مشاهیر ادبی سوریه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Samiei در ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۲

2024-08-29T14:12:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۲
خط ۷۹:		خط ۷۹:
	*«کمال الدین زملکانی»، فقیه شافعی (وفات 727)؛		*«کمال الدین زملکانی»، فقیه شافعی (وفات 727)؛

	* «حسن البورینی» اردنی (زاده 963)<ref>ضیف، شوقی (1990). تاريخ الأدب العربي6 الشام، [[قاهره]]: دارالمعارف، ص. 124-130.</ref><ref>شنی، کریم( 1400). فرهنگ و تاریخ [[سوریه]]. تهران: سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی( در دست انتشار)</ref>.		* «حسن البورینی» اردنی (زاده 963)<ref>ضیف، شوقی (1990). تاريخ الأدب العربي6 الشام، [[قاهره]]: دارالمعارف، ص. 124-130.</ref><ref>شنی، کریم( 1400). فرهنگ و تاریخ [[سوریه]]. تهران: [https://www.icro.ir سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی]( در دست انتشار)</ref>.
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[زبان و ادبیات سوریه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]		[[زبان و ادبیات سوریه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]

Samiei: /* مشاهیر عصر آل حمدان */

2024-08-29T14:11:05Z

مشاهیر عصر آل حمدان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۱
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	چند تن از خلفای اموی، خود شاعر بودند؛ مانند یزید بن معاویه، یزید بن عبدالملک و ولید بن یزید، خلیفه یازدهم و عیاش اموی که یک سال حکومت کرد. شعر خلفا نوعاً تغزل یا خمریه؛ یعنی در وصف شراب ومناسب مجالس لهو ایشان است. غیر از شعرا، از فحول نثر این دوره که در دربار اموی خدمت کردهاند «عبدالحمید کاتب» (مرگ: 132 قمری) دبیر دیوان «هشام بن عبالملک»، دهمین خلیفه اموی است که رسائل متعددی از او برجای مانده که در تحول نثر عربی بسیار تأثیرگذار بوده است؛ گرچه او نیز مانند اخطل شامیالاصل نبود.		چند تن از خلفای اموی، خود شاعر بودند؛ مانند یزید بن معاویه، یزید بن عبدالملک و ولید بن یزید، خلیفه یازدهم و عیاش اموی که یک سال حکومت کرد. شعر خلفا نوعاً تغزل یا خمریه؛ یعنی در وصف شراب ومناسب مجالس لهو ایشان است. غیر از شعرا، از فحول نثر این دوره که در دربار اموی خدمت کردهاند «عبدالحمید کاتب» (مرگ: 132 قمری) دبیر دیوان «هشام بن عبالملک»، دهمین خلیفه اموی است که رسائل متعددی از او برجای مانده که در تحول نثر عربی بسیار تأثیرگذار بوده است؛ گرچه او نیز مانند اخطل شامیالاصل نبود.

	=== مشاهیر ~~'''~~ادبیات عباسی~~'''~~ ===		=== مشاهیر ادبیات عباسی ===
	مشاهیر ادبی در دولت عباسی این افراد بودند:		مشاهیر ادبی در دولت عباسی این افراد بودند:
	*‌‌‌‌‌‌‌ «عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی» (مرگ: 195 قمری) اهل «الفَلَچه» در ریف دمشق که مداح ‌‌‌‌هارون الرشید بود؛		*‌‌‌‌‌‌‌ «عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی» (مرگ: 195 قمری) اهل «الفَلَچه» در ریف دمشق که مداح ‌‌‌‌هارون الرشید بود؛

Samiei: /* مشاهیر عصر آل حمدان */

2024-08-29T14:09:11Z

مشاهیر عصر آل حمدان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۹
خط ۷:		خط ۷:

	* «جریر» (33-110 قمری) مداح بنی امیه و از ملازمان «حجاج بن یوسف ثقفی»، والی سفاک عراق؛		* «جریر» (33-110 قمری) مداح بنی امیه و از ملازمان «حجاج بن یوسف ثقفی»، والی سفاک عراق؛
	* «نصیب بن الأحوص» (35-105 قمری) شاعر دربار ولید بن عبدالملک که قصیدهای هم در رثای معاویه دارد~~[9]~~؛		* «نصیب بن الأحوص» (35-105 قمری) شاعر دربار ولید بن عبدالملک که قصیدهای هم در رثای معاویه دارد<ref>بلاذری‌، احمد(1400). انساب‌ الاشراف‌. به‌ كوشش‌ احسان‌ عباس‌. بیروت‌، ج1، ص. 158</ref>؛
	* «ابن میادة» (74-149)؛		* «ابن میادة» (74-149)؛
	* «نابغه شيباني» (مرگ: 125 قمری)؛ بادیه نشین بود و عبدالملک بن مروان را مدح گفته~~[10]~~؛		* «نابغه شيباني» (مرگ: 125 قمری)؛ بادیه نشین بود و عبدالملک بن مروان را مدح گفته<ref>نسيم، أحمد (1932م.) ديوان نابغة بني شيبان. مصر: دار الكتب المصرية.</ref>؛
	* العجاج»(15-96 قمری) که شامیان را میستود؛ اما در بصره روزگار گذرانده بود؛		* العجاج»(15-96 قمری) که شامیان را میستود؛ اما در بصره روزگار گذرانده بود؛
	* «ذوالرمّة» (77-117 قمری) رمله در فلسطین است. که از مفاخر شعر عرب است؛ بدان حد که گفته‌اند: «شعر عربی به امراءالقیس آغاز و به ذوالرمه ختم شده ~~است~~.~~»[11]~~؛		* «ذوالرمّة» (77-117 قمری) رمله در فلسطین است. که از مفاخر شعر عرب است؛ بدان حد که گفته‌اند: «شعر عربی به امراءالقیس آغاز و به ذوالرمه ختم شده است»<ref>زرکلی، خیر الدین(1989). الاعلام قاموس تراجم لاشهر الرجال و النساء من العرب و المستعربین و المستشرقین. بیروت: دار العلم للملایین، ط الثامنة، ج۵، ص۱۲۴.</ref>؛
	* ابوداود عدی بن الرقاع (مرگ: 95قمری)، در فلسطین به دنیا آمد و در دمشق زیست. او به قولی، زنده‌های بنی امیه را می‌ستود و برای مردگان آنها دعا و مرثیه می‌خواند؛		* ابوداود عدی بن الرقاع (مرگ: 95قمری)، در فلسطین به دنیا آمد و در دمشق زیست. او به قولی، زنده‌های بنی امیه را می‌ستود و برای مردگان آنها دعا و مرثیه می‌خواند؛
	* «الرعی النُمیری طائفی» (مرگ: 95 قمری) نیز از پیشگامان مدح بنی امیه است؛ اما به شام پا نگذاشت؛		* «الرعی النُمیری طائفی» (مرگ: 95 قمری) نیز از پیشگامان مدح بنی امیه است؛ اما به شام پا نگذاشت؛
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	*‌‌‌‌‌‌‌ «عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی» (مرگ: 195 قمری) اهل «الفَلَچه» در ریف دمشق که مداح ‌‌‌‌هارون الرشید بود؛		*‌‌‌‌‌‌‌ «عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی» (مرگ: 195 قمری) اهل «الفَلَچه» در ریف دمشق که مداح ‌‌‌‌هارون الرشید بود؛
	*‌‌‌‌‌‌‌«العَتّابی» (135 – 220 قمری)، اهل «قِنَّسرین» (Qinnasrin) حلب و از مداحان و مقربان برامکه عباسی؛		*‌‌‌‌‌‌‌«العَتّابی» (135 – 220 قمری)، اهل «قِنَّسرین» (Qinnasrin) حلب و از مداحان و مقربان برامکه عباسی؛
	*‌‌‌‌‌‌‌«منصور النَّمری» (وفات:190 قمری) شاگرد شیعی العتّابی که از روی تقیه مدح خلفا ‌‌‌‌‌‌می‌کرد[3]؛		*‌‌‌‌‌‌‌«منصور النَّمری» (وفات:190 قمری) شاگرد شیعی العتّابی که از روی تقیه مدح خلفا ‌‌‌‌‌‌می‌کرد[1]؛
	*‌‌‌‌‌‌‌«ابو تَمّام، حبیب بن اوسِ طائی» (۱۸۸–۲۳۱قمری)، اهل «جاسم» روستایی در حوران [[سوریه]] و از تجدیدکنندگان شعر عربی و از شعرای دربار معتصم عباسی که به تشیع گرایش داشته ‌‌‌‌‌است.		*‌‌‌‌‌‌‌«ابو تَمّام، حبیب بن اوسِ طائی» (۱۸۸–۲۳۱قمری)، اهل «جاسم» روستایی در حوران [[سوریه]] و از تجدیدکنندگان شعر عربی و از شعرای دربار معتصم عباسی که به تشیع گرایش داشته ‌‌‌‌‌است.

خط ۲۹:		خط ۲۹:

	* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد<ref>فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی. دوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۵۷</ref>.		* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد<ref>فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی. دوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۵۷</ref>.
	در این میان «دیک‌الجن»[4] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب یک ‌‌‌‌‌استثنای بسیار جالب ‌‌‌‌‌است. از او شعر‌‌‌‌هایی در سوگ حسین امام در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای ‌‌‌‌‌‌مانده‌‌‌‌‌‌است. دیک الجن از شعوبیان ‌‌‌‌‌است؛ یعنی ایرانیان را بر تازیان برتری ‌‌‌‌‌‌می‌داد و از مدح خلفا خودداری می‌ورزید. بعد از افول اقتدار بنی عباس در ممالک غربی و ظهور دولت‌‌‌‌های غربی مستقل که تن‌‌‌‌ها مشروعیت دینی خود را از بغداد داشتند و در اصل مستقل بودند؛ مثل اخشیدی‌‌‌‌ها، آلحمدان، زنگیان و ممالیک، شعر و ادبیات شام گسترش پیدا کرد و ده‌‌‌‌ها شاعر و نویسنده بزرگ به منصه ظهور درآمدند که پرداختن بدان‌‌‌‌ها مجال خود میطلبد		در این میان «دیک‌الجن»[2] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب یک ‌‌‌‌‌استثنای بسیار جالب ‌‌‌‌‌است. از او شعر‌‌‌‌هایی در سوگ حسین امام در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای ‌‌‌‌‌‌مانده‌‌‌‌‌‌است. دیک الجن از شعوبیان ‌‌‌‌‌است؛ یعنی ایرانیان را بر تازیان برتری ‌‌‌‌‌‌می‌داد و از مدح خلفا خودداری می‌ورزید. بعد از افول اقتدار بنی عباس در ممالک غربی و ظهور دولت‌‌‌‌های غربی مستقل که تن‌‌‌‌ها مشروعیت دینی خود را از بغداد داشتند و در اصل مستقل بودند؛ مثل اخشیدی‌‌‌‌ها، آلحمدان، زنگیان و ممالیک، شعر و ادبیات شام گسترش پیدا کرد و ده‌‌‌‌ها شاعر و نویسنده بزرگ به منصه ظهور درآمدند که پرداختن بدان‌‌‌‌ها مجال خود میطلبد

	=== مشاهیر عصر آل حمدان ===		=== مشاهیر عصر آل حمدان ===
خط ۶۹:		خط ۶۹:
	*«أیدمرالمحیوی»، مداح ایوبیان؛		*«أیدمرالمحیوی»، مداح ایوبیان؛
	*«الشاب الظریف»؛		*«الشاب الظریف»؛
	*«عفیف الدین تلمسانی» شارح [[ابن عربی]][5]؛		*«عفیف الدین تلمسانی» شارح [[ابن عربی]][3]؛
	*ابن الوردی»؛		*ابن الوردی»؛
	*«ابوالعلاء ین مقاتل حموی» (زاده 674) شاعر مردمی؛		*«ابوالعلاء ین مقاتل حموی» (زاده 674) شاعر مردمی؛
خط ۸۱:		خط ۸۱:
	* «حسن البورینی» اردنی (زاده 963)<ref>ضیف، شوقی (1990). تاريخ الأدب العربي6 الشام، [[قاهره]]: دارالمعارف، ص. 124-130.</ref><ref>شنی، کریم( 1400). فرهنگ و تاریخ [[سوریه]]. تهران: سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی( در دست انتشار)</ref>.		* «حسن البورینی» اردنی (زاده 963)<ref>ضیف، شوقی (1990). تاريخ الأدب العربي6 الشام، [[قاهره]]: دارالمعارف، ص. 124-130.</ref><ref>شنی، کریم( 1400). فرهنگ و تاریخ [[سوریه]]. تهران: سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی( در دست انتشار)</ref>.
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]		[[زبان و ادبیات سوریه]]؛ [[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]

			== پاورقی ==
			<small>[1]. اعتقاد حقیقی وی از لابه لای اشعارش به خوبی آشکار ‌‌‌‌‌است و به‌کارگیری صنعت توریه که گاهی نوعی تصریح نیز در آن ‌‌‌‌‌است این مدعا را اثبات ‌‌‌‌‌‌می‌کند. بدخوا‌‌‌‌هان و کینه توزان نزد ‌‌‌‌هارون اسرار او را فاش نموده و پرده از تشیع و محبت بسیارش به اهل بیت پیامبر(ص) برداشتند و خشم ‌‌‌‌هارون را بر وی برانگیختند. ‌‌‌‌هارون مأموری را برای قتل وی فرستاد ولی قبل از رسیدن مأمور، او از دنیا رفت.<ref>جرجی زیدان، تاریخ آداب اللغة العربیه، جزء ۲ ، ص ۳۸۳ و ۳۸۴</ref> </small>

			<small>[2]. ابومحمد عبدالسلام بن رغبان بن عبدالسلام بن حبیب بن عبدالله بن رغبان بن یزید بن تمیم کلبی.</small>

			<small>[3]. الجزائری الاصل بود و در کوفه مرد؛ اما در دمشق پرورش یافت.</small>
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* مشاهیر ادبیات عباسی */

2024-08-29T14:02:51Z

مشاهیر ادبیات عباسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد<ref>فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی. دوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۵۷</ref>.		* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد<ref>فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی. دوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۵۷</ref>.
			در این میان «دیک‌الجن»[4] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب یک ‌‌‌‌‌استثنای بسیار جالب ‌‌‌‌‌است. از او شعر‌‌‌‌هایی در سوگ حسین امام در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای ‌‌‌‌‌‌مانده‌‌‌‌‌‌است. دیک الجن از شعوبیان ‌‌‌‌‌است؛ یعنی ایرانیان را بر تازیان برتری ‌‌‌‌‌‌می‌داد و از مدح خلفا خودداری می‌ورزید. بعد از افول اقتدار بنی عباس در ممالک غربی و ظهور دولت‌‌‌‌های غربی مستقل که تن‌‌‌‌ها مشروعیت دینی خود را از بغداد داشتند و در اصل مستقل بودند؛ مثل اخشیدی‌‌‌‌ها، آلحمدان، زنگیان و ممالیک، شعر و ادبیات شام گسترش پیدا کرد و ده‌‌‌‌ها شاعر و نویسنده بزرگ به منصه ظهور درآمدند که پرداختن بدان‌‌‌‌ها مجال خود میطلبد

	=== مشاهیر عصر آل حمدان ===		=== مشاهیر عصر آل حمدان ===

Samiei: /* مشاهیر ادبیات عباسی */

2024-08-29T14:02:27Z

مشاهیر ادبیات عباسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	*‌‌‌‌‌‌‌«ابو تَمّام، حبیب بن اوسِ طائی» (۱۸۸–۲۳۱قمری)، اهل «جاسم» روستایی در حوران [[سوریه]] و از تجدیدکنندگان شعر عربی و از شعرای دربار معتصم عباسی که به تشیع گرایش داشته ‌‌‌‌‌است.		*‌‌‌‌‌‌‌«ابو تَمّام، حبیب بن اوسِ طائی» (۱۸۸–۲۳۱قمری)، اهل «جاسم» روستایی در حوران [[سوریه]] و از تجدیدکنندگان شعر عربی و از شعرای دربار معتصم عباسی که به تشیع گرایش داشته ‌‌‌‌‌است.

	*‌‌‌‌‌‌‌«بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل ‌‌‌‌‌است که «متنبی و ابوتمام حکیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند؛ ولی بحتری شاعر ‌‌‌‌‌است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیله طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با ‌‌‌‌‌استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد.<ref>فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی. دوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۵۷</ref>
	*‌‌‌‌‌‌‌صنوبری الرقیّ الضبیّ الحلبی انطاکی (وفات: 334 قمری) شاعر شیعه حلبی و دمشقی. صنوبری را در طبیعتگرایی با منوچهری دامغانی در شعر فارسی مقایسه کرده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند.		*‌‌‌‌‌‌‌صنوبری الرقیّ الضبیّ الحلبی انطاکی (وفات: 334 قمری) شاعر شیعه حلبی و دمشقی. صنوبری را در طبیعتگرایی با منوچهری دامغانی در شعر فارسی مقایسه کرده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند.
	در این میان «دیک‌الجن»[4] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب یک ‌‌‌‌‌استثنای بسیار جالب ‌‌‌‌‌است. از او شعر‌‌‌‌هایی در سوگ حسین امام در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای ‌‌‌‌‌‌مانده‌‌‌‌‌‌است. دیک الجن از شعوبیان ‌‌‌‌‌است؛ یعنی ایرانیان را بر تازیان برتری ‌‌‌‌‌‌می‌داد و از مدح خلفا خودداری می‌ورزید. بعد از افول اقتدار بنی عباس در ممالک غربی و ظهور دولت‌‌‌‌های غربی مستقل که تن‌‌‌‌ها مشروعیت دینی خود را از بغداد داشتند و در اصل مستقل بودند؛ مثل اخشیدی‌‌‌‌ها، آلحمدان، زنگیان و ممالیک، شعر و ادبیات شام گسترش پیدا کرد و ده‌‌‌‌ها شاعر و نویسنده بزرگ به منصه ظهور درآمدند که پرداختن بدان‌‌‌‌ها مجال خود میطلبد
	* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد.~~[13]~~		* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد<ref>فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی. دوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۵۷</ref>.

	=== مشاهیر عصر آل حمدان ===		=== مشاهیر عصر آل حمدان ===

Samiei در ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۱

2024-08-29T14:01:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	*‌‌‌‌‌‌‌صنوبری الرقیّ الضبیّ الحلبی انطاکی (وفات: 334 قمری) شاعر شیعه حلبی و دمشقی. صنوبری را در طبیعتگرایی با منوچهری دامغانی در شعر فارسی مقایسه کرده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند.		*‌‌‌‌‌‌‌صنوبری الرقیّ الضبیّ الحلبی انطاکی (وفات: 334 قمری) شاعر شیعه حلبی و دمشقی. صنوبری را در طبیعتگرایی با منوچهری دامغانی در شعر فارسی مقایسه کرده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند.
	در این میان «دیک‌الجن»[4] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب یک ‌‌‌‌‌استثنای بسیار جالب ‌‌‌‌‌است. از او شعر‌‌‌‌هایی در سوگ حسین امام در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای ‌‌‌‌‌‌مانده‌‌‌‌‌‌است. دیک الجن از شعوبیان ‌‌‌‌‌است؛ یعنی ایرانیان را بر تازیان برتری ‌‌‌‌‌‌می‌داد و از مدح خلفا خودداری می‌ورزید. بعد از افول اقتدار بنی عباس در ممالک غربی و ظهور دولت‌‌‌‌های غربی مستقل که تن‌‌‌‌ها مشروعیت دینی خود را از بغداد داشتند و در اصل مستقل بودند؛ مثل اخشیدی‌‌‌‌ها، آلحمدان، زنگیان و ممالیک، شعر و ادبیات شام گسترش پیدا کرد و ده‌‌‌‌ها شاعر و نویسنده بزرگ به منصه ظهور درآمدند که پرداختن بدان‌‌‌‌ها مجال خود میطلبد		در این میان «دیک‌الجن»[4] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب یک ‌‌‌‌‌استثنای بسیار جالب ‌‌‌‌‌است. از او شعر‌‌‌‌هایی در سوگ حسین امام در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای ‌‌‌‌‌‌مانده‌‌‌‌‌‌است. دیک الجن از شعوبیان ‌‌‌‌‌است؛ یعنی ایرانیان را بر تازیان برتری ‌‌‌‌‌‌می‌داد و از مدح خلفا خودداری می‌ورزید. بعد از افول اقتدار بنی عباس در ممالک غربی و ظهور دولت‌‌‌‌های غربی مستقل که تن‌‌‌‌ها مشروعیت دینی خود را از بغداد داشتند و در اصل مستقل بودند؛ مثل اخشیدی‌‌‌‌ها، آلحمدان، زنگیان و ممالیک، شعر و ادبیات شام گسترش پیدا کرد و ده‌‌‌‌ها شاعر و نویسنده بزرگ به منصه ظهور درآمدند که پرداختن بدان‌‌‌‌ها مجال خود میطلبد
	* «عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی» (مرگ: 195 قمری) اهل «الفَلَچه» در ریف دمشق که مداح هارون الرشید بود؛
	* «العَتّابی» (135 – 220 قمری)، اهل «قِنَّسرین» (''Qinnasrin'') حلب و از مداحان و مقربان برامکه عباسی؛
	* «منصور النَّمری» (وفات:190 قمری) شاگرد شیعی العتّابی که از روی تقیه مدح خلفا میکرد.[12]؛
	* «ابو تَمّام، حبیب بن اوسِ طائی» (۱۸۸–۲۳۱قمری)، اهل «جاسم» روستایی در حوران [[سوریه]] و از تجدیدکنندگان شعر عربی و از شعرای دربار معتصم عباسی که به تشیع گرایش داشته است؛
	* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد.[13]		* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد.[13]

	* صنوبری الرقیّ الضبیّ الحلبی انطاکی (وفات: 334 قمری) شاعر شیعه حلبی و دمشقی. صنوبری را در طبیعتگرایی با منوچهری دامغانی در شعر فارسی مقایسه کرده اند؛

	* «دیک‌الجن»[14] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب، که شعرهایی در سوگ امام حسین در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای مانده‌است.

	=== مشاهیر عصر آل حمدان ===		=== مشاهیر عصر آل حمدان ===

Samiei در ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۳

2024-08-29T06:53:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۳
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	=== مشاهیر '''ادبیات عباسی''' ===		=== مشاهیر '''ادبیات عباسی''' ===
	مشاهیر ادبی در دولت عباسی این افراد بودند:		مشاهیر ادبی در دولت عباسی این افراد بودند:
			*‌‌‌‌‌‌‌ «عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی» (مرگ: 195 قمری) اهل «الفَلَچه» در ریف دمشق که مداح ‌‌‌‌هارون الرشید بود؛
			*‌‌‌‌‌‌‌«العَتّابی» (135 – 220 قمری)، اهل «قِنَّسرین» (Qinnasrin) حلب و از مداحان و مقربان برامکه عباسی؛
			*‌‌‌‌‌‌‌«منصور النَّمری» (وفات:190 قمری) شاگرد شیعی العتّابی که از روی تقیه مدح خلفا ‌‌‌‌‌‌می‌کرد[3]؛
			*‌‌‌‌‌‌‌«ابو تَمّام، حبیب بن اوسِ طائی» (۱۸۸–۲۳۱قمری)، اهل «جاسم» روستایی در حوران [[سوریه]] و از تجدیدکنندگان شعر عربی و از شعرای دربار معتصم عباسی که به تشیع گرایش داشته ‌‌‌‌‌است.

			*‌‌‌‌‌‌‌«بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل ‌‌‌‌‌است که «متنبی و ابوتمام حکیم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند؛ ولی بحتری شاعر ‌‌‌‌‌است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیله طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با ‌‌‌‌‌استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد.<ref>فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی. دوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۵۷</ref>
			*‌‌‌‌‌‌‌صنوبری الرقیّ الضبیّ الحلبی انطاکی (وفات: 334 قمری) شاعر شیعه حلبی و دمشقی. صنوبری را در طبیعتگرایی با منوچهری دامغانی در شعر فارسی مقایسه کرده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند.
			در این میان «دیک‌الجن»[4] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب یک ‌‌‌‌‌استثنای بسیار جالب ‌‌‌‌‌است. از او شعر‌‌‌‌هایی در سوگ حسین امام در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای ‌‌‌‌‌‌مانده‌‌‌‌‌‌است. دیک الجن از شعوبیان ‌‌‌‌‌است؛ یعنی ایرانیان را بر تازیان برتری ‌‌‌‌‌‌می‌داد و از مدح خلفا خودداری می‌ورزید. بعد از افول اقتدار بنی عباس در ممالک غربی و ظهور دولت‌‌‌‌های غربی مستقل که تن‌‌‌‌ها مشروعیت دینی خود را از بغداد داشتند و در اصل مستقل بودند؛ مثل اخشیدی‌‌‌‌ها، آلحمدان، زنگیان و ممالیک، شعر و ادبیات شام گسترش پیدا کرد و ده‌‌‌‌ها شاعر و نویسنده بزرگ به منصه ظهور درآمدند که پرداختن بدان‌‌‌‌ها مجال خود میطلبد
	* «عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی» (مرگ: 195 قمری) اهل «الفَلَچه» در ریف دمشق که مداح هارون الرشید بود؛		* «عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی» (مرگ: 195 قمری) اهل «الفَلَچه» در ریف دمشق که مداح هارون الرشید بود؛
	* «العَتّابی» (135 – 220 قمری)، اهل «قِنَّسرین» (''Qinnasrin'') حلب و از مداحان و مقربان برامکه عباسی؛		* «العَتّابی» (135 – 220 قمری)، اهل «قِنَّسرین» (''Qinnasrin'') حلب و از مداحان و مقربان برامکه عباسی؛

Samiei: /* مشاهیر عصر آل حمدان */

2024-08-29T06:52:22Z

مشاهیر عصر آل حمدان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۲
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	=== مشاهیر عصر آل حمدان ===		=== مشاهیر عصر آل حمدان ===
	حمدانیان امیرانی دانش دوست و ~~ادب پرور~~ بودند؛ به ویژه سیف الدوله که شاعران و دانشمندان را گرامی می داشت و خود نیز شاعر بود. ثعالبی در وصف دربار سیف الدوله ~~مینویسد:~~ <blockquote>«بر درگاه هیچ پادشاهی، پس از خلفا، این قدر از بزرگان شعر و ستارگان روزگار، گرد نیامد»~~[15]~~.</blockquote>دانشمندان و فضلای بسیاری در دربار ~~سیف الدوله~~ بودند؛ مثل «ابونصر فارابی» (۲۶۰-۳۳۹ق)، فیلسوف و موسیقی‌دان نامدار و نیز «ابوالفرج ~~اصفهانی»~~ (۲۸۴-۳۵۶قمری) که نسخه‌ای از دست نویس کتاب «الاغانی» را به سیفالدوله تقدیم کرد و همچنین «ابن‌نباته» خطیب دربارحمدانی که ~~جهادیّه‌های~~ او در تحریض مسلمانان به ~~جهاد~~ با رومیان معروف ~~است~~ و نیز «ابن جنی» (322-380 قمری) عالم نحوی بزرگ عرب.		حمدانیان امیرانی دانش دوست و ادبپرور بودند؛ به ویژه سیف الدوله که شاعران و دانشمندان را گرامی می داشت و خود نیز شاعر بود. ثعالبی در وصف دربار سیف الدوله مینویسد،<blockquote>«بر درگاه هیچ پادشاهی، پس از خلفا، این قدر از بزرگان شعر و ستارگان روزگار، گرد نیامد»<ref>ثعالبی، ابومنصور(1352). یتیمة الدهر. مصر، ج 1 صص 22 و23</ref>.</blockquote>دانشمندان و فضلای بسیاری در دربار سیفالدوله بودند؛ مثل «ابونصر فارابی» (۲۶۰-۳۳۹ق)، فیلسوف و موسیقی‌دان نامدار که در فتح دمشق نیز با سیف الدوله بود و در آنجا درگذشت و در باب الصغیر مدفون ‌‌‌‌‌است و نیز «ابوالفرج اصف‌‌‌‌هانی» (۲۸۴-۳۵۶قمری) که نسخه‌ای از دست نویس کتاب «الاغانی» را به سیفالدوله تقدیم کرد و همچنین «ابن‌نباته» خطیب دربارحمدانی که ج‌‌‌‌هادیّه‌‌‌‌‌های او در تحریض مسلمانان به ج‌‌‌‌هاد با رومیان معروف ‌‌‌‌‌است و نیز «ابن جنی» (322-380 قمری) عالم نحوی بزرگ عرب. ناصرالدّوله، امیر دیگر حمدانی در موصل نیز مرد علم بود و مدت‌‌‌‌‌ها در اعزاز و اکرام شیخ مفید خدمت کرد. قاضی نورالله شوشتری ‌‌‌‌‌‌می‌گوید:<blockquote>«شیخ را رساله‌ای ‌‌‌‌‌است در مبحث امامت که به نام ناصرالدّوله نوشته ‌‌‌‌‌است.»<ref>شوشتری، نورالله(۱۳۷۵ق). مجالس المؤمنین. تهران: اسلامیّه، ج۱، ص۲۳۵.</ref></blockquote>از شعرای بزرگ عرب که به دربار حمدانی پیوستند؛ سه تن بسیار نام آورند:
			*‌‌‌‌‌‌‌ «ابوالطَیّب مُتنبَی» (۳۰۳-۳۵۴قمری) که اصالتاً کوفی بود؛
			*‌‌‌‌‌‌‌ «ابوفراس حمدانی» (۳۲۰-۳۵۷قمری)، امیر حمدانی و برادرزاده سیف الدوله؛ گفته‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند سخن سهل و ممتنع در عربی خاص ابوفراس حمدانی ‌‌‌‌‌است<ref>فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی. دوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۴۵۹</ref>؛

	~~از شعرای بزرگ~~ عرب که به دربار ~~حمدانی پیوستند؛ سه تن بسیار نام آورند:~~		*در این روزگار، «ابوالعلای معری» (۳۶۳ - ۴۴۹ قمری) شاعر و فیلسوف نابینای عرب که اهل «مَعَرّه نُعمان» شهرکی در نزدیکی حلب بود، یک ‌‌‌‌‌استثن‌‌‌‌‌است. او به هیچ درباری نپیوست و مدح کسی را ننمود و به «رهین المحبسین» (گروگان دو زندان) ملقب بود؛ زیرا هم نابینا بود و هم عزلت نشین. معری، در شعر و علوم ادبی، عَلَمُ الاعلام و نابغه ادبیات عرب ‌‌‌‌‌است. و با اینکه در نه سالگی خیام درگذشته ‌‌‌‌‌است؛ اما در بین به خیام عرب شهرت دارد؛ آن هم به خاطر باور‌‌‌‌های ضد دینی‌اش.
			غیر از این بزرگان ادبیات عرب، شعرا و ادبای شامی دیگری نیز بودند که پیرامون دربار سیفالدوله ظهور کردند؛ کسانی مانند «کُشاجم» شاعر شیعی اهل رمله فلسطین، «الخالدیان/ دو خالد» که دو برادر به نام محمد و عثمان بودند و منصب خزانه و دبیری دیوان سیفالدوله راعهده دار بودند؛ همچنین «السلامی»، «السرّی الرفّا»، «الوأواه الدمشق»، «النامی المنصیصی»، «[[ابن نباته]] السعدی»، «البَبَّغاء» و...

	* «ابوالطَیّب مُتنبَی» (۳۰۳-۳۵۴قمری) که اصالتاً کوفی بود؛		این جریان ادبی، بعد از حمدانیان تا پایان عصر عباسی و حمله مغول، در شام ادامه یافت و شعرای بزرگی تا زمان عثمانی در سرزمین شام، به عرصه آمدند که برجسته‌‌‌‌‌‌‌ترین ایشان؛ یعنی آن‌‌‌‌ها که ادبیات عرب در منطقه شام از اعلام و تأثیرگذاران بودند، به ترتیب تقریباً تاریخی عبارت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند از:
	* «ابوفراس حمدانی» (۳۲۰-۳۵۷قمری)، امیر حمدانی و ~~برادرزاده سیف الدوله؛ گفته‌اند سخن سهل~~ و ~~ممتنع~~ در ~~عربی خاص ابوفراس حمدانی است.[17]؛~~		*«عبدالمحسن الصوری»؛
	* «ابوالعلای معری» (۳۶۳ - ۴۴۹ قمری) شاعر و فیلسوف نابینای عرب که ~~اهل «مَعَرّة نُعمان» شهرکی در نزدیکی حلب بود، یک استثناست. معری، در شعر و علوم ادبی، عَلَمُ الاعلام و نابغه~~ ادبیات عرب ~~است.~~ و ~~با اینکه در نه سالگی خیام درگذشته است؛ اما در بین~~ به ~~خیام عرب شهرت دارد؛ آن هم به خاطر باورهای ضد دینی‌اش.~~		*«آبی الرقعمق»؛
			*«الواسانی»؛
			*«ابن سنان الخفاجی» شیعی مذهب؛
			*«ابن حیّوس» که او نیز شیعه بود؛
			*«ابن قُسیم الحموی» شیعه؛
			*«ابن خیاط دمشقی»؛

	غیر از این بزرگان ادبیات عرب، شعرا و ادبای شامی دیگری نیز بودند که پیرامون دربار سیفالدوله ظهور کردند؛ کسانی مانند «کُشاجم» شاعر شیعی اهل رمله فلسطین، «الخالدیان/ دو خالد» که دو برادر به نام محمد و عثمان بودند و منصب خزانه و دبیری دیوان سیفالدوله راعهده دار بودند؛ همچنین «السلامی»، «السرّی الرفّا»، «الوأواه الدمشق»، «النامی المنصیصی»، «[[ابن نباته]] السعدی»، «البَبَّغاء» و...		*«الغَزّی»؛

	~~این جریان ادبی، بعد از حمدانیان تا پایان عصر عباسی و حمله مغول،~~ در شام ادامه یافت و شعرای بزرگی تا زمان عثمانی در سرزمین شام، به عرصه آمدند که برجسته ترین ایشان؛ یعنی آنها که ادبیات عرب در منطقه شام از اعلام و تأثیرگذاران بودند، به ترتیب تقریباً تاریخی عبارت اند از:		*«ابن عُنین» ساکن در حوران؛
			*«ابن منیر الطرابلسی» شیعه؛
			*«طلادع بن زُرّیک» وزیر فاطمی شیعی؛
			*«قیسرانی»، «عرقله» شیعه؛
			*«فتیان الشاغوری» شیعه؛
			*«ابن قُسیم الحموی»، «الماهر دمشقی»؛
			*«اسامه بن مُنقُذ»؛
			*«حمّاد الخرّاط»؛
			*«ابن الساعاتی»؛
			*«الش‌‌‌‌هاب محمود»؛
			*«الصاحب شرفالدین انصاری»؛

	«عبدالمحسن الصوری»، «آبی الرقعمق»، «الواسانی»، «ابن سنان الخفاجی » شیعی مذهب ، «ابن حیّوس» که او نیز شیعه بود، «ابن قُسیم الحموی» شیعه، «ابن خیاط دمشقی»، «الغَزّی»، «ابن عُنین» ساکن در حوران، «ابن منیر الطرابلسی» شیعه، «طلادع بن زُرّیک» وزیر فاطمی شیعی، «قیسرانی»، «عرقله» شیعه، «فتیان الشاغوری» شیعه، «ابن قُسیم الحموی»، «الماهر دمشقی»، «اسامة بن مُنقُذ»، «حمّاد الخرّاط»، «ابن الساعاتی»، «الشهاب محمود»، «الصاحب شرفالدین انصاری»، «مجیرالدین بن ~~تمیم»،~~ «سخاوی» شیخ القرّاء ~~دمشقی،«بهرام~~ شاه ایوبی» (مرگ: 628) حاکم ~~بعلبک،~~ «الملک الاشرف ایوبی» (مرگ: 636) حاکم حصن ~~کیفا،~~ «عبدالعزیز ~~الانصاری»،~~ «أیدمرالمحیوی»، مداح ~~ایوبیان،~~ «الشاب ~~الظریف»،~~ «عفیف الدین تلمسانی» شارح [[ابن عربی]][18]، ابن ~~الوردی»،~~ «ابوالعلاء ین مقاتل حموی» (زاده 674) شاعر ~~مردمی،~~ «محمد بن سُوّار دمشقی» (وفات: 677) صوفی از ملازمان ابن ~~عربی،~~ «ابن النقیب ~~دمشقی»،~~ «المسجّف» شاعر ~~ایوبی،~~ «المحار الحلبی» (وفات: 711)، «الوداعی» شیعه (وفات: 716)، «کمال الدین زملکانی»، فقیه شافعی (وفات 727)«حسن البورینی» اردنی (زاده 963)<ref>شنی، کریم( 1400). فرهنگ و تاریخ [[سوریه]]. تهران: سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی( در دست انتشار)</ref>		*«مجیرالدین بن تمیم»؛
			*«سخاوی» شیخ القرّاء دمشقی؛
			*«بهرام شاه ایوبی» (مرگ: 628) حاکم بعلبک؛
			*«الملک الاشرف ایوبی» (مرگ: 636) حاکم حصن کیفا؛
			*«عبدالعزیز الانصاری»؛
			*«أیدمرالمحیوی»، مداح ایوبیان؛
			*«الشاب الظریف»؛
			*«عفیف الدین تلمسانی» شارح [[ابن عربی]][5]؛
			*ابن الوردی»؛
			*«ابوالعلاء ین مقاتل حموی» (زاده 674) شاعر مردمی؛
			*«محمد بن سُوّار دمشقی» (وفات: 677) صوفی از ملازمان ابن عربی؛
			*«ابن النقیب دمشقی»؛
			*«المسجّف» شاعر ایوبی؛
			*«المحار الحلبی» (وفات: 711)؛
			*«الوداعی» شیعه (وفات: 716)؛
			*«کمال الدین زملکانی»، فقیه شافعی (وفات 727)؛

			* «حسن البورینی» اردنی (زاده 963)<ref>ضیف، شوقی (1990). تاريخ الأدب العربي6 الشام، [[قاهره]]: دارالمعارف، ص. 124-130.</ref><ref>شنی، کریم( 1400). فرهنگ و تاریخ [[سوریه]]. تهران: سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی( در دست انتشار)</ref>.
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]		[[تاریخ ادبیات و سبک‌های ادبی سوریه]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* مشاهیر عصر آل حمدان */

2024-08-29T06:48:51Z

مشاهیر عصر آل حمدان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۸
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	از شعرای بزرگ عرب که به دربار حمدانی پیوستند؛ سه تن بسیار نام آورند:		از شعرای بزرگ عرب که به دربار حمدانی پیوستند؛ سه تن بسیار نام آورند:

	- «ابوالطَیّب مُتنبَی» (۳۰۳-۳۵۴قمری) که اصالتاً کوفی ~~بود.~~		* «ابوالطَیّب مُتنبَی» (۳۰۳-۳۵۴قمری) که اصالتاً کوفی بود؛
			* «ابوفراس حمدانی» (۳۲۰-۳۵۷قمری)، امیر حمدانی و برادرزاده سیف الدوله؛ گفته‌اند سخن سهل و ممتنع در عربی خاص ابوفراس حمدانی است.[17]؛
	- «ابوفراس حمدانی» (۳۲۰-۳۵۷قمری)، امیر حمدانی و برادرزاده سیف الدوله؛ گفته‌اند سخن سهل و ممتنع در عربی خاص ابوفراس حمدانی است.[17]		* «ابوالعلای معری» (۳۶۳ - ۴۴۹ قمری) شاعر و فیلسوف نابینای عرب که اهل «مَعَرّة نُعمان» شهرکی در نزدیکی حلب بود، یک استثناست. معری، در شعر و علوم ادبی، عَلَمُ الاعلام و نابغه ادبیات عرب است. و با اینکه در نه سالگی خیام درگذشته است؛ اما در بین به خیام عرب شهرت دارد؛ آن هم به خاطر باورهای ضد دینی‌اش.

	- «ابوالعلای معری» (۳۶۳ - ۴۴۹ قمری) شاعر و فیلسوف نابینای عرب که اهل «مَعَرّة نُعمان» شهرکی در نزدیکی حلب بود، یک استثناست. معری، در شعر و علوم ادبی، عَلَمُ الاعلام و نابغه ادبیات عرب است. و با اینکه در نه سالگی خیام درگذشته است؛ اما در بین به خیام عرب شهرت دارد؛ آن هم به خاطر باورهای ضد دینی‌اش.

	غیر از این بزرگان ادبیات عرب، شعرا و ادبای شامی دیگری نیز بودند که پیرامون دربار سیفالدوله ظهور کردند؛ کسانی مانند «کُشاجم» شاعر شیعی اهل رمله فلسطین، «الخالدیان/ دو خالد» که دو برادر به نام محمد و عثمان بودند و منصب خزانه و دبیری دیوان سیفالدوله راعهده دار بودند؛ همچنین «السلامی»، «السرّی الرفّا»، «الوأواه الدمشق»، «النامی المنصیصی»، «[[ابن نباته]] السعدی»، «البَبَّغاء» و...		غیر از این بزرگان ادبیات عرب، شعرا و ادبای شامی دیگری نیز بودند که پیرامون دربار سیفالدوله ظهور کردند؛ کسانی مانند «کُشاجم» شاعر شیعی اهل رمله فلسطین، «الخالدیان/ دو خالد» که دو برادر به نام محمد و عثمان بودند و منصب خزانه و دبیری دیوان سیفالدوله راعهده دار بودند؛ همچنین «السلامی»، «السرّی الرفّا»، «الوأواه الدمشق»، «النامی المنصیصی»، «[[ابن نباته]] السعدی»، «البَبَّغاء» و...

Samiei در ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۸

2024-08-29T06:48:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۸
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد.[13]		* «بُحتری» (204 - 280 قمری) شاگرد ابوتمّام. از «ابوالعلاء معری» (363 - 449 قمری)، شاعر و فیلسوف نابینا ونابغه عرب، نقل است که «متنبی و ابوتمام حکیماند؛ ولی بحتری شاعر است.» بحتری در «مَنْبِجْ» حلب و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، به دنیا آمد. بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست؛ بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد.[13]

	- صنوبری الرقیّ الضبیّ الحلبی انطاکی (وفات: 334 قمری) شاعر شیعه حلبی و دمشقی. صنوبری را در طبیعتگرایی با منوچهری دامغانی در شعر فارسی مقایسه کرده ~~اند.~~		* صنوبری الرقیّ الضبیّ الحلبی انطاکی (وفات: 334 قمری) شاعر شیعه حلبی و دمشقی. صنوبری را در طبیعتگرایی با منوچهری دامغانی در شعر فارسی مقایسه کرده اند؛

	- «دیک‌الجن»[14] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب، که شعرهایی در سوگ امام حسین در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای مانده‌است.		* «دیک‌الجن»[14] (۱۶۱- ۲۳۵قمری) شاعر حُمصی‌ شیعی‌مذهب، که شعرهایی در سوگ امام حسین در کتابی به نام «المراثی فی مقتل الحسین» به جای مانده‌است.

	=== مشاهیر عصر آل حمدان ===		=== مشاهیر عصر آل حمدان ===