نظام آموزش و پرورش در چین معاصر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۶

2025-11-24T14:26:19Z

Samiei: /* مدیریت آموزش و پرورش در چین معاصر */

2024-08-07T00:03:27Z

مدیریت آموزش و پرورش در چین معاصر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۳
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	پیشبرد و توسعه ی اصلاحات اقتصادی و تداوم و تکمیل سیاست درهای باز، توسعه ی تجارت خارجی، حفظ ثبات و آرامش سیاسی و اجتماعی، همراه با دستیابی به وحدت و یکپارچگی ملی، از سال 1978 که سیاست اصلاحات اقتصادی آغاز شد تا به امروز، محور تغییرات ساختاری و جوهری همه جانبه ی چین بوده‌ است. ولی این تغییر و تحولات اقتصادی هرگز چینی ها را از توجه به اهداف و مصالح ملی غافل نکرده و هماهنگ با رشد اقتصادی، توسعه ی بنیادین آموزش به عنوان زیربنایی ترین تغییرات اجتماعی، مورد تأکید فراوان بوده است. در این خصوص، نگاه دولت و حزب به سیاست های آموزشی و نظارت و حمایت ویژه از بخش آموزش و پژوهش و تدوین برنامه های توسعه ای، به ویژه در دهه های اخیر، نگاهی راهبردی، نوگرایانه، دوراندیشانه، و کاربردی بوده است تا این کشور بتواند با تربیت متخصصان و تأمین منابع انسانی مورد نیاز جامعه ی توسعه یافته ی فردای [[چین]]، پایداری این توسعه و پیشرفت را تضمین نماید. لذا طی چند دهه ی گذشته، دولت این کشور موفق شده است با استفاده از فناوری نوین، و بسیج امکانات و سرمایه و دانش فنی و مدیریت داخلی و خارجی و اصلاح مقررات آموزشی کشور، و همچنین، اعمال سیاست های تشویقی و ارائه ی تسهیلات ویژه، منابع مادی و معنوی آموزشی، پژوهشی و تحقیقاتی را در قالب راهبرد توسعه ی بخش آموزش به [[چین]] سرازیر کند. این حرکت و سیاست دور‌اندیشانه ی دولت، زمینه های توسعه ی بخش آموزش و تربیت نسل جدیدی از مدیران [[چین]] را به خوبی فراهم ساخته است.<ref>علیزاده، عزیز(1389). "گزارش دریافتی از رایزنی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در پکن".</ref>		پیشبرد و توسعه ی اصلاحات اقتصادی و تداوم و تکمیل سیاست درهای باز، توسعه ی تجارت خارجی، حفظ ثبات و آرامش سیاسی و اجتماعی، همراه با دستیابی به وحدت و یکپارچگی ملی، از سال 1978 که سیاست اصلاحات اقتصادی آغاز شد تا به امروز، محور تغییرات ساختاری و جوهری همه جانبه ی چین بوده‌ است. ولی این تغییر و تحولات اقتصادی هرگز چینی ها را از توجه به اهداف و مصالح ملی غافل نکرده و هماهنگ با رشد اقتصادی، توسعه ی بنیادین آموزش به عنوان زیربنایی ترین تغییرات اجتماعی، مورد تأکید فراوان بوده است. در این خصوص، نگاه دولت و حزب به سیاست های آموزشی و نظارت و حمایت ویژه از بخش آموزش و پژوهش و تدوین برنامه های توسعه ای، به ویژه در دهه های اخیر، نگاهی راهبردی، نوگرایانه، دوراندیشانه، و کاربردی بوده است تا این کشور بتواند با تربیت متخصصان و تأمین منابع انسانی مورد نیاز جامعه ی توسعه یافته ی فردای [[چین]]، پایداری این توسعه و پیشرفت را تضمین نماید. لذا طی چند دهه ی گذشته، دولت این کشور موفق شده است با استفاده از فناوری نوین، و بسیج امکانات و سرمایه و دانش فنی و مدیریت داخلی و خارجی و اصلاح مقررات آموزشی کشور، و همچنین، اعمال سیاست های تشویقی و ارائه ی تسهیلات ویژه، منابع مادی و معنوی آموزشی، پژوهشی و تحقیقاتی را در قالب راهبرد توسعه ی بخش آموزش به [[چین]] سرازیر کند. این حرکت و سیاست دور‌اندیشانه ی دولت، زمینه های توسعه ی بخش آموزش و تربیت نسل جدیدی از مدیران [[چین]] را به خوبی فراهم ساخته است.<ref>علیزاده، عزیز(1389). "گزارش دریافتی از رایزنی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در پکن".</ref>

	آمار با سوادی جمعیت بالای 6 سال		جدول شماره 1. آمار با سوادی جمعیت بالای 6 سال
	{\| class="wikitable"		{\| class="wikitable"
	\|زن		\|زن
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	\|بی سوادان بالای 6 سال		\|بی سوادان بالای 6 سال
	\|}		\|}
	~~منبع:~~ Chinese Statistical Year Book. 2022		<ref>Chinese Statistical Year Book. 2022</ref>

	=== [[مدیریت آموزش و پرورش در چین معاصر]] ===		=== [[مدیریت آموزش و پرورش در چین معاصر]] ===
	در کشور [[چین]]، سیستم مدیریت بر بخش آموزش این کشور دولتی است و [[وزارت آموزش و پرورش چین\|وزارت آموزش این کشور]] که بالاترین مرجع و نهاد مسئول آموزش است و زیر نظر [[شورای دولتی چین\|شورای دولتی]] فعالیت می کند، متولی امر آموزش از پیش دبستانی گرفته تا پایان تحصیلات دانشگاهی در سرتاسر کشور به شمار می رود.		در کشور [[چین]]، سیستم مدیریت بر بخش آموزش این کشور دولتی است و [[وزارت آموزش و پرورش چین\|وزارت آموزش این کشور]] که بالاترین مرجع و نهاد مسئول آموزش است و زیر نظر [[شورای دولتی چین\|شورای دولتی]] فعالیت می کند، متولی امر آموزش از پیش دبستانی گرفته تا پایان تحصیلات دانشگاهی در سرتاسر کشور به شمار می رود.

	وظایف و مسئولیت ها و اختیارات [[وزارت آموزش و پرورش چین]] عبارتند از: تهیه و تدوین و ارائه ی سیاست های آموزشی؛ تهیه، تدوین و ابلاغ قوانین و مقررات آموزشی؛ هدایت و مدیریت و نظارت و اجرای کلیه ی مسائل مربوط به بخش آموزش کشور؛ اصلاح ساختار آموزشی؛ توسعه ی ساختار و زیرساخت های آموزشی؛ تأمین بودجه و هزینه های آموزشی از منابع داخلی و اخذ وام های خارجی؛ تحقیق و پژوهش لازم برای رشد استانداردهای آموزشی؛ تهیه و تأمین مواد و منابع مورد نیاز سیستم آموزشی؛ برگزاری آزمون های لازم و تأمین مواد آموزشی مورد نیاز آزمون ها در مقاطع و سطوح مختلف؛ اجرا، مدیریت و ارزیابی آموزش اجباری 9 ساله، ریشه کن سازی بی سوادی در سطح کشور؛ مدیریت آموزش عالی در مقاطع و سطوح و انواع مختلف [[آموزش عالی در چین\|آموزش عالی در کشور]]؛ هدایت و مدیریت آموزش مناطق اقلیت نشین؛ تهیه قوانین و مقررات لازم برای تحصیل دانشجویان چینی در خارج از کشور و دانشجویان خارجی شاغل به تحصیل در دانشگاه های [[چین]]؛ مدیریت مؤسسات و مراکز آموزشی [[چین]] در سایر کشورها؛ تهیه تدوین و سیاست های اعطای تحصیلات و [[بورس تحصیلی دولت چین\|بورس های آموزشی به دانشجویان چینی]] جهت تحصیل در خارج و دانشجویان خارجی در داخل [[چین]]؛ همکاری لازم با نهادهای آموزشی مناطق [[هنگ ~~کنگ]]،~~ ماکائو و [[تایوان]]؛ همکاری و مبادله ی تجارب با نهادها و سازمان های آموزشی بین المللی از جمله یونسکو؛ و همکاری های علمی و آموزشی و مبادلات علمی-آموزشی با سایر کشورها در چهارچوب قوانین و مقررات کشور [[چین]].		وظایف و مسئولیت ها و اختیارات [[وزارت آموزش و پرورش چین]] عبارتند از: تهیه و تدوین و ارائه ی سیاست های آموزشی؛ تهیه، تدوین و ابلاغ قوانین و مقررات آموزشی؛ هدایت و مدیریت و نظارت و اجرای کلیه ی مسائل مربوط به بخش آموزش کشور؛ اصلاح ساختار آموزشی؛ توسعه ی ساختار و زیرساخت های آموزشی؛ تأمین بودجه و هزینه های آموزشی از منابع داخلی و اخذ وام های خارجی؛ تحقیق و پژوهش لازم برای رشد استانداردهای آموزشی؛ تهیه و تأمین مواد و منابع مورد نیاز سیستم آموزشی؛ برگزاری آزمون های لازم و تأمین مواد آموزشی مورد نیاز آزمون ها در مقاطع و سطوح مختلف؛ اجرا، مدیریت و ارزیابی آموزش اجباری 9 ساله، ریشه کن سازی بی سوادی در سطح کشور؛ مدیریت آموزش عالی در مقاطع و سطوح و انواع مختلف [[آموزش عالی در چین\|آموزش عالی در کشور]]؛ هدایت و مدیریت آموزش مناطق اقلیت نشین؛ تهیه قوانین و مقررات لازم برای تحصیل دانشجویان چینی در خارج از کشور و دانشجویان خارجی شاغل به تحصیل در دانشگاه های [[چین]]؛ مدیریت مؤسسات و مراکز آموزشی [[چین]] در سایر کشورها؛ تهیه تدوین و سیاست های اعطای تحصیلات و [[بورس تحصیلی دولت چین\|بورس های آموزشی به دانشجویان چینی]] جهت تحصیل در خارج و دانشجویان خارجی در داخل [[چین]]؛ همکاری لازم با نهادهای آموزشی مناطق هنگ کنگ، ماکائو و [[تایوان]]؛ همکاری و مبادله ی تجارب با نهادها و سازمان های آموزشی بین المللی از جمله یونسکو؛ و همکاری های علمی و آموزشی و مبادلات علمی-آموزشی با سایر کشورها در چهارچوب قوانین و مقررات کشور [[چین]].

	این وزارتخانه در چهارچوب و محدوده ی وظایف و اختیارات خود، تا کنون بیش از 2000 قانون و مقررات و بخشنامه را در زمینه های آموزشی، مدیریتی، استخدامی، آزمون و صدور گواهینامه ی تحصیلی و اصلاح روش ها و مقررات، تهیه و تدوین و ابلاغ نموده است.		این وزارتخانه در چهارچوب و محدوده ی وظایف و اختیارات خود، تا کنون بیش از 2000 قانون و مقررات و بخشنامه را در زمینه های آموزشی، مدیریتی، استخدامی، آزمون و صدور گواهینامه ی تحصیلی و اصلاح روش ها و مقررات، تهیه و تدوین و ابلاغ نموده است.

Samiei در ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۲

2024-08-07T00:02:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۲
خط ۱۵۰:		خط ۱۵۰:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />
	[[رده:~~آموزش، علم، فناوری و اندیشه ورزی~~]]		[[رده:زیرساخت های آموزش]]

Samiei در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۴

2024-07-24T19:54:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۵۴
خط ۱۳۹:		خط ۱۳۹:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری آرژانتین]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری اتیوپی]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری اردن]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری اسپانیا]]؛[[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری افغانستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری اوکراین]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری تایلند]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری تونس]]؛ [[نظام آموزش و پرورش در چین باستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری سنگال]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری ژاپن]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری کوبا]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری زیمبابوه]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری قطر]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری مصر]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری لبنان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری روسیه]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری مالی]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری ساحل عاج]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری سیرالئون]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری کانادا]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری سودان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری گرجستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری تاجیکستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری بنگلادش]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری قزاقستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری سریلانکا]]		[[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری آرژانتین]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری اتیوپی]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری اردن]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری اسپانیا]]؛[[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری افغانستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری اوکراین]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری تایلند]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری تونس]]؛ [[نظام آموزش و پرورش در چین باستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری سنگال]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری ژاپن]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری کوبا]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری زیمبابوه]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری قطر]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری مصر]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری لبنان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری روسیه]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری مالی]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری ساحل عاج]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری سیرالئون]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری کانادا]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری سودان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری گرجستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری تاجیکستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری بنگلادش]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری قزاقستان]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری سریلانکا]]؛ [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری فرانسه]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==

Samiei در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۴۴

2024-07-24T15:44:43Z

نمایش تغییرات

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-03-17T00:45:20Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۴۵
خط ۳:		خط ۳:

	=== [[گسترده ترین سیستم آموزش و پرورش در جهان در چین]] ===		=== [[گسترده ترین سیستم آموزش و پرورش در جهان در چین]] ===
	در این دوران، با ورود نیروهای نظامی و میسیونرهای مسیحی غرب، دولت [[سلسله چینگ\|امپراتوری چینگ]] تصمیم گرفت تعدادی از دانشجویان چینی را برای تحصیل در غرب، به اروپا اعزام کند. نخستین گروه از دانشجویان چینی که بصورت رسمی از سوی دولت چین عازم تحصیل در اروپا شدند، در سال 1887 بود که برای ادامه ی تحصیل عازم فرانسه و انگلستان شدند. و همین دانشجویان بودند که پس از فارغ التحصیلی و بازگشت به [[چین]]، پایه های جنبش و انقلابی را نهادند که در سال 1911 میلادی، منجر به سقوط سیستم امپراتوری و جایگزین شدن نظام جمهوری گردید. پس از سرکوب شورش گروه ضد غربی مشهور به مشت زنان توسط ارتش های انگلیس و فرانسه، دولت چین مجبور شد مبلغ کلانی به عنوان غرامت به این کشورها بپردازد. این کشورها از همان منبع هزینه تحصیل تعدلدی از دانشجویان چینی برای تحصیل در کشورهای اروپایی را پرداحت کردند که برخی از این دانشجویان پس از فارغ التحصیلی و باز گشت به چین تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی زیادی را در این کشور موجب گردیدند. [[پرونده:Early Modern Chinese Schools.jpg\|بندانگشتی\|آموزش و پرورش در [[چین]] معاصر]]به هر حال، علی رغم این اعزام های دانشجویی به غرب و آشنایی با سیستم مدرن آموزشی، تغییر سیستم آموزشی [[چین]] در سال 1905 میلادی بود که صورت گرفت و سیستم سنتی آموزشی تقریباً کنار گذاشته شد. ولی در عین حال، برای چندین دهه از قرن بیستم، گروهی از مردم و دست اندرکاران آموزشی کشور همچنان، به همان رویه ی سابق آموزشی ادامه داده و گروهی نیز که عمدتاً از سوی [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|میسیونرهای مسیحی]] حمایت می شدند و یا در مدارسی که توسط خود میسیونرها مدیریت می شد، سیستم آموزشی مدرن غربی را به مورد اجرا می گذاشتند.		در این دوران، با ورود نیروهای نظامی و میسیونرهای مسیحی غرب، دولت [[سلسله چینگ\|امپراتوری چینگ]] تصمیم گرفت تعدادی از دانشجویان چینی را برای تحصیل در غرب، به اروپا اعزام کند. نخستین گروه از دانشجویان چینی که بصورت رسمی از سوی دولت چین عازم تحصیل در اروپا شدند، در سال 1887 بود که برای ادامه ی تحصیل عازم [[فرانسه]] و انگلستان شدند. و همین دانشجویان بودند که پس از فارغ التحصیلی و بازگشت به [[چین]]، پایه های جنبش و انقلابی را نهادند که در سال 1911 میلادی، منجر به سقوط سیستم امپراتوری و جایگزین شدن نظام جمهوری گردید. پس از سرکوب شورش گروه ضد غربی مشهور به مشت زنان توسط ارتش های انگلیس و فرانسه، دولت چین مجبور شد مبلغ کلانی به عنوان غرامت به این کشورها بپردازد. این کشورها از همان منبع هزینه تحصیل تعدلدی از دانشجویان چینی برای تحصیل در کشورهای اروپایی را پرداحت کردند که برخی از این دانشجویان پس از فارغ التحصیلی و باز گشت به چین تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی زیادی را در این کشور موجب گردیدند. [[پرونده:Early Modern Chinese Schools.jpg\|بندانگشتی\|آموزش و پرورش در [[چین]] معاصر]]به هر حال، علی رغم این اعزام های دانشجویی به غرب و آشنایی با سیستم مدرن آموزشی، تغییر سیستم آموزشی [[چین]] در سال 1905 میلادی بود که صورت گرفت و سیستم سنتی آموزشی تقریباً کنار گذاشته شد. ولی در عین حال، برای چندین دهه از قرن بیستم، گروهی از مردم و دست اندرکاران آموزشی کشور همچنان، به همان رویه ی سابق آموزشی ادامه داده و گروهی نیز که عمدتاً از سوی [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|میسیونرهای مسیحی]] حمایت می شدند و یا در مدارسی که توسط خود میسیونرها مدیریت می شد، سیستم آموزشی مدرن غربی را به مورد اجرا می گذاشتند.

	پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] در سال 1911، تا استقرار جمهوری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمونیستی]] خلق [[چین]] در سال 1949، به دلیل درگیر بودن دولت ها و نیمه دولت های حاکم بر این کشور در جنگ های داخلی، جنگ ضد ژاپنی و جنگ جهانی اول و دوم، هرگز فرصتی برای اصلاح کامل ساختار آموزشی و مدرن سازی آن پیش نیامد. پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] و فارغ شدن کشور از هرج و مرج و استقرار نسبی ثبات بود که فرصت لازم برای اصلاح ساختار و سیستم آموزشی فراهم گردید. اگرچه این ثبات سیستم آموزشی هم در [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] (1966-1976)، بار دیگر دچار آشفتگی شد. اگرچه در دوران [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای کاهش بی سوادی و فراگیر کردن آموزش تلاش فراوانی به عمل آمد و جوانان داوطلب با سازماندهی اعضای گارد سرخ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای سوادآموزی تا اقصی نقاط این کشور گسیل شده و نرخ باسوادان را نسبت به قبل به صورت معجزه آسایی افزایش دادند، ولی تنها پس از اجرای سیاست اصلاحات و در اواخر دهه ی 1970 و اوایل دهه ی 1980 بود که دولت این کشور با اصلاح اساسی سیستم و ساختار آموزشی، مقررات و قوانین و دستورالعمل های مناسب و مدرن و استاندارد آموزشی را در این کشور به کار گرفت و این روند در دهه ی 1990 نیز ادامه یافت تا اینکه نرخ باسوادی از 20 درصد پیش از سال 1949، به بیش از 94 درصد (نرخ باسوادی میان افراد میان 15 تا 24 سال به 99 درصد) رسیده و [[چین]] را در ردیف 92 از میان 180 کشور جهان قرار داده است.<ref name=":0">China’s Quiet Educational revolution. A Report from UNESCO Representative to China. China daily, 2010-04-21 و سالنامه آماری چین 2022.</ref>		پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] در سال 1911، تا استقرار جمهوری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمونیستی]] خلق [[چین]] در سال 1949، به دلیل درگیر بودن دولت ها و نیمه دولت های حاکم بر این کشور در جنگ های داخلی، جنگ ضد ژاپنی و جنگ جهانی اول و دوم، هرگز فرصتی برای اصلاح کامل ساختار آموزشی و مدرن سازی آن پیش نیامد. پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] و فارغ شدن کشور از هرج و مرج و استقرار نسبی ثبات بود که فرصت لازم برای اصلاح ساختار و سیستم آموزشی فراهم گردید. اگرچه این ثبات سیستم آموزشی هم در [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] (1966-1976)، بار دیگر دچار آشفتگی شد. اگرچه در دوران [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای کاهش بی سوادی و فراگیر کردن آموزش تلاش فراوانی به عمل آمد و جوانان داوطلب با سازماندهی اعضای گارد سرخ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای سوادآموزی تا اقصی نقاط این کشور گسیل شده و نرخ باسوادان را نسبت به قبل به صورت معجزه آسایی افزایش دادند، ولی تنها پس از اجرای سیاست اصلاحات و در اواخر دهه ی 1970 و اوایل دهه ی 1980 بود که دولت این کشور با اصلاح اساسی سیستم و ساختار آموزشی، مقررات و قوانین و دستورالعمل های مناسب و مدرن و استاندارد آموزشی را در این کشور به کار گرفت و این روند در دهه ی 1990 نیز ادامه یافت تا اینکه نرخ باسوادی از 20 درصد پیش از سال 1949، به بیش از 94 درصد (نرخ باسوادی میان افراد میان 15 تا 24 سال به 99 درصد) رسیده و [[چین]] را در ردیف 92 از میان 180 کشور جهان قرار داده است.<ref name=":0">China’s Quiet Educational revolution. A Report from UNESCO Representative to China. China daily, 2010-04-21 و سالنامه آماری چین 2022.</ref>

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-27T02:16:21Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۱۶
خط ۸۴:		خط ۸۴:
	4- بخش پرسنلی: مسئول امور پرسنلی و منابع انسانی [[وزارت آموزش و پرورش چین\|وزارت آموزش و پرورش]] و نهادهای وابسته، آموزشگاه های عالی وابسته به این وزارت، رایزنی های آموزشی سفارتخانه های [[چین]] در سراسر جهان، هدایت و نظارت بر امور تأسیساتی و بناهای آموزشی در سراسر کشور.		4- بخش پرسنلی: مسئول امور پرسنلی و منابع انسانی [[وزارت آموزش و پرورش چین\|وزارت آموزش و پرورش]] و نهادهای وابسته، آموزشگاه های عالی وابسته به این وزارت، رایزنی های آموزشی سفارتخانه های [[چین]] در سراسر جهان، هدایت و نظارت بر امور تأسیساتی و بناهای آموزشی در سراسر کشور.

	5- بخش امور مالی: تدوین برنامه ها و سیاست های مالی و هزینه های آموزشی و پرورشی، تخصیص بودجه به طرح های آموزشی، اعطای کمک های مالی به دانشجویان و دانش آموزان، بهره گیری از وام های بین المللی برای توسعه ی [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری چین\|آموزش و پرورش در چین]].		5- بخش امور [[مالی]]: تدوین برنامه ها و سیاست های مالی و هزینه های آموزشی و پرورشی، تخصیص بودجه به طرح های آموزشی، اعطای کمک های مالی به دانشجویان و دانش آموزان، بهره گیری از وام های بین المللی برای توسعه ی [[نظام آموزش، تحقیقات و فناوری چین\|آموزش و پرورش در چین]].

	6- اداره ی یکم آموزش و پرورش: مسئول رسیدگی به امور آموزش و پرورش اجباری، پیشبرد اصلاحات آموزشی، هدایت آموزش اخلاقی و آموزشی دانش آموزان در خارج از محیط مدرسه.		6- اداره ی یکم آموزش و پرورش: مسئول رسیدگی به امور آموزش و پرورش اجباری، پیشبرد اصلاحات آموزشی، هدایت آموزش اخلاقی و آموزشی دانش آموزان در خارج از محیط مدرسه.

Sabeghi: تعییرات در آمار دانش آموزی، دانشجویی، باسوادان مقاطع مختلف، بی سوادان و ...

2024-02-25T09:18:14Z

تعییرات در آمار دانش آموزی، دانشجویی، باسوادان مقاطع مختلف، بی سوادان و ...

نمایش تغییرات

Samiei: /* منابع مالی بخش آموزش در چین */

2023-12-24T19:28:50Z

منابع مالی بخش آموزش در چین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۸
خط ۵:		خط ۵:
	در این دوران، با ورود نیروهای نظامی و میسیونرهای مسیحی غرب، دولت [[سلسله چینگ\|امپراتوری چینگ]] تصمیم گرفت تعدادی از دانشجویان چینی را برای تحصیل در غرب، به اروپا اعزام کند. نخستین گروه از دانشجویان چینی برای ادامه ی تحصیل عازم فرانسه و انگلستان شدند. و همین دانشجویان بودند که پس از فارغ التحصیلی و بازگشت به [[چین]]، پایه های جنبش و انقلابی را نهادند که در سال 1911 میلادی، منجر به سقوط سیستم امپراتوری و جایگزین شدن نظام جمهوری گردید.[[پرونده:Early Modern Chinese Schools.jpg\|بندانگشتی\|آموزش و پرورش در [[چین]] معاصر]]به هر حال، علی رغم این اعزام های دانشجویی به غرب و آشنایی با سیستم مدرن آموزشی، تغییر سیستم آموزشی [[چین]] در سال 1905 میلادی بود که صورت گرفت و سیستم سنتی آموزشی تقریباً کنار گذاشته شد. ولی در عین حال، برای چندین دهه از قرن بیستم، گروهی از مردم و دست اندرکاران آموزشی کشور همچنان، به همان رویه ی سابق آموزشی ادامه داده و گروهی نیز که عمدتاً از سوی [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|میسیونرهای مسیحی]] حمایت می شدند و یا در مدارسی که توسط خود میسیونرها مدیریت می شد، سیستم آموزشی مدرن غربی را به مورد اجرا می گذاشتند.		در این دوران، با ورود نیروهای نظامی و میسیونرهای مسیحی غرب، دولت [[سلسله چینگ\|امپراتوری چینگ]] تصمیم گرفت تعدادی از دانشجویان چینی را برای تحصیل در غرب، به اروپا اعزام کند. نخستین گروه از دانشجویان چینی برای ادامه ی تحصیل عازم فرانسه و انگلستان شدند. و همین دانشجویان بودند که پس از فارغ التحصیلی و بازگشت به [[چین]]، پایه های جنبش و انقلابی را نهادند که در سال 1911 میلادی، منجر به سقوط سیستم امپراتوری و جایگزین شدن نظام جمهوری گردید.[[پرونده:Early Modern Chinese Schools.jpg\|بندانگشتی\|آموزش و پرورش در [[چین]] معاصر]]به هر حال، علی رغم این اعزام های دانشجویی به غرب و آشنایی با سیستم مدرن آموزشی، تغییر سیستم آموزشی [[چین]] در سال 1905 میلادی بود که صورت گرفت و سیستم سنتی آموزشی تقریباً کنار گذاشته شد. ولی در عین حال، برای چندین دهه از قرن بیستم، گروهی از مردم و دست اندرکاران آموزشی کشور همچنان، به همان رویه ی سابق آموزشی ادامه داده و گروهی نیز که عمدتاً از سوی [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|میسیونرهای مسیحی]] حمایت می شدند و یا در مدارسی که توسط خود میسیونرها مدیریت می شد، سیستم آموزشی مدرن غربی را به مورد اجرا می گذاشتند.

	پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] در سال 1911، تا استقرار جمهوری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمونیستی]] خلق [[چین]] در سال 1949، به دلیل درگیر بودن دولت ها و نیمه دولت های حاکم بر این کشور در جنگ های داخلی، جنگ ضد ژاپنی و جنگ جهانی اول و دوم، هرگز فرصتی برای اصلاح کامل ساختار آموزشی و مدرن سازی آن پیش نیامد. پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] و فارغ شدن کشور از هرج و مرج و استقرار نسبی ثبات بود که فرصت لازم برای اصلاح ساختار و سیستم آموزشی فراهم گردید. اگرچه این ثبات سیستم آموزشی هم در دوران انقلاب فرهنگی (1966-1976)، بار دیگر دچار آشفتگی شد. اگرچه در دوران [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای کاهش بی سوادی و فراگیر کردن آموزش تلاش فراوانی به عمل آمد و جوانان داوطلب با سازماندهی اعضای گارد سرخ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای سوادآموزی تا اقصی نقاط این کشور گسیل شده و نرخ باسوادان را نسبت به قبل به صورت معجزه آسایی افزایش دادند، ولی تنها پس از اجرای سیاست اصلاحات و در اواخر دهه ی 1970 و اوایل دهه ی 1980 بود که دولت این کشور با اصلاح اساسی سیستم و ساختار آموزشی، مقررات و قوانین و دستورالعمل های مناسب و مدرن و استاندارد آموزشی را در این کشور به کار گرفت و این روند در دهه ی 1990 نیز ادامه یافت تا اینکه نرخ باسوادی از 20 درصد پیش از سال 1949، به بیش از 94 درصد (نرخ باسوادی میان افراد میان 15 تا 24 سال به 99 درصد) رسیده و [[چین]] را در ردیف 92 از میان 180 کشور جهان قرار داده است.<ref name=":0">China’s Quiet Educational revolution. A Report from UNESCO Representative to China. China daily, 2010-04-21</ref>		پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] در سال 1911، تا استقرار جمهوری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمونیستی]] خلق [[چین]] در سال 1949، به دلیل درگیر بودن دولت ها و نیمه دولت های حاکم بر این کشور در جنگ های داخلی، جنگ ضد ژاپنی و جنگ جهانی اول و دوم، هرگز فرصتی برای اصلاح کامل ساختار آموزشی و مدرن سازی آن پیش نیامد. پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] و فارغ شدن کشور از هرج و مرج و استقرار نسبی ثبات بود که فرصت لازم برای اصلاح ساختار و سیستم آموزشی فراهم گردید. اگرچه این ثبات سیستم آموزشی هم در [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] (1966-1976)، بار دیگر دچار آشفتگی شد. اگرچه در دوران [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای کاهش بی سوادی و فراگیر کردن آموزش تلاش فراوانی به عمل آمد و جوانان داوطلب با سازماندهی اعضای گارد سرخ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای سوادآموزی تا اقصی نقاط این کشور گسیل شده و نرخ باسوادان را نسبت به قبل به صورت معجزه آسایی افزایش دادند، ولی تنها پس از اجرای سیاست اصلاحات و در اواخر دهه ی 1970 و اوایل دهه ی 1980 بود که دولت این کشور با اصلاح اساسی سیستم و ساختار آموزشی، مقررات و قوانین و دستورالعمل های مناسب و مدرن و استاندارد آموزشی را در این کشور به کار گرفت و این روند در دهه ی 1990 نیز ادامه یافت تا اینکه نرخ باسوادی از 20 درصد پیش از سال 1949، به بیش از 94 درصد (نرخ باسوادی میان افراد میان 15 تا 24 سال به 99 درصد) رسیده و [[چین]] را در ردیف 92 از میان 180 کشور جهان قرار داده است.<ref name=":0">China’s Quiet Educational revolution. A Report from UNESCO Representative to China. China daily, 2010-04-21</ref>

	در حال حاضر، نرخ ثبت نام کودکان در سن مدرسه به 99/۹ درصد رسیده و بیش از 200 میلیون دانش آموز و دانشجو در مدارس و دانشگاه ها و در سطوح مختلف آموزشی و به اشکال گوناگون تحت آموزش و پرورش تمام وقت و یا نیمه وقت و آموزش بزرگسالان قرار دارند. این جمعیت عظیم دانش آموزی و دانشجویی موجب شده تا [[چین\|کشور چین]] نه تنها پرجمعیت ترین کشور جهان از نظر جمعیت به شمار آید، بلکه عظیم ترین و گسترده ترین سیستم و شبکه ی آموزشی و دانش آموزی جهان را نیز به خود اختصاص دهد. در عین حال، در این کشور بیش از 70 میلیون نفر بی سواد 15 سال به بالا وجود دارد که دو سوم آنان را زنان تشکیل می دهند و اغلب در مناطق محروم و صعب العبور اقلیت نشین روستایی زندگی می کنند.<ref name=":0" /> طبق آمار، هزینه های سرانه ی آموزشی سالانه در شهرهای توسعه یافته مانند [[پکن]] و [[شانگهای]] 18 برابر مناطق و استان های محروم و توسعه نیافته است. لذا دولت درصدد است تا سیستم آموزش اجباری 9 ساله را در این مناطق به 12 سال افزایش دهد.		در حال حاضر، نرخ ثبت نام کودکان در سن مدرسه به 99/۹ درصد رسیده و بیش از 200 میلیون دانش آموز و دانشجو در مدارس و دانشگاه ها و در سطوح مختلف آموزشی و به اشکال گوناگون تحت آموزش و پرورش تمام وقت و یا نیمه وقت و آموزش بزرگسالان قرار دارند. این جمعیت عظیم دانش آموزی و دانشجویی موجب شده تا [[چین\|کشور چین]] نه تنها پرجمعیت ترین کشور جهان از نظر جمعیت به شمار آید، بلکه عظیم ترین و گسترده ترین سیستم و شبکه ی آموزشی و دانش آموزی جهان را نیز به خود اختصاص دهد. در عین حال، در این کشور بیش از 70 میلیون نفر بی سواد 15 سال به بالا وجود دارد که دو سوم آنان را زنان تشکیل می دهند و اغلب در مناطق محروم و صعب العبور اقلیت نشین روستایی زندگی می کنند.<ref name=":0" /> طبق آمار، هزینه های سرانه ی آموزشی سالانه در شهرهای توسعه یافته مانند [[پکن]] و [[شانگهای]] 18 برابر مناطق و استان های محروم و توسعه نیافته است. لذا دولت درصدد است تا سیستم آموزش اجباری 9 ساله را در این مناطق به 12 سال افزایش دهد.

Samiei: /* پاورقی */

2023-12-24T19:27:17Z

پاورقی

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۸
خط ۵:		خط ۵:
	در این دوران، با ورود نیروهای نظامی و میسیونرهای مسیحی غرب، دولت [[سلسله چینگ\|امپراتوری چینگ]] تصمیم گرفت تعدادی از دانشجویان چینی را برای تحصیل در غرب، به اروپا اعزام کند. نخستین گروه از دانشجویان چینی برای ادامه ی تحصیل عازم فرانسه و انگلستان شدند. و همین دانشجویان بودند که پس از فارغ التحصیلی و بازگشت به [[چین]]، پایه های جنبش و انقلابی را نهادند که در سال 1911 میلادی، منجر به سقوط سیستم امپراتوری و جایگزین شدن نظام جمهوری گردید.[[پرونده:Early Modern Chinese Schools.jpg\|بندانگشتی\|آموزش و پرورش در [[چین]] معاصر]]به هر حال، علی رغم این اعزام های دانشجویی به غرب و آشنایی با سیستم مدرن آموزشی، تغییر سیستم آموزشی [[چین]] در سال 1905 میلادی بود که صورت گرفت و سیستم سنتی آموزشی تقریباً کنار گذاشته شد. ولی در عین حال، برای چندین دهه از قرن بیستم، گروهی از مردم و دست اندرکاران آموزشی کشور همچنان، به همان رویه ی سابق آموزشی ادامه داده و گروهی نیز که عمدتاً از سوی [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|میسیونرهای مسیحی]] حمایت می شدند و یا در مدارسی که توسط خود میسیونرها مدیریت می شد، سیستم آموزشی مدرن غربی را به مورد اجرا می گذاشتند.		در این دوران، با ورود نیروهای نظامی و میسیونرهای مسیحی غرب، دولت [[سلسله چینگ\|امپراتوری چینگ]] تصمیم گرفت تعدادی از دانشجویان چینی را برای تحصیل در غرب، به اروپا اعزام کند. نخستین گروه از دانشجویان چینی برای ادامه ی تحصیل عازم فرانسه و انگلستان شدند. و همین دانشجویان بودند که پس از فارغ التحصیلی و بازگشت به [[چین]]، پایه های جنبش و انقلابی را نهادند که در سال 1911 میلادی، منجر به سقوط سیستم امپراتوری و جایگزین شدن نظام جمهوری گردید.[[پرونده:Early Modern Chinese Schools.jpg\|بندانگشتی\|آموزش و پرورش در [[چین]] معاصر]]به هر حال، علی رغم این اعزام های دانشجویی به غرب و آشنایی با سیستم مدرن آموزشی، تغییر سیستم آموزشی [[چین]] در سال 1905 میلادی بود که صورت گرفت و سیستم سنتی آموزشی تقریباً کنار گذاشته شد. ولی در عین حال، برای چندین دهه از قرن بیستم، گروهی از مردم و دست اندرکاران آموزشی کشور همچنان، به همان رویه ی سابق آموزشی ادامه داده و گروهی نیز که عمدتاً از سوی [[تشکیل دولتی مسیحی در چین با حمایت مسیونرهای خارجی\|میسیونرهای مسیحی]] حمایت می شدند و یا در مدارسی که توسط خود میسیونرها مدیریت می شد، سیستم آموزشی مدرن غربی را به مورد اجرا می گذاشتند.

	پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] در سال 1911، تا استقرار جمهوری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمونیستی]] خلق [[چین]] در سال 1949، به دلیل درگیر بودن دولت ها و نیمه دولت های حاکم بر این کشور در جنگ های داخلی، جنگ ضد ژاپنی و جنگ جهانی اول و دوم، هرگز فرصتی برای اصلاح کامل ساختار آموزشی و مدرن سازی آن پیش نیامد. پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] و فارغ شدن کشور از هرج و مرج و استقرار نسبی ثبات بود که فرصت لازم برای اصلاح ساختار و سیستم آموزشی فراهم گردید. اگرچه این ثبات سیستم آموزشی هم در دوران انقلاب فرهنگی (1966-1976)، بار دیگر دچار آشفتگی شد. اگرچه در دوران [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای کاهش بی سوادی و فراگیر کردن آموزش تلاش فراوانی به عمل آمد و جوانان داوطلب با سازماندهی اعضای گارد سرخ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای سوادآموزی تا اقصی نقاط این کشور گسیل شده و نرخ باسوادان را نسبت به قبل به صورت معجزه آسایی افزایش دادند، ولی تنها پس از اجرای سیاست اصلاحات و در اواخر دهه ی 1970 و اوایل دهه ی 1980 بود که دولت این کشور با اصلاح اساسی سیستم و ساختار آموزشی، مقررات و قوانین و دستورالعمل های مناسب و مدرن و استاندارد آموزشی را در این کشور به کار گرفت و این روند در دهه ی 1990 نیز ادامه یافت تا اینکه نرخ باسوادی از 20 درصد پیش از سال 1949، به بیش از 94 درصد (نرخ باسوادی میان افراد میان 15 تا 24 سال به 99 درصد) رسیده و [[چین]] را در ردیف 92 از میان 180 کشور جهان قرار داده است.<ref name=":0">China’s Quiet Educational revolution. A Report from UNESCO Representative to China. China daily, 2010-04-21</ref>		پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] در سال 1911، تا استقرار جمهوری [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|کمونیستی]] خلق [[چین]] در سال 1949، به دلیل درگیر بودن دولت ها و نیمه دولت های حاکم بر این کشور در جنگ های داخلی، جنگ ضد ژاپنی و جنگ جهانی اول و دوم، هرگز فرصتی برای اصلاح کامل ساختار آموزشی و مدرن سازی آن پیش نیامد. پس از روی کار آمدن [[جمهوری خلق چین]] و فارغ شدن کشور از هرج و مرج و استقرار نسبی ثبات بود که فرصت لازم برای اصلاح ساختار و سیستم آموزشی فراهم گردید. اگرچه این ثبات سیستم آموزشی هم در [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] (1966-1976)، بار دیگر دچار آشفتگی شد. اگرچه در دوران [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای کاهش بی سوادی و فراگیر کردن آموزش تلاش فراوانی به عمل آمد و جوانان داوطلب با سازماندهی اعضای گارد سرخ [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] برای سوادآموزی تا اقصی نقاط این کشور گسیل شده و نرخ باسوادان را نسبت به قبل به صورت معجزه آسایی افزایش دادند، ولی تنها پس از اجرای سیاست اصلاحات و در اواخر دهه ی 1970 و اوایل دهه ی 1980 بود که دولت این کشور با اصلاح اساسی سیستم و ساختار آموزشی، مقررات و قوانین و دستورالعمل های مناسب و مدرن و استاندارد آموزشی را در این کشور به کار گرفت و این روند در دهه ی 1990 نیز ادامه یافت تا اینکه نرخ باسوادی از 20 درصد پیش از سال 1949، به بیش از 94 درصد (نرخ باسوادی میان افراد میان 15 تا 24 سال به 99 درصد) رسیده و [[چین]] را در ردیف 92 از میان 180 کشور جهان قرار داده است.<ref name=":0">China’s Quiet Educational revolution. A Report from UNESCO Representative to China. China daily, 2010-04-21</ref>

	در حال حاضر، نرخ ثبت نام کودکان در سن مدرسه به 99/۹ درصد رسیده و بیش از 200 میلیون دانش آموز و دانشجو در مدارس و دانشگاه ها و در سطوح مختلف آموزشی و به اشکال گوناگون تحت آموزش و پرورش تمام وقت و یا نیمه وقت و آموزش بزرگسالان قرار دارند. این جمعیت عظیم دانش آموزی و دانشجویی موجب شده تا [[چین\|کشور چین]] نه تنها پرجمعیت ترین کشور جهان از نظر جمعیت به شمار آید، بلکه عظیم ترین و گسترده ترین سیستم و شبکه ی آموزشی و دانش آموزی جهان را نیز به خود اختصاص دهد. در عین حال، در این کشور بیش از 70 میلیون نفر بی سواد 15 سال به بالا وجود دارد که دو سوم آنان را زنان تشکیل می دهند و اغلب در مناطق محروم و صعب العبور اقلیت نشین روستایی زندگی می کنند.<ref name=":0" /> طبق آمار، هزینه های سرانه ی آموزشی سالانه در شهرهای توسعه یافته مانند [[پکن]] و [[شانگهای]] 18 برابر مناطق و استان های محروم و توسعه نیافته است. لذا دولت درصدد است تا سیستم آموزش اجباری 9 ساله را در این مناطق به 12 سال افزایش دهد.		در حال حاضر، نرخ ثبت نام کودکان در سن مدرسه به 99/۹ درصد رسیده و بیش از 200 میلیون دانش آموز و دانشجو در مدارس و دانشگاه ها و در سطوح مختلف آموزشی و به اشکال گوناگون تحت آموزش و پرورش تمام وقت و یا نیمه وقت و آموزش بزرگسالان قرار دارند. این جمعیت عظیم دانش آموزی و دانشجویی موجب شده تا [[چین\|کشور چین]] نه تنها پرجمعیت ترین کشور جهان از نظر جمعیت به شمار آید، بلکه عظیم ترین و گسترده ترین سیستم و شبکه ی آموزشی و دانش آموزی جهان را نیز به خود اختصاص دهد. در عین حال، در این کشور بیش از 70 میلیون نفر بی سواد 15 سال به بالا وجود دارد که دو سوم آنان را زنان تشکیل می دهند و اغلب در مناطق محروم و صعب العبور اقلیت نشین روستایی زندگی می کنند.<ref name=":0" /> طبق آمار، هزینه های سرانه ی آموزشی سالانه در شهرهای توسعه یافته مانند [[پکن]] و [[شانگهای]] 18 برابر مناطق و استان های محروم و توسعه نیافته است. لذا دولت درصدد است تا سیستم آموزش اجباری 9 ساله را در این مناطق به 12 سال افزایش دهد.