مسیحیت سلست در ساحل عاج - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fatemi: /* کتابشناسی */

2025-01-31T07:07:01Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	جریان مذهبی دیگری که از مسیحیت منشعب شده و در این سرزمین پیروانی پیدا کرده است، مسیحیت سلست (Christianisme Céleste) یا سماوی نام دارد که به‌ لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا نهاده شد، خیلی سریع به غنا، توگو، بنین و [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] رسید. این جریان مذهبی، به‌‌ دست شخصی به‌ نام «اوشوفا» (Samuel Bilewu Joseph Oschoffa)، از اهالی بنین پایه‌گذاری شد. این شخص در سال 1947 مدعی شد که ندایی از خداوند به او رسیده که مأمور شده بیماران را شفا دهد، دست به دعا بردارد و مرده‌‌ها را زنده کند.<ref>Partridge, C. (2004). New Religions A Guide, New York: Oxford.</ref> پس در همین سال، کلیسای خود را بنا می‌کند. این کلیسا در سال 1965، از سوی حکومت بنین به‌‌رسمیت شناخته شد و اجازه تبلیغ یافت؛ پس شروع به تبلیغ آیین خود در مستعمرات سابق در حوزه آفریقای غربی و از جمله [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] نمود. بنابر آموزه‌های این کلیسا، الکل، دخانیات و گوشت خوک حرام است و پیروان آن در هنگام دعا و نیز در هنگام حضور در کلیسا، باید پابرهنه باشند. همچنین پوشیدن جامه‌هایی به رنگ سیاه یا قرمز (که رنگ‌هایی شیطانی محسوب می‌شوند)، جز به دلایلی حرفه‌ای و کاری، مکروه می‌باشد.<ref>Henry, C. (2008). La force des anges: rites, hiérarchie et divination dans le Christianisme Céleste, Bénin, Brepols, Turnhout (Belgique).</ref> کلیسای اصلی سلست‌‌ها در [[ابیجان]] و در منطقه پور بوئه قرار دارد. سلست‌‌ها علاوه بر عهدین، کتاب‌ها و جزوات دیگری نیز دارند (از جمله کتابچه‌‌ای موسوم به قانون اساسی آبی) که به کرامات و زندگی و سیره پیامبرشان می‌‌پردازند.<ref name=":0">حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.247-248.</ref>		جریان مذهبی دیگری که از مسیحیت منشعب شده و در این سرزمین پیروانی پیدا کرده است، مسیحیت سلست (Christianisme Céleste) یا سماوی نام دارد که به‌ لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا نهاده شد، خیلی سریع به غنا، توگو، بنین و [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] رسید. این جریان مذهبی، به‌‌ دست شخصی به‌ نام «اوشوفا» (Samuel Bilewu Joseph Oschoffa)، از اهالی بنین پایه‌گذاری شد. این شخص در سال 1947 مدعی شد که ندایی از خداوند به او رسیده که مأمور شده بیماران را شفا دهد، دست به دعا بردارد و مرده‌‌ها را زنده کند.<ref>Partridge, C. (2004). New Religions A Guide, New York: Oxford.</ref> پس در همین سال، کلیسای خود را بنا می‌کند. این کلیسا در سال 1965، از سوی حکومت بنین به‌‌رسمیت شناخته شد و اجازه تبلیغ یافت؛ پس شروع به تبلیغ آیین خود در مستعمرات سابق در حوزه آفریقای غربی و از جمله [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] نمود. بنابر آموزه‌های این کلیسا، الکل، دخانیات و گوشت خوک حرام است و پیروان آن در هنگام دعا و نیز در هنگام حضور در کلیسا، باید پابرهنه باشند. همچنین پوشیدن جامه‌هایی به رنگ سیاه یا قرمز (که رنگ‌هایی شیطانی محسوب می‌شوند)، جز به دلایلی حرفه‌ای و کاری، مکروه می‌باشد.<ref>Henry, C. (2008). La force des anges: rites, hiérarchie et divination dans le Christianisme Céleste, Bénin, Brepols, Turnhout (Belgique).</ref> کلیسای اصلی سلست‌‌ها در [[ابیجان]] و در منطقه پور بوئه قرار دارد. سلست‌‌ها علاوه بر عهدین، کتاب‌ها و جزوات دیگری نیز دارند (از جمله کتابچه‌‌ای موسوم به قانون اساسی آبی) که به کرامات و زندگی و سیره پیامبرشان می‌‌پردازند.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۵:		خط ۵:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />

			== منبع اصلی ==
			حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.247-248.

			==نویسندگان مقاله==
			روح الله حسینی، سعید خان آبادی

Fatemi در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۰

2024-05-22T10:50:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~'''~~مسیحیت ~~سِلِست'''~~		جریان مذهبی دیگری که از مسیحیت منشعب شده و در این سرزمین پیروانی پیدا کرده است، مسیحیت سلست (Christianisme Céleste) یا سماوی نام دارد که به‌ لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا نهاده شد، خیلی سریع به غنا، توگو، بنین و [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] رسید. این جریان مذهبی، به‌‌ دست شخصی به‌ نام «اوشوفا» (Samuel Bilewu Joseph Oschoffa)، از اهالی بنین پایه‌گذاری شد. این شخص در سال 1947 مدعی شد که ندایی از خداوند به او رسیده که مأمور شده بیماران را شفا دهد، دست به دعا بردارد و مرده‌‌ها را زنده کند.<ref>Partridge, C. (2004). New Religions A Guide, New York: Oxford.</ref> پس در همین سال، کلیسای خود را بنا می‌کند. این کلیسا در سال 1965، از سوی حکومت بنین به‌‌رسمیت شناخته شد و اجازه تبلیغ یافت؛ پس شروع به تبلیغ آیین خود در مستعمرات سابق در حوزه آفریقای غربی و از جمله [[ساحل عاج\|ساحل‌ عاج]] نمود. بنابر آموزه‌های این کلیسا، الکل، دخانیات و گوشت خوک حرام است و پیروان آن در هنگام دعا و نیز در هنگام حضور در کلیسا، باید پابرهنه باشند. همچنین پوشیدن جامه‌هایی به رنگ سیاه یا قرمز (که رنگ‌هایی شیطانی محسوب می‌شوند)، جز به دلایلی حرفه‌ای و کاری، مکروه می‌باشد.<ref>Henry, C. (2008). La force des anges: rites, hiérarchie et divination dans le Christianisme Céleste, Bénin, Brepols, Turnhout (Belgique).</ref> کلیسای اصلی سلست‌‌ها در [[ابیجان]] و در منطقه پور بوئه قرار دارد. سلست‌‌ها علاوه بر عهدین، کتاب‌ها و جزوات دیگری نیز دارند (از جمله کتابچه‌‌ای موسوم به قانون اساسی آبی) که به کرامات و زندگی و سیره پیامبرشان می‌‌پردازند.<ref name=":0">حسینی، روح الله، خان آبادی، سعید(1400). جامعه و فرهنگ ساحل‌ عاج. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]،ص.247-248.</ref>

	~~جریان مذهبی دیگری که از~~ مسیحیت ~~منشعب شده و~~ در ~~این سرزمین پیروانی پیدا کرده است،~~ مسیحیت ~~سلست~~[41] یا سماوی نام دارد که به‌لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا نهاده شد، خیلی سریع به غنا، توگو، بنین و ساحل‌ عاج رسید. این جریان مذهبی، به‌‌دست شخصی به‌نام «اوشوفا»،[42] ~~از اهالی بنین پایه‌گذاری شد. این شخص~~ در سال 1947 مدعی شد که ندایی از خداوند به او رسیده که مأمور شده بیماران را شفا دهد، دست به دعا بردارد و مرده‌‌ها را زنده کند (‌‌Partridge, 2004). پس در همین سال، کلیسای خود را بنا می‌کند. این کلیسا در سال 1965، ازسوی حکومت بنین به‌‌رسمیت شناخته شد و اجازه تبلیغ یافت؛ پس شروع به تبلیغ آیین خود در مستعمرات سابق در حوزه آفریقای غربی و ازجمله ساحل‌ عاج نمود. بنابر آموزه‌های این کلیسا، الکل، دخانیات و گوشت خوک حرام است و پیروان آن در هنگام دعا و نیز در هنگام حضور در کلیسا، باید پابرهنه باشند. همچنین پوشیدن جامه‌هایی به رنگ سیاه یا قرمز (که رنگ‌هایی شیطانی محسوب می‌شوند)، جز به دلایلی حرفه‌ای و کاری، مکروه می‌باشد (Henry, 2008). کلیسای اصلی سلست‌‌ها در [[~~ابیجان~~]] و در منطقه پور بوئه قرار دارد. سلست‌‌ها علاوه بر عهدین، کتاب‌ها و جزوات دیگری نیز دارند (از جمله کتابچه‌‌ای موسوم به قانون اساسی آبی) که به کرامات و زندگی و سیره پیامبرشان می‌‌پردازند.		== نیز نگاه کنید به ==
			[[مسیحیت در ژاپن]]؛ [[موقعیت مسیحیت ارتدوکس روسیه]]؛ [[مسیحیت در کانادا]] ؛ [[مسیحیت در کوبا]]؛ [[طوائف مسيحی لبنان]] ؛ [[مسیحیان مصر]]؛ [[مسیحیت در تونس]]؛ '''[[مسیحیت در چین]]'''؛ [[مسیحیت در سنگال]]

			== کتابشناسی ==

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-28T00:47:03Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	'''مسیحیت سِلِست'''		'''مسیحیت سِلِست'''

	جریان مذهبی دیگری که از مسیحیت منشعب شده و در این سرزمین پیروانی پیدا کرده است، مسیحیت سلست[41] یا سماوی نام دارد که به‌لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا نهاده شد، خیلی سریع به غنا، توگو، بنین و ساحل‌ عاج رسید. این جریان مذهبی، به‌‌دست شخصی به‌نام «اوشوفا»،[42] از اهالی بنین پایه‌گذاری شد. این شخص در سال 1947 مدعی شد که ندایی از خداوند به او رسیده که مأمور شده بیماران را شفا دهد، دست به دعا بردارد و مرده‌‌ها را زنده کند (‌‌Partridge, 2004). پس در همین سال، کلیسای خود را بنا می‌کند. این کلیسا در سال 1965، ازسوی حکومت بنین به‌‌رسمیت شناخته شد و اجازه تبلیغ یافت؛ پس شروع به تبلیغ آیین خود در مستعمرات سابق در حوزه آفریقای غربی و ازجمله ساحل‌ عاج نمود. بنابر آموزه‌های این کلیسا، الکل، دخانیات و گوشت خوک حرام است و پیروان آن در هنگام دعا و نیز در هنگام حضور در کلیسا، باید پابرهنه باشند. همچنین پوشیدن جامه‌هایی به رنگ سیاه یا قرمز (که رنگ‌هایی شیطانی محسوب می‌شوند)، جز به دلایلی حرفه‌ای و کاری، مکروه می‌باشد (Henry, 2008). کلیسای اصلی سلست‌‌ها در ابیجان و در منطقه پور بوئه قرار دارد. سلست‌‌ها علاوه بر عهدین، کتاب‌ها و جزوات دیگری نیز دارند (از جمله کتابچه‌‌ای موسوم به قانون اساسی آبی) که به کرامات و زندگی و سیره پیامبرشان می‌‌پردازند.		جریان مذهبی دیگری که از مسیحیت منشعب شده و در این سرزمین پیروانی پیدا کرده است، مسیحیت سلست[41] یا سماوی نام دارد که به‌لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا نهاده شد، خیلی سریع به غنا، توگو، بنین و ساحل‌ عاج رسید. این جریان مذهبی، به‌‌دست شخصی به‌نام «اوشوفا»،[42] از اهالی بنین پایه‌گذاری شد. این شخص در سال 1947 مدعی شد که ندایی از خداوند به او رسیده که مأمور شده بیماران را شفا دهد، دست به دعا بردارد و مرده‌‌ها را زنده کند (‌‌Partridge, 2004). پس در همین سال، کلیسای خود را بنا می‌کند. این کلیسا در سال 1965، ازسوی حکومت بنین به‌‌رسمیت شناخته شد و اجازه تبلیغ یافت؛ پس شروع به تبلیغ آیین خود در مستعمرات سابق در حوزه آفریقای غربی و ازجمله ساحل‌ عاج نمود. بنابر آموزه‌های این کلیسا، الکل، دخانیات و گوشت خوک حرام است و پیروان آن در هنگام دعا و نیز در هنگام حضور در کلیسا، باید پابرهنه باشند. همچنین پوشیدن جامه‌هایی به رنگ سیاه یا قرمز (که رنگ‌هایی شیطانی محسوب می‌شوند)، جز به دلایلی حرفه‌ای و کاری، مکروه می‌باشد (Henry, 2008). کلیسای اصلی سلست‌‌ها در [[ابیجان]] و در منطقه پور بوئه قرار دارد. سلست‌‌ها علاوه بر عهدین، کتاب‌ها و جزوات دیگری نیز دارند (از جمله کتابچه‌‌ای موسوم به قانون اساسی آبی) که به کرامات و زندگی و سیره پیامبرشان می‌‌پردازند.

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''مسیحیت سِلِست''' جریان مذهبی دیگری که از مسیحیت منشعب شده و در این سرزمین پیروانی پیدا کرده است، مسیحیت سلست[41] یا سماوی نام دارد که به‌لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا...» ایجاد کرد

2024-02-26T22:27:12Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''مسیحیت سِلِست''' جریان مذهبی دیگری که از مسیحیت منشعب شده و در این سرزمین پیروانی پیدا کرده است، مسیحیت سلست[41] یا سماوی نام دارد که به‌لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''مسیحیت سِلِست'''

جریان مذهبی دیگری که از مسیحیت منشعب شده و در این سرزمین پیروانی پیدا کرده است، مسیحیت سلست[41] یا سماوی نام دارد که به‌لحاظ سازمانی، همچون هریسم منسجم و ساختارمند بوده، اما به گستردگی آن نیست. این مذهب که ابتدا در نیجریه بنا نهاده شد، خیلی سریع به غنا، توگو، بنین و ساحل‌ عاج رسید. این جریان مذهبی، به‌‌دست شخصی به‌نام «اوشوفا»،[42] از اهالی بنین پایه‌گذاری شد. این شخص در سال 1947 مدعی شد که ندایی از خداوند به او رسیده که مأمور شده بیماران را شفا دهد، دست به دعا بردارد و مرده‌‌ها را زنده کند (‌‌Partridge, 2004). پس در همین سال، کلیسای خود را بنا می‌کند. این کلیسا در سال 1965، ازسوی حکومت بنین به‌‌رسمیت شناخته شد و اجازه تبلیغ یافت؛ پس شروع به تبلیغ آیین خود در مستعمرات سابق در حوزه آفریقای غربی و ازجمله ساحل‌ عاج نمود. بنابر آموزه‌های این کلیسا، الکل، دخانیات و گوشت خوک حرام است و پیروان آن در هنگام دعا و نیز در هنگام حضور در کلیسا، باید پابرهنه باشند. همچنین پوشیدن جامه‌هایی به رنگ سیاه یا قرمز (که رنگ‌هایی شیطانی محسوب می‌شوند)، جز به دلایلی حرفه‌ای و کاری، مکروه می‌باشد (Henry, 2008). کلیسای اصلی سلست‌‌ها در ابیجان و در منطقه پور بوئه قرار دارد. سلست‌‌ها علاوه بر عهدین، کتاب‌ها و جزوات دیگری نیز دارند (از جمله کتابچه‌‌ای موسوم به قانون اساسی آبی) که به کرامات و زندگی و سیره پیامبرشان می‌‌پردازند.