هنر بنگلادش - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shekvati: /* نقاشی دو سالانه بین‌المللی کودکان و نوجوانان */

2025-11-08T16:55:41Z

نقاشی دو سالانه بین‌المللی کودکان و نوجوانان

@@ خط ۴۴: / خط ۴۴: @@
 === رقص ===
-معمولا سه نوع رقص به نام‌های «سنتی یا فولک»، «قبیله‌ای یا ترایبل» و «خاورمیانه‌ای یا اورینتل» شناخته شده هستند که در میان مردم عمومیت دارند. رقص‌های «مانیپوری» و «سنتال» از رقص‌های قبیله‌ایی است که شهرت دارد. «آکادمی هنرهای زیبای بلبل» در زمینه رشد و ترویج این گونه رقص‌ها، توانسته نقش مهمی را بازی کند. «آکادمی شیل پاکالا» نیز در سراسر کشور دارای شعبه‌هایی است که در ترویج و تقویت و مردمی کردن این گونه رقص‌ها بسیار موثر عمل کرده است.
+معمولا سه نوع رقص به نام‌های «سنتی یا فولک»، «قبیله‌ای یا ترایبل» و «خاورمیانه‌ای یا اورینتل» شناخته شده هستند که در میان مردم عمومیت دارند. رقص‌های «مانیپوری» و «سنتال» از رقص‌های قبیله‌ایی است که شهرت دارد. «آکادمی هنرهای زیبای بلبل» در زمینه رشد و ترویج این گونه رقص‌ها، توانسته نقش مهمی را بازی کند. «آکادمی شیل پاکالا» نیز در سراسر کشور دارای شعبه‌هایی است که در ترویج و تقویت و مردمی کردن این گونه رقص‌ها بسیار موثر عمل کرده است.[[پرونده:Louis Lumiere.jpg|بندانگشتی|آگوست لومیر و لویس لومیر ، قابل بازیابی از https://www.imdb.com/name/nm0525910/]]
 === [[سینمای بنگلادش|سینما]] ===
@@ خط ۱۳۲: / خط ۱۲۱: @@
 «گروه هنر داکا» (The Dhaka Art group) توانسته است با همکاری هنرمند زین‌العابدین، نمایشگاه‌های زیادی در شهرهای مختلف [[بنگلادش]] از جمله [[داكا|داکا]]، [[چيتاگنگ|چیتاگنگ]] و کومیلا برگزار کند. علاوه بر آن نمایشگاه‌های زیادی از کارهای آبرنگ، رنگ روغن، تمپرا، لیتوگرافی و اقسام دیگری از هنرهای نقاشی در [[داكا|شهر داکا]] به نمایش گذاشته شده است. در میان نقاشان معروف و سرشناس می‌توان به نام های شفیع‌الدین احمد امیرالاسلام، رشید چودری، عبدالرزاق، عبدالبسیط، قیوم چودری و قمر الحسن اشاره کرد. شفیع‌الدین احمد در خصوص کارهای گرافیکی و نقاشی با رنگ روغن، امیرالاسلام در مضامین عمومی و بین‌المللی مانند «مادر و بچه»، «دوره گرد»، «روح القدس»، رشید چودری بیشتر در زمینه‌های فانتزی، عبدالرزاق متخصص در کارهای گرافیکی، عبدالبسیط در ارائه زندگی عامه مردم، و قیوم چودری در ترسیم زیبایی صفات پسندیده فعالیت دارند.
 ==== [[مینیاتور در بنگلادش|مینیاتور]] ====
 توسعه و ارتباط مسلمانان با نقاشی‌های مینیاتوری را باید در قرن سیزدهم و در محدوده جغرافیایی [[پاکستان]] فعلی جستجو کرد. در قرن شانزدهم، «همایون» پادشاه دوم از سلسله مغول، که مدتی از ترس شیرشاه سوری به دربار شاه طهماسب صفوی پناه برده بود، هنگام بازگشت به هند دو نفر از بهترین مینیاتوریست‌های ایرانی به نام‌های «سجاد علی» و «خواجه عبدالصمد» را با خود همراه برد. این دو نفر از شاگردان برجسته استاد بهزاد بودند. استاد بهزاد، رافایل (از نقاشان معروف اروپا) مشرق خوانده می‌شد. این دو نفر که از پشتیبانی و توجه خاص پادشاه برخوردار بودند، با همکاری وی توانستند یک کارگاه هنری تاسیس کنند و تعداد زیادی داوطلب علاقه‌مند به یادگیری این هنر را آموزش دهند.
@@ خط ۱۵۷: / خط ۱۵۵: @@
 == نویسندگان مقاله ==
 محمد مهدی توسلی، عزیز علی زاده کندی و سینا توسلی
-[[index.php?title=رده:هنر]]
+[[رده:هنر]]

Shekvati: /* جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه بنگلادش */

2025-11-08T16:50:22Z

جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه بنگلادش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۵۰
خط ۸۹:		خط ۸۹:
	دولت [[بنگلادش]] از سال 1975 م تا کنون هر ساله مراسم اعطای جایزه فیلم‌ ملی را برگزار می‌کند. ابتدا جوایز به صورت نقدی بود، اما اکنون هم وجه نقد و هم مدال‌های یاد بود از طلا نیز اهدا می‌شود<ref>National Encyclopedia of Bangladesh , Asiatic Society of Bangladesh</ref>. از جمله مساعدت‌های دولت در زمینه فیلم‌سازی، می‌توان به پرداخت یارانه به فیلم‌هایی که با کیفیت بالاتری از استاندارد ساخته می‌شود، اشاره کرد.		دولت [[بنگلادش]] از سال 1975 م تا کنون هر ساله مراسم اعطای جایزه فیلم‌ ملی را برگزار می‌کند. ابتدا جوایز به صورت نقدی بود، اما اکنون هم وجه نقد و هم مدال‌های یاد بود از طلا نیز اهدا می‌شود<ref>National Encyclopedia of Bangladesh , Asiatic Society of Bangladesh</ref>. از جمله مساعدت‌های دولت در زمینه فیلم‌سازی، می‌توان به پرداخت یارانه به فیلم‌هایی که با کیفیت بالاتری از استاندارد ساخته می‌شود، اشاره کرد.

	==== جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه بنگلادش ====		==== [[فستیوال ها و جشنواره های فیلم بنگلادش\|جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه بنگلادش]] ====
	برای آشنایی با محصولات کشورهای جهان و ارتقای دانش سینمایی مردم، هر ساله جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه در این کشور برگزار می‌شود.		برای آشنایی با محصولات کشورهای جهان و ارتقای دانش سینمایی مردم، هر ساله جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه در این کشور برگزار می‌شود.

خط ۱۵۷:		خط ۱۵۷:
	== نویسندگان مقاله ==		== نویسندگان مقاله ==
	محمد مهدی توسلی، عزیز علی زاده کندی و سینا توسلی		محمد مهدی توسلی، عزیز علی زاده کندی و سینا توسلی
	[[رده:هنر]]		[[index.php?title=رده:هنر]]

Shekvati در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۲۵

2025-11-08T16:25:10Z

نمایش تغییرات

Shekvati در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۹

2025-11-08T10:19:36Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۰۲

2024-08-06T02:02:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۲:۰۲
خط ۷:		خط ۷:
	موسیقی در کشور بنگلادش از نظر ساختاری به سه بخش تقسیم می شود:		موسیقی در کشور بنگلادش از نظر ساختاری به سه بخش تقسیم می شود:

	1- موسیقی ~~کلاسیک، 2-~~موسیقی محلی (فولکلور)~~، 3-~~موسیقی مدرن.		* موسیقی کلاسیک؛
			* موسیقی محلی (فولکلور)؛
			* موسیقی مدرن.

	موسیقی کلاسیک یا سنتی چه از نظر آلات آن و چه از نظر تٌن موسیقی، ریشه در موسیقی شبه قاره دارد. در این رابطه، استاد علاءالدین خان و استاد آیت علی خان، دو استاد برجسته موسیقی از همه مشهورتر هستند.		موسیقی کلاسیک یا سنتی چه از نظر آلات آن و چه از نظر تٌن موسیقی، ریشه در موسیقی شبه قاره دارد. در این رابطه، استاد علاءالدین خان و استاد آیت علی خان، دو استاد برجسته موسیقی از همه مشهورتر هستند.
خط ۱۷:		خط ۱۹:
	موسیقی مدرن برگرفته از افکار«را بیندرانات تاگور»، «قاضی نذرالاسلام» و برگرفته از غرب و خاورمیانه است که با موسیقی سنتی درآمیخته است. در حال حاضر، موسیقی فعلی بیشتر اقتباس از موسیقی غربی است. موسیقی سنتی هم دیگر رنگ و بوی گذشته را ندارد.<ref>Department of films and publications, Ministry of Information Goverhment of the peoples Republic of Bangladesh</ref>		موسیقی مدرن برگرفته از افکار«را بیندرانات تاگور»، «قاضی نذرالاسلام» و برگرفته از غرب و خاورمیانه است که با موسیقی سنتی درآمیخته است. در حال حاضر، موسیقی فعلی بیشتر اقتباس از موسیقی غربی است. موسیقی سنتی هم دیگر رنگ و بوی گذشته را ندارد.<ref>Department of films and publications, Ministry of Information Goverhment of the peoples Republic of Bangladesh</ref>

	=== ~~تائتر~~ و هنرهای نمایشی ===		=== تئاتر و هنرهای نمایشی ===
	تاریخچه بازی تئاتر در این بخش از جهان، به قرن ها‌ی گذشته باز می‌گردد. «بروسونیوم بنگالی تیاتر»، نتیجه مستقیم نفوذ تیاتر انگلیسی در دوره حکومت بریتانیا در بنگال است. معمولا بازی های تئاتر مخصوص انگلیسی ها بود و عموم مردم استقبالی از این گونه برنامه‌ها نداشتند. در آن دوران اماکنی به نام «خانه بازی قدیمی» (1753م) و خانه بازی جدید (تئاتر کلکته 1750م)، تئاتر خانم بریستو (1789م) و خانه‌های تئاتر دیگر هم در کلکته برای نمایش بازی های نمایشی برای انگلیسی‌ها ساخته شده بود. اولین کسی که تئاتر بنگالی متاثر از بازیهای تئاتر انگلیسی را بر روی صحنه آورد (27 نوامبر 1795م)، فردی به جز موسیقی‌دان مشهور به نام «گراسیم استپانوویچ»(Gerasim Stepanovich)نبود. این نمایش، اولین نمایش بنگالی در صحنه تئاتر بنگال بود.		تاریخچه بازی تئاتر در این بخش از جهان، به قرن ها‌ی گذشته باز می‌گردد. «بروسونیوم بنگالی تیاتر»، نتیجه مستقیم نفوذ تیاتر انگلیسی در دوره حکومت بریتانیا در بنگال است. معمولا بازی های تئاتر مخصوص انگلیسی ها بود و عموم مردم استقبالی از این گونه برنامه‌ها نداشتند. در آن دوران اماکنی به نام «خانه بازی قدیمی» (1753م) و خانه بازی جدید (تئاتر کلکته 1750م)، تئاتر خانم بریستو (1789م) و خانه‌های تئاتر دیگر هم در کلکته برای نمایش بازی های نمایشی برای انگلیسی‌ها ساخته شده بود. اولین کسی که تئاتر بنگالی متاثر از بازیهای تئاتر انگلیسی را بر روی صحنه آورد (27 نوامبر 1795م)، فردی به جز موسیقی‌دان مشهور به نام «گراسیم استپانوویچ»(Gerasim Stepanovich)نبود. این نمایش، اولین نمایش بنگالی در صحنه تئاتر بنگال بود.

خط ۴۴:		خط ۴۶:
	نخستین دو سالانه نقاشی کودکان و نوجوانان در سال 1998، دومین دو سالانه در سال 2000 و سومین و چهارمین دوره آن به ترتیب در سال 2002 و 2004 در [[بنگلادش]] برگزار گردید. این برنامه هر دو سال یکبار برگزار می شود. در چهارمین دو سالانه، 16203 نقاشی از 33 کشور به دبیرخانه رسیده بود. شرکت کنندگان در مسابقه در شش گروه سنی به شرح زیر شرکت کردند:		نخستین دو سالانه نقاشی کودکان و نوجوانان در سال 1998، دومین دو سالانه در سال 2000 و سومین و چهارمین دوره آن به ترتیب در سال 2002 و 2004 در [[بنگلادش]] برگزار گردید. این برنامه هر دو سال یکبار برگزار می شود. در چهارمین دو سالانه، 16203 نقاشی از 33 کشور به دبیرخانه رسیده بود. شرکت کنندگان در مسابقه در شش گروه سنی به شرح زیر شرکت کردند:

	گروه الف: زیر پنج ~~سال~~		* گروه الف: زیر پنج سال؛
			* گروه ب: 6 تا 7 سال؛
	گروه ب: 6 تا 7 ~~سال~~		* گروه ج: 8 تا 9 سال؛
			* گروه د: 10 تا 12 سال؛
	گروه ج: 8 تا 9 ~~سال~~		* گروه هـ: 13 تا 15 سال؛
			* گروه و: 16 تا 18 سال.
	گروه د: 10 تا 12 ~~سال~~

	گروه هـ: 13 تا 15 ~~سال~~

	گروه و: 16 تا 18 سال

	=== سینما ===		=== سینما ===
خط ۱۵۳:		خط ۱۵۰:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[هنر ژاپن]]؛ [[هنر در چین]]؛ [[هنر روسیه]]؛ [[هنر کانادا]]؛ [[هنر کوبا]]؛ [[هنر لبنان]]؛ [[هنر مصر]]؛ [[هنر تونس]]؛ [[هنر افغانستان]]؛ [[هنر ~~سنگال~~]]؛ [[هنر ~~تایلند~~]]؛ [[هنر ~~آرژانتین~~]]؛ [[هنر ~~اردن~~]]؛ [[هنر ~~فرانسه~~]]؛ [[هنر ~~اسپانیا~~]]؛ [[هنر ~~سوریه~~]]؛ [[هنر ~~مالی~~]]؛ [[هنر ~~ساحل عاج~~]]؛ [[هنر ~~زیمبابوه~~]]؛ [[هنر ~~سیرالئون~~]]؛ [[هنر ~~قطر~~]]؛ [[هنر ~~اوکراین~~]]؛ [[هنر ~~اتیوپی~~]]؛ [[هنر ~~سودان~~]]؛ [[هنر ~~گرجستان~~]]؛ [[هنر ~~تاجیکستان~~]]		[[هنر سنگال]]؛ [[هنر ژاپن]]؛ [[هنر در چین]]؛ [[هنر روسیه]]؛ [[هنر کانادا]]؛ [[هنر کوبا]]؛ [[هنر لبنان]]؛ [[هنر مصر]]؛ [[هنر تونس]]؛ [[هنر افغانستان]]؛ [[هنر تایلند]]؛ [[هنر زیمبابوه]]؛ [[هنر فرانسه]]؛ [[هنر اسپانیا]]؛ [[هنر سوریه]]؛ [[هنر مالی]][[هنر ساحل عاج\|؛ هنر ساحل عاج]]؛ [[هنر سیرالئون]]؛ [[هنر قطر]]؛ [[هنر اوکراین]]؛ [[هنر اتیوپی]]؛ [[هنر سودان]]؛ [[هنر گرجستان]]؛ [[هنر تاجیکستان]]؛ [[هنر قزاقستان]]؛ [[هنر سریلانکا]]؛ [[هنر اردن]]؛ [[هنر آرژانتین]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i]در زمانی که زندانی بود و در زندان مرکزی داکا این نمایش را بازی کرد.		[i]در زمانی که زندانی بود و در زندان مرکزی داکا این نمایش را بازی کرد.
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==
			<references />
			[[رده:هنر]]

Samiei: /* پاورقی */

2024-07-15T19:43:39Z

پاورقی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۳
خط ۹۷:		خط ۹۷:
	سازمان رشد و ارتقای فیلم سازی [[بنگلادش]] اقدام به تاسیس شهرک فیلم سازی در «کبیر پور ساوار»، در ناحیه شمال داکا، با هزینه 510 میلیون تاکا (حدود 10 میلیون دلار) کرده است. این شهرک علاوه بر تامین نیاز تولید کنندگان فیلم های داخلی، امکاناتی را برای فیلم سازان خارجی در بنگلادش پیش بینی نموده است. به گفته مسیولین، این شهرک جدید سینمایی سالیانه 250 میلیون تاکا در آمد خواهد داشت.<ref>The daily Ittefag, 23 may 2001, Dhaka, Bangladesh</ref>		سازمان رشد و ارتقای فیلم سازی [[بنگلادش]] اقدام به تاسیس شهرک فیلم سازی در «کبیر پور ساوار»، در ناحیه شمال داکا، با هزینه 510 میلیون تاکا (حدود 10 میلیون دلار) کرده است. این شهرک علاوه بر تامین نیاز تولید کنندگان فیلم های داخلی، امکاناتی را برای فیلم سازان خارجی در بنگلادش پیش بینی نموده است. به گفته مسیولین، این شهرک جدید سینمایی سالیانه 250 میلیون تاکا در آمد خواهد داشت.<ref>The daily Ittefag, 23 may 2001, Dhaka, Bangladesh</ref>

	==== تجدید نظر در ساختار ستاد سانسور فیلم بنگلادش ====		===== تجدید نظر در ساختار ستاد سانسور فیلم بنگلادش =====
	ستاد سانسور فیلم 12 عضو دارد که عبارت اند از:		ستاد سانسور فیلم 12 عضو دارد که عبارت اند از:

خط ۱۰۴:		خط ۱۰۴:
	2. نایب رییس		2. نایب رییس

	اعضاء:		===== اعضاء: =====

	3. معاونت دبیر رشد و عمرانی)از وزارت اطلاعات		3. معاونت دبیر رشد و عمرانی)از وزارت اطلاعات

خط ۱۳۴:		خط ۱۳۳:
	صنایع دستی ساخته شده از صدف‌های دریایی و یا شاخ حیوانات مانند النگو، زنجیر، دست بند یا گردنبند و لوازم مختلف تزیینی از جمله این کارها محسوب می شود. نی‌ (خیزران= بامبو) از جمله وسایلی است که در صنایع دستی [[بنگلادش]] برای ساخت میز، صندلی، مبل، قفسه کتاب و اشیاء متنوع دیگر به بهره برداری وسیع رسیده است و در نوع خود در دنیا معروف می‌باشد. از صنایع و هنرهای دستی معروف دیگر این کشور می‌توان جواهرات و طلا را نام برد.		صنایع دستی ساخته شده از صدف‌های دریایی و یا شاخ حیوانات مانند النگو، زنجیر، دست بند یا گردنبند و لوازم مختلف تزیینی از جمله این کارها محسوب می شود. نی‌ (خیزران= بامبو) از جمله وسایلی است که در صنایع دستی [[بنگلادش]] برای ساخت میز، صندلی، مبل، قفسه کتاب و اشیاء متنوع دیگر به بهره برداری وسیع رسیده است و در نوع خود در دنیا معروف می‌باشد. از صنایع و هنرهای دستی معروف دیگر این کشور می‌توان جواهرات و طلا را نام برد.

	=== ~~هنر های~~ تجسمی ===		=== هنرهای تجسمی ===

	==== نقاشی و مجسمه‌سازی، خط و سایر مشخصه‌های هنری ====		==== نقاشی و مجسمه‌سازی، خط و سایر مشخصه‌های هنری ====
خط ۱۴۱:		خط ۱۴۰:
	«گروه هنر داکا» (The Dhaka Art group) توانسته است با همکاری هنرمند زین‌العابدین، نمایشگاه های زیادی در شهرهای مختلف [[بنگلادش]] از جمله داکا، چیتاگنگ و کومیلا برگزار کند. علاوه بر آن نمایشگاه های زیادی از کارهای آبرنگ، رنگ روغن، تمپرا، لیتوگرافی و اقسام دیگری از هنرهای نقاشی در شهر داکا به نمایش گذاشته شده است. در میان نقاشان معروف و سرشناس می‌توان به نام های شفیع‌الدین احمد امیرالاسلام، رشید چودری، عبدالرزاق، عبدالبسیط، قیوم چودری و قمر الحسن اشاره کرد. شفیع‌الدین احمد در خصوص کارهای گرافیکی و نقاشی با رنگ روغن، امیرالاسلام در مضامین عمومی و بین‌المللی مانند «مادر و بچه»، «دوره گرد»، «روح القدس»، رشید چودری بیشتر در زمینه‌های فانتزی، عبدالرزاق متخصص در کارهای گرافیکی، عبدالبسیط در ارایه زندگی عامه مردم، و قیوم چودری در ترسیم زیبایی صفات پسندیده فعالیت دارند.		«گروه هنر داکا» (The Dhaka Art group) توانسته است با همکاری هنرمند زین‌العابدین، نمایشگاه های زیادی در شهرهای مختلف [[بنگلادش]] از جمله داکا، چیتاگنگ و کومیلا برگزار کند. علاوه بر آن نمایشگاه های زیادی از کارهای آبرنگ، رنگ روغن، تمپرا، لیتوگرافی و اقسام دیگری از هنرهای نقاشی در شهر داکا به نمایش گذاشته شده است. در میان نقاشان معروف و سرشناس می‌توان به نام های شفیع‌الدین احمد امیرالاسلام، رشید چودری، عبدالرزاق، عبدالبسیط، قیوم چودری و قمر الحسن اشاره کرد. شفیع‌الدین احمد در خصوص کارهای گرافیکی و نقاشی با رنگ روغن، امیرالاسلام در مضامین عمومی و بین‌المللی مانند «مادر و بچه»، «دوره گرد»، «روح القدس»، رشید چودری بیشتر در زمینه‌های فانتزی، عبدالرزاق متخصص در کارهای گرافیکی، عبدالبسیط در ارایه زندگی عامه مردم، و قیوم چودری در ترسیم زیبایی صفات پسندیده فعالیت دارند.

	=== مینیاتور ===		==== مینیاتور ====
	توسعه وارتباط مسلمانان با نقاشی‌های مینیاتوری را باید در قرن سیزدهم و در محدوده جغرافیایی پاکستان فعلی جستجو کرد. در قرن شانزدهم، «همایون» پادشاه دوم از سلسله مغول، که مدتی از ترس شیرشاه سوری به دربار شاه طهماسب صفوی پناه برده بود، هنگام بازگشت به هند دو نفر از بهترین مینیاتوریست‌های ایرانی به نام های «سجاد علی» و «خواجه عبدالصمد» را با خود همراه برد. این دو نفر از شاگردان برجسته استاد بهزاد بودند. استاد بهزاد، رافایل (از نقاشان معروف اروپا) مشرق خوانده می‌شد. این دو نفر که از پشتیبانی و توجه خاص پادشاه برخوردار بودند، با همکاری وی توانستند یک کارگاه هنری تاسیس کنند و تعداد زیادی داوطلب علاقه‌مند به یادگیری این هنر را آموزش دهند.		توسعه وارتباط مسلمانان با نقاشی‌های مینیاتوری را باید در قرن سیزدهم و در محدوده جغرافیایی پاکستان فعلی جستجو کرد. در قرن شانزدهم، «همایون» پادشاه دوم از سلسله مغول، که مدتی از ترس شیرشاه سوری به دربار شاه طهماسب صفوی پناه برده بود، هنگام بازگشت به هند دو نفر از بهترین مینیاتوریست‌های ایرانی به نام های «سجاد علی» و «خواجه عبدالصمد» را با خود همراه برد. این دو نفر از شاگردان برجسته استاد بهزاد بودند. استاد بهزاد، رافایل (از نقاشان معروف اروپا) مشرق خوانده می‌شد. این دو نفر که از پشتیبانی و توجه خاص پادشاه برخوردار بودند، با همکاری وی توانستند یک کارگاه هنری تاسیس کنند و تعداد زیادی داوطلب علاقه‌مند به یادگیری این هنر را آموزش دهند.

خط ۱۴۸:		خط ۱۴۷:
	تفاوتی که در سبک و نوع نقاشی‌های ایرانی و شبه قاره‌ای به چشم می‌خورد، بیشتر در موضوعات آن است. در شبه قاره بیشتر پیرامون نبرد شیرها، آموزش فیل و ...، کار شده است. البته این هنر، بعد از افول مغول در شبه قاره، همچنان به حیات هنری خود ادامه داد. با شروع قرن نوزدهم و ورود بریتانیا در شبه قاره، این هنر مانند دیگر مسایل فرهنگی و هنری دستخوش تغییراتی شد و در واقع خسارات و لطماتی دید. بعدها با پیدایش کشور [[بنگلادش]]، که سعی کرده است میان هنر و فرهنگ قدیم و فرهنگ جدید پیوندی ایجاد نماید، این هنر در این سرزمین رواج یافت.		تفاوتی که در سبک و نوع نقاشی‌های ایرانی و شبه قاره‌ای به چشم می‌خورد، بیشتر در موضوعات آن است. در شبه قاره بیشتر پیرامون نبرد شیرها، آموزش فیل و ...، کار شده است. البته این هنر، بعد از افول مغول در شبه قاره، همچنان به حیات هنری خود ادامه داد. با شروع قرن نوزدهم و ورود بریتانیا در شبه قاره، این هنر مانند دیگر مسایل فرهنگی و هنری دستخوش تغییراتی شد و در واقع خسارات و لطماتی دید. بعدها با پیدایش کشور [[بنگلادش]]، که سعی کرده است میان هنر و فرهنگ قدیم و فرهنگ جدید پیوندی ایجاد نماید، این هنر در این سرزمین رواج یافت.

	=== خطاطی و خوشنویسی ===		==== خطاطی و خوشنویسی ====
	تاریخ خط و خوشنویسی در [[بنگلادش]] به پیشینه های ظهور و بروز این هنر در شبه قاره برمی گردد، چرا که تاریخ هنری [[بنگلادش]] ریشه در شبه قاره دارد و در واقع زمینه های هنری را، کلا، می بایستی از تاریخ هنری شبه قاره گرفت. اما در خصوص این هنر، اطلاعات کمی از توسعه هنری خطاطی در بنگال از دوره و سلسله‌های پادشاهان مسلمان موجود می‌باشد. گفتنی است که اکثر حکمرانان مسلمان، خود نیز خطاط بود‌ه‌اند. «بابر» بنیان گذار سلسله تیموریان بزرگ هند، شیفته خطاطی بود. امپراتوران بعدی این سلسله، از همایون گرفته تا اورنگ زیب نه تنها به هنر خوشنویسی علاقه داشتند و خود خط زیبا می نوشتند، بلکه دربار آنان از خوشنویسان عصر پر بود و هرامیری و شاهزاده ای یک یا چند هنرمند خطاط را سرپرستی می کرد. «جهانگیر» یکی دیگر از پادشاهان سلسله مغول، از علاقه‌مندان جدی در هنر خطاطی بود. «شاهجهان» بر دیوارها و کتیبه های قلعه تاریخی و کاخ معروف خود، قلعه سرخ (رد فورت) در آگرا، دستور داد اشعار زیبای فارسی را به خط خوش نقشین کنند. در 1504م «محمود» نیز خطی را به عنوان «خط ببری» معرفی کرد. او تعداد بسیار زیادی از خطاطان را به دور خود جمع کرده بود.		تاریخ خط و خوشنویسی در [[بنگلادش]] به پیشینه های ظهور و بروز این هنر در شبه قاره برمی گردد، چرا که تاریخ هنری [[بنگلادش]] ریشه در شبه قاره دارد و در واقع زمینه های هنری را، کلا، می بایستی از تاریخ هنری شبه قاره گرفت. اما در خصوص این هنر، اطلاعات کمی از توسعه هنری خطاطی در بنگال از دوره و سلسله‌های پادشاهان مسلمان موجود می‌باشد. گفتنی است که اکثر حکمرانان مسلمان، خود نیز خطاط بود‌ه‌اند. «بابر» بنیان گذار سلسله تیموریان بزرگ هند، شیفته خطاطی بود. امپراتوران بعدی این سلسله، از همایون گرفته تا اورنگ زیب نه تنها به هنر خوشنویسی علاقه داشتند و خود خط زیبا می نوشتند، بلکه دربار آنان از خوشنویسان عصر پر بود و هرامیری و شاهزاده ای یک یا چند هنرمند خطاط را سرپرستی می کرد. «جهانگیر» یکی دیگر از پادشاهان سلسله مغول، از علاقه‌مندان جدی در هنر خطاطی بود. «شاهجهان» بر دیوارها و کتیبه های قلعه تاریخی و کاخ معروف خود، قلعه سرخ (رد فورت) در آگرا، دستور داد اشعار زیبای فارسی را به خط خوش نقشین کنند. در 1504م «محمود» نیز خطی را به عنوان «خط ببری» معرفی کرد. او تعداد بسیار زیادی از خطاطان را به دور خود جمع کرده بود.

خط ۱۵۴:		خط ۱۵۳:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[هنر ژاپن]]؛ [[هنر در چین]]؛ [[هنر روسیه]]؛ [[هنر کانادا]]؛ [[هنر کوبا]]؛ [[هنر لبنان]]؛ [[هنر مصر]]؛ [[هنر تونس]]؛ [[هنر افغانستان]]؛ [[هنر سنگال]]؛ [[هنر تایلند]]؛ [[هنر آرژانتین]]؛ [[هنر اردن]]؛ [[هنر فرانسه]]؛ [[هنر اسپانیا]]؛ [[هنر سوریه]]؛ [[هنر مالی]]؛ [[هنر ساحل عاج]]؛ [[هنر زیمبابوه]]؛ [[هنر سیرالئون]]؛ [[هنر قطر]]؛ [[هنر اوکراین]]؛ [[هنر اتیوپی]]؛ [[هنر سودان]]		[[هنر ژاپن]]؛ [[هنر در چین]]؛ [[هنر روسیه]]؛ [[هنر کانادا]]؛ [[هنر کوبا]]؛ [[هنر لبنان]]؛ [[هنر مصر]]؛ [[هنر تونس]]؛ [[هنر افغانستان]]؛ [[هنر سنگال]]؛ [[هنر تایلند]]؛ [[هنر آرژانتین]]؛ [[هنر اردن]]؛ [[هنر فرانسه]]؛ [[هنر اسپانیا]]؛ [[هنر سوریه]]؛ [[هنر مالی]]؛ [[هنر ساحل عاج]]؛ [[هنر زیمبابوه]]؛ [[هنر سیرالئون]]؛ [[هنر قطر]]؛ [[هنر اوکراین]]؛ [[هنر اتیوپی]]؛ [[هنر سودان]]؛ [[هنر گرجستان]]؛ [[هنر تاجیکستان]]

	== پاورقی ==		== پاورقی ==
	[i]در زمانی که زندانی بود و در زندان مرکزی داکا این نمایش را بازی کرد.		[i]در زمانی که زندانی بود و در زندان مرکزی داکا این نمایش را بازی کرد.

	~~[ii]در حال حاضر پرداخت 400 تاکا در هر ماه~~
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* تجدید نظر در ساختار ستاد سانسور فیلم بنگلادش */

2024-07-15T19:26:29Z

تجدید نظر در ساختار ستاد سانسور فیلم بنگلادش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۶
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	پس از اینکه شبه قاره در سال 1947 به هند و پاکستان (بنگال شرقی جزو پاکستان محسوب گردید) تقسیم شد، مسیله هنر نیز به نوبه خود دستخوش حوادث گردید. بیشتر هنرمندانی که به جامعه هندو تعلق داشتند به هند مراجعه کردند و پاکستان نیز نه تنها حمایت نکرد بلکه به دلایل سیاسی، مانع فعالیت بازی های نمایشی شد. یکی از سیاست‌های دولت پاکستان عدم رونق یافتن فرهنگ بنگالی بود و می‌بایست آن چیزی را که دولت پاکستان دیکته می‌کرد، انجام یابد. کم‌کم این جریان قوت گرفت و مردم بنگالی نیز مقاومت خود را در برابر تجاوز فرهنگی پاکستان آغاز کردند. از این رو، روح ناسیونالیست بنگالی روز به روز تقویت می‌شد. «دراما سرکل» (دایره نمایش) تاسیس شد که از تئاترهای پیش قدم کشور به حساب می‌آمد؛ اما در الهام بخشیدن به مردم نتوانست موفق شود. تئاتر بنگالی به علت نداشتن حرفه لازم رنج می‌برد. مدت ها نمایش تئاتر به صورت موقت، توسط انستیتوهای آموزشی، کلوپ‌ها و بعضی از گروه‌های تازه تاسیس، برگزار می‌شد، هر چند از تئاترهای دایمی خبری نبود. «درام» در میان بازی های تئاتر، در مرحله پایینی قرار داشت. بازی های تئاتر معمولا در ساعات شب و مخصوص مهمانان دعوت شده به نمایش بود.		پس از اینکه شبه قاره در سال 1947 به هند و پاکستان (بنگال شرقی جزو پاکستان محسوب گردید) تقسیم شد، مسیله هنر نیز به نوبه خود دستخوش حوادث گردید. بیشتر هنرمندانی که به جامعه هندو تعلق داشتند به هند مراجعه کردند و پاکستان نیز نه تنها حمایت نکرد بلکه به دلایل سیاسی، مانع فعالیت بازی های نمایشی شد. یکی از سیاست‌های دولت پاکستان عدم رونق یافتن فرهنگ بنگالی بود و می‌بایست آن چیزی را که دولت پاکستان دیکته می‌کرد، انجام یابد. کم‌کم این جریان قوت گرفت و مردم بنگالی نیز مقاومت خود را در برابر تجاوز فرهنگی پاکستان آغاز کردند. از این رو، روح ناسیونالیست بنگالی روز به روز تقویت می‌شد. «دراما سرکل» (دایره نمایش) تاسیس شد که از تئاترهای پیش قدم کشور به حساب می‌آمد؛ اما در الهام بخشیدن به مردم نتوانست موفق شود. تئاتر بنگالی به علت نداشتن حرفه لازم رنج می‌برد. مدت ها نمایش تئاتر به صورت موقت، توسط انستیتوهای آموزشی، کلوپ‌ها و بعضی از گروه‌های تازه تاسیس، برگزار می‌شد، هر چند از تئاترهای دایمی خبری نبود. «درام» در میان بازی های تئاتر، در مرحله پایینی قرار داشت. بازی های تئاتر معمولا در ساعات شب و مخصوص مهمانان دعوت شده به نمایش بود.

	از نویسندگان مشهور تئاتر در دوران پاکستان، نورالمومنین (1906-1990م)، شوکت عثمانی (1919-1998م)، منیرچودری (1925-1971م) و عسگربن شیخ (1925م) را می توان نام برد، که برخلاف مشکلات فراوانی که در پیش روی داشتند، نتوانستند خدمات شایانی را در تئاتر به عمل آورند. از میان اینان، منیر چودری که سرآمد همه آنان بود، هنوز هم به عنوان پیر درامای مدرن و پیشگام از وی نام می برند. معروف ترین نمایش وی به نام «قبر»~~<ref>در زمانی که زندانی بود و در زندان مرکزی داکا این نمایش را بازی کرد</ref>~~ در واقع موفق‌ترین بازی بود که ~~تا کنون~~ اجرا شده است. از این دوران به بعد است که کشور شاهد جنبش جدیدی در زمینه تئاتر و پیدایش نسل جوان مشتاق در کار تئاتر و سناریوها و نوشته‌های جدید و مراکز بیشتر در این زمینه بوده است.البته مسایل اجتماعی که نویسندگان محلی می نوشتند، مقبولیت و محبوبیت بیشتری داشت. در این میان نیز جنبش استقلال طلبانه، تاثیر به سزایی در آثار تئاتری و نویسندگان داشت. ترجمه آثار خارجی مانند شکسپیر(Shakespeare)، برشت( Brecht)، مولیر(Moliere) و ایپسن(Ibsen) با رنگ و بوی محلی بر روی صحنه آمد و آثار کلاسیک بنگالی نیز در این تئاتر اجرا می‌شد. تغییرات سیاسی نیز به نوبه خود زمینه‌های تغییر در سمت و سوی بازی های تئاتر بنگالی را فراهم آورد. بیشتر بازی ها اصالت دار و دارای پیامی خاص برای مردم شدند و از جنبه صرفا تفریحی و سرگرمی خارج شده و رنگ و بوی سیاسی گرفتند.		از نویسندگان مشهور تئاتر در دوران پاکستان، نورالمومنین (1906-1990م)، شوکت عثمانی (1919-1998م)، منیرچودری (1925-1971م) و عسگربن شیخ (1925م) را می توان نام برد، که برخلاف مشکلات فراوانی که در پیش روی داشتند، نتوانستند خدمات شایانی را در تئاتر به عمل آورند. از میان اینان، منیر چودری که سرآمد همه آنان بود، هنوز هم به عنوان پیر درامای مدرن و پیشگام از وی نام می برند. معروف ترین نمایش وی به نام «قبر»[i]، در واقع موفق‌ترین بازی بود که تاکنون اجرا شده است. از این دوران به بعد است که کشور شاهد جنبش جدیدی در زمینه تئاتر و پیدایش نسل جوان مشتاق در کار تئاتر و سناریوها و نوشته‌های جدید و مراکز بیشتر در این زمینه بوده است.البته مسایل اجتماعی که نویسندگان محلی می نوشتند، مقبولیت و محبوبیت بیشتری داشت. در این میان نیز جنبش استقلال طلبانه، تاثیر به سزایی در آثار تئاتری و نویسندگان داشت. ترجمه آثار خارجی مانند شکسپیر(Shakespeare)، برشت( Brecht)، مولیر(Moliere) و ایپسن(Ibsen) با رنگ و بوی محلی بر روی صحنه آمد و آثار کلاسیک بنگالی نیز در این تئاتر اجرا می‌شد. تغییرات سیاسی نیز به نوبه خود زمینه‌های تغییر در سمت و سوی بازی های تئاتر بنگالی را فراهم آورد. بیشتر بازی ها اصالت دار و دارای پیامی خاص برای مردم شدند و از جنبه صرفا تفریحی و سرگرمی خارج شده و رنگ و بوی سیاسی گرفتند.

	از میان سناریونویس‌های تئاتر امروزی که شیوه موصوف را برگزیده اند، می‌توان از سید شمس‌الحق (متولد 1935م)، عبدالله آل مامون (متولد 1942م)، مامون الرشید (متولد 1948م) و سلیم‌الدین (متولد 1948م)، که جایگاه بالایی در این هنر دارند، نام برد. اینان برای سه دهه در زمینه تئاتر توانستند دستاوردهای خوبی ارایه دهند. پراجراترین تئاتر، در سال 1973 و 1976، حدود 12 بار در 12 شب بر روی صحنه آمد. امروزه این آمار به حدود سیصد بار، در مراکز مختلف، رسیده است. با این وجود، در حال حاضر نه تنها سود مادی عاید هنرمندان فعلی، در این زمینه نمی‌شود که متضرر هم می‌شوند. هنرمندان این رشته معمولا از شرایط [[مالی]] خوبی برخوردار نیستند. چنانچه درآمدی از بازی در تئاتر کسب کنند، مجبورند همان درآمد را عینا برای هزینه نمودن بازی بعدی به مصرف برسانند.		از میان سناریونویس‌های تئاتر امروزی که شیوه موصوف را برگزیده اند، می‌توان از سید شمس‌الحق (متولد 1935م)، عبدالله آل مامون (متولد 1942م)، مامون الرشید (متولد 1948م) و سلیم‌الدین (متولد 1948م)، که جایگاه بالایی در این هنر دارند، نام برد. اینان برای سه دهه در زمینه تئاتر توانستند دستاوردهای خوبی ارایه دهند. پراجراترین تئاتر، در سال 1973 و 1976، حدود 12 بار در 12 شب بر روی صحنه آمد. امروزه این آمار به حدود سیصد بار، در مراکز مختلف، رسیده است. با این وجود، در حال حاضر نه تنها سود مادی عاید هنرمندان فعلی، در این زمینه نمی‌شود که متضرر هم می‌شوند. هنرمندان این رشته معمولا از شرایط [[مالی]] خوبی برخوردار نیستند. چنانچه درآمدی از بازی در تئاتر کسب کنند، مجبورند همان درآمد را عینا برای هزینه نمودن بازی بعدی به مصرف برسانند.
خط ۶۹:		خط ۶۹:
	در این دوره نیز لازم است به نقش مهم شاعر ملی [[بنگلادش]] [[قاضی نذر الاسلام]] اشاره کرد. وی در تهیه فیلم نامه‌های داستانی برای سینما و تئاتر نقش بارزی داشت و در تهیه فیلم نامه‌های متعدد در سال های قبل از جدایی بنگلادش فعلی از بنگال غربی (کلکته) حضور پررنگی نشان می داد.<ref>National Encyclopedia of Bangladesh, Asiatic society of Bangladesh, CD edition, February 2006, Dhaka</ref> وی علاوه بر نوشتن اشعار بی‌شمار، بیش از سه هزار سرود موزون نوشت که آهنگ آن ها را نیز خود می نواخت. بدین علت بعضی از پژوهشگران او را به نام «شاعر بلبل» نامیده‌اند. او هم زمان شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار، خواننده، نوازنده، داستان سرا، نمایشنامه ‌نویس، مقاله‌نویس، هنرپیشه و بازیگر بود.		در این دوره نیز لازم است به نقش مهم شاعر ملی [[بنگلادش]] [[قاضی نذر الاسلام]] اشاره کرد. وی در تهیه فیلم نامه‌های داستانی برای سینما و تئاتر نقش بارزی داشت و در تهیه فیلم نامه‌های متعدد در سال های قبل از جدایی بنگلادش فعلی از بنگال غربی (کلکته) حضور پررنگی نشان می داد.<ref>National Encyclopedia of Bangladesh, Asiatic society of Bangladesh, CD edition, February 2006, Dhaka</ref> وی علاوه بر نوشتن اشعار بی‌شمار، بیش از سه هزار سرود موزون نوشت که آهنگ آن ها را نیز خود می نواخت. بدین علت بعضی از پژوهشگران او را به نام «شاعر بلبل» نامیده‌اند. او هم زمان شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار، خواننده، نوازنده، داستان سرا، نمایشنامه ‌نویس، مقاله‌نویس، هنرپیشه و بازیگر بود.

	در سال 1947 شهر داکا مرکز فعالیت‌های فرهنگی قلمداد می‌شد و اشخاص و انستیتوهای زیادی سعی به تولید و پخش فیلم کردند.<ref>گزیده احوال و آثار قاضی ~~نذرالاسلام،~~ چاپخانه چوکش ~~داکا، مهر ماه 1374~~ داکا ~~، [[بنگلادش]]~~</ref>در همین سال دولت پاکستان از نذیر احمد خواست تا فیلم مستندی تولید کند. بنابر این وی فیلمی به نام «in our midst» ساخت که اولین فیلم مستند بود و با همکاری متخصصان کلکته ساخته شد. سال 1951 دوره تظا[[هرات]] و جنبش‌های اعتراض‌آمیز مردم بنگال به دولت پاکستان بود. این تحرکات سبب تحریک و هوشیاری مردم بنگال شد و آنان خواستار به رسمیت شناختن زبان مادری خود یعنی زبان بنگالی شدند.		در سال 1947 شهر داکا مرکز فعالیت‌های فرهنگی قلمداد می‌شد و اشخاص و انستیتوهای زیادی سعی به تولید و پخش فیلم کردند<ref>گزیده احوال و آثار قاضی نذرالاسلام(1374). داکا: چاپخانه چوکش داکا.</ref>. در همین سال دولت پاکستان از نذیر احمد خواست تا فیلم مستندی تولید کند. بنابر این وی فیلمی به نام «in our midst» ساخت که اولین فیلم مستند بود و با همکاری متخصصان کلکته ساخته شد. سال 1951 دوره تظا[[هرات]] و جنبش‌های اعتراض‌آمیز مردم بنگال به دولت پاکستان بود. این تحرکات سبب تحریک و هوشیاری مردم بنگال شد و آنان خواستار به رسمیت شناختن زبان مادری خود یعنی زبان بنگالی شدند.

	در سال 1952 موسسه «اقبال فیلم» توسط شهیدالله علام، عبدالجبار خان، قاضی نورالزمان و سایرین تاسیس شد و هنرمندانی مانند عباس مالک، دلیل احمد، عزیز الحق، دودومیا، شاعر جسیم الدین، قاضی خالق، سرور حسین و سایرین با همکاری یکدیگر برای ساخت فیلم اقدام به تاسیس شرکت تعاونی محدود تولید فیلم کردند. فیلم مستندی به نام «سلامت» در سال 1954 با کارگردانی نذیر احمد ساخته شد. در سال 1955 به روی موضوع موک (Mukh یا Mukhsh )کار شد و اولین نمایش فیلم از موسسه اقبال فیلم نظارت و کارگردان عبدالجبار آغاز شد. این فیلم در سوم آگوست 1956 آماده برای پخش شد. شرکت تعاونی سازنده فیلم، اقدام به ساخت و تهیه فیلم کوتاه به نام آپایان (Appayan) کرد که سرور حسین کارگردان آن بود. از 1955 دولت با ساخت استودیو فیلم در تجگان (Tejgan) عملا فعالیت خود را آغاز کرد.		در سال 1952 موسسه «اقبال فیلم» توسط شهیدالله علام، عبدالجبار خان، قاضی نورالزمان و سایرین تاسیس شد و هنرمندانی مانند عباس مالک، دلیل احمد، عزیز الحق، دودومیا، شاعر جسیم الدین، قاضی خالق، سرور حسین و سایرین با همکاری یکدیگر برای ساخت فیلم اقدام به تاسیس شرکت تعاونی محدود تولید فیلم کردند. فیلم مستندی به نام «سلامت» در سال 1954 با کارگردانی نذیر احمد ساخته شد. در سال 1955 به روی موضوع موک (Mukh یا Mukhsh )کار شد و اولین نمایش فیلم از موسسه اقبال فیلم نظارت و کارگردان عبدالجبار آغاز شد. این فیلم در سوم آگوست 1956 آماده برای پخش شد. شرکت تعاونی سازنده فیلم، اقدام به ساخت و تهیه فیلم کوتاه به نام آپایان (Appayan) کرد که سرور حسین کارگردان آن بود. از 1955 دولت با ساخت استودیو فیلم در تجگان (Tejgan) عملا فعالیت خود را آغاز کرد.
خط ۱۵۶:		خط ۱۵۶:
	[[هنر ژاپن]]؛ [[هنر در چین]]؛ [[هنر روسیه]]؛ [[هنر کانادا]]؛ [[هنر کوبا]]؛ [[هنر لبنان]]؛ [[هنر مصر]]؛ [[هنر تونس]]؛ [[هنر افغانستان]]؛ [[هنر سنگال]]؛ [[هنر تایلند]]؛ [[هنر آرژانتین]]؛ [[هنر اردن]]؛ [[هنر فرانسه]]؛ [[هنر اسپانیا]]؛ [[هنر سوریه]]؛ [[هنر مالی]]؛ [[هنر ساحل عاج]]؛ [[هنر زیمبابوه]]؛ [[هنر سیرالئون]]؛ [[هنر قطر]]؛ [[هنر اوکراین]]؛ [[هنر اتیوپی]]؛ [[هنر سودان]]		[[هنر ژاپن]]؛ [[هنر در چین]]؛ [[هنر روسیه]]؛ [[هنر کانادا]]؛ [[هنر کوبا]]؛ [[هنر لبنان]]؛ [[هنر مصر]]؛ [[هنر تونس]]؛ [[هنر افغانستان]]؛ [[هنر سنگال]]؛ [[هنر تایلند]]؛ [[هنر آرژانتین]]؛ [[هنر اردن]]؛ [[هنر فرانسه]]؛ [[هنر اسپانیا]]؛ [[هنر سوریه]]؛ [[هنر مالی]]؛ [[هنر ساحل عاج]]؛ [[هنر زیمبابوه]]؛ [[هنر سیرالئون]]؛ [[هنر قطر]]؛ [[هنر اوکراین]]؛ [[هنر اتیوپی]]؛ [[هنر سودان]]

			== پاورقی ==
			[i]در زمانی که زندانی بود و در زندان مرکزی داکا این نمایش را بازی کرد.

			[ii]در حال حاضر پرداخت 400 تاکا در هر ماه
	== کتابشناسی ==		== کتابشناسی ==

Samiei: /* موقعیت فعلی صنعت فیلم */

2024-07-15T19:13:58Z

موقعیت فعلی صنعت فیلم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۱۳
خط ۸۴:		خط ۸۴:
	در حال حاضر سالانه فیلم‌های زیادی در سطح کشور تولید می‌شود که در دوره‌های قبل چنین نبوده و نسبت به دوره‌های قبل نیز از کیفیت و کمیت بهتر و بیشتری برخوردار است. در سال 1956، فقط یک فیلم در این منطقه تولید شد. در سال 1960 به طور میانگین به رقمی حدود 20 فیلم رسید وادامه آن بدانجا رسید که میانگین تولید فیلم در دهه 1990 به 90 فیلم رسید. هر چند نسبت به میزان انتظار و رضایت‌مندی مردم فاصله زیادی دارد. استفاده فراوان از VCR، VCD و افزایش کانال های تلویزیونی و استفاده آن ها از ماهواره‌های دریافتی از کشورهای مختلف، که دسترسی سریع و راحت و کم هزینه را برای عموم مردم در منزل فراهم کرده است، قطعا میل و رغبت رفتن به سینما را کمتر نموده است.		در حال حاضر سالانه فیلم‌های زیادی در سطح کشور تولید می‌شود که در دوره‌های قبل چنین نبوده و نسبت به دوره‌های قبل نیز از کیفیت و کمیت بهتر و بیشتری برخوردار است. در سال 1956، فقط یک فیلم در این منطقه تولید شد. در سال 1960 به طور میانگین به رقمی حدود 20 فیلم رسید وادامه آن بدانجا رسید که میانگین تولید فیلم در دهه 1990 به 90 فیلم رسید. هر چند نسبت به میزان انتظار و رضایت‌مندی مردم فاصله زیادی دارد. استفاده فراوان از VCR، VCD و افزایش کانال های تلویزیونی و استفاده آن ها از ماهواره‌های دریافتی از کشورهای مختلف، که دسترسی سریع و راحت و کم هزینه را برای عموم مردم در منزل فراهم کرده است، قطعا میل و رغبت رفتن به سینما را کمتر نموده است.

	بیشتر کارگردان‌ها برای جذب مخاطب خود و به دست آوردن سود ~~بیشت،ر~~ سعی در تولید فیلم‌هایی می‌کنند تا جوانان را جذب و شیفته تولیدات خود کنند. بنابر این تولید فیلم‌های با کیفیت و ارزشمند برای صدور به کشورهای خارجی بسیار نامحسوس شده است. در حال حاضر هزینه تولید فیلم افزایش سرسام آور یافته است. میانگین بودجه مورد نیاز برای ساخت فیلم معمولی رنگی حدود 5/6 میلیون تاکا پیش‌بینی می‌شود. با این حال، تصویر فیلم هنوز دسترس تر و ارزان‌تر از جستجو برای پول است. به همین علت سازنده‌های فیلم در [[بنگلادش]] تعداد زیادی از فیلم‌های برجسته را تاکنون تولید کرده‌اند. بعضی از این فیلم‌ها بر پایه حوادث تاریخی و میهن دوستی وجزییات حقیقی از موقعیت زندگی آنان است.		بیشتر کارگردان‌ها برای جذب مخاطب خود و به دست آوردن سود بیشتر سعی در تولید فیلم‌هایی می‌کنند تا جوانان را جذب و شیفته تولیدات خود کنند. بنابر این تولید فیلم‌های با کیفیت و ارزشمند برای صدور به کشورهای خارجی بسیار نامحسوس شده است. در حال حاضر هزینه تولید فیلم افزایش سرسام آور یافته است. میانگین بودجه مورد نیاز برای ساخت فیلم معمولی رنگی حدود 5/6 میلیون تاکا پیش‌بینی می‌شود. با این حال، تصویر فیلم هنوز دسترس تر و ارزان‌تر از جستجو برای پول است. به همین علت سازنده‌های فیلم در [[بنگلادش]] تعداد زیادی از فیلم‌های برجسته را تاکنون تولید کرده‌اند. بعضی از این فیلم‌ها بر پایه حوادث تاریخی و میهن دوستی وجزییات حقیقی از موقعیت زندگی آنان است.

	دولت [[بنگلادش]] از سال 1975 م تا کنون هر ساله مراسم اعطای جایزه فیلم‌ ملی را برگزار می‌کند. ابتدا جوایز به صورت نقدی بود، اما اکنون هم وجه نقد و هم مدال‌های یاد بود از طلا نیز اهدا می‌شود.<ref>National Encyclopedia of Bangladesh , Asiatic Society of Bangladesh</ref> از جمله مساعدت های دولت در زمینه فیلم سازی، می‌توان به پرداخت یارانه به فیلم‌هایی که با کیفیت بالاتری از استاندارد ساخته می‌شود، اشاره کرد.		دولت [[بنگلادش]] از سال 1975 م تا کنون هر ساله مراسم اعطای جایزه فیلم‌ ملی را برگزار می‌کند. ابتدا جوایز به صورت نقدی بود، اما اکنون هم وجه نقد و هم مدال‌های یاد بود از طلا نیز اهدا می‌شود.<ref>National Encyclopedia of Bangladesh , Asiatic Society of Bangladesh</ref> از جمله مساعدت های دولت در زمینه فیلم سازی، می‌توان به پرداخت یارانه به فیلم‌هایی که با کیفیت بالاتری از استاندارد ساخته می‌شود، اشاره کرد.

Samiei: /* موقعیت فعلی صنعت فیلم */

2024-07-15T19:13:13Z

موقعیت فعلی صنعت فیلم

نمایش تغییرات

Samiei: /* تائتر و هنرهای نمایشی */

2024-07-15T19:06:20Z

تائتر و هنرهای نمایشی

نمایش تغییرات