایران براساس مفاد معاهده ۱۸۵۷، پاریس و فشارها و تهدیدهای پیوسته انگلیس، قادر به ارائه کمک نبود؛ ولی قول همراهی به او داد. پس از آن محمدیعقوب خان با سرعت به [[هرات]] بازگشت و آماده حمله به [[قندهار]] و [[کابل]] شد. محمدافضل‌خان پس از مدت کوتاهی سلطنت در اکتبر ۱۸۶۷ درگذشت. او در هنگام امارت بیمار بود.<ref>علی آبادی، علیرضا (1395). جامعه و فرهنگ افغانستان. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص 543-545.</ref>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Shekvati در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۱

2024-01-02T17:01:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	محمدافضل خان ~~'''(از ۱۸۶۶ تا ۱۸۶۷)'''~~ که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به [[کابل]] آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، [[عبدالرحمان خان]] (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال [[افغانستان]] بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت کرده بود برعهده‌گرفت. سردار محمداعظم ~~خان،~~ عموی عبدالرحمان که قبلا در زرمت از شیرعلی خان شکست خورده و به هند رفته بود، به افغانستان آمد و به عبدالرحمان خان ملحق شد. عبدالرحمان خان به طرف کابل حمله کرد و از نبود شیرعلی خان در کابل استفاده کرد و آن را بدون سختی تصرف کرد. شیرعلی خان در این زمان (۱۸۶۵) برای سرکوب برادرانش در [[قندهار]] بود. او با شنیدن خبر سقوط کابل، از قندهار به طرف کابل حرکت کرد. عبدالرحمان خان نیز به مقابله او رفت و دو طرف در سیدآباد وردک با یکدیگر مواجه شدند. شیرعلی‌خان شکست خورد و هفت‌هزار نفر از نیروهای شیرعلی‌خان و، دوهزار نفر از نیروهای عبدالرحمان خان‌کشته شدند. شیرعلی خان به قندهار عقب‌نشینی کرد.		محمدافضل خان که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به [[کابل]] آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، [[عبدالرحمان خان]] (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال [[افغانستان]] بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت کرده بود برعهده‌گرفت. سردار [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]]، عموی عبدالرحمان که قبلا در زرمت از شیرعلی خان شکست خورده و به هند رفته بود، به افغانستان آمد و به [[عبدالرحمان خان]] ملحق شد. عبدالرحمان خان به طرف کابل حمله کرد و از نبود [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] در کابل استفاده کرد و آن را بدون سختی تصرف کرد. شیرعلی خان در این زمان (۱۸۶۵) برای سرکوب برادرانش در [[قندهار]] بود. او با شنیدن خبر سقوط کابل، از قندهار به طرف کابل حرکت کرد. عبدالرحمان خان نیز به مقابله او رفت و دو طرف در سیدآباد وردک با یکدیگر مواجه شدند. [[شیر علی خان\|شیرعلی‌خان]] شکست خورد و هفت‌هزار نفر از نیروهای شیرعلی‌خان و، دوهزار نفر از نیروهای عبدالرحمان خان‌کشته شدند. شیرعلی خان به [[قندهار]] عقب‌نشینی کرد.

	در می ۱۸۶۶، غزنی به تصرف عبدالرحمان خان درآمد. سردار محمدافضل خان که در غزنی حبس بود از زندان آزاد شد و سپس به کابل آمد و در سال ۶۷- ۱۸۶۶ به تخت سلطنت افغانستان نشست. شیرعلی خان برای پس‌گیری کابل باز نیرویی جمع آورد و در قلات اردو زد. عبدالرحمان خان و محمداعظم خان به مقابله او رفتند و با دورزدن مسیر، قندهار را تصرف و شیرعلی خان را محاصره کردند. لشکر شیرعلی خان شکست خورد و باروبنه او تاراج شد و ۳۵ دستگاه توپ شیرعلی خان نیز به دست عبدالرحمان خان افتاد. او پس از این شکست به [[هرات]] رفت و به پسرش، محمدیعقوب خان حاکم هرات پیوست. شیرعلی خان، پسرش محمدیعقوب خان را در سال ۱۸۶۷، با تحف و هدایا به ایران فرستاد و از ناصرالدین‌شاه درخواست کمک کرد. شاه ایران براساس مفاد معاهده ۱۸۵۷، پاریس و فشارها و تهدیدهای پیوسته انگلیس، قادر به ارائه کمک نبود؛ ولی قول همراهی به او داد. پس از		در می ۱۸۶۶، [[شهر غزنی\|غزنی]] به تصرف [[عبدالرحمان خان]] درآمد. سردار محمدافضل خان که در غزنی حبس بود از زندان آزاد شد و سپس به [[کابل]] آمد و در سال ۶۷- ۱۸۶۶ به تخت سلطنت افغانستان نشست. شیرعلی خان برای پس‌گیری کابل باز نیرویی جمع آورد و در قلات اردو زد. عبدالرحمان خان و [[محمد اعظم خان\|محمداعظم خان]] به مقابله او رفتند و با دورزدن مسیر، قندهار را تصرف و [[شیر علی خان\|شیرعلی خان]] را محاصره کردند. لشکر شیرعلی خان شکست خورد و باروبنه او تاراج شد و ۳۵ دستگاه توپ شیرعلی خان نیز به دست عبدالرحمان خان افتاد. او پس از این شکست به [[هرات]] رفت و به پسرش، محمدیعقوب خان حاکم [[هرات]] پیوست. شیرعلی خان، پسرش محمدیعقوب خان را در سال ۱۸۶۷، با تحف و هدایا به ایران فرستاد و از ناصرالدین‌شاه درخواست کمک کرد. شاه ایران براساس مفاد معاهده ۱۸۵۷، پاریس و فشارها و تهدیدهای پیوسته انگلیس، قادر به ارائه کمک نبود؛ ولی قول همراهی به او داد. پس از آن محمدیعقوب خان با سرعت به [[هرات]] بازگشت و آماده حمله به [[قندهار]] و [[کابل]] شد. محمدافضل‌خان پس از مدت کوتاهی سلطنت در اکتبر ۱۸۶۷ درگذشت. او در هنگام امارت بیمار بود.<ref>علی آبادی، علیرضا (1395). جامعه و فرهنگ افغانستان. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص 543-545.</ref>

			== کتابشناسی ==

	آن محمدیعقوب خان با سرعت به هرات بازگشت و آماده حمله به قندهار و کابل شد. محمدافضل‌خان پس از مدت کوتاهی سلطنت در اکتبر ۱۸۶۷ درگذشت. او در هنگام امارت بیمار بود.

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی «محمدافضل خان '''(از ۱۸۶۶ تا ۱۸۶۷)''' که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به کابل آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، عبدالرحمان خان (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال افغانستان بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت ک...» ایجاد کرد

2023-11-27T17:09:20Z

صفحه‌ای تازه حاوی «محمدافضل خان '''(از ۱۸۶۶ تا ۱۸۶۷)''' که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به کابل آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، عبدالرحمان خان (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال افغانستان بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت ک...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

محمدافضل خان '''(از ۱۸۶۶ تا ۱۸۶۷)''' که شیرعلی خان عزل او را کرد و بعد به [[کابل]] آورد و در غزنی حبس کرد، پسر محمدافضل خان، [[عبدالرحمان خان]] (پادشاه بعدی)، به بخارا پناهنده شده بود پس از چندی دوباره به شمال [[افغانستان]] بازگشت و رهبری نیرویی که خود تربیت کرده بود برعهده‌گرفت. سردار محمداعظم خان، عموی عبدالرحمان که قبلا در زرمت از شیرعلی خان شکست خورده و به هند رفته بود، به افغانستان آمد و به عبدالرحمان خان ملحق شد. عبدالرحمان خان به طرف کابل حمله کرد و از نبود شیرعلی خان در کابل استفاده کرد و آن را بدون سختی تصرف کرد. شیرعلی خان در این زمان (۱۸۶۵) برای سرکوب برادرانش در [[قندهار]] بود. او با شنیدن خبر سقوط کابل، از قندهار به طرف کابل حرکت کرد. عبدالرحمان خان نیز به مقابله او رفت و دو طرف در سیدآباد وردک با یکدیگر مواجه شدند. شیرعلی‌خان شکست خورد و هفت‌هزار نفر از نیروهای شیرعلی‌خان و، دوهزار نفر از نیروهای عبدالرحمان خان‌کشته شدند. شیرعلی خان به قندهار عقب‌نشینی کرد.

در می ۱۸۶۶، غزنی به تصرف عبدالرحمان خان درآمد. سردار محمدافضل خان که در غزنی حبس بود از زندان آزاد شد و سپس به کابل آمد و در سال ۶۷- ۱۸۶۶ به تخت سلطنت افغانستان نشست. شیرعلی خان برای پس‌گیری کابل باز نیرویی جمع آورد و در قلات اردو زد. عبدالرحمان خان و محمداعظم خان به مقابله او رفتند و با دورزدن مسیر، قندهار را تصرف و شیرعلی خان را محاصره کردند. لشکر شیرعلی خان شکست خورد و باروبنه او تاراج شد و ۳۵ دستگاه توپ شیرعلی خان نیز به دست عبدالرحمان خان افتاد. او پس از این شکست به [[هرات]] رفت و به پسرش، محمدیعقوب خان حاکم هرات پیوست. شیرعلی خان، پسرش محمدیعقوب خان را در سال ۱۸۶۷، با تحف و هدایا به ایران فرستاد و از ناصرالدین‌شاه درخواست کمک کرد. شاه ایران براساس مفاد معاهده ۱۸۵۷، پاریس و فشارها و تهدیدهای پیوسته انگلیس، قادر به ارائه کمک نبود؛ ولی قول همراهی به او داد. پس از

آن محمدیعقوب خان با سرعت به هرات بازگشت و آماده حمله به قندهار و کابل شد. محمدافضل‌خان پس از مدت کوتاهی سلطنت در اکتبر ۱۸۶۷ درگذشت. او در هنگام امارت بیمار بود.