مطبوعات چین در دوران حاکمیت حزب کمونیست - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۰

2025-11-25T11:50:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Images (8).jpg\|بندانگشتی\|~~روزنامه های چینی~~]]		[[پرونده:Images (8).jpg\|بندانگشتی\|روزنامه‌های چینی، قابل بازیابی از: https://www.irna.ir/news/82709674/%D8%B3%D8%B1%D8%AE%D8%B7-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D9%86-%D8%AC%D9%85%D8%B9%D9%87-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85-%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A7%D9%87]]
	پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و ~~روزنامه ها~~]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ~~ویژگی های~~ خاص خود را دارند.		پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست در چین]]، رابطه [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه‌ها]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی‌های خاص خود را دارند.

	1-مرحله ی نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در ~~سال1949 آغاز~~ و تا ~~سال 1966~~(آغاز [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]]) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و ~~روزنامه ها~~]] سلب و به تدریج همه ~~ی [[رسانه های چین\|رسانه ها]]~~ به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. ~~سلطه ی~~ حزب و دولت بر مطبوعات در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از ~~واقعیت ها~~ حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.		1-مرحله نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال1949آغاز و تا سال1966(آغاز [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]]) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه‌ها]] سلب و به تدریج همه رسانه‌ها به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. سلطه حزب و دولت بر مطبوعات در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت‌ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.

	2-مرحله ی دوم از ~~سال 1966~~ آغاز و تا سال 1978(پایان [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] و حاکمیت ~~اندیشه های~~ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام ~~روزنامه ها،~~ به غیر از 43 ~~روزنامه ی~~ متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام ~~روزنامه های~~ استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر ~~می کردند~~. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این [[رسانه های چین\|~~رسانه ها~~]] را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی ~~می پنداشتند.~~		2-مرحله دوم از سال1966 آغاز و تا سال 1978(پایان [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] و حاکمیت اندیشه‌های [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه‌ها، به غیر از 43 روزنامه متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه‌های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می‌کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این [[رسانه های چین\|رسانه‌ها]] را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می‌پنداشتند.
	~~[[پرونده:13-9-23-10314511-1.jpg\|بندانگشتی\|مطبوعات چینی]]~~
	3-مرحله ی سوم از سال 1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989(تظا[[هرات]] خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمیته ی مرکزی حزب کمونیست]] اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دِنگ شیائو پینگ]] به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و رسانه ها فراهم کرد. مهمترین هدف [[رسانه های چین\|رسانه ها]] در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای [[استقلال رسانه ای در چین\|استقلال بیشتر مطبوعات]] فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانه های [[چین]] شاهد سریعترین رشدها بودند.

	4-آغاز ~~جنبش دانشجویی~~ میدان تیَن ~~اَنمِن~~ در ~~سال1989~~ و ~~سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم~~ [[مطبوعات در چین\|مطبوعات چین]] ~~به شمار می آید~~. در این ~~دوران، روزنامه نگاران و سردبیران~~ [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] ~~با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل~~ و ~~آزادی~~ از ~~رویدادها و حوادث~~ و ~~جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر~~ و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آن ها با حمل پلاکارت هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات ~~نیز خیلی زود به پایان رسید~~ و ~~پاییز سختی آغاز شد. رهبران~~ و ~~مقامات حزبی، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]]~~ و [[رسانه های چین\|~~رسانه ها~~]] را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.		3-مرحله سوم از سال 1978 (آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989 (تظا[[هرات]] خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته مرکزی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] اندیشه‌های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دِنگ شیائو پینگ]] به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه‌ها]] فراهم کرد. مهم‌ترین هدف [[رسانه های چین\|رسانه‌ها]] در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت‌ها و پرداختن به سایر فعالیت‌های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر مطبوعات فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و [[رسانه های چین\|رسانه‌های چین]] شاهد سریع‌ترین رشدها بودند.

	5-~~با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی~~ [[~~مطبوعات در~~ چین~~\|مطبوعات~~]] پس از جریان ~~میدان تیان اَنمِن،~~ [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] ~~شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی~~ و ~~پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد~~ [[رسانه های چین\|~~رسانه ها~~]] ~~هرچه بیشتر~~ به ~~تجاری~~ شدن ~~روی آورده~~ و ~~سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند~~.		4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به‌شمار می‌آید. در این دوران، روزنامه‌نگارن و سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارش‌های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آنها با حمل پلاکارت‌هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می‌گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می‌کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می‌پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه‌ها]] را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدینگونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.

	در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ~~ویژگی های~~ امروز [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|~~رسانه های~~ چینی]] است، اعمال ~~می شود~~.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1287-1289</ref>		5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] شاهد عقبگرد از صحنه سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می‌دهد رسانه‌ها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت‌های فراوانی در زمینه‌های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند. در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی‌های امروز [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه‌های چینی]] است، اعمال می‌شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۲۲:		خط ۲۰:
	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
	[[رده:مطبوعات]]		[[رده:مطبوعات]]

Samiei در ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۸

2024-08-09T19:48:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۸
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =
			<references />
			[[رده:مطبوعات]]

Mahsa: /* نیز نگاه کنید به */

2024-08-09T18:44:54Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۴
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] پس از جریان میدان تیان اَنمِن، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد [[رسانه های چین\|رسانه ها]] هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند.		5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] پس از جریان میدان تیان اَنمِن، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد [[رسانه های چین\|رسانه ها]] هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند.

	در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه های چینی]] است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]].تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>		در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه های چینی]] است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86 چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]. جلد سوم، ص. 1287-1289</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]؛ [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]؛ [[رسانه های چین]]؛ [[مطبوعات در چین]]؛ [[دسته بندی مطبوعات در چین]]
	* [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]
	* [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]
	* [[رسانه های چین]]
	* [[مطبوعات در چین]]
	* [[دسته بندی مطبوعات در چین]]

	= پاورقی =		= پاورقی =

Samiei در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۱۸

2024-01-11T20:18:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Images (8).jpg\|بندانگشتی\|روزنامه های چینی]]		[[پرونده:Images (8).jpg\|بندانگشتی\|روزنامه های چینی]]
	پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی مطبوعات و روزنامه ها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.		پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.

	1-مرحله ی نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال1949 آغاز و تا سال 1966(آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام مطبوعات و روزنامه ها سلب و به تدریج همه ی رسانه ها به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. سلطه ی حزب و دولت بر مطبوعات در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.		1-مرحله ی نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال1949 آغاز و تا سال 1966(آغاز [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]]) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام [[مطبوعات در چین\|مطبوعات و روزنامه ها]] سلب و به تدریج همه ی [[رسانه های چین\|رسانه ها]] به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. سلطه ی حزب و دولت بر مطبوعات در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.

	2-مرحله ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978(پایان دوران انقلاب فرهنگی و حاکمیت اندیشه های مائو و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.		2-مرحله ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978(پایان [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] و حاکمیت اندیشه های [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این [[رسانه های چین\|رسانه ها]] را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.
	[[پرونده:13-9-23-10314511-1.jpg\|بندانگشتی\|مطبوعات چینی]]		[[پرونده:13-9-23-10314511-1.jpg\|بندانگشتی\|مطبوعات چینی]]
	3-مرحله ی سوم از سال 1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989(~~تظاهرات~~ خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی حزب کمونیست اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز دِنگ شیائو پینگ به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی مطبوعات و رسانه ها فراهم کرد. مهمترین هدف رسانه ها در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر مطبوعات فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانه های [[چین]] شاهد سریعترین رشدها بودند.		3-مرحله ی سوم از سال 1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989(تظا[[هرات]] خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمیته ی مرکزی حزب کمونیست]] اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز [[دنگ شیائوپینگ، معمار اصلاحات چین\|دِنگ شیائو پینگ]] به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و رسانه ها فراهم کرد. مهمترین هدف [[رسانه های چین\|رسانه ها]] در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای [[استقلال رسانه ای در چین\|استقلال بیشتر مطبوعات]] فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانه های [[چین]] شاهد سریعترین رشدها بودند.

	4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم ~~مطبوعات~~ [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آن ها با حمل پلاکارت هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، مطبوعات و رسانه ها را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.		4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم [[مطبوعات در چین\|مطبوعات چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آن ها با حمل پلاکارت هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه ها]] را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.

	5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، مطبوعات شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد رسانه ها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند.		5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] پس از جریان میدان تیان اَنمِن، [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد [[رسانه های چین\|رسانه ها]] هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند.

	در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز مطبوعات و رسانه های چینی است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی، جلد ...، ص ...~~ .</ref>		در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز [[مطبوعات در چین\|مطبوعات]] و [[رسانه های چین\|رسانه های چینی]] است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]].تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.</ref>

	نیز نگاه کنید به [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[رسانه و وسايل ارتباط جمعی چین]]
			* [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]
			* [[رسانه های چین]]
			* [[مطبوعات در چین]]
			* [[دسته بندی مطبوعات در چین]]

	= پاورقی =		= پاورقی =
	[i] - <small>طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد روزنامه ها و مجلات در چین از 27هزار عنوان فراتر رفت.</small>		[i] - <small>طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد [[مطبوعات در چین\|روزنامه ها و مجلات در چین]] از 27هزار عنوان فراتر رفت.</small>

	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =

Samiei در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۰۵

2023-11-08T17:05:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Images (8).jpg\|بندانگشتی\|روزنامه های چینی]]
	پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی مطبوعات و روزنامه ها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.		پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی مطبوعات و روزنامه ها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.

خط ۵:		خط ۵:

	2-مرحله ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978(پایان دوران انقلاب فرهنگی و حاکمیت اندیشه های مائو و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.		2-مرحله ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978(پایان دوران انقلاب فرهنگی و حاکمیت اندیشه های مائو و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.
			[[پرونده:13-9-23-10314511-1.jpg\|بندانگشتی\|مطبوعات چینی]]
	3-مرحله ی سوم از سال 1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989(تظاهرات خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی حزب کمونیست اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز دِنگ شیائو پینگ به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی مطبوعات و رسانه ها فراهم کرد. مهمترین هدف رسانه ها در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر مطبوعات فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانه های [[چین]] شاهد سریعترین رشدها بودند.		3-مرحله ی سوم از سال 1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989(تظاهرات خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی حزب کمونیست اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز دِنگ شیائو پینگ به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی مطبوعات و رسانه ها فراهم کرد. مهمترین هدف رسانه ها در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر مطبوعات فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانه های [[چین]] شاهد سریعترین رشدها بودند.

Samiei در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۳

2023-11-08T16:53:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آن ها با حمل پلاکارت هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، مطبوعات و رسانه ها را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.		4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آن ها با حمل پلاکارت هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، مطبوعات و رسانه ها را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.

	5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، مطبوعات شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد رسانه ها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند. در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز مطبوعات و رسانه های چینی است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>		5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، مطبوعات شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد رسانه ها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند.

			در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز مطبوعات و رسانه های چینی است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>

	نیز نگاه کنید به [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]		نیز نگاه کنید به [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]

	= پاورقی =		= پاورقی =
	[i] - طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد روزنامه ها و مجلات در چین از 27هزار عنوان فراتر رفت.		[i] - <small>طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد روزنامه ها و مجلات در چین از 27هزار عنوان فراتر رفت.</small>

	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =

Samiei در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۱

2023-11-08T16:51:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آن ها با حمل پلاکارت هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، مطبوعات و رسانه ها را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.		4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آن ها با حمل پلاکارت هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، مطبوعات و رسانه ها را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.

	5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، مطبوعات شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد رسانه ها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند. در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز مطبوعات و رسانه های چینی است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>		5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، مطبوعات شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد رسانه ها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند. در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز مطبوعات و رسانه های چینی است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>

			نیز نگاه کنید به [[رسانه ها و مطبوعات در چین]]

	= پاورقی =		= پاورقی =

Samiei در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۰

2023-11-08T16:50:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~=== ''مطبوعات [[چین]] در دوران حاکمیت حزب کمونیست'' ===~~
	پس از روی کار آمدن حزب کمونیست در [[چین]]، رابطه ی مطبوعات و روزنامه ها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.

	~~1-مرحله ی نخست~~ از ~~دوران تأسیس~~ [[~~جمهوری خلق~~ چین]] در ~~سال1949 آغاز و تا سال 1966(آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام~~ مطبوعات و روزنامه ها ~~سلب~~ و ~~به تدریج همه ی رسانه ها به ارگان حزب کمونیست تبدیل شدند. سلطه ی حزب~~ و ~~دولت بر مطبوعات در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962)~~ که ~~بیش~~ از ~~حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت~~.		پس از روی کار آمدن [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] در [[چین]]، رابطه ی مطبوعات و روزنامه ها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.

	2-مرحله ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978(پایان دوران انقلاب فرهنگی و حاکمیت اندیشه های مائو و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی حزب کمونیست و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.		1-مرحله ی نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال1949 آغاز و تا سال 1966(آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام مطبوعات و روزنامه ها سلب و به تدریج همه ی رسانه ها به ارگان [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] تبدیل شدند. سلطه ی حزب و دولت بر مطبوعات در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.

			2-مرحله ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978(پایان دوران انقلاب فرهنگی و حاکمیت اندیشه های مائو و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حزب کمونیست]] و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.

	3-مرحله ی سوم از سال 1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989(تظاهرات خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی حزب کمونیست اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز دِنگ شیائو پینگ به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی مطبوعات و رسانه ها فراهم کرد. مهمترین هدف رسانه ها در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر مطبوعات فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانه های [[چین]] شاهد سریعترین رشدها بودند.		3-مرحله ی سوم از سال 1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989(تظاهرات خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی حزب کمونیست اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز دِنگ شیائو پینگ به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی مطبوعات و رسانه ها فراهم کرد. مهمترین هدف رسانه ها در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر مطبوعات فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانه های [[چین]] شاهد سریعترین رشدها بودند.

Mahsa در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۵

2023-11-02T19:15:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۱:		خط ۱:
			=== ''مطبوعات [[چین]] در دوران حاکمیت حزب کمونیست'' ===
			پس از روی کار آمدن حزب کمونیست در [[چین]]، رابطه ی مطبوعات و روزنامه ها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگی های خاص خود را دارند.

	~~== ''مطبوعات~~ چین در دوران ~~حاکمیت~~ حزب کمونیست~~'' ==~~		1-مرحله ی نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال1949 آغاز و تا سال 1966(آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام مطبوعات و روزنامه ها سلب و به تدریج همه ی رسانه ها به ارگان حزب کمونیست تبدیل شدند. سلطه ی حزب و دولت بر مطبوعات در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.
	~~پس از روی کار آمدن~~ حزب ~~کمونیست در چین، رابطهی مطبوعات~~ و ~~روزنامهها با~~ دولت ~~و حاکمیت~~ در ~~این کشور، 5 مرحله~~ و ~~فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک~~ از ~~این مراحل ویژگیهای خاص خود را دارند~~.

	1-~~مرحلهی نخست~~ از ~~دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال1949آغاز~~ و تا ~~سال1966~~(~~آغاز~~ دوران انقلاب فرهنگی) ادامه ~~داشت~~. در این ~~دوران مالکیت خصوصی از~~ تمام ~~مطبوعات و روزنامهها سلب و~~ به ~~تدریج همهی رسانهها~~ به ارگان حزب کمونیست ~~تبدیل شدند. سلطهی حزب~~ و دولت ~~بر مطبوعات~~ در دوران ~~تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید~~ و ~~انحراف از واقعیت~~ ها ~~حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت~~.		2-مرحله ی دوم از سال 1966 آغاز و تا سال 1978(پایان دوران انقلاب فرهنگی و حاکمیت اندیشه های مائو و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامه ها، به غیر از 43 روزنامه ی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامه های استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامه ی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی حزب کمونیست و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر می کردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانه ها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی می پنداشتند.

	2-~~مرحلهی دوم~~ از ~~سال1966آغاز~~ و تا ~~سال1978~~(~~پایان دوران انقلاب فرهنگی و حاکمیت اندیشههای مائو و باند چهار نفره~~) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامهها، به غیر از 43روزنامهی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامههای استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامهی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی حزب کمونیست و ~~دولت بوده~~ و ~~هنوز هم هست،~~ را ~~کپی کرده~~ و ~~تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر میکردند~~. در آن دوران ~~مردم اخبار~~ و ~~مطالب~~ این ~~رسانهها~~ را ~~تماما دروغ، مبالغه آمیز~~ و ~~توخالی میپنداشتند~~.		3-مرحله ی سوم از سال 1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال 1989(تظاهرات خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیته ی مرکزی حزب کمونیست اندیشه های اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز دِنگ شیائو پینگ به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی مطبوعات و رسانه ها فراهم کرد. مهمترین هدف رسانه ها در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکت ها و پرداختن به سایر فعالیت های اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر مطبوعات فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانه های [[چین]] شاهد سریعترین رشدها بودند.

	3-~~مرحلهی سوم از سال1978(~~آغاز ~~دوران اصلاحات) شروع~~ و ~~تا سال1989(تظاهرات~~ خشونت آمیز ~~میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت~~. ~~دورانی که~~ در ~~یازدهمین اجلاس کمیتهی مرکزی حزب کمونیست اندیشههای اصلاح طلبانه~~ و ~~سیاست درهای باز دِنگ شیائو پینگ به تصویب~~ و به ~~مورد اجرا گذاشته شد~~. ~~سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه~~ را ~~برای شکوفایی مطبوعات~~ و ~~رسانهها فراهم کرد~~. ~~مهمترین هدف رسانهها در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی~~ مطبوعات ~~بود. توقف سوبسیدهای دولتی~~ به ~~مطبوعات~~ و ~~افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی~~ و ~~تبلیغات شرکتها~~ و ~~پرداختن~~ به ~~سایر فعالیتهای اقتصادی در این مدت، راه~~ را ~~برای استقلال بیشتر~~ مطبوعات ~~فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانههای چین شاهد سریعترین رشدها بودند~~.		4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات [[چین]] به شمار می آید. در این دوران، روزنامه نگاران و سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارش های مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آن ها با حمل پلاکارت هایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ می گوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام می کرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز می پرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، مطبوعات و رسانه ها را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدین گونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.

	4-~~آغاز جنبش دانشجویی~~ میدان ~~تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم~~ مطبوعات ~~چین بهشمار میآید. در این دوران، روزنامه نگارن~~ و ~~سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارشهای مستقل~~ و ~~آزادی از رویدادها و حوادث~~ و ~~جریان اعتراضات مردمی~~ و ~~دموکراسی خواهی آنان منتشر~~ و ~~به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آنها~~ با ~~حمل پلاکارتهایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ میگوییم» همبستگی خود را با جریانات~~ سیاسی و اجتماعی ~~روز اعلام میکرده~~ و ~~مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز میپرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار~~ مطبوعات ~~نیز خیلی زود به پایان رسید~~ و ~~پاییز سختی آغاز شد~~. ~~رهبران~~ و ~~مقامات حزبی، مطبوعات~~ و ~~رسانهها را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند~~. ~~بدینگونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد~~.		5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، مطبوعات شاهد عقبگرد از صحنه ی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه می دهد رسانه ها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیت های فراوانی در زمینه های سیاسی و اجتماعی مواجه شوند. در این روند ترکیبی از«منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگی های امروز مطبوعات و رسانه های چینی است، اعمال می شود.<ref>Ni, Ting(2005). “Report on China’s Press, Media, TV, Radio, Newspapers”. www.oressrefrence.com.</ref><ref>سابقی، علی محمد(1392). "جامعه و فرهنگ چین." تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، جلد ...، ص ... .</ref>

	5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، مطبوعات شاهد عقبگرد از صحنهی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه میدهد رسانهها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیتهای فراوانی در زمینههای سیاسی و اجتماعی مواجه شوند. در این روند ترکیبی از« منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگیهای امروز مطبوعات و رسانههای چینی است، اعمال میشود(Ting Ni,2005).		= پاورقی =
	~~----~~[i] - طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد روزنامه ها و مجلات در چین از 27هزار عنوان فراتر رفت.		[i] - طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد روزنامه ها و مجلات در چین از 27هزار عنوان فراتر رفت.

			= کتابشناسی =

Shekvati: صفحه‌ای تازه حاوی « == ''مطبوعات چین در دوران حاکمیت حزب کمونیست'' == پس از روی کار آمدن حزب کمونیست در چین، رابطهی مطبوعات و روزنامهها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگیهای خاص خود را دارند. 1-مرح...» ایجاد کرد

2023-10-26T19:29:28Z

صفحه‌ای تازه حاوی « == ''مطبوعات چین در دوران حاکمیت حزب کمونیست'' == پس از روی کار آمدن حزب کمونیست در چین، رابطهی مطبوعات و روزنامهها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگیهای خاص خود را دارند. 1-مرح...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== ''مطبوعات چین در دوران حاکمیت حزب کمونیست'' ==
پس از روی کار آمدن حزب کمونیست در چین، رابطهی مطبوعات و روزنامهها با دولت و حاکمیت در این کشور، 5 مرحله و فاز مختلف و گوناگون را پشت سر گذاشته که هر یک از این مراحل ویژگیهای خاص خود را دارند.

1-مرحلهی نخست از دوران تأسیس [[جمهوری خلق چین]] در سال1949آغاز و تا سال1966(آغاز دوران انقلاب فرهنگی) ادامه داشت. در این دوران مالکیت خصوصی از تمام مطبوعات و روزنامهها سلب و به تدریج همهی رسانهها به ارگان حزب کمونیست تبدیل شدند. سلطهی حزب و دولت بر مطبوعات در دوران تخیلی«جهش بزرگ به جلو»(1959 تا1962) که بیش از حد به جایگاه طبقاتی تأکید و انحراف از واقعیت ها حاکم بود، بیش از پیش سایه انداخت.

2-مرحلهی دوم از سال1966آغاز و تا سال1978(پایان دوران انقلاب فرهنگی و حاکمیت اندیشههای مائو و باند چهار نفره) ادامه یافت. در این مرحله انتشار تقریبا تمام روزنامهها، به غیر از 43روزنامهی متعلق به حزب، متوقف گردید. تمام روزنامههای استانی نیز دقیقا مطالب منتشره از سوی روزنامهی خلق که ارگان رسمی و سخنگوی حزب کمونیست و دولت بوده و هنوز هم هست، را کپی کرده و تمام تیترها، سوتیترها، مطالب، اخبار و مقالات آن را عینا منتشر میکردند. در آن دوران مردم اخبار و مطالب این رسانهها را تماما دروغ، مبالغه آمیز و توخالی میپنداشتند.

3-مرحلهی سوم از سال1978(آغاز دوران اصلاحات) شروع و تا سال1989(تظاهرات خشونت آمیز میدان تیَن اَن مِن) ادامه یافت. دورانی که در یازدهمین اجلاس کمیتهی مرکزی حزب کمونیست اندیشههای اصلاح طلبانه و سیاست درهای باز دِنگ شیائو پینگ به تصویب و به مورد اجرا گذاشته شد. سیاست اصلاحات بار دیگر زمینه را برای شکوفایی مطبوعات و رسانهها فراهم کرد. مهمترین هدف رسانهها در این دوران تلاش برای به دست آوردن آزادی مطبوعات بود. توقف سوبسیدهای دولتی به مطبوعات و افزایش درآمدها از طریق چاپ آگهی و تبلیغات شرکتها و پرداختن به سایر فعالیتهای اقتصادی در این مدت، راه را برای استقلال بیشتر مطبوعات فراهم و در نتیجه، خودمختاری مدیران و سردبیران افزایش و رسانههای چین شاهد سریعترین رشدها بودند.

4-آغاز جنبش دانشجویی میدان تیَن اَنمِن در سال1989 و سرکوب خشونت آمیز آن، فاز چهارم مطبوعات چین بهشمار میآید. در این دوران، روزنامه نگارن و سردبیران مطبوعات با شرکت در تظاهرات، گزارشهای مستقل و آزادی از رویدادها و حوادث و جریان اعتراضات مردمی و دموکراسی خواهی آنان منتشر و به اعتراضات مردمی پیوسته بودند. آنها با حمل پلاکارتهایی با مضمون«ما را باور نکنید، ما دروغ میگوییم» همبستگی خود را با جریانات سیاسی و اجتماعی روز اعلام میکرده و مستقلا به تحلیل مسایل سیاسی روز میپرداختند. با سرکوب تظاهرات دانشجویی، بهار مطبوعات نیز خیلی زود به پایان رسید و پاییز سختی آغاز شد. رهبران و مقامات حزبی، مطبوعات و رسانهها را به همراهی با عوامل بورژوا متهم و آنها را تحت فشار شدید قرار دادند. بدینگونه بود که گفتمان امید بخش قانونی شدن فعالیت و آزادی مطبوعات سریعا فروکش کرد.

5-با محدود شدن فضای باز سیاسی به روی مطبوعات پس از جریان میدان تیان اَنمِن، مطبوعات شاهد عقبگرد از صحنهی سیاسی و پیش گرفتن رویکردی اقتصادی و بازاری که اجازه میدهد رسانهها هرچه بیشتر به تجاری شدن روی آورده و سریع رشد و گسترش یابند[i]، و همزمان با محدودیتهای فراوانی در زمینههای سیاسی و اجتماعی مواجه شوند. در این روند ترکیبی از« منطق حزبی و منطق شدید بازار» که از ویژگیهای امروز مطبوعات و رسانههای چینی است، اعمال میشود(Ting Ni,2005).
----[i] - طبق آمار، در سال1997میلادی، تعداد روزنامه ها و مجلات در چین از 27هزار عنوان فراتر رفت.