نظام فرهنگی چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi: /* نویسنده مقاله */

2025-11-30T15:56:07Z

نویسنده مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۶
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	<references />		<references />
	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [~~https://dmelal.ir/%DA%86%DB%8C%D9%86~~ چین]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>		<sub><big>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی بین الملی الهدی].</big></sub>

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	علی محمد سابقی		علی محمد سابقی
	[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]		[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]

Mahdi در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۶

2025-10-21T13:36:55Z

نمایش تغییرات

Setayesh در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۱

2025-01-23T10:31:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۱
خط ۱:		خط ۱:

	واژه ی«فرهنگ»به عنوان زاییده ی فکر انسان، شامل مباحث و موضوعات مختلفی می شود. معمولا، تفکر و اندیشه و ایدهای به عنوان فرهنگ جامع نامیده می <sub></sub>شود، که بتواند زیر بنا و اساس جنبه های مختلف فرهنگی به معنای عام آن باشد. در [[چین]] باستان، فرهنگ معمولا مترادف با آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]]؛ [[آیین بومی تائو\|طریقت تائوئی]]؛ و [[آیین بودا]] بوده است. افزون بر آن، فرهنگ سنتی، شامل [[آثار فرهنگی، تاریخی و طبیعی ثبت شده کشور چین در فهرست میراث جهانی\|آثار تاریخی، اجتماعی، فرهنگی و هنری]]، همچون سفالگری، چینی سازی، برنز سازی، یشم تراشی، نقره کاری، طلا سازی، لاک سازی، ساخت آیینه های برنزی، و ساخت سکه و پول های عتیقه؛ و اشکال گوناگونی از [[هنر در چین\|هنر]] مانند [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] می شود. [[معماری بنای قصرها و کاخ ها در چین\|معماری باستانی]]، مقبره سازی، و تولید لباس و وسایل زندگی هم جزو [[فرهنگ چینی\|فرهنگ سنتی]] است. [[فرهنگ چینی\|فرهنگ سنتی]]، افزون بر این ها، سیستم و ارزش های اجتماعی، تولید کتاب و نشریات ادبی کلاسیک، تاریخی، [[طب سنتی چینی\|طب سنتی]] و دستیابی به		واژه ی«فرهنگ»به عنوان زاییده ی فکر انسان، شامل مباحث و موضوعات مختلفی می شود. معمولا، تفکر و اندیشه و ایدهای به عنوان فرهنگ جامع نامیده می <sub></sub>شود، که بتواند زیر بنا و اساس جنبه های مختلف فرهنگی به معنای عام آن باشد. در [[چین]] باستان، فرهنگ معمولا مترادف با آیین [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]]؛ [[آیین بومی تائو\|طریقت تائوئی]]؛ و [[آیین بودا]] بوده است. افزون بر آن، فرهنگ سنتی، شامل [[آثار فرهنگی، تاریخی و طبیعی ثبت شده کشور چین در فهرست میراث جهانی\|آثار تاریخی، اجتماعی، فرهنگی و هنری]]، همچون سفالگری، چینی سازی، برنز سازی، یشم تراشی، نقره کاری، طلا سازی، لاک سازی، ساخت آیینه های برنزی، و ساخت سکه و پول های عتیقه؛ و اشکال گوناگونی از [[هنر در چین\|هنر]] مانند [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] می شود. [[معماری بنای قصرها و کاخ ها در چین\|معماری باستانی]]، مقبره سازی، و تولید لباس و وسایل زندگی هم جزو [[فرهنگ چینی\|فرهنگ سنتی]] است. [[فرهنگ چینی\|فرهنگ سنتی]]، افزون بر این ها، سیستم و ارزش های اجتماعی، تولید کتاب و نشریات ادبی کلاسیک، تاریخی، [[طب سنتی چینی\|طب سنتی]] و دستیابی به [[تنوع غذاهای چینی\|فرهنگ غذایی]]، برداشت محصول، و علم هیئت و ستاره شناسی را نیز در بر می گیرد. با توجه به تنوع، گستردگی و دیرینگی [[فرهنگ چینی]]، پرداختن به تمامی جنبه های آن از توان و گنجایش این کتاب خارج و نیاز به کتاب مستقلی دارد که بایستی بدان پرداخته شود. به ناچار، در اینجا به برخی از کلیات و جنبه های مشهور فرهنگ [[چین]] اشاره می شود.

	[[تنوع غذاهای چینی\|فرهنگ غذایی]]، برداشت محصول، و علم هیئت و ستاره شناسی را نیز در بر می گیرد. با توجه به تنوع، گستردگی و دیرینگی [[فرهنگ چینی]]، پرداختن به تمامی جنبه های آن از توان و گنجایش این کتاب خارج و نیاز به کتاب مستقلی دارد که بایستی بدان پرداخته شود. به ناچار، در اینجا به برخی از کلیات و جنبه های مشهور فرهنگ [[چین]] اشاره می شود.

	=== کلیات فرهنگ [[چین]] ===		=== کلیات فرهنگ [[چین]] ===
خط ۲۹:		خط ۲۷:
	در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.		در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.

	یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد2، ص. 450-458.</ref>		یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۳۹:		خط ۳۷:
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />

			== منبع اصلی ==
			سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد2، ص. 450-458.

			== نویسنده مقاله ==
			علی محمد سابقی
	[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]		[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]

Rashid در ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۶

2024-09-03T13:06:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۶
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.		در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.

	یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ~~جلد1،~~ ص. 450-458.</ref>		یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد2، ص. 450-458.</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

Rashid در ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۹

2024-09-03T11:19:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۹
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	==== [[هنر چینی]] ====		==== [[هنر چینی]] ====
	در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.		در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.

	یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، ~~جلد اول،~~ ص. 450-458</ref>		یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد1، ص. 450-458.</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i] - <small>در دوران آغاز [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حاکمیت کمونیست ها]] بر [[چین]]، رهبران کمونیستی به ویژه [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] بر مبارزه با [[فرهنگ چینی\|فرهنگ سنتی چین]] و آن چه از گذشته به ارث رسیده بود تأکید شدیدی داشتند که اوج آن در [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] بود و با هر آن چه از فرهنگ و هنر و ارزشهای فرهنگی، هنری، اجتماعی و تاریخی بود سر ستیز و ناسازگاری گذاشته و صدمات جبران ناپذیری بر میراث فرهنگی [[چین]] وارد ساختند، ولی با مرگ مائو و کناره گیری باند چهار نفره، همه چیز به تدریج سر جای خود برگشت. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] که مورد تنفر شدید رهبران اولیه ی [[چین]] معاصر بود، اینک به نماد قدرت نرم فرهنگی این کشور تبدیل شده و با صرف هزینه های گزاف درصدد ایجاد مؤسسات [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] در سرتاسر جهان برآمده اند.</small>		[i]. <small>در دوران آغاز [[حزب کمونیست و احیای هویت ملی چین\|حاکمیت کمونیست ها]] بر [[چین]]، رهبران کمونیستی به ویژه [[مائو تسه تونگ(مائو زدونگ)، بنیانگذار جمهوری خلق چین\|مائو]] بر مبارزه با [[فرهنگ چینی\|فرهنگ سنتی چین]] و آن چه از گذشته به ارث رسیده بود تأکید شدیدی داشتند که اوج آن در [[اجرای انقلاب فرهنگی در چین\|دوران انقلاب فرهنگی]] بود و با هر آن چه از فرهنگ و هنر و ارزشهای فرهنگی، هنری، اجتماعی و تاریخی بود سر ستیز و ناسازگاری گذاشته و صدمات جبران ناپذیری بر میراث فرهنگی [[چین]] وارد ساختند، ولی با مرگ مائو و کناره گیری باند چهار نفره، همه چیز به تدریج سر جای خود برگشت. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] که مورد تنفر شدید رهبران اولیه ی [[چین]] معاصر بود، اینک به نماد قدرت نرم فرهنگی این کشور تبدیل شده و با صرف هزینه های گزاف درصدد ایجاد مؤسسات [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] در سرتاسر جهان برآمده اند.</small>

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
	<references />		<references />
	[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]		[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]

Mohammad: /* هنر چینی */

2024-07-18T10:40:57Z

هنر چینی

نمایش تغییرات

Mohammad در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۰

2024-07-18T10:40:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.		در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.

	یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی ~~الهدی،جلد اول،ص~~ 450-458</ref>		یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: [https://alhoda.ir موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی]، جلد اول، ص. 450-458</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[نظام فرهنگی روسیه]]؛ [[نظام فرهنگی تونس]]؛ [[نظام فرهنگی کوبا]]؛ [[نظام فرهنگی لبنان]]؛ [[نظام فرهنگی مصر]]؛ [[نظام فرهنگی کانادا]]؛ [[نظام فرهنگی افغانستان]]؛ [[نظام فرهنگی سودان]]؛ [[نظام فرهنگی اردن]]؛ [[نظام فرهنگی ساحل عاج]]؛ [[نظام فرهنگی مالی]]؛ [[نظام فرهنگی ژاپن]]؛ [[نظام فرهنگی تایلند]]؛ [[نظام فرهنگی آرژانتین]]؛ [[نظام فرهنگی قطر]]؛ [[نظام فرهنگی فرانسه]]؛ [[نظام فرهنگی اسپانیا]]؛ [[نظام فرهنگی اتیوپی]]؛ [[نظام فرهنگی سوریه]]؛ [[نظام فرهنگی سیرالئون]]؛ [[نظام فرهنگی سنگال]]؛ [[نظام فرهنگی اوکراین]]؛ [[نظام فرهنگی زیمبابوه]]؛ [[نظام فرهنگی تاجیکستان]]؛ [[نظام فرهنگی قزاقستان]]؛ [[نظام فرهنگی سریلانکا]]؛ [[نظام فرهنگی بنگلادش]]؛ [[نظام فرهنگی گرجستان]]
	* [[نظام فرهنگی روسیه]]
	* [[نظام فرهنگی ژاپن]]
	* [[نظام فرهنگی ~~تونس~~]]
	* [[نظام فرهنگی ~~مصر~~]]
	* [[نظام فرهنگی ~~لبنان~~]]
	* [[نظام فرهنگی ~~کانادا~~]]
	* [[نظام فرهنگی ~~کوبا~~]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
خط ۴۰:		خط ۳۳:

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:فرهنگ و نظام فرهنگی]]

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-12-16T21:08:39Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۰۸
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.		در فرهنگ درخشان سنتی [[چین]]، آن‌چه که تا کنون به‌صورت کامل و بدون دست‌کاری و تغییر باقی مانده است، و هنوز هم مورد تمجید و ستایش است، [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[هنر در چین\|هنر باستانی چین]] است. [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] و [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]] هم در دوران باستان توسعه یافته و رشد کرد، ولی بخش زیادی از [[موسیقی سنتی چین\|موسیقی]] آن دوران از بین رفته و اغلب نقاشی‌های قدیمی که از گذشته باقی مانده است، مربوط به [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ]] (1279-960 میلادی) به بعد است. بنابراین، تنها [[ادبیات چینی\|ادبیات]] و [[شعر در ادبیات چینی\|شعر]] و سروده‌های نیاکان چینی است که بدون تغییر تا به امروز جزو باورهای درونی مردمان این سرزمین باقی مانده و با خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فردش، هویت فرهنگی آن‌ها را تشکیل می‌دهد.

	یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، محمد ~~علی~~(1392). جامعه و فرهنگ چین. تهران: ~~موسه~~ فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 450-458</ref>		یکی از جنبه‌های مهم [[ادبیات چینی]] رابطه‌ی نزدیک آن با حکمت چینی است. آن‌چه که همبستگی ادبیات و فلسفه و حکمت را استوار می‌سازد این است‌که معنای ادبیات آموزش و [[فرهنگ چینی\|فرهنگ]] است که فلسفه و حکمت در آن جایگاه بلندی دارد. همچنان‌که همیشه [[شاعران چینی\|شاعران و ادیبان در چین]] مدعی حکمت بوده‌اند، حکما نیز خود دارای سبک ادبی بوده و آثارشان جزو شاهکارهای ادبی بوده است. در شعر بوده که حکمت دائویی و [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|اخلاقیات کنفوسیوسی]] بیان شده و [[روح حاکم بر فرهنگ چین\|روح فرهنگ چینی]] در وحدت حکمت و ادب نهفته است. احساس دوگانه نسبت به مرگ و زندگی در سراسر [[ادبیات چینی]] پراکنده است. چینی‌ها بیش از این‌که به تضاد این دو نوع نگرش توجه داشته باشند، پیوستگی آن‌ها را مد نظر دارند. یک ضرب المثل چینی می‌گوی''د:'' <blockquote>''«صدسال زندگی نیز جز خواب و خیال نیست.»'' </blockquote>و در آثار ادبی [[چین]]، زندگی در مرگ هم‌چون روز در شب محو می‌شود.آثار ادبی و فلسفی [[چین]] هم‌زمان در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد پدید آمده‌اند و سرچشمه‌ی [[شعر در ادبیات چینی\|شعر و نثر چینی]] و مکاتب گوناگون فلسفی آن، پنج اثر ادبیات باستانی است. نویسندگان چینی اغلب خود را حکیم می‌شمردند و می‌کوشیدند [[ادبیات چینی\|ادبیات]] را با آموزش و فرهنگ همراه و همدم سازند. آثار حکما و اندیشمندان در شمار کارهای بزرگ ادبی جای می‌گیرد. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته: «کسی که کلامی آراسته ندارد، کاری بایسته انجام نداده است.» بسیاری از نوشته‌های فلسفی [[چین]] نیز از نظر شیوایی سبک و بیان جزو آثار مشهور ادبی هستند. در این آثار، گزینه گویی و زبان فشرده و آهنگین که از ویژگی‌های [[ادبیات چینی]] است، اصل به شمار می‌آید. لذا، در [[زبان و ادبیات چینی\|آثار ادبی چینی ادبیات]] و حکمت یکی در پرتو دیگری به کمال خود رسیده است و [[ادبیات چینی\|ادبیات]] شأن و نفوذ و ماندگاری خود را بسیار مدیون یگانگی‌اش با حکمت است.<ref>سابقی، علی محمد(1392). جامعه و فرهنگ [[چین]]. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی،جلد اول،ص 450-458</ref>

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

Samiei در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۴۹

2023-12-16T17:49:28Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۴۱

2023-11-10T18:41:56Z

نمایش تغییرات