ملی گرایی مصری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hamidian در ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۰۵

2024-08-09T23:05:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۲:		خط ۲:
	اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه [[جریان فکری عرب گرایی مصر\|عرب گرایی]] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.		اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه [[جریان فکری عرب گرایی مصر\|عرب گرایی]] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.

	با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. ~~[[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]~~		با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. [[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل. برگرفته از سایت ویکی پدیا کامنز، قابل بازیابی از https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D8%A7%D9%84%D8%B2%D8%B9%D9%8A%D9%85_%D8%A7%D9%84%D9%88%D8%B7%D9%86%D9%8A_%D9%85%D8%B5%D8%B7%D9%81%D9%89_%D9%83%D8%A7%D9%85%D9%84_%D8%A8%D8%A7%D9%84%D9%84%D8%A8%D8%A7%D8%B3_%D8%A7%D9%84%D8%B1%D8%B3%D9%85%D9%8A.jpg]]
	[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]
	یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در [[مصر]] به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد [[دانشگاه الازهر مصر\|دانشگاه الازهر]] بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص193-195.</ref>		یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در [[مصر]] به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد [[دانشگاه الازهر مصر\|دانشگاه الازهر]] بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص193-195.</ref>

	مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در [[مصر]] با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در [[مصر]] بود و [[فرانسه]] را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن [[مصر]] که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173 و 174.</ref>		مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در [[مصر]] با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در [[مصر]] بود و [[فرانسه]] را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن [[مصر]] که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173 و 174.</ref>

	جنبش ملی [[مصر]] پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال [[مصر]] سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]		جنبش ملی [[مصر]] پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال [[مصر]] سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید. برگرفته از سایت Elmwatin، قابل بازیابی از https://www.elmwatin.com/485310/-%D8%A3%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D9%84%D8%B7%D9%81%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%8A%D8%AF%D8%A3%D9%88%D9%84-%D9%85%D9%86-%D8%B7%D9%8E%D8%A8%D9%91%D9%8E%D8%B9-%D9%85%D8%B9-%D8%A5%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D9%8A%D9%84-%D9%82%D8%A8%D9%84-%D9%82%D9%8A%D8%A7%D9%85%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%80-23-%D8%B3%D9%86%D8%A9]]
	احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت:<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبش هاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و [[تاریخ مصر\|تاریخی مصر]] به فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص65.</ref><ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[مصر]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص200-202.</ref></blockquote>		احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت:<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبش هاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و [[تاریخ مصر\|تاریخی مصر]] به فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص65.</ref><ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[مصر]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص200-202.</ref></blockquote>

	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==
	*[[مصر]]		[[مصر]]؛ [[نظام فرهنگی مصر]]
	*[[نظام فرهنگی مصر]]
	==کتابشناسی==		==کتابشناسی==

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-16T21:25:37Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۲۵
خط ۶:		خط ۶:
	یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در [[مصر]] به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد [[دانشگاه الازهر مصر\|دانشگاه الازهر]] بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص193-195.</ref>		یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در [[مصر]] به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد [[دانشگاه الازهر مصر\|دانشگاه الازهر]] بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص193-195.</ref>

	مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در [[مصر]] با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در [[مصر]] بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن [[مصر]] که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173 و 174.</ref>		مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در [[مصر]] با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در [[مصر]] بود و [[فرانسه]] را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن [[مصر]] که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173 و 174.</ref>

	جنبش ملی [[مصر]] پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال [[مصر]] سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]		جنبش ملی [[مصر]] پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال [[مصر]] سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]

Hamidian در ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۱۵

2024-02-20T18:15:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۱۵
خط ۴:		خط ۴:
	با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. [[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]		با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. [[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]
	[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]		[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]
	یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد [[دانشگاه الازهر مصر\|دانشگاه الازهر]] بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات ~~اميركبير،~~ ص193-195.</ref>		یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در [[مصر]] به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد [[دانشگاه الازهر مصر\|دانشگاه الازهر]] بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص193-195.</ref>

	مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و ~~فرهنگي،~~ ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات ~~اميركبير،~~ ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و ~~فرهنگي،~~ ص173 و 174.</ref>		مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در [[مصر]] با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در [[مصر]] بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن [[مصر]] که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص173 و 174.</ref>

	جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات ~~اميركبير،~~ ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]		جنبش ملی [[مصر]] پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال [[مصر]] سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]
	احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت:<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبش هاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و ~~فرهنگي،~~ ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات ~~اميركبير،~~ ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی ~~مصربه~~ فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات ~~اميركبير،~~ ص65.</ref><ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[مصر]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص200-202.</ref></blockquote>		احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت:<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبش هاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: [https://elmifarhangi.com/ شركت انتشارات علمي و فرهنگي]، ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و [[تاریخ مصر\|تاریخی مصر]] به فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: [https://amirkabirpub.ir/ انتشارات اميركبير]، ص65.</ref><ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[مصر]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص200-202.</ref></blockquote>

	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==

Hamidian در ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۶

2024-02-13T18:46:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۶
خط ۱:		خط ۱:

	اندیشه [[ملی گرایی مصری]] (میهن پرستی) و اندیشه [[جریان فکری عرب گرایی مصر\|عرب گرایی]] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.		اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه [[جریان فکری عرب گرایی مصر\|عرب گرایی]] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.

	با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. [[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]		با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. [[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]
خط ۹:		خط ۹:

	جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]		جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]
	احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت:<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبش هاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص65.</ref><ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). ~~جامع~~ فرهنگ ~~و ملل~~ [[مصر]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی،~~ ص200-202.</ref></blockquote>		احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت:<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبش هاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص65.</ref><ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[مصر]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ص200-202.</ref></blockquote>

	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==

Hamidian در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۳

2024-02-09T10:23:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۳
خط ۴:		خط ۴:
	با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. [[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]		با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. [[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]
	[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]		[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]
	یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد دانشگاه الازهر بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص193-195.</ref>		یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد [[دانشگاه الازهر مصر\|دانشگاه الازهر]] بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص193-195.</ref>

	مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص173 و 174.</ref>		مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص173 و 174.</ref>

Hamidian در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۹

2024-02-08T19:09:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۹
خط ۱:		خط ۱:

	اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه [~~http://wiki.icro.ir/%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86%20%D9%81%DA%A9%D8%B1%DB%8C%20%D8%B9%D8%B1%D8%A8%20%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C%20%D9%85%D8%B5%D8%B1~~ عرب گرایی] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.		اندیشه [[ملی گرایی مصری]] (میهن پرستی) و اندیشه [[جریان فکری عرب گرایی مصر\|عرب گرایی]] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.

	با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد.		با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد. [[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]
	[[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]
	[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]		[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]
	یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد دانشگاه الازهر بود.<ref>~~عنایت~~ (1376). ص193-195.</ref>		یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد دانشگاه الازهر بود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص193-195.</ref>

	مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند <ref>~~لوین~~ (1378). ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز می‌شود.<ref>~~عنایت~~ (1376). ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد <ref>~~لوین~~ (1378)، ص173 و 174.</ref>.		مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت:<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص173 و 174.</ref>

	جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت.<ref>~~عنایت~~ (1376). ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]		جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]
	احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>~~لوین~~ (1378). ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>~~لوین~~ (1378)، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>~~عنایت~~ (1376)، ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است <ref>~~عنایت~~ (1376)~~، ص 65~~</ref>.<ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[مصر]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص200-202.</ref></blockquote>		احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت:<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبش هاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>لوین، ز.ا (1378). انديشه‌ها و جنبشهاي نوين سياسي اجتماعي در جهان عرب. ترجمه يوسف عزيزي بني طرف (چاپ اول). تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است.<ref>عنايت، حميد (1376). سيري در انديشه سياسي عرب (چاپ پنجم). تهران: انتشارات اميركبير، ص65.</ref><ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[مصر]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص200-202.</ref></blockquote>

	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==

Hamidian در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۵

2024-01-06T13:15:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۵
خط ۱:		خط ۱:

	اندیشه [[ملی گرایی مصری]] (میهن پرستی) و اندیشه [http://wiki.icro.ir/%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86%20%D9%81%DA%A9%D8%B1%DB%8C%20%D8%B9%D8%B1%D8%A8%20%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C%20%D9%85%D8%B5%D8%B1 عرب گرایی] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.		اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه [http://wiki.icro.ir/%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86%20%D9%81%DA%A9%D8%B1%DB%8C%20%D8%B9%D8%B1%D8%A8%20%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C%20%D9%85%D8%B5%D8%B1 عرب گرایی] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.

	با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد.		با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد.
	[[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]		[[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]
	[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]		[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]
	یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد دانشگاه الازهر بود <ref>عنایت (1376)، ص193 و 195</ref>.		یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد دانشگاه الازهر بود.<ref>عنایت (1376). ص193-195.</ref>

	مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند <ref>لوین (1378)، ص173</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز می‌شود<ref>عنایت (1376)، ص196</ref>. او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف ~~می‌کرد~~ که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد <ref>لوین (1378)، ص173 و 174.</ref>.		مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند <ref>لوین (1378). ص173.</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز می‌شود.<ref>عنایت (1376). ص196.</ref> او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد <ref>لوین (1378)، ص173 و 174.</ref>.

	جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت <ref>عنایت (1376)، ص207.</ref>.		جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت.<ref>عنایت (1376). ص207.</ref>[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]
	[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]		احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است.<ref>لوین (1378). ص 163- 165.</ref></blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است.<ref>لوین (1378)، ص 182.</ref> البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست.<ref>عنایت (1376)، ص 218و220.</ref> طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که <blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است <ref>عنایت (1376)، ص 65</ref>.<ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[مصر]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص200-202.</ref></blockquote>
	احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است <ref>لوین (1378)، ص 163 و 165.</ref>.</blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است <ref>لوین (1378)، ص 182.</ref>. البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست<ref>عنایت (1376)، ص 218و220.</ref>.

	طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که<blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است <ref>عنایت (1376)، ص 65</ref>.<ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[مصر]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص200-202.</ref></blockquote>

	==نیز نگاه کنید به==		==نیز نگاه کنید به==

Hamidian در ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۴۶

2023-12-17T18:46:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه عرب گرایی (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر ~~جریانهای~~ فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ [[مصر]] تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان ~~نمیداد~~ ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.
			اندیشه [[ملی گرایی مصری]] (میهن پرستی) و اندیشه [http://wiki.icro.ir/%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86%20%D9%81%DA%A9%D8%B1%DB%8C%20%D8%B9%D8%B1%D8%A8%20%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C%20%D9%85%D8%B5%D8%B1 عرب گرایی] (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریان‌های فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمی‌داد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.

	با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا ~~ودرپی~~ آن، اشغال ~~مصرتوسط~~ انگلیس در سال 1882 آغاز شد.		با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا و در پی آن، اشغال مصر توسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد.
			[[پرونده:Աբդալլահ ալ-Նադիմ.jpg\|بندانگشتی\|عبدالله ندیم در مصر]]
			[[پرونده:Mostafa-Kamel-z.jpg\|بندانگشتی\|مصطفی کامل]]
			یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار می‌رفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفت‌هایش با سیاست‌های انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد دانشگاه الازهر بود <ref>عنایت (1376)، ص193 و 195</ref>.

	~~یکی از نویسندگان~~ مصری که در ~~این~~ دوره ~~پیشگام ادبیات میهنی~~ در مصر ~~به شمار میرفت عبدالله ندیم~~ بود که به ~~سبب شرکت~~ در ~~جنبش عرابی پاشا~~ و ~~مخالفتهایش با سیاستهای انگلیس~~ به ~~قسطنطنیه تبعید شد~~ و ~~تا پایان عمر در آنجا ماند~~. ~~مقاله~~ او ~~در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت~~ و ~~التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است~~ که ~~به زبان عربی در این باره نوشته شده~~ است~~. نویسنده دیگری که~~ در ~~این دوره در گسترش اندیشه وطن~~ پرستی ~~سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد دانشگاه الازهر بود~~ (~~عنایت: 193~~ و ~~195)~~.		مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانسته‌اند <ref>لوین (1378)، ص173</ref> که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز می‌شود<ref>عنایت (1376)، ص196</ref>. او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفته‌ترین تمدن مادی و معنوی غرب می‌دانست، اعتراف می‌کرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که <blockquote>مصر بدون اروپا نمی‌تواند وجود داشته باشد. </blockquote>قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسوی‌ها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاست‌بازی فرانسوی‌ها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه می‌گفت<blockquote>ما نمی‌توانیم به اروپا اعتماد کنیم.</blockquote>مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانه‌ترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری می‌دانست که دولت‌های بزرگ و ملی بر اساس آن برپا می‌شوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار می‌کرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید می‌کرد <ref>لوین (1378)، ص173 و 174.</ref>.

	~~مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانستهاند (لوین:173) که تاریخ~~ جنبش ~~وطن پرستی در~~ مصر ~~با نام~~ او ~~آغاز میشود (عنایت:196).~~ او که در ~~دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود~~ و ~~فرانسه را نماینده پیشرفتهترین تمدن مادی~~ و ~~معنوی غرب میدانست، اعتراف میکرد~~ که ~~اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است~~ و ~~یک بار گفته~~ بود که مصر ~~بدون اروپا نمیتواند وجود داشته باشد. قرارداد تفاهم انگلیس~~ و ~~فرانسه در سال 1904~~ که ~~به موجب~~ آن ~~فرانسویها~~ از ~~علائق خود در~~ مصر ~~چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاستبازی فرانسویها تلقی شد~~ و ~~او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه~~ که ~~نسبت به فرهنگ~~ و ~~تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه میگفت ما نمیتوانیم به اروپا اعتماد کنیم~~. ~~مصطفی کامل، میهن پرستی~~ را ~~به مثابه شرافتمندانهترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری میدانست~~ که ~~دولتهای بزرگ و ملی بر اساس~~ آن ~~برپا میشوند~~. او به مصری ~~بودن خود~~ و ~~به فرهنگ کهن مصر~~ که ~~اساس تمدن جهانی~~ را ~~تشکیل داده است افتخار میکرد ؛ البته او مفهوم مشخصی~~ از ~~ملت~~ در ~~ذهن~~ نداشت و ~~پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید میکرد~~ (~~لوین: 173 و 174~~).		جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت <ref>عنایت (1376)، ص207.</ref>.
			[[پرونده:D7286b580510f089a584.jpg\|بندانگشتی\|احمد لطفی السید]]
			احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایش‌های لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود می‌گفت<blockquote>ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگی‌های مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملت‌های عرب و اسلامی متمایز می‌کند؛ این ویژگی‌ها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است <ref>لوین (1378)، ص 163 و 165.</ref>.</blockquote>لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است <ref>لوین (1378)، ص 182.</ref>. البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت و همبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایه‌های ملیت مصری باز نمی‌داشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری می‌تواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانه‌ای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود می‌دانست<ref>عنایت (1376)، ص 218و220.</ref>.

	~~جنبش~~ ملی ~~مصر پس~~ از ~~مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت~~ و ~~10 سال پس~~ از ~~او حزب وفد شکل گرفت~~ که ~~در جهت رهبری~~ و ~~بسیج نیروهای ملی~~ و ~~کسب استقلال~~ مصر ~~سهمی نمایان داشت (عنایت~~:~~207)~~.		طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید می‌کرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال می‌کرد که<blockquote>اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت هم‌گوهر است <ref>عنایت (1376)، ص 65</ref>.<ref>صدر هاشمی، سید محمد (1392). جامع فرهنگ و ملل [[مصر]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی، ص200-202.</ref></blockquote>

	~~احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایشهای لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن~~ مصر ~~بود میگفت ملت~~ مصر ملت مستقلی است و از ویژگیهای مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملتهای عرب و اسلامی متمایز میکند؛ این ویژگیها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است (لوین: 163 و 165). لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است (همان:182). البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت وهمبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایههای ملیت مصری بازنمیداشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری میتواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانهای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود میدانست (عنایت: 218و220).		==نیز نگاه کنید به==
			*[[مصر]]
	طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید میکرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال میکرد که اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت همگوهر است (همان:65).		*[[نظام فرهنگی مصر]]
			==کتابشناسی==

Samiei: صفحه‌ای تازه حاوی «اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه عرب گرایی (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریانهای فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندا...» ایجاد کرد

2023-11-22T16:10:35Z

صفحه‌ای تازه حاوی «اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه عرب گرایی (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریانهای فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ مصر تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

اندیشه ملی گرایی مصری (میهن پرستی) و اندیشه عرب گرایی (قومیت عربی) هر چند هر دو تحت تأثیر جریانهای فکری ناسیونالیستی اروپا و با رویکردی استقلال طلبانه پدید آمد، ملی گرایی مصری صرفا بر تاریخ و فرهنگ [[مصر]] تأکید داشت و به مقوله وحدت جهان عرب چندان توجهی نشان نمیداد ،زیرا مصر در اشغال بود و آزادی سرزمین مصر از اشغال انگلیس بر هر مقوله دیگری برتری داشت.

با آنکه مصریان از زمان طهطاوی کم و بیش با مفهوم امروزی وطن آشنا شده بودند، لیکن گسترش مفهوم وطن پرستی و آگاهی قومی از زمان جنبش ملی به رهبری عرابی پاشا ودرپی آن، اشغال مصرتوسط انگلیس در سال 1882 آغاز شد.

یکی از نویسندگان مصری که در این دوره پیشگام ادبیات میهنی در مصر به شمار میرفت عبدالله ندیم بود که به سبب شرکت در جنبش عرابی پاشا و مخالفتهایش با سیاستهای انگلیس به قسطنطنیه تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا ماند. مقاله او در شرح معنی وطن در مجله «التنکیت و التبکیت» در سال 1881، از نخستین مقالات جدی است که به زبان عربی در این باره نوشته شده است. نویسنده دیگری که در این دوره در گسترش اندیشه وطن پرستی سهم فراوان داشت، شیخ حسن المرصفی، استاد دانشگاه الازهر بود (عنایت: 193 و 195).

مصطفی کامل (1874-1908) را اما بنیادگذار ناسیونالیسم مصری دانستهاند (لوین:173) که تاریخ جنبش وطن پرستی در مصر با نام او آغاز میشود (عنایت:196). او که در دوره نخست فعالیت تا سال 1904 از هواخواهان تقلید از تمدن غربی در مصر بود و فرانسه را نماینده پیشرفتهترین تمدن مادی و معنوی غرب میدانست، اعتراف میکرد که اندیشه وطن پرستی را از اروپاییان گرفته است و یک بار گفته بود که مصر بدون اروپا نمیتواند وجود داشته باشد. قرارداد تفاهم انگلیس و فرانسه در سال 1904 که به موجب آن فرانسویها از علائق خود در مصر چشم پوشیدند ،از دیدگاه او سیاستبازی فرانسویها تلقی شد و او را نه تنها نسبت به دولت فرانسه که نسبت به فرهنگ و تمدن غربی بدبین کرد، چنانکه میگفت ما نمیتوانیم به اروپا اعتماد کنیم. مصطفی کامل، میهن پرستی را به مثابه شرافتمندانهترین حلقه پیوند میان مردم و شالوده استواری میدانست که دولتهای بزرگ و ملی بر اساس آن برپا میشوند. او به مصری بودن خود و به فرهنگ کهن مصر که اساس تمدن جهانی را تشکیل داده است افتخار میکرد ؛ البته او مفهوم مشخصی از ملت در ذهن نداشت و پیوسته بر جنبه نژادی و عاطفی میهن پرستی تأکید میکرد (لوین: 173 و 174).

جنبش ملی مصر پس از مرگ او همچنان رو به گسترش گذاشت و 10 سال پس از او حزب وفد شکل گرفت که در جهت رهبری و بسیج نیروهای ملی و کسب استقلال مصر سهمی نمایان داشت (عنایت:207).

احمد لطفی السید (1872-1963) که گرایشهای لیبرالیستی داشت و هوادار اروپایی کردن مصر بود میگفت ملت مصر ملت مستقلی است و از ویژگیهای مشخصی برخوردار است که آن را از دیگر ملتهای عرب و اسلامی متمایز میکند؛ این ویژگیها بر شالوده «فرعونی» مصر قدیم شکل گرفته است (لوین: 163 و 165). لطفی السید نشان داد که «امت» و مفهوم نوین «ملت» کاملا متفاوتند. او ملت را اجتماعی توصیف کرد که نه دیانت مشترک، بلکه مصالح عمومی (از دیدگاه لیبرال-بورژوایی) متحد کننده آن است (همان:182). البته مخالفت لطفی السید با مقوله امت وهمبستگی اسلامی، او را از توجه به آثار اخلاقی دینی در استواری پایههای ملیت مصری بازنمیداشت و حتی قبول داشت که اسلام بهتر از هر آئین دیگری میتواند مسلمانان را از واماندگی به در آورد. او با وحدت عربی چندان میانهای نداشت و این اندیشه را مایه انحراف ذهنی مصریان از مسائل میهنی خود میدانست (عنایت: 218و220).

طه حسین هم با نفی قومیت یکپارچه عربی، بر میهن پرستی مصری تأکید میکرد و البته باور داشت که هویت ملی و تاریخی مصربه فرهنگ و تمدن اروپا وابسته است. او استدلال میکرد که اندیشه مصری نیز از لحاظ تاریخی از سه عنصر ساخته شده است؛ میراث ادبی و فلسفی که از ادب و فلسفه یونان الهام گرفته، مبانی حکومت و زندگی سیاسی که آن هم از تمدن روم اثر پذیرفته و عنصر اسلامی که با دین مسیحیت همگوهر است (همان:65).