هنرمندان و خوشنویسان مشهور چین باستان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۴

2025-11-20T14:04:20Z

127.0.0.1: The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

2024-02-27T04:37:38Z

The LinkTitles extension automatically added links to existing pages (https://github.com/bovender/LinkTitles).

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۷
خط ۶۲:		خط ۶۲:

	=== [[مایوان، نقاش چینی\|مایوان]] ===		=== [[مایوان، نقاش چینی\|مایوان]] ===
	«[[مایوان، نقاش چینی\|مایوان]] (Ma Yuan)» نقاش [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ شمالی]](1279-1127 میلادی) بود. سالروز تولد و مرگ وی نا مشخص است. وی [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] را از پدر و پدربزرگش یاد گرفت. او در دوران حکمرانی امپراتور «گوانگزونگ (Guangzong)» و «نینگ زونگ (Ningzong)»(1224-1190میلادی) معاون سردبیر فرهنگستان نقاشی بود. او در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی مناظر]]، و به کار بردن رنگ با قلم موهای جارویی برای شکل دادن به صخره‌ها و کوه‌ها استاد بود. وی در سال‌های بعد به همراه «شیا گووی (Xia Gui)»، «لیتانگ (Li Tang)»، و «لیوسونگ نیان Liu (Songnian)»، یکی از چهار استاد نقاشی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ جنوبی]] شناخته می شد. اثر هنری«چهار کشاورز آواز خوان در راهِ باز گشت به خانه» از وی، در دورانی [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] شد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ]] با دشمن ~~شمالی~~ خود «جین»، در حال جنگ بود، و حال و روز خوب کشاورزان را در منظره‌ی کوهستانی زیبا و بدیع منعکس میکند.		«[[مایوان، نقاش چینی\|مایوان]] (Ma Yuan)» نقاش [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ شمالی]](1279-1127 میلادی) بود. سالروز تولد و مرگ وی نا مشخص است. وی [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] را از پدر و پدربزرگش یاد گرفت. او در دوران حکمرانی امپراتور «گوانگزونگ (Guangzong)» و «نینگ زونگ (Ningzong)»(1224-1190میلادی) معاون سردبیر فرهنگستان نقاشی بود. او در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی مناظر]]، و به کار بردن رنگ با قلم موهای جارویی برای شکل دادن به صخره‌ها و کوه‌ها استاد بود. وی در سال‌های بعد به همراه «شیا گووی (Xia Gui)»، «لیتانگ (Li Tang)»، و «لیوسونگ نیان Liu (Songnian)»، یکی از چهار استاد نقاشی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ جنوبی]] شناخته می شد. اثر هنری«چهار کشاورز آواز خوان در راهِ باز گشت به خانه» از وی، در دورانی [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] شد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ]] با دشمن ش[[مالی]] خود «جین»، در حال جنگ بود، و حال و روز خوب کشاورزان را در منظره‌ی کوهستانی زیبا و بدیع منعکس میکند.

	=== [[خوانگ گونگ وانگ، نقاش چینی\|خوانگ گونگوانگ]] ===		=== [[خوانگ گونگ وانگ، نقاش چینی\|خوانگ گونگوانگ]] ===

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-01-12T12:04:52Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۴
خط ۸۸:		خط ۸۸:
	* [[مشاهیر هنری کوبا]]		* [[مشاهیر هنری کوبا]]
	* [[نقاشان مشهور چین باستان]]		* [[نقاشان مشهور چین باستان]]
			* [[خوشنویسان مشهور چین باستان]]
	* [[مشاهیر هنری سنگال]]		* [[مشاهیر هنری سنگال]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* نیز نگاه کنید به */

2024-01-12T12:00:33Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۰
خط ۸۴:		خط ۸۴:
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

	* [[~~هنر در~~ چین]]		* [[مشاهیر هنری روسیه]]
	* [[~~هنر خوشنویسی چینی~~]]		* [[مشاهیر هنری کانادا]]
			* [[مشاهیر هنری کوبا]]
			* [[نقاشان مشهور چین باستان]]
			* [[مشاهیر هنری سنگال]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Mahsa: /* نیز نگاه کنید به */

2023-12-21T16:07:27Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۷
خط ۸۵:		خط ۸۵:

	* [[هنر در چین]]		* [[هنر در چین]]
	* [[هنر نقاشی در چین]]
	* [[هنر خوشنویسی چینی]]		* [[هنر خوشنویسی چینی]]

	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei در ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۳

2023-12-21T08:13:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۳
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]» از باز ماندگان خانواده‌ی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|امپراتوری سونگ]] بود، ولی با حاکمان فاتح [[سلسله یوان\|سلسله‌ی یوان]] همکاری می کرد، لذا یاد آوری خاطرات گذشته همیشه او را ناراحت می کرد. او با غوطه ور شدن در [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] به دنبال رهایی از احساس متضاد درون خود بود.		«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]» از باز ماندگان خانواده‌ی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|امپراتوری سونگ]] بود، ولی با حاکمان فاتح [[سلسله یوان\|سلسله‌ی یوان]] همکاری می کرد، لذا یاد آوری خاطرات گذشته همیشه او را ناراحت می کرد. او با غوطه ور شدن در [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] به دنبال رهایی از احساس متضاد درون خود بود.

	=== نقاشان معروف چین باستان ===		=== [[نقاشان مشهور چین باستان\|نقاشان معروف چین باستان]] ===

	=== [[یان لیبن، نقاش چینی\|یان لیبِن]] ===		=== [[یان لیبن، نقاش چینی\|یان لیبِن]] ===

Samiei: /* جائو گوو (Zhao Gou) */

2023-12-21T08:12:09Z

جائو گوو (Zhao Gou)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۲
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	«[[خوانگ گونگ وانگ، نقاش چینی\|خوانگ تینگ جیان]]»(1105-1045 میلادی)شاعر و خوشنویس [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] بود، که به عنوان یکی از «چهار استاد خوشنویسی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ]]» شمرده می شود. وی پس از مطالعه‌ی خط شکسته‌ی «[[خوی سو، خوشنویس چینی\|خوَی سو]]» و [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] معمول «[[یان جن چینگ، خوشنویس چینی\|یان جِن چینگ]]»، سبک نوشتاری پیوسته نویسی و خط شکسته‌ی خاص خود را ابداع کرد. کتاب اشعار وی که به خط پیوسته نوشته شده است، اینک در موزه‌ی کاخ تایپه نگهداری میشود.		«[[خوانگ گونگ وانگ، نقاش چینی\|خوانگ تینگ جیان]]»(1105-1045 میلادی)شاعر و خوشنویس [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] بود، که به عنوان یکی از «چهار استاد خوشنویسی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ]]» شمرده می شود. وی پس از مطالعه‌ی خط شکسته‌ی «[[خوی سو، خوشنویس چینی\|خوَی سو]]» و [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] معمول «[[یان جن چینگ، خوشنویس چینی\|یان جِن چینگ]]»، سبک نوشتاری پیوسته نویسی و خط شکسته‌ی خاص خود را ابداع کرد. کتاب اشعار وی که به خط پیوسته نوشته شده است، اینک در موزه‌ی کاخ تایپه نگهداری میشود.

	زندگی سخت و مأیوسانه ی «[[خوانگ تینگ جیان، خوشنویس چینی\|خوانگ تینگ جیان]]»، مثل «[[سوشی، خوشنویس چینی\|سوشی]]» بود. او هم اغلب از کار برکنار می شد. وی در سن 57 سالگی، به کوه «فَنشان» در «اِچِنگ» در استان «خوبِی» مسافرت کرد. در آنجا کوشکی پیدا کرد که نامش عمارت کوشکِ بادِ متمایل به جنوب غمناک بود که در وسط منظره‌ی طبیعی زیبایی قرار داشت. منظره عمیقاً او را تحت تأثیر قرار داد و الهام بخش اشعارش شد که وی در آن نومیدی از کار برکنار شدن و اشتیاقش به آزادی را بیان کرده است.		زندگی سخت و مأیوسانه ی «[[خوانگ تینگ جیان، خوشنویس چینی\|خوانگ تینگ جیان]]»، مثل «[[سوشی، خوشنویس چینی\|سوشی]]» بود. او هم اغلب از کار برکنار می شد. وی در سن 57 سالگی، به کوه «فَنشان» در «اِچِنگ» در استان «خوبِی» مسافرت کرد. در آنجا کوشکی پیدا کرد که نامش عمارت کوشکِ بادِ متمایل به جنوب غمناک بود که در وسط منظره‌ی طبیعی زیبایی قرار داشت. منظره عمیقاً او را تحت تأثیر قرار داد و الهام بخش اشعارش شد که وی در آن نومیدی از کار برکنار شدن و اشتیاقش به آزادی را بیان کرده است.

	=== [[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو ~~(Zhao Gou)~~]] ===		=== [[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]] ===
	«[[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]]»(1187-1107 میلادی)، در دوران امپراتور گائوزونگِ سونگ ~~جنوبی،~~ از سال 1127 تا 1162 میلادی بر سرِ قدرت بود. وی و پدرش از نظر سیاسی بی لیاقت بودند ولی از نظر هنری موهبتی به شمار می‌آمدند. خوشنویسی [[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]] از پدرش هم بهتر بود، از گذشته بهره‌ی زیادی برده و از خود بینش عمیقی به نمایش ~~میگذاشت~~.		«[[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]]»[[جائو گوو، خوشنویس چینی\|(Zhao Gou)]](1187-1107 میلادی)، در دوران امپراتور گائوزونگِ [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سونگ جنوبی]]، از سال 1127 تا 1162 میلادی بر سرِ قدرت بود. وی و پدرش از نظر سیاسی بی لیاقت بودند ولی از نظر هنری موهبتی به شمار می‌آمدند. [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] [[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]] از پدرش هم بهتر بود، از گذشته بهره‌ی زیادی برده و از خود بینش عمیقی به نمایش می گذاشت.

	او نخست از سبک خوشنویسی «[[خوانگ تینگ جیان، خوشنویس چینی\|خوانگ تین جیانگ]]»، سپس«میفِی»، پیروی کرد، و بعدها روی سبک «جونگ یائو (Zhong Yao)»، خوشنویس مشهور دوران سه پادشاهی، و «وانگ شی جی (Wang Xizhi)» تمرکز کرد. او به سختی کار می کرد. او گفته،«من در طول50 سال گذشته، هرگز حتی برای یک روز اگر کار مهمی نداشتم، قلمم را بر زمین نگذاشتم». «من سبک‌های تمام خوشنویسان دوران‌های «وِی»، ~~«جین»~~ و شش سلسله را آموختم». وی کتابی تحت عنوان «''پیرامون خوشنویسی»'' نوشت، کتابی پُر از بصیرت و بینش.		او نخست از [[هنر خوشنویسی چینی\|سبک خوشنویسی]]«[[خوانگ تینگ جیان، خوشنویس چینی\|خوانگ تین جیانگ]]»، سپس«میفِی»، پیروی کرد، و بعدها روی سبک «جونگ یائو (Zhong Yao)»، [[خوشنویسان مشهور چین باستان\|خوشنویس]] مشهور دوران سه پادشاهی، و «وانگ شی جی (Wang Xizhi)» تمرکز کرد. او به سختی کار می کرد. او گفته،«من در طول50 سال گذشته، هرگز حتی برای یک روز اگر کار مهمی نداشتم، قلمم را بر زمین نگذاشتم». «من سبک‌های تمام [[خوشنویسان مشهور چین باستان\|خوشنویسان]] [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران‌های «وِی»، «جین]]» و شش سلسله را آموختم». وی کتابی تحت عنوان «''پیرامون خوشنویسی»'' نوشت، کتابی پُر از بصیرت و بینش.

	=== [[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]] ===		=== [[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]] ===
	«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]»[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|(Zhao Mengfu)]](1322-1245 میلادی) خوشنویس [[سلسله یوان\|دوران سلسله‌ی یوان]] بود. او هم مثل «[[سوشی، خوشنویس چینی\|سوشی]]»، به روان و سلیس نویسی مشهور بود. او در سرودن شعر و ادبیات عالی، و اطلاعات خوبی از [[آیین بومی تائو\|طریقت تائو]] و [[آیین بودا]] داشت. در نقاشی مهارت داشت و خوشنویس خوبی هم بود، به ویژه در نوشتن خط معمول و مرسوم، پیوسته نویسی و نوشتن کاراکترهای کوچک. او سبک «لی یونگ (Li Yong)»، که مبتنی بر سبک دو وانگ بود را آموخت. گفته می شود که او می توانست روزی ده هزار کلمه خوشنویسی کند و آثار قلمی او به سبک ~~«جائو»~~ معروف بود. او به همراه ~~«یان~~ جِن ~~چینگ»، «لیو~~ گونگ ~~چوان»~~ و «اویانگ شون»، یکی از «چهار استاد خوشنویسی در نوشتن کاراکترهای رسمی» بود. ~~«جائو»~~ در سن 63 سالگی، از طرف امپراتور مأمور شد تا لوح سنگی «دَنبا» را به خط رسمی بنویسد که اینک در موزه‌ی کاخ پکن نگهداری ~~میشود~~.		«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]»[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|(Zhao Mengfu)]](1322-1245 میلادی) خوشنویس [[سلسله یوان\|دوران سلسله‌ی یوان]] بود. او هم مثل «[[سوشی، خوشنویس چینی\|سوشی]]»، به روان و سلیس نویسی مشهور بود. او در سرودن شعر و ادبیات عالی، و اطلاعات خوبی از [[آیین بومی تائو\|طریقت تائو]] و [[آیین بودا]] داشت. در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] مهارت داشت و [[خوشنویسان مشهور چین باستان\|خوشنویس]] خوبی هم بود، به ویژه در نوشتن خط معمول و مرسوم، پیوسته نویسی و نوشتن کاراکترهای کوچک. او سبک «لی یونگ (Li Yong)»، که مبتنی بر سبک دو وانگ بود را آموخت. گفته می شود که او می توانست روزی ده هزار کلمه [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] کند و آثار قلمی او به سبک «[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو]]» معروف بود. او به همراه «[[یان جن چینگ، خوشنویس چینی\|یان جِن چینگ]]»، «[[لیو گونگ چوان، خوشنویس چینی\|لیو گونگ چوان]]» و «اویانگ شون»، یکی از «چهار استاد [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] در نوشتن کاراکترهای رسمی» بود. «[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو]]» در سن 63 سالگی، از طرف امپراتور مأمور شد تا لوح سنگی «دَنبا» را به خط رسمی بنویسد که اینک در [[موزه کاخ(قصر) چین\|موزه‌ی کاخ پکن]] نگهداری می شود.

	«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]» از باز ماندگان خانواده‌ی امپراتوری سونگ بود، ولی با حاکمان فاتح [[سلسله یوان\|سلسله‌ی یوان]] همکاری می کرد، لذا یاد آوری خاطرات گذشته همیشه او را ناراحت می کرد. او با غوطه ور شدن در [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] به دنبال رهایی از احساس متضاد درون خود بود.		«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]» از باز ماندگان خانواده‌ی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|امپراتوری سونگ]] بود، ولی با حاکمان فاتح [[سلسله یوان\|سلسله‌ی یوان]] همکاری می کرد، لذا یاد آوری خاطرات گذشته همیشه او را ناراحت می کرد. او با غوطه ور شدن در [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] به دنبال رهایی از احساس متضاد درون خود بود.

	=== نقاشان معروف چین باستان ===		=== نقاشان معروف چین باستان ===

Samiei در ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۱

2023-12-21T07:01:48Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* ب - نقاشان معروف چین باستان */

2023-12-21T00:45:23Z

ب - نقاشان معروف چین باستان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۴۵
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]» از باز ماندگان خانواده‌ی امپراتوری سونگ بود، ولی با حاکمان فاتح [[سلسله یوان\|سلسله‌ی یوان]] همکاری می کرد، لذا یاد آوری خاطرات گذشته همیشه او را ناراحت می کرد. او با غوطه ور شدن در [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] به دنبال رهایی از احساس متضاد درون خود بود.		«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]» از باز ماندگان خانواده‌ی امپراتوری سونگ بود، ولی با حاکمان فاتح [[سلسله یوان\|سلسله‌ی یوان]] همکاری می کرد، لذا یاد آوری خاطرات گذشته همیشه او را ناراحت می کرد. او با غوطه ور شدن در [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] به دنبال رهایی از احساس متضاد درون خود بود.

	== ~~''ب -~~ نقاشان معروف چین باستان'' ==		=== نقاشان معروف چین باستان ===

	=== ''یان لیبِن (Yan Liben)~~'' ===~~		=== [[یان لیبن، نقاش چینی\|یان لیبِن]] ===
	~~«یانلیبِن»~~(673-؟ میلادی)نقاش و دولتمرد اوایل سلسله‌ی تانگ بود. پدر و برادر بزرگش در زمینه‌ی هنر و صنایع دستی، معماری و نقاشی در سطح بالایی قرار داشتند. وی مهارت‌های اعضای خانواده را به ارث برده و نزد «جانگ سِنگیو (Zhang Sengyou)» و «جِنگ فاسی (Zheng Fasi)» آموزش دید. او در زمینه‌ی نقاشی پرتره مهارت داشت و خصوصیات و حالات سوژه را دقیقا به نمایش میگذاشت. او بنیانگذار نقاشی چهره در دوران تانگ بود.		«[[یان لیبن، نقاش چینی\|یان لیبِن]]»(Yan Liben)(673-؟ میلادی)نقاش و دولتمرد اوایل [[سلسله تانگ\|سلسله‌ی تانگ]] بود. پدر و برادر بزرگش در زمینه‌ی هنر و صنایع دستی، معماری و نقاشی در سطح بالایی قرار داشتند. وی مهارت‌های اعضای خانواده را به ارث برده و نزد «جانگ سِنگیو (Zhang Sengyou)» و «جِنگ فاسی (Zheng Fasi)» آموزش دید. او در زمینه‌ی نقاشی پرتره مهارت داشت و خصوصیات و حالات سوژه را دقیقا به نمایش میگذاشت. او بنیانگذار نقاشی چهره در دوران تانگ بود.

	~~نقاشیِ« تخت~~ روانِ امپراتور تَیزونگ» از او در حال حاضر در موزه‌ی کاخ پکن نگهداری میشود. این اثر نقاشی داستان ازدواج دخترِ امپراتور شهدخت«وِنچِنگ (Wencheng)» با «توبو (Tubo)(تیبِت) سونگتسام گَمبو (Songtsam Gambo)» شاه در سال 641 را نشان میدهد.		نقاشیِ«تخت روانِ امپراتور تَیزونگ» از او در حال حاضر در موزه‌ی کاخ پکن نگهداری میشود. این اثر نقاشی داستان ازدواج دخترِ امپراتور شهدخت«وِنچِنگ (Wencheng)» با «توبو (Tubo)(تیبِت) سونگتسام گَمبو (Songtsam Gambo)» شاه در سال 641 را نشان میدهد.

	=== ''وو دائوزی'' ===		=== وو دائوزی ===
	«وو دائوزی»(758-685 میلادی) نقاش سلسله‌ی تانگ بود. او نخست به فراگیری خوشنویسی پرداخت، ولی چون موفق نشد به نقاشی روی آورد. وی زمانی که کمتر از 20 سال داشت در این عرصه استعداد خود را به نمایش گذاشت. سپس به دربار امپراتوری تانگ فرا خوانده شده و لقب «دانشمند دربار» را دریافت کرد. او در نقاشی شخصیت‌های بودایی و تائویی، و همچنین پرندگان، حیوانات و منظره‌ها، مهارت تام داشت. وی دیوارهای متعددی را در معابد و مراکز آموزشی«چانگاَن» و «لویانگ» نقاشی کرده است که هرکدام با دیگری تفاوت دارد و بیش از 300 بَی (Bay بخشی از دیوار صاف که برای نقاشی آماده شده است-) را در بر میگیرد. نقاشی‌های او معمولاً با یک حرکت قلم و بدون خطکِش و ابزار صورت می‌گرفت. در تصاویر او، تاخوردگی لباس‌ها به نرمی و گِردی مثل وزیدن باد کشیده شده است. «وو دائوزی» به «حکیم نقاش» معروف است.		«وو دائوزی»(758-685 میلادی) نقاش سلسله‌ی تانگ بود. او نخست به فراگیری خوشنویسی پرداخت، ولی چون موفق نشد به نقاشی روی آورد. وی زمانی که کمتر از 20 سال داشت در این عرصه استعداد خود را به نمایش گذاشت. سپس به دربار امپراتوری تانگ فرا خوانده شده و لقب «دانشمند دربار» را دریافت کرد. او در نقاشی شخصیت‌های بودایی و تائویی، و همچنین پرندگان، حیوانات و منظره‌ها، مهارت تام داشت. وی دیوارهای متعددی را در معابد و مراکز آموزشی«چانگاَن» و «لویانگ» نقاشی کرده است که هرکدام با دیگری تفاوت دارد و بیش از 300 بَی (Bay بخشی از دیوار صاف که برای نقاشی آماده شده است-) را در بر میگیرد. نقاشی‌های او معمولاً با یک حرکت قلم و بدون خطکِش و ابزار صورت می‌گرفت. در تصاویر او، تاخوردگی لباس‌ها به نرمی و گِردی مثل وزیدن باد کشیده شده است. «وو دائوزی» به «حکیم نقاش» معروف است.

	=== ''وانگ وِی (Wang Wei)'' ===		=== وانگ وِی (Wang Wei) ===
	«وانگوِی»(761-701 میلادی) یک نقاش، شاعر و دولتمرد سلسله‌ی تانگ بود. وی در سن پیری نیمی از زندگیش را در اداره و نیم دیگر را در خانه‌ی دِنجَش در «وانگچوان» در استان «شانسی» امروزی سپری کرد. از وی 400 قطعه شعر هم باقی مانده است. او در نقاشی آب رنگ و منظره مهارت خاصی داشت. آنگونه که منتقدان هنری میگویند: در نقاشیِ او شعر و در شعرش نقاشی وجود دارد. وی بنیانگذار مکتب نقاشی دانشمند بوده و کتابی تحت عنوان «''دستور نقاشی منظره (The Formula of Painting)»'' تألیف کرده است. وی به جای استفاده‌ی مرسوم از رنگ‌های سبز و پررنگ و خطوط برجسته، آب زیادی به جوهر سیاه میافزود تا زیبایی مناظر را نمایش دهد.		«وانگوِی»(761-701 میلادی) یک نقاش، شاعر و دولتمرد سلسله‌ی تانگ بود. وی در سن پیری نیمی از زندگیش را در اداره و نیم دیگر را در خانه‌ی دِنجَش در «وانگچوان» در استان «شانسی» امروزی سپری کرد. از وی 400 قطعه شعر هم باقی مانده است. او در نقاشی آب رنگ و منظره مهارت خاصی داشت. آنگونه که منتقدان هنری میگویند: در نقاشیِ او شعر و در شعرش نقاشی وجود دارد. وی بنیانگذار مکتب نقاشی دانشمند بوده و کتابی تحت عنوان «''دستور نقاشی منظره (The Formula of Painting)»'' تألیف کرده است. وی به جای استفاده‌ی مرسوم از رنگ‌های سبز و پررنگ و خطوط برجسته، آب زیادی به جوهر سیاه میافزود تا زیبایی مناظر را نمایش دهد.

Samiei در ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۲۹

2023-12-21T00:29:55Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۷
خط ۶۲:		خط ۶۲:

	=== [[مایوان، نقاش چینی\|مایوان]] ===		=== [[مایوان، نقاش چینی\|مایوان]] ===
	«[[مایوان، نقاش چینی\|مایوان]] (Ma Yuan)» نقاش [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ شمالی]](1279-1127 میلادی) بود. سالروز تولد و مرگ وی نا مشخص است. وی [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] را از پدر و پدربزرگش یاد گرفت. او در دوران حکمرانی امپراتور «گوانگزونگ (Guangzong)» و «نینگ زونگ (Ningzong)»(1224-1190میلادی) معاون سردبیر فرهنگستان نقاشی بود. او در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی مناظر]]، و به کار بردن رنگ با قلم موهای جارویی برای شکل دادن به صخره‌ها و کوه‌ها استاد بود. وی در سال‌های بعد به همراه «شیا گووی (Xia Gui)»، «لیتانگ (Li Tang)»، و «لیوسونگ نیان Liu (Songnian)»، یکی از چهار استاد نقاشی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ جنوبی]] شناخته می شد. اثر هنری«چهار کشاورز آواز خوان در راهِ باز گشت به خانه» از وی، در دورانی [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] شد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ]] با دشمن ~~شمالی~~ خود «جین»، در حال جنگ بود، و حال و روز خوب کشاورزان را در منظره‌ی کوهستانی زیبا و بدیع منعکس میکند.		«[[مایوان، نقاش چینی\|مایوان]] (Ma Yuan)» نقاش [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سلسله‌ی سونگ شمالی]](1279-1127 میلادی) بود. سالروز تولد و مرگ وی نا مشخص است. وی [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] را از پدر و پدربزرگش یاد گرفت. او در دوران حکمرانی امپراتور «گوانگزونگ (Guangzong)» و «نینگ زونگ (Ningzong)»(1224-1190میلادی) معاون سردبیر فرهنگستان نقاشی بود. او در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی مناظر]]، و به کار بردن رنگ با قلم موهای جارویی برای شکل دادن به صخره‌ها و کوه‌ها استاد بود. وی در سال‌های بعد به همراه «شیا گووی (Xia Gui)»، «لیتانگ (Li Tang)»، و «لیوسونگ نیان Liu (Songnian)»، یکی از چهار استاد نقاشی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ جنوبی]] شناخته می شد. اثر هنری«چهار کشاورز آواز خوان در راهِ باز گشت به خانه» از وی، در دورانی [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] شد که [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ]] با دشمن ش[[مالی]] خود «جین»، در حال جنگ بود، و حال و روز خوب کشاورزان را در منظره‌ی کوهستانی زیبا و بدیع منعکس میکند.

	=== [[خوانگ گونگ وانگ، نقاش چینی\|خوانگ گونگوانگ]] ===		=== [[خوانگ گونگ وانگ، نقاش چینی\|خوانگ گونگوانگ]] ===

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۲
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	«[[خوانگ گونگ وانگ، نقاش چینی\|خوانگ تینگ جیان]]»(1105-1045 میلادی)شاعر و خوشنویس [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] بود، که به عنوان یکی از «چهار استاد خوشنویسی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ]]» شمرده می شود. وی پس از مطالعه‌ی خط شکسته‌ی «[[خوی سو، خوشنویس چینی\|خوَی سو]]» و [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] معمول «[[یان جن چینگ، خوشنویس چینی\|یان جِن چینگ]]»، سبک نوشتاری پیوسته نویسی و خط شکسته‌ی خاص خود را ابداع کرد. کتاب اشعار وی که به خط پیوسته نوشته شده است، اینک در موزه‌ی کاخ تایپه نگهداری میشود.		«[[خوانگ گونگ وانگ، نقاش چینی\|خوانگ تینگ جیان]]»(1105-1045 میلادی)شاعر و خوشنویس [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سلسله‌ی سونگ شمالی]] بود، که به عنوان یکی از «چهار استاد خوشنویسی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران سونگ]]» شمرده می شود. وی پس از مطالعه‌ی خط شکسته‌ی «[[خوی سو، خوشنویس چینی\|خوَی سو]]» و [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] معمول «[[یان جن چینگ، خوشنویس چینی\|یان جِن چینگ]]»، سبک نوشتاری پیوسته نویسی و خط شکسته‌ی خاص خود را ابداع کرد. کتاب اشعار وی که به خط پیوسته نوشته شده است، اینک در موزه‌ی کاخ تایپه نگهداری میشود.

	زندگی سخت و مأیوسانه ی «[[خوانگ تینگ جیان، خوشنویس چینی\|خوانگ تینگ جیان]]»، مثل «[[سوشی، خوشنویس چینی\|سوشی]]» بود. او هم اغلب از کار برکنار می شد. وی در سن 57 سالگی، به کوه «فَنشان» در «اِچِنگ» در استان «خوبِی» مسافرت کرد. در آنجا کوشکی پیدا کرد که نامش عمارت کوشکِ بادِ متمایل به جنوب غمناک بود که در وسط منظره‌ی طبیعی زیبایی قرار داشت. منظره عمیقاً او را تحت تأثیر قرار داد و الهام بخش اشعارش شد که وی در آن نومیدی از کار برکنار شدن و اشتیاقش به آزادی را بیان کرده است.		زندگی سخت و مأیوسانه ی «[[خوانگ تینگ جیان، خوشنویس چینی\|خوانگ تینگ جیان]]»، مثل «[[سوشی، خوشنویس چینی\|سوشی]]» بود. او هم اغلب از کار برکنار می شد. وی در سن 57 سالگی، به کوه «فَنشان» در «اِچِنگ» در استان «خوبِی» مسافرت کرد. در آنجا کوشکی پیدا کرد که نامش عمارت کوشکِ بادِ متمایل به جنوب غمناک بود که در وسط منظره‌ی طبیعی زیبایی قرار داشت. منظره عمیقاً او را تحت تأثیر قرار داد و الهام بخش اشعارش شد که وی در آن نومیدی از کار برکنار شدن و اشتیاقش به آزادی را بیان کرده است.

	=== [[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو ~~(Zhao Gou)~~]] ===		=== [[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]] ===
	«[[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]]»(1187-1107 میلادی)، در دوران امپراتور گائوزونگِ سونگ ~~جنوبی،~~ از سال 1127 تا 1162 میلادی بر سرِ قدرت بود. وی و پدرش از نظر سیاسی بی لیاقت بودند ولی از نظر هنری موهبتی به شمار می‌آمدند. خوشنویسی [[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]] از پدرش هم بهتر بود، از گذشته بهره‌ی زیادی برده و از خود بینش عمیقی به نمایش ~~میگذاشت~~.		«[[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]]»[[جائو گوو، خوشنویس چینی\|(Zhao Gou)]](1187-1107 میلادی)، در دوران امپراتور گائوزونگِ [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|سونگ جنوبی]]، از سال 1127 تا 1162 میلادی بر سرِ قدرت بود. وی و پدرش از نظر سیاسی بی لیاقت بودند ولی از نظر هنری موهبتی به شمار می‌آمدند. [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] [[جائو گوو، خوشنویس چینی\|جائو گوو]] از پدرش هم بهتر بود، از گذشته بهره‌ی زیادی برده و از خود بینش عمیقی به نمایش می گذاشت.

	او نخست از سبک خوشنویسی «[[خوانگ تینگ جیان، خوشنویس چینی\|خوانگ تین جیانگ]]»، سپس«میفِی»، پیروی کرد، و بعدها روی سبک «جونگ یائو (Zhong Yao)»، خوشنویس مشهور دوران سه پادشاهی، و «وانگ شی جی (Wang Xizhi)» تمرکز کرد. او به سختی کار می کرد. او گفته،«من در طول50 سال گذشته، هرگز حتی برای یک روز اگر کار مهمی نداشتم، قلمم را بر زمین نگذاشتم». «من سبک‌های تمام خوشنویسان دوران‌های «وِی»، ~~«جین»~~ و شش سلسله را آموختم». وی کتابی تحت عنوان «''پیرامون خوشنویسی»'' نوشت، کتابی پُر از بصیرت و بینش.		او نخست از [[هنر خوشنویسی چینی\|سبک خوشنویسی]]«[[خوانگ تینگ جیان، خوشنویس چینی\|خوانگ تین جیانگ]]»، سپس«میفِی»، پیروی کرد، و بعدها روی سبک «جونگ یائو (Zhong Yao)»، [[خوشنویسان مشهور چین باستان\|خوشنویس]] مشهور دوران سه پادشاهی، و «وانگ شی جی (Wang Xizhi)» تمرکز کرد. او به سختی کار می کرد. او گفته،«من در طول50 سال گذشته، هرگز حتی برای یک روز اگر کار مهمی نداشتم، قلمم را بر زمین نگذاشتم». «من سبک‌های تمام [[خوشنویسان مشهور چین باستان\|خوشنویسان]] [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|دوران‌های «وِی»، «جین]]» و شش سلسله را آموختم». وی کتابی تحت عنوان «''پیرامون خوشنویسی»'' نوشت، کتابی پُر از بصیرت و بینش.

	=== [[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]] ===		=== [[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]] ===
	«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]»[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|(Zhao Mengfu)]](1322-1245 میلادی) خوشنویس [[سلسله یوان\|دوران سلسله‌ی یوان]] بود. او هم مثل «[[سوشی، خوشنویس چینی\|سوشی]]»، به روان و سلیس نویسی مشهور بود. او در سرودن شعر و ادبیات عالی، و اطلاعات خوبی از [[آیین بومی تائو\|طریقت تائو]] و [[آیین بودا]] داشت. در نقاشی مهارت داشت و خوشنویس خوبی هم بود، به ویژه در نوشتن خط معمول و مرسوم، پیوسته نویسی و نوشتن کاراکترهای کوچک. او سبک «لی یونگ (Li Yong)»، که مبتنی بر سبک دو وانگ بود را آموخت. گفته می شود که او می توانست روزی ده هزار کلمه خوشنویسی کند و آثار قلمی او به سبک ~~«جائو»~~ معروف بود. او به همراه ~~«یان~~ جِن ~~چینگ»، «لیو~~ گونگ ~~چوان»~~ و «اویانگ شون»، یکی از «چهار استاد خوشنویسی در نوشتن کاراکترهای رسمی» بود. ~~«جائو»~~ در سن 63 سالگی، از طرف امپراتور مأمور شد تا لوح سنگی «دَنبا» را به خط رسمی بنویسد که اینک در موزه‌ی کاخ پکن نگهداری ~~میشود~~.		«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]»[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|(Zhao Mengfu)]](1322-1245 میلادی) خوشنویس [[سلسله یوان\|دوران سلسله‌ی یوان]] بود. او هم مثل «[[سوشی، خوشنویس چینی\|سوشی]]»، به روان و سلیس نویسی مشهور بود. او در سرودن شعر و ادبیات عالی، و اطلاعات خوبی از [[آیین بومی تائو\|طریقت تائو]] و [[آیین بودا]] داشت. در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] مهارت داشت و [[خوشنویسان مشهور چین باستان\|خوشنویس]] خوبی هم بود، به ویژه در نوشتن خط معمول و مرسوم، پیوسته نویسی و نوشتن کاراکترهای کوچک. او سبک «لی یونگ (Li Yong)»، که مبتنی بر سبک دو وانگ بود را آموخت. گفته می شود که او می توانست روزی ده هزار کلمه [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] کند و آثار قلمی او به سبک «[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو]]» معروف بود. او به همراه «[[یان جن چینگ، خوشنویس چینی\|یان جِن چینگ]]»، «[[لیو گونگ چوان، خوشنویس چینی\|لیو گونگ چوان]]» و «اویانگ شون»، یکی از «چهار استاد [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] در نوشتن کاراکترهای رسمی» بود. «[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو]]» در سن 63 سالگی، از طرف امپراتور مأمور شد تا لوح سنگی «دَنبا» را به خط رسمی بنویسد که اینک در [[موزه کاخ(قصر) چین\|موزه‌ی کاخ پکن]] نگهداری می شود.

	«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]» از باز ماندگان خانواده‌ی امپراتوری سونگ بود، ولی با حاکمان فاتح [[سلسله یوان\|سلسله‌ی یوان]] همکاری می کرد، لذا یاد آوری خاطرات گذشته همیشه او را ناراحت می کرد. او با غوطه ور شدن در [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] به دنبال رهایی از احساس متضاد درون خود بود.		«[[جائو منگ فو، خوشنویس چینی\|جائو مِنگ فو]]» از باز ماندگان خانواده‌ی [[سلسله های سونگ، لیائو، جین و شیای غربی\|امپراتوری سونگ]] بود، ولی با حاکمان فاتح [[سلسله یوان\|سلسله‌ی یوان]] همکاری می کرد، لذا یاد آوری خاطرات گذشته همیشه او را ناراحت می کرد. او با غوطه ور شدن در [[هنر خوشنویسی چینی\|خوشنویسی]] به دنبال رهایی از احساس متضاد درون خود بود.

	=== نقاشان معروف چین باستان ===		=== نقاشان معروف چین باستان ===