مهاجران چینی خارج از کشور - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۱

2025-11-30T13:41:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۱
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	<references />		<references />
	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].		سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:مهاجرت به سایر کشورها]]		[[رده:مهاجرت به سایر کشورها]]

Mahdi در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۰

2025-09-24T12:10:52Z

نمایش تغییرات

Setayesh: /* نیز نگاه کنید به */

2025-01-03T18:33:49Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۳
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	در 22کشور از قاره‌ی آسیا و خاورمیانه بیش از33/43میلیون نفر مهاجر چینی ساکن هستند(اندونزی با داشتن 8/8میلیون مهاجر چینی بیش‌ترین جمعیت چینی را در آسیا به خود اختصاص داده است)؛ درحال حاضر، 2/87میلیون مهاجر چینی در 19کشور اروپایی سکونت دارند(Peoples Republic of China Overseas Department)([[روسیه]] با قریب به یک میلیون نفر مهاجر چینی [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|بیش‌ترین جمعیت چینی]] را دارد)؛ در19کشور قاره‌ی آمریکا بیش از7/12میلیون جمعیت مهاجر چینی سکونت دارد(آمریکا با داشتن3/8میلیون مهاجر چینی دارای بیشترین جمعیت چینی تبار است)<ref>Race Reporting for the Asian Population by Selected Categories ،2012)</ref>؛و 7 کشور قاره‌ی اقیانوسیه دارای905هزار مهاجر چینی است( استرالیا با بیش از867هزار مهاجر چینی تبار بیش‌ترین جمعیت چینی را دارد.)		در 22کشور از قاره‌ی آسیا و خاورمیانه بیش از33/43میلیون نفر مهاجر چینی ساکن هستند(اندونزی با داشتن 8/8میلیون مهاجر چینی بیش‌ترین جمعیت چینی را در آسیا به خود اختصاص داده است)؛ درحال حاضر، 2/87میلیون مهاجر چینی در 19کشور اروپایی سکونت دارند(Peoples Republic of China Overseas Department)([[روسیه]] با قریب به یک میلیون نفر مهاجر چینی [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|بیش‌ترین جمعیت چینی]] را دارد)؛ در19کشور قاره‌ی آمریکا بیش از7/12میلیون جمعیت مهاجر چینی سکونت دارد(آمریکا با داشتن3/8میلیون مهاجر چینی دارای بیشترین جمعیت چینی تبار است)<ref>Race Reporting for the Asian Population by Selected Categories ،2012)</ref>؛و 7 کشور قاره‌ی اقیانوسیه دارای905هزار مهاجر چینی است( استرالیا با بیش از867هزار مهاجر چینی تبار بیش‌ترین جمعیت چینی را دارد.)

	این [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|اقلیت‌های چینی]] در برخی از کشورهایی که ساکن هستند، در اثر تلاش و فعالیت اقتصادی زیادی که دارند، اغلب نبض اقتصادی آن کشور را در دست گرفته و از جایگاه اقتصادی و موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار هستند. در این زمینه می‌توان به اقلیت یک درصدی چینی‌های مقیم فیلیپین اشاره کرد که حدود 35درصد شرکت‌های بازرگانی و صنعتی این کشور را در اختیار دارند، یا اقلیت 2درصدی چینی‌های اندونزی که بر70درصد سرمایه‌های خصوصی این کشور تسلط دارند<ref>(Racism Remains for Chinese-Indonesians. 2012)</ref>، و یا به جامعه‌ی چینی‌های مالزی و سنگاپور اشاره کرد که تقریبا تمامی بخش اقتصاد این دو کشور را در اختیار خود دارند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد1، ص.404-410.</ref>		این [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|اقلیت‌های چینی]] در برخی از کشورهایی که ساکن هستند، در اثر تلاش و فعالیت اقتصادی زیادی که دارند، اغلب نبض اقتصادی آن کشور را در دست گرفته و از جایگاه اقتصادی و موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار هستند. در این زمینه می‌توان به اقلیت یک درصدی چینی‌های مقیم فیلیپین اشاره کرد که حدود 35درصد شرکت‌های بازرگانی و صنعتی این کشور را در اختیار دارند، یا اقلیت 2درصدی چینی‌های اندونزی که بر70درصد سرمایه‌های خصوصی این کشور تسلط دارند<ref>(Racism Remains for Chinese-Indonesians. 2012)</ref>، و یا به جامعه‌ی چینی‌های مالزی و سنگاپور اشاره کرد که تقریبا تمامی بخش اقتصاد این دو کشور را در اختیار خود دارند.

	{{به روز رسانی}}		{{به روز رسانی}}
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />

			== منبع اصلی ==
			سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد1، ص.404-410.

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
			[[رده:مهاجرت به سایر کشورها]]

Rashid در ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۲۶

2024-09-02T22:26:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۲۶
خط ۱:		خط ۱:


	چینی‌های ماوراء بحار، یا مهاجران چینی مقیم خارج که در [[زبان چینی]] به آنها خواچیائو(Huaqiao) یا خوابائو(Huabao) گفته می‌شود، چینی‌هایی هستند که در قرن‌های مختلف به دلایل گوناگون از این سرزمین مهاجرت و در خارج از سرزمین اصلی [[چین]] و [[تایوان]] و هنگ کنگ و ماکائو سکونت اختیار کرده‌اند. این مهاجرت‌ها که عمدتا از قرن 15میلادی آغاز و در قرن‌های 16 تا 19 ادامه یافته است، اغلب از استان‌های گواندونگ و فوجیان در سواحل جنوب شرقی بوده(منشأ 95درصد چینی‌های ماورای بحار پراکنده در خارج، استان‌های گواندونگ و فوجیان است<ref name=":0">(فیلیپ دوبوروگار و دیگران، 1369)</ref>. که نخست به کشورهای جنوب شرق آسیا صورت گرفته و سپس به سایر قاره‌ها و نقاط جهان ازجمله آمریکا، اروپا، آفریقا، [[کانادا]] و استرالیا نیز کشانده شده است. این مهاجرت‌ها که در مراحل متعدد و بیشتر برای تجارت و بازرگانی و کاریابی صورت گرفته، در مقاطعی نیز جنبه‌ی سیاسی پیدا کرده و برای فرار از شرایط نامناسب حاکم بر این سرزمین به وقوع پیوسته است. مهاجرت گروهی چینی‌ها با هدف یافتن شغل و تغییر محل سکونت، از قرون 15و 16میلادی آغاز شد. در این مقطع از تاریخ، براثر [[جمعیت چین\|افزایش جمعیت]] در سواحل شرقی به دلیل بروز قحطی، خشکسالی، ناآرامی‌های سیاسی و مشکلات اقتصادی، گروهی از ساکنان مناطق شرقی به ویژه از استان فوجیان به نزدیک‌ترین جزیره، یعنی تایوان که تا آن هنگام جمعیت چندانی نداشت، تغییر مکان دادند. این مرحله از مهاجرت مردم فوجیان به تایوان را به ~~مهاجرت~~ انگلیسی‌ها به استرالیا و کانادا تشبیه کرده‌اند که حاکمیت کشوری به سرزمین‌های جدیدی گسترش می‌یافت.		چینی‌های ماوراء بحار، یا مهاجران چینی مقیم خارج که در [[زبان چینی]] به آنها خواچیائو(Huaqiao) یا خوابائو(Huabao) گفته می‌شود، چینی‌هایی هستند که در قرن‌های مختلف به دلایل گوناگون از این سرزمین مهاجرت و در خارج از سرزمین اصلی [[چین]] و [[تایوان]] و هنگ کنگ و ماکائو سکونت اختیار کرده‌اند. این مهاجرت‌ها که عمدتا از قرن 15میلادی آغاز و در قرن‌های 16 تا 19 ادامه یافته است، اغلب از استان‌های گواندونگ و فوجیان در سواحل جنوب شرقی بوده(منشأ 95درصد چینی‌های ماورای بحار پراکنده در خارج، استان‌های گواندونگ و فوجیان است<ref name=":0">(فیلیپ دوبوروگار و دیگران، 1369)</ref>. که نخست به کشورهای جنوب شرق آسیا صورت گرفته و سپس به سایر قاره‌ها و نقاط جهان ازجمله آمریکا، اروپا، آفریقا، [[کانادا]] و استرالیا نیز کشانده شده است. این مهاجرت‌ها که در مراحل متعدد و بیشتر برای تجارت و بازرگانی و کاریابی صورت گرفته، در مقاطعی نیز جنبه‌ی سیاسی پیدا کرده و برای فرار از شرایط نامناسب حاکم بر این سرزمین به وقوع پیوسته است. مهاجرت گروهی چینی‌ها با هدف یافتن شغل و تغییر محل سکونت، از قرون 15و 16میلادی آغاز شد. در این مقطع از تاریخ، براثر [[جمعیت چین\|افزایش جمعیت]] در سواحل شرقی به دلیل بروز قحطی، خشکسالی، ناآرامی‌های سیاسی و مشکلات اقتصادی، گروهی از ساکنان مناطق شرقی به ویژه از استان فوجیان به نزدیک‌ترین جزیره، یعنی تایوان که تا آن هنگام جمعیت چندانی نداشت، تغییر مکان دادند. این مرحله از مهاجرت مردم فوجیان به تایوان را به مهاجرت انگلیسی‌ها به استرالیا و [[کانادا]] تشبیه کرده‌اند که حاکمیت کشوری به سرزمین‌های جدیدی گسترش می‌یافت.

	=== جامعه‌ی مهاجران چینی خارج از کشور ===		=== جامعه‌ی مهاجران چینی خارج از کشور ===
	در همین دوران تعداد اندکی نیز در ادامه‌ی مسیر مهاجرتی خود به کشورهای آسیای جنوب شرقی رسیدند. اما مهاجرت جدی و گسترده‌ی آن‌ها به آسیای جنوب شرقی زمانی آغاز شد که اروپاییان پس از انقلاب صنعتی به مواد اولیه‌ی شرق آسیا که تازه کشف شده بود نیاز پیدا کردند. مهم‌ترین مواد مورد نیاز آن‌ها کائوچو و قلع بود که توان و کارایی نیروهای بومی برای تأمین میزان مورد نیاز از این مواد راضی کننده نبود. آشنایی با کارگران سخت کوش جویای کار چینی و تشویق استعمارگران، زمینه‌ی کوچ دسته جمعی آن‌ها به جنوب شرقی آسیا را فراهم ساخت. آن روزها گفته می‌شد، یک کارگر چینی برابر چهار هندی و هشت مالایی ارزش دارد.راجای ساراواک در قرن19 در خصوص کارایی چینی ها گفته: <blockquote>«من نمیدانم که چینی‌ها را به خاطر فضایل زیادی که دارند تمجید کنم، یا به خاطر کاستی‌هایی آشکارشان تحقیر کنم. آن‌ها از همه‌ی مردم زمین بیشتر زحمت می‌کشند، سخت کوشند، صبورند، بشاشند، اما از سوی دیگر فاسدند، رنگ عوض می‌کنند و تحمیل کننده هستند. در مقابل مافوق خود تسلیم هستند و به افراد تحت فرمان خود ظلم می‌کنند.» </blockquote>آغاز احداث خط آهن گسترده در آمریکا، پای کارگران چینی را به قاره‌ی [[آمریکا]] نیز کشاند و انبوهی از چینی‌ها توسط سازمان‌ها و نهادهای شغل یاب به قاره‌ی آمریکا گسیل شدند.		در همین دوران تعداد اندکی نیز در ادامه‌ی مسیر مهاجرتی خود به کشورهای آسیای جنوب شرقی رسیدند. اما مهاجرت جدی و گسترده‌ی آن‌ها به آسیای جنوب شرقی زمانی آغاز شد که اروپاییان پس از انقلاب صنعتی به مواد اولیه‌ی شرق آسیا که تازه کشف شده بود نیاز پیدا کردند. مهم‌ترین مواد مورد نیاز آن‌ها کائوچو و قلع بود که توان و کارایی نیروهای بومی برای تأمین میزان مورد نیاز از این مواد راضی کننده نبود. آشنایی با کارگران سخت کوش جویای کار چینی و تشویق استعمارگران، زمینه‌ی کوچ دسته جمعی آن‌ها به جنوب شرقی آسیا را فراهم ساخت. آن روزها گفته می‌شد، یک کارگر چینی برابر چهار هندی و هشت مالایی ارزش دارد.راجای ساراواک در قرن19 در خصوص کارایی چینی ها گفته: <blockquote>«من نمیدانم که چینی‌ها را به خاطر فضایل زیادی که دارند تمجید کنم، یا به خاطر کاستی‌هایی آشکارشان تحقیر کنم. آن‌ها از همه‌ی مردم زمین بیشتر زحمت می‌کشند، سخت کوشند، صبورند، بشاشند، اما از سوی دیگر فاسدند، رنگ عوض می‌کنند و تحمیل کننده هستند. در مقابل مافوق خود تسلیم هستند و به افراد تحت فرمان خود ظلم می‌کنند.» </blockquote>آغاز احداث خط آهن گسترده در آمریکا، پای کارگران چینی را به قاره‌ی [[آمریکا]] نیز کشاند و انبوهی از چینی‌ها توسط سازمان‌ها و نهادهای شغل یاب به قاره‌ی آمریکا گسیل شدند.

	این دسته از مهاجران نیز بیشتر از ساکنان استان‌های گواندونگ و فوجیان بودند که به صورت استخدام گروهی توسط کاریاب‌های بین المللی، و مستقل فردی و خانوادگی برای یافتن شغل و کار صورت می‌گرفت. این کارگران که بین سنین 20تا50ساله بودند، اغلب به مدت 3تا5 سال در مزارع، معادن و بنادر مشغول به کار شده و سپس آزاد می‌شدند<ref>(الماسیه، محمد رسول،1379)</ref>. این پیش‌قراولان مهاجرت به آمریکا زمینه را برای مهاجرت‌های بعدی که شامل بازرگانان و دانشجویان می‌شد فراهم کردند. موج گسترده‌ی مهاجرت‌های بعدی موجب شد تا دولت آمریکا در سال1882قانون منع مهاجرت چینی‌ها به آمریکا را به تصویب برساند که این ممنوعیت تا سال 1943میلادی ادامه یافت و تنها پس از برقراری روابط دیپلماتیک میان [[چین]] و آمریکا در اوایل دهه‌ی1970بود که مجددا مرزهای آمریکا برای ورود اتباع چینی باز شد.		این دسته از مهاجران نیز بیشتر از ساکنان استان‌های گواندونگ و فوجیان بودند که به صورت استخدام گروهی توسط کاریاب‌های بین المللی، و مستقل فردی و خانوادگی برای یافتن شغل و کار صورت می‌گرفت. این کارگران که بین سنین 20تا50ساله بودند، اغلب به مدت 3تا5 سال در مزارع، معادن و بنادر مشغول به کار شده و سپس آزاد می‌شدند<ref>(الماسیه، محمد رسول،1379)</ref>. این پیش‌قراولان مهاجرت به آمریکا زمینه را برای مهاجرت‌های بعدی که شامل بازرگانان و دانشجویان می‌شد فراهم کردند. موج گسترده‌ی مهاجرت‌های بعدی موجب شد تا دولت آمریکا در سال1882قانون منع مهاجرت چینی‌ها به آمریکا را به تصویب برساند که این ممنوعیت تا سال 1943میلادی ادامه یافت و تنها پس از برقراری روابط دیپلماتیک میان [[چین]] و آمریکا در اوایل دهه‌ی1970بود که مجددا مرزهای آمریکا برای ورود اتباع چینی باز شد.
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	=== آمار نهایی چینی‌های ماورای بحار ===		=== آمار نهایی چینی‌های ماورای بحار ===
	در حال حاضر، بیش از 215میلیون نفر مهاجر نسل اولی در سرتاسر جهان وجود دارد که 13درصد کل جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند. در مورد جمعیت چینی‌های مقیم خارج نیز آمار و ارقام مختلفی ارایه شده و شمار آن‌ها از60 میلیون تا 34میلیون نفر تخمین زده شده است که این تعداد از جمعیت خیلی از کشورهای بزرگ جهان نیز بیشتر است<ref>(سایت خبری و تحلیلی فرارو، 1390)</ref>. براساس آمار منتشر شده از سوی بانک جهانی، هم اینک حدود50میلیون نفر مهاجر چینی(جمعیت چینی های مهاجر ساکن خارج از کشور، تقریبا 4درصد کل جمعیت این کشور را تشکیل می دهند که حدود دو سوم از سرمایه های خارجی موجود در این کشور را به خود اختصاص داده اند.) در 85کشور از 5قاره‌ی جهان به شرح زیر سکونت دارند: در 18کشور از قاره‌ی آفریقا جمعا66/1میلیون نفر سکونت دارند(بیشترین مهاجران چینی در آفریقا با جمعیتی بالغ بر 750هزار نفر در کشور غنا اقامت دارند<ref>(Africa-China Relationship ،2012)</ref>.		در حال حاضر، بیش از 215میلیون نفر مهاجر نسل اولی در سرتاسر جهان وجود دارد که 13درصد کل جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند. در مورد جمعیت چینی‌های مقیم خارج نیز آمار و ارقام مختلفی ارایه شده و شمار آن‌ها از60 میلیون تا 34میلیون نفر تخمین زده شده است که این تعداد از جمعیت خیلی از کشورهای بزرگ جهان نیز بیشتر است<ref>(سایت خبری و تحلیلی فرارو، 1390)</ref>. براساس آمار منتشر شده از سوی بانک جهانی، هم اینک حدود50میلیون نفر مهاجر چینی(جمعیت چینی های مهاجر ساکن خارج از کشور، تقریبا 4درصد کل جمعیت این کشور را تشکیل می دهند که حدود دو سوم از سرمایه های خارجی موجود در این کشور را به خود اختصاص داده اند.) در 85کشور از 5قاره‌ی جهان به شرح زیر سکونت دارند: در 18کشور از قاره‌ی آفریقا جمعا66/1میلیون نفر سکونت دارند(بیشترین مهاجران چینی در آفریقا با جمعیتی بالغ بر 750هزار نفر در کشور غنا اقامت دارند<ref>(Africa-China Relationship ،2012)</ref>.

	در 22کشور از قاره‌ی آسیا و خاورمیانه بیش از33/43میلیون نفر مهاجر چینی ساکن هستند(اندونزی با داشتن 8/8میلیون مهاجر چینی بیش‌ترین جمعیت چینی را در آسیا به خود اختصاص داده است)؛ درحال حاضر، 2/87میلیون مهاجر چینی در 19کشور اروپایی سکونت دارند(Peoples Republic of China Overseas Department)([[روسیه]] با قریب به یک میلیون نفر مهاجر چینی [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|بیش‌ترین جمعیت چینی]] را دارد)؛ در19کشور قاره‌ی آمریکا بیش از7/12میلیون جمعیت مهاجر چینی سکونت دارد(آمریکا با داشتن3/8میلیون مهاجر چینی دارای بیشترین جمعیت چینی تبار است)<ref>Race Reporting for the Asian Population by Selected Categories ،2012)</ref>؛و 7 کشور قاره‌ی اقیانوسیه دارای905هزار مهاجر چینی است( استرالیا با بیش از867هزار مهاجر چینی تبار بیش‌ترین جمعیت چینی را دارد.)		در 22کشور از قاره‌ی آسیا و خاورمیانه بیش از33/43میلیون نفر مهاجر چینی ساکن هستند(اندونزی با داشتن 8/8میلیون مهاجر چینی بیش‌ترین جمعیت چینی را در آسیا به خود اختصاص داده است)؛ درحال حاضر، 2/87میلیون مهاجر چینی در 19کشور اروپایی سکونت دارند(Peoples Republic of China Overseas Department)([[روسیه]] با قریب به یک میلیون نفر مهاجر چینی [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|بیش‌ترین جمعیت چینی]] را دارد)؛ در19کشور قاره‌ی آمریکا بیش از7/12میلیون جمعیت مهاجر چینی سکونت دارد(آمریکا با داشتن3/8میلیون مهاجر چینی دارای بیشترین جمعیت چینی تبار است)<ref>Race Reporting for the Asian Population by Selected Categories ،2012)</ref>؛و 7 کشور قاره‌ی اقیانوسیه دارای905هزار مهاجر چینی است( استرالیا با بیش از867هزار مهاجر چینی تبار بیش‌ترین جمعیت چینی را دارد.)

	این [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|اقلیت‌های چینی]] در برخی از کشورهایی که ساکن هستند، در اثر تلاش و فعالیت اقتصادی زیادی که دارند، اغلب نبض اقتصادی آن کشور را در دست گرفته و از جایگاه اقتصادی و موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار هستند. در این زمینه می‌توان به اقلیت یک درصدی چینی‌های مقیم فیلیپین اشاره کرد که حدود 35درصد شرکت‌های بازرگانی و صنعتی این کشور را در اختیار دارند، یا اقلیت 2درصدی چینی‌های اندونزی که بر70درصد سرمایه‌های خصوصی این کشور تسلط دارند<ref>(Racism Remains for Chinese-Indonesians. 2012)</ref>، و یا به جامعه‌ی چینی‌های مالزی و سنگاپور اشاره کرد که تقریبا تمامی بخش اقتصاد این دو کشور را در اختیار خود دارند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد1، ص.404-410.</ref>		این [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|اقلیت‌های چینی]] در برخی از کشورهایی که ساکن هستند، در اثر تلاش و فعالیت اقتصادی زیادی که دارند، اغلب نبض اقتصادی آن کشور را در دست گرفته و از جایگاه اقتصادی و موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار هستند. در این زمینه می‌توان به اقلیت یک درصدی چینی‌های مقیم فیلیپین اشاره کرد که حدود 35درصد شرکت‌های بازرگانی و صنعتی این کشور را در اختیار دارند، یا اقلیت 2درصدی چینی‌های اندونزی که بر70درصد سرمایه‌های خصوصی این کشور تسلط دارند<ref>(Racism Remains for Chinese-Indonesians. 2012)</ref>، و یا به جامعه‌ی چینی‌های مالزی و سنگاپور اشاره کرد که تقریبا تمامی بخش اقتصاد این دو کشور را در اختیار خود دارند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد1، ص.404-410.</ref>

	{{به روز رسانی}}		{{به روز رسانی}}

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-08-21T04:11:56Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۱۱
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	در 22کشور از قاره‌ی آسیا و خاورمیانه بیش از33/43میلیون نفر مهاجر چینی ساکن هستند(اندونزی با داشتن 8/8میلیون مهاجر چینی بیش‌ترین جمعیت چینی را در آسیا به خود اختصاص داده است)؛ درحال حاضر، 2/87میلیون مهاجر چینی در 19کشور اروپایی سکونت دارند(Peoples Republic of China Overseas Department)([[روسیه]] با قریب به یک میلیون نفر مهاجر چینی [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|بیش‌ترین جمعیت چینی]] را دارد)؛ در19کشور قاره‌ی آمریکا بیش از7/12میلیون جمعیت مهاجر چینی سکونت دارد(آمریکا با داشتن3/8میلیون مهاجر چینی دارای بیشترین جمعیت چینی تبار است)<ref>Race Reporting for the Asian Population by Selected Categories ،2012)</ref>؛و 7 کشور قاره‌ی اقیانوسیه دارای905هزار مهاجر چینی است( استرالیا با بیش از867هزار مهاجر چینی تبار بیش‌ترین جمعیت چینی را دارد.)		در 22کشور از قاره‌ی آسیا و خاورمیانه بیش از33/43میلیون نفر مهاجر چینی ساکن هستند(اندونزی با داشتن 8/8میلیون مهاجر چینی بیش‌ترین جمعیت چینی را در آسیا به خود اختصاص داده است)؛ درحال حاضر، 2/87میلیون مهاجر چینی در 19کشور اروپایی سکونت دارند(Peoples Republic of China Overseas Department)([[روسیه]] با قریب به یک میلیون نفر مهاجر چینی [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|بیش‌ترین جمعیت چینی]] را دارد)؛ در19کشور قاره‌ی آمریکا بیش از7/12میلیون جمعیت مهاجر چینی سکونت دارد(آمریکا با داشتن3/8میلیون مهاجر چینی دارای بیشترین جمعیت چینی تبار است)<ref>Race Reporting for the Asian Population by Selected Categories ،2012)</ref>؛و 7 کشور قاره‌ی اقیانوسیه دارای905هزار مهاجر چینی است( استرالیا با بیش از867هزار مهاجر چینی تبار بیش‌ترین جمعیت چینی را دارد.)

	این [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|اقلیت‌های چینی]] در برخی از کشورهایی که ساکن هستند، در اثر تلاش و فعالیت اقتصادی زیادی که دارند، اغلب نبض اقتصادی آن کشور را در دست گرفته و از جایگاه اقتصادی و موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار هستند. در این زمینه می‌توان به اقلیت یک درصدی چینی‌های مقیم فیلیپین اشاره کرد که حدود 35درصد شرکت‌های بازرگانی و صنعتی این کشور را در اختیار دارند، یا اقلیت 2درصدی چینی‌های اندونزی که بر70درصد سرمایه‌های خصوصی این کشور تسلط دارند<ref>(Racism Remains for Chinese-Indonesians. 2012)</ref>، و یا به جامعه‌ی چینی‌های مالزی و سنگاپور اشاره کرد که تقریبا تمامی بخش اقتصاد این دو کشور را در اختیار خود دارند.<ref>~~سابقی،علی~~ محمد (1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی،جلد اول، ص404~~-410</ref>		این [[پراکندگی محل سکونت اقلیت های قومی چین\|اقلیت‌های چینی]] در برخی از کشورهایی که ساکن هستند، در اثر تلاش و فعالیت اقتصادی زیادی که دارند، اغلب نبض اقتصادی آن کشور را در دست گرفته و از جایگاه اقتصادی و موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار هستند. در این زمینه می‌توان به اقلیت یک درصدی چینی‌های مقیم فیلیپین اشاره کرد که حدود 35درصد شرکت‌های بازرگانی و صنعتی این کشور را در اختیار دارند، یا اقلیت 2درصدی چینی‌های اندونزی که بر70درصد سرمایه‌های خصوصی این کشور تسلط دارند<ref>(Racism Remains for Chinese-Indonesians. 2012)</ref>، و یا به جامعه‌ی چینی‌های مالزی و سنگاپور اشاره کرد که تقریبا تمامی بخش اقتصاد این دو کشور را در اختیار خود دارند.<ref>سابقی، علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد1، ص.404-410.</ref>

			{{به روز رسانی}}

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[مهاجرت و پناهندگی در چین]]؛ [[تعداد مهاجران چینی در سطح جهان]]؛ [[تعداد مهاجران آرژانتین در سطح جهان]]؛ [[تعداد مهاجران مالی در سطح جهان]]؛ [[تعداد مهاجران سودان در سطح جهان]]؛ [[تعداد مهاجران اوکراینی در سطح جهان]]؛ [[تعداد مهاجران اردن در سطح جهان]]؛ [[تعداد مهاجران سیرالئونی در سطح جهان]]؛ [[مهاجرت اسپانیایی ها به خارج از کشور]]
	* [[مهاجرت و پناهندگی در چین]]
	* [[تعداد مهاجران چینی در سطح جهان]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-14T18:02:43Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۰۲
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	پیش از سال1860میلادی، [[سلسله چینگ\|حکومت امپراتوری سلسله‌ی چینگ]]، شدیدا مخالف با مهاجرت چینی‌ها به خارج از کشور بود و تمامی مهاجران را محکوم به مرگ می‌کرد. نخستین قانون مربوط به ملیت چینی(1909) اصل اصالت خونی را برقرار و به رسمیت شناخت که بر مبنای آن، هر کودکی که از پدری چینی متولد شود، صرف نظر از محل تولدش، ملیت چینی خواهد داشت. جمهوری خلق چین، از همان آغاز تأسیس در سال1949، پیوسته چینی‌های ماورای بحار را به قبول ملیت محلی کشورهایی که ساکن آن هستند تشویق می‌کرد. پیش از استقرار [[جمهوری خلق چین]] تا [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]]، نمایندگان چینی‌های ماورای بحار در نهادهای سیاسی و قانون‌گذاری این کشور حضور داشتند. تنها در [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] بود که آنان در [[کنفرانس مشورتی و سیاسی خلق چین\|کنگره‌ی سیاسی مشورتی خلق]] نماینده نداشتند ولی پس از مرگ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] مجددا از آنان برای حضور در پارلمان دعوت به عمل آمد. دولت چین، پس از اجرای اصلاحات اقتصادی و درهای باز، به ویژه از چینی‌های پراکنده در خارج به عنوان ابزاری برای جذب سرمایه‌های خارجی و توسعه‌ی اقتصادی این کشور استفاده کرد. برآورد شده سرمایه‌ی چینی‌های خارج از کشور بالغ بر 2تریلیون دلار باشد که بخش عظیمی از این سرمایه طی سه دهه‌ی گذشته در قالب‌های گوناگون به داخل کشور بازگشته و به موتور محرکه‌ی اقتصادی این کشور تبدیل شده است. براساس آمار منتشره از سوی [[نوع حكومت چین\|دولت چین]]، چینی‌های مقیم خارج تنها از سال1979(آغاز دوران اصلاحات) تا1993، بیش از 40میلیارد دلار در این کشور سرمایه گذاری کرده و چینی‌های مقیم هنگ کنگ بیش از نیمی از این مبلغ را سرمایه گذاری نموده‌اند. تنها در سال2010بیش از51میلیارد دلار از سوی مهاجران چینی به داخل این کشور پول ارسال شده که پس از مهاجران هندی دومین جایگاه را به خود اختصاص داده‌اند<ref>Migration and Remittances , 2011</ref>.		پیش از سال1860میلادی، [[سلسله چینگ\|حکومت امپراتوری سلسله‌ی چینگ]]، شدیدا مخالف با مهاجرت چینی‌ها به خارج از کشور بود و تمامی مهاجران را محکوم به مرگ می‌کرد. نخستین قانون مربوط به ملیت چینی(1909) اصل اصالت خونی را برقرار و به رسمیت شناخت که بر مبنای آن، هر کودکی که از پدری چینی متولد شود، صرف نظر از محل تولدش، ملیت چینی خواهد داشت. جمهوری خلق چین، از همان آغاز تأسیس در سال1949، پیوسته چینی‌های ماورای بحار را به قبول ملیت محلی کشورهایی که ساکن آن هستند تشویق می‌کرد. پیش از استقرار [[جمهوری خلق چین]] تا [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]]، نمایندگان چینی‌های ماورای بحار در نهادهای سیاسی و قانون‌گذاری این کشور حضور داشتند. تنها در [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] بود که آنان در [[کنفرانس مشورتی و سیاسی خلق چین\|کنگره‌ی سیاسی مشورتی خلق]] نماینده نداشتند ولی پس از مرگ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] مجددا از آنان برای حضور در پارلمان دعوت به عمل آمد. دولت چین، پس از اجرای اصلاحات اقتصادی و درهای باز، به ویژه از چینی‌های پراکنده در خارج به عنوان ابزاری برای جذب سرمایه‌های خارجی و توسعه‌ی اقتصادی این کشور استفاده کرد. برآورد شده سرمایه‌ی چینی‌های خارج از کشور بالغ بر 2تریلیون دلار باشد که بخش عظیمی از این سرمایه طی سه دهه‌ی گذشته در قالب‌های گوناگون به داخل کشور بازگشته و به موتور محرکه‌ی اقتصادی این کشور تبدیل شده است. براساس آمار منتشره از سوی [[نوع حكومت چین\|دولت چین]]، چینی‌های مقیم خارج تنها از سال1979(آغاز دوران اصلاحات) تا1993، بیش از 40میلیارد دلار در این کشور سرمایه گذاری کرده و چینی‌های مقیم هنگ کنگ بیش از نیمی از این مبلغ را سرمایه گذاری نموده‌اند. تنها در سال2010بیش از51میلیارد دلار از سوی مهاجران چینی به داخل این کشور پول ارسال شده که پس از مهاجران هندی دومین جایگاه را به خود اختصاص داده‌اند<ref>Migration and Remittances , 2011</ref>.

	در جریان نخستین سال«جهش بزرگ به پیش» در سال1958، در واقع مقامات چینی هجومی تجاری به سوی آسیای جنوبی آغاز کردند که با جنبش سیاسی [[پکن]] در همبستگی با چینی‌های ماورای بحار در کشورهای پذیرنده‌ی آن‌ها همراه شد. اما این تهاجم به سبب داشتن رنگ و بوی توسعه طلبی، در واقع مرده به دنیا آمد و موجبات بسته شدن درهای مالزی و تایلند در دسامبر1958 و اندونزی در سال 1965 بر روی چینی‌ها شد. ولی، [[پکن]] با تجدید رابطه با چینی‌های ماورای بحار، در این مدت به گنجینه‌ای از اطلاعات و روابط اقتصادی دست یافت که مسلما ارزشمند بود. در سال1984 از مجموع 12/85میلیون گردشگر و بازدید کننده‌ی خارجی از [[چین]]، نزدیک به 11میلیون نفر از آنان را چینی‌های ساکن خارج تشکیل می‌دادند که برای بازدید از سرزمین آباء و اجدادی خود به این کشور سفر کرده بودند<ref name=":0" />.		در جریان نخستین سال«جهش بزرگ به پیش» در سال1958، در واقع مقامات چینی هجومی تجاری به سوی آسیای جنوبی آغاز کردند که با جنبش سیاسی [[پکن]] در همبستگی با چینی‌های ماورای بحار در کشورهای پذیرنده‌ی آن‌ها همراه شد. اما این تهاجم به سبب داشتن رنگ و بوی توسعه طلبی، در واقع مرده به دنیا آمد و موجبات بسته شدن درهای مالزی و [[تایلند]] در دسامبر1958 و اندونزی در سال 1965 بر روی چینی‌ها شد. ولی، [[پکن]] با تجدید رابطه با چینی‌های ماورای بحار، در این مدت به گنجینه‌ای از اطلاعات و روابط اقتصادی دست یافت که مسلما ارزشمند بود. در سال1984 از مجموع 12/85میلیون گردشگر و بازدید کننده‌ی خارجی از [[چین]]، نزدیک به 11میلیون نفر از آنان را چینی‌های ساکن خارج تشکیل می‌دادند که برای بازدید از سرزمین آباء و اجدادی خود به این کشور سفر کرده بودند<ref name=":0" />.

	=== مهاجران جدید چینی ===		=== مهاجران جدید چینی ===

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-04T11:54:02Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۴
خط ۱:		خط ۱:


	چینی‌های ماوراء بحار، یا مهاجران چینی مقیم خارج که در [[زبان چینی]] به آنها خواچیائو(Huaqiao) یا خوابائو(Huabao) گفته می‌شود، چینی‌هایی هستند که در قرن‌های مختلف به دلایل گوناگون از این سرزمین مهاجرت و در خارج از سرزمین اصلی [[چین]] و تایوان و هنگ کنگ و ماکائو سکونت اختیار کرده‌اند. این مهاجرت‌ها که عمدتا از قرن 15میلادی آغاز و در قرن‌های 16 تا 19 ادامه یافته است، اغلب از استان‌های گواندونگ و فوجیان در سواحل جنوب شرقی بوده(منشأ 95درصد چینی‌های ماورای بحار پراکنده در خارج، استان‌های گواندونگ و فوجیان است<ref name=":0">(فیلیپ دوبوروگار و دیگران، 1369)</ref>. که نخست به کشورهای جنوب شرق آسیا صورت گرفته و سپس به سایر قاره‌ها و نقاط جهان ازجمله آمریکا، اروپا، آفریقا، [[کانادا]] و استرالیا نیز کشانده شده است. این مهاجرت‌ها که در مراحل متعدد و بیشتر برای تجارت و بازرگانی و کاریابی صورت گرفته، در مقاطعی نیز جنبه‌ی سیاسی پیدا کرده و برای فرار از شرایط نامناسب حاکم بر این سرزمین به وقوع پیوسته است. مهاجرت گروهی چینی‌ها با هدف یافتن شغل و تغییر محل سکونت، از قرون 15و 16میلادی آغاز شد. در این مقطع از تاریخ، براثر [[جمعیت چین\|افزایش جمعیت]] در سواحل شرقی به دلیل بروز قحطی، خشکسالی، ناآرامی‌های سیاسی و مشکلات اقتصادی، گروهی از ساکنان مناطق شرقی به ویژه از استان فوجیان به نزدیک‌ترین جزیره، یعنی تایوان که تا آن هنگام جمعیت چندانی نداشت، تغییر مکان دادند. این مرحله از مهاجرت مردم فوجیان به تایوان را به مهاجرت انگلیسی‌ها به استرالیا و کانادا تشبیه کرده‌اند که حاکمیت کشوری به سرزمین‌های جدیدی گسترش می‌یافت.		چینی‌های ماوراء بحار، یا مهاجران چینی مقیم خارج که در [[زبان چینی]] به آنها خواچیائو(Huaqiao) یا خوابائو(Huabao) گفته می‌شود، چینی‌هایی هستند که در قرن‌های مختلف به دلایل گوناگون از این سرزمین مهاجرت و در خارج از سرزمین اصلی [[چین]] و [[تایوان]] و هنگ کنگ و ماکائو سکونت اختیار کرده‌اند. این مهاجرت‌ها که عمدتا از قرن 15میلادی آغاز و در قرن‌های 16 تا 19 ادامه یافته است، اغلب از استان‌های گواندونگ و فوجیان در سواحل جنوب شرقی بوده(منشأ 95درصد چینی‌های ماورای بحار پراکنده در خارج، استان‌های گواندونگ و فوجیان است<ref name=":0">(فیلیپ دوبوروگار و دیگران، 1369)</ref>. که نخست به کشورهای جنوب شرق آسیا صورت گرفته و سپس به سایر قاره‌ها و نقاط جهان ازجمله آمریکا، اروپا، آفریقا، [[کانادا]] و استرالیا نیز کشانده شده است. این مهاجرت‌ها که در مراحل متعدد و بیشتر برای تجارت و بازرگانی و کاریابی صورت گرفته، در مقاطعی نیز جنبه‌ی سیاسی پیدا کرده و برای فرار از شرایط نامناسب حاکم بر این سرزمین به وقوع پیوسته است. مهاجرت گروهی چینی‌ها با هدف یافتن شغل و تغییر محل سکونت، از قرون 15و 16میلادی آغاز شد. در این مقطع از تاریخ، براثر [[جمعیت چین\|افزایش جمعیت]] در سواحل شرقی به دلیل بروز قحطی، خشکسالی، ناآرامی‌های سیاسی و مشکلات اقتصادی، گروهی از ساکنان مناطق شرقی به ویژه از استان فوجیان به نزدیک‌ترین جزیره، یعنی تایوان که تا آن هنگام جمعیت چندانی نداشت، تغییر مکان دادند. این مرحله از مهاجرت مردم فوجیان به تایوان را به مهاجرت انگلیسی‌ها به استرالیا و کانادا تشبیه کرده‌اند که حاکمیت کشوری به سرزمین‌های جدیدی گسترش می‌یافت.

	=== جامعه‌ی مهاجران چینی خارج از کشور ===		=== جامعه‌ی مهاجران چینی خارج از کشور ===

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-23T21:44:55Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۴۴
خط ۴:		خط ۴:

	=== جامعه‌ی مهاجران چینی خارج از کشور ===		=== جامعه‌ی مهاجران چینی خارج از کشور ===
	در همین دوران تعداد اندکی نیز در ادامه‌ی مسیر مهاجرتی خود به کشورهای آسیای جنوب شرقی رسیدند. اما مهاجرت جدی و گسترده‌ی آن‌ها به آسیای جنوب شرقی زمانی آغاز شد که اروپاییان پس از انقلاب صنعتی به مواد اولیه‌ی شرق آسیا که تازه کشف شده بود نیاز پیدا کردند. مهم‌ترین مواد مورد نیاز آن‌ها کائوچو و قلع بود که توان و کارایی نیروهای بومی برای تأمین میزان مورد نیاز از این مواد راضی کننده نبود. آشنایی با کارگران سخت کوش جویای کار چینی و تشویق استعمارگران، زمینه‌ی کوچ دسته جمعی آن‌ها به جنوب شرقی آسیا را فراهم ساخت. آن روزها گفته می‌شد، یک کارگر چینی برابر چهار هندی و هشت مالایی ارزش دارد.راجای ساراواک در قرن19 در خصوص کارایی چینی ها گفته: <blockquote>«من نمیدانم که چینی‌ها را به خاطر فضایل زیادی که دارند تمجید کنم، یا به خاطر کاستی‌هایی آشکارشان تحقیر کنم. آن‌ها از همه‌ی مردم زمین بیشتر زحمت می‌کشند، سخت کوشند، صبورند، بشاشند، اما از سوی دیگر فاسدند، رنگ عوض می‌کنند و تحمیل کننده هستند. در مقابل مافوق خود تسلیم هستند و به افراد تحت فرمان خود ظلم می‌کنند.» </blockquote>آغاز احداث خط آهن گسترده در آمریکا، پای کارگران چینی را به قاره‌ی آمریکا نیز کشاند و انبوهی از چینی‌ها توسط سازمان‌ها و نهادهای شغل یاب به قاره‌ی آمریکا گسیل شدند.		در همین دوران تعداد اندکی نیز در ادامه‌ی مسیر مهاجرتی خود به کشورهای آسیای جنوب شرقی رسیدند. اما مهاجرت جدی و گسترده‌ی آن‌ها به آسیای جنوب شرقی زمانی آغاز شد که اروپاییان پس از انقلاب صنعتی به مواد اولیه‌ی شرق آسیا که تازه کشف شده بود نیاز پیدا کردند. مهم‌ترین مواد مورد نیاز آن‌ها کائوچو و قلع بود که توان و کارایی نیروهای بومی برای تأمین میزان مورد نیاز از این مواد راضی کننده نبود. آشنایی با کارگران سخت کوش جویای کار چینی و تشویق استعمارگران، زمینه‌ی کوچ دسته جمعی آن‌ها به جنوب شرقی آسیا را فراهم ساخت. آن روزها گفته می‌شد، یک کارگر چینی برابر چهار هندی و هشت مالایی ارزش دارد.راجای ساراواک در قرن19 در خصوص کارایی چینی ها گفته: <blockquote>«من نمیدانم که چینی‌ها را به خاطر فضایل زیادی که دارند تمجید کنم، یا به خاطر کاستی‌هایی آشکارشان تحقیر کنم. آن‌ها از همه‌ی مردم زمین بیشتر زحمت می‌کشند، سخت کوشند، صبورند، بشاشند، اما از سوی دیگر فاسدند، رنگ عوض می‌کنند و تحمیل کننده هستند. در مقابل مافوق خود تسلیم هستند و به افراد تحت فرمان خود ظلم می‌کنند.» </blockquote>آغاز احداث خط آهن گسترده در آمریکا، پای کارگران چینی را به قاره‌ی [[آمریکا]] نیز کشاند و انبوهی از چینی‌ها توسط سازمان‌ها و نهادهای شغل یاب به قاره‌ی آمریکا گسیل شدند.

	این دسته از مهاجران نیز بیشتر از ساکنان استان‌های گواندونگ و فوجیان بودند که به صورت استخدام گروهی توسط کاریاب‌های بین المللی، و مستقل فردی و خانوادگی برای یافتن شغل و کار صورت می‌گرفت. این کارگران که بین سنین 20تا50ساله بودند، اغلب به مدت 3تا5 سال در مزارع، معادن و بنادر مشغول به کار شده و سپس آزاد می‌شدند<ref>(الماسیه، محمد رسول،1379)</ref>. این پیش‌قراولان مهاجرت به آمریکا زمینه را برای مهاجرت‌های بعدی که شامل بازرگانان و دانشجویان می‌شد فراهم کردند. موج گسترده‌ی مهاجرت‌های بعدی موجب شد تا دولت آمریکا در سال1882قانون منع مهاجرت چینی‌ها به آمریکا را به تصویب برساند که این ممنوعیت تا سال 1943میلادی ادامه یافت و تنها پس از برقراری روابط دیپلماتیک میان [[چین]] و آمریکا در اوایل دهه‌ی1970بود که مجددا مرزهای آمریکا برای ورود اتباع چینی باز شد.		این دسته از مهاجران نیز بیشتر از ساکنان استان‌های گواندونگ و فوجیان بودند که به صورت استخدام گروهی توسط کاریاب‌های بین المللی، و مستقل فردی و خانوادگی برای یافتن شغل و کار صورت می‌گرفت. این کارگران که بین سنین 20تا50ساله بودند، اغلب به مدت 3تا5 سال در مزارع، معادن و بنادر مشغول به کار شده و سپس آزاد می‌شدند<ref>(الماسیه، محمد رسول،1379)</ref>. این پیش‌قراولان مهاجرت به آمریکا زمینه را برای مهاجرت‌های بعدی که شامل بازرگانان و دانشجویان می‌شد فراهم کردند. موج گسترده‌ی مهاجرت‌های بعدی موجب شد تا دولت آمریکا در سال1882قانون منع مهاجرت چینی‌ها به آمریکا را به تصویب برساند که این ممنوعیت تا سال 1943میلادی ادامه یافت و تنها پس از برقراری روابط دیپلماتیک میان [[چین]] و آمریکا در اوایل دهه‌ی1970بود که مجددا مرزهای آمریکا برای ورود اتباع چینی باز شد.

Samiei در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۰۶

2023-12-15T21:06:27Z

نمایش تغییرات

Shekvati در ‏۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۸

2023-11-03T21:28:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۸
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	این اقلیت‌های چینی در برخی از کشورهایی که ساکن هستند، در اثر تلاش و فعالیت اقتصادی زیادی که دارند، اغلب نبض اقتصادی آن کشور را در دست گرفته و از جایگاه اقتصادی و موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار هستند. در این زمینه می‌توان به اقلیت یک درصدی چینی‌های مقیم فیلیپین اشاره کرد که حدود 35درصد شرکت‌های بازرگانی و صنعتی این کشور را در اختیار دارند، یا اقلیت 2درصدی چینی‌های اندونزی که بر70درصد سرمایه‌های خصوصی این کشور تسلط دارند، (Racism Remains for Chinese-Indonesians. 2012) و یا به جامعه‌ی چینی‌های مالزی و سنگاپور اشاره کرد که تقریبا تمامی بخش اقتصاد این دو کشور را در اختیار خود دارند.<ref>سابقی،علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول، ص404-410</ref>		این اقلیت‌های چینی در برخی از کشورهایی که ساکن هستند، در اثر تلاش و فعالیت اقتصادی زیادی که دارند، اغلب نبض اقتصادی آن کشور را در دست گرفته و از جایگاه اقتصادی و موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار هستند. در این زمینه می‌توان به اقلیت یک درصدی چینی‌های مقیم فیلیپین اشاره کرد که حدود 35درصد شرکت‌های بازرگانی و صنعتی این کشور را در اختیار دارند، یا اقلیت 2درصدی چینی‌های اندونزی که بر70درصد سرمایه‌های خصوصی این کشور تسلط دارند، (Racism Remains for Chinese-Indonesians. 2012) و یا به جامعه‌ی چینی‌های مالزی و سنگاپور اشاره کرد که تقریبا تمامی بخش اقتصاد این دو کشور را در اختیار خود دارند.<ref>سابقی،علی محمد (1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول، ص404-410</ref>

	نیز نگاه کنید به [[تعداد مهاجران چینی در سطح جهان~~]]؛ [[زنان چینی مهاجر~~]]		نیز نگاه کنید به [[تعداد مهاجران چینی در سطح جهان]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==