هنر در چین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdi در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۰

2025-11-20T13:10:41Z

Mahsa: /* صورت گرایی */

2024-08-12T11:49:45Z

صورت گرایی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۹
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	==== [[طبیعت گرایی در هنر چینی\|طبیعت گرایی]] ====		==== [[طبیعت گرایی در هنر چینی\|طبیعت گرایی]] ====
	سومین ویژگی [[هنر چینی]] [[طبیعت گرایی در هنر چینی\|طبیعت گرایی]] یا آن چیزی است که در فرهنگ غربی از آن با نام «ناتورالیسم» یاد می شود. فرهنگ غربی نماد هولناکی از جنگ و تضاد میان انسان و طبیعت است، اما در [[فرهنگ چینی]] بر پاسداشت و هماهنگی انسان و طبیعت تأکید می شود. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته:«خردمند از آب لذت می برد و نیکمرد از کوه.» لذا، در نگارش چینی هم برای نام طبیعت از کاراکتری شبیه کوه و آب استفاده می شود، چون در طبیعت آب و کوه از سایر اشیاء مهمتر هستند. [[هنر چینی]] طبیعت را به نیرویی که از درون آن بر می خیزد، جاندار می بیند و غایت هدف هنرمند به وحدت رسیدن با این نیرو و سپس نمایش بیانی عالی از آن در هنر خویش است.		سومین ویژگی [[هنر چینی]] [[طبیعت گرایی در هنر چینی\|طبیعت گرایی]] یا آن چیزی است که در فرهنگ غربی از آن با نام «ناتورالیسم» یاد می شود. فرهنگ غربی نماد هولناکی از جنگ و تضاد میان انسان و طبیعت است، اما در [[فرهنگ چینی]] بر پاسداشت و هماهنگی انسان و طبیعت تأکید می شود. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته:<blockquote>«خردمند از آب لذت می برد و نیکمرد از کوه.» </blockquote>لذا، در نگارش چینی هم برای نام طبیعت از کاراکتری شبیه کوه و آب استفاده می شود، چون در طبیعت آب و کوه از سایر اشیاء مهمتر هستند. [[هنر چینی]] طبیعت را به نیرویی که از درون آن بر می خیزد، جاندار می بیند و غایت هدف هنرمند به وحدت رسیدن با این نیرو و سپس نمایش بیانی عالی از آن در هنر خویش است.

	در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]]، هنرمند همواره می کوشد از مشاهده با چشم سر به مشاهده با چشم دل برسد و با غور و تفکر در چشم انداز طبیعی به ژرفنای ناپیدای ازلی دست یابد. [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] برای هنرمند چینی مشاهده ای است که به مکاشفه ختم می شود، و لذا، اغلب [[نقاشان مشهور چین باستان\|نقاشان چینی]] خود عارف نیز بوده اند. هنرمند چینی چشمی تیز برای دیدن زیبایی های طبیعت دارد و این زیبایی را هر کجا که بتواند بازسازی می کند. هنرمند در مشاهده ی طبیعت تنها ظاهر اشیاء را نمی بیند، بلکه نظم و هماهنگی باطنی انسان و طبیعت را مدنظر قرار می دهد. در نقاشی هنرمندان چینی همیشه چهار عنصر طبیعت، شعر، خوشنویسی و مهر هنرمند مکمل و لازم و ملزوم یکدیگر و جدایی ناپذیرند.		در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]]، هنرمند همواره می کوشد از مشاهده با چشم سر به مشاهده با چشم دل برسد و با غور و تفکر در چشم انداز طبیعی به ژرفنای ناپیدای ازلی دست یابد. [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] برای هنرمند چینی مشاهده ای است که به مکاشفه ختم می شود، و لذا، اغلب [[نقاشان مشهور چین باستان\|نقاشان چینی]] خود عارف نیز بوده اند. هنرمند چینی چشمی تیز برای دیدن زیبایی های طبیعت دارد و این زیبایی را هر کجا که بتواند بازسازی می کند. هنرمند در مشاهده ی طبیعت تنها ظاهر اشیاء را نمی بیند، بلکه نظم و هماهنگی باطنی انسان و طبیعت را مدنظر قرار می دهد. در نقاشی هنرمندان چینی همیشه چهار عنصر طبیعت، شعر، خوشنویسی و مهر هنرمند مکمل و لازم و ملزوم یکدیگر و جدایی ناپذیرند.

Mahsa در ‏۱۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۲

2024-08-12T11:32:20Z

نمایش تغییرات

Samiei در ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۳۲

2024-08-05T23:32:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۳۲
خط ۴۰:		خط ۴۰:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[هنر ژاپن]]؛ [[هنر روسیه]]؛ [[هنر کانادا]]؛ [[هنر کوبا]]؛ [[هنر لبنان]]؛ [[هنر مصر]]؛ [[هنر تونس]]؛ [[هنر افغانستان]]؛ [[هنر سنگال]]؛ [[هنر تایلند\|هنر تایلند؛ هنر آرژانتین]]؛ [[هنر زیمبابوه]]؛ [[هنر فرانسه]]؛ [[هنر اسپانیا]]؛ [[هنر سوریه]]؛ [[هنر مالی]][[هنر ساحل عاج\|؛ هنر ساحل عاج]]؛ [[هنر سیرالئون]]؛ [[هنر قطر]]؛ [[هنر اوکراین]]؛ [[هنر اتیوپی]]؛ [[هنر سودان]]؛ [[هنر گرجستان]]؛ [[هنر تاجیکستان]]؛ [[هنر بنگلادش]]؛ [[هنر قزاقستان]]؛ [[هنر سریلانکا]]؛ [[هنر اردن]]
	* [[هنر روسیه]]
	* [[هنر ~~ژاپن~~]]
	* [[هنر لبنان]]
	* [[هنر تونس]]
	* [[هنر ~~کانادا~~]]
	* [[هنر ~~تونس~~]]
	* [[هنر ~~افغانستان~~]]
	* [[هنر ~~مصر~~]]

	= پاورقی =		= پاورقی =
خط ۵۴:		خط ۴۶:

	= کتابشناسی =		= کتابشناسی =
			<references />
			[[رده:هنر]]

Mahsa: /* نیز نگاه کنید به */

2023-12-21T14:24:57Z

نیز نگاه کنید به

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۴
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

	* [[هنر ~~نقاشی در چین~~]]		* [[هنر روسیه]]
	* [[~~موسیقی سنتی چین~~]]		* [[هنر ژاپن]]
	* [[هنر ~~خوشنویسی چینی~~]]		* [[هنر لبنان]]
			* [[هنر تونس]]
			* [[هنر کانادا]]
			* [[هنر تونس]]
			* [[هنر افغانستان]]
			* [[هنر مصر]]

	= پاورقی =		= پاورقی =

Samiei در ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۴

2023-12-20T22:44:35Z

نمایش تغییرات

Samiei: /* هنر فاخر خوشنویسی چینی */

2023-11-17T19:30:06Z

هنر فاخر خوشنویسی چینی

نمایش تغییرات

Samiei: /* کتابشناسی */

2023-11-15T04:21:32Z

کتابشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۲۱
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	==== الهام گیری ====		==== الهام گیری ====
	هنرمند چینی هنگامی دست به خلق اثری هنری می زند که از موضوع کارش لبریز و از آن الهام یافته و اختیار از کفش بیرون شده و ناگزیر از دست به قلم بردن باشد. هنرمند برای اثرش طرحی نمی ریزد، بلکه از منظره چنان الهام می گیرد که از خود بیخود شده و ناخودآگاه منظره ی بدیعی می آفریند. هنرمندان برای کشیدن منظره بر کوهی بلند رفته و در آنجا به مراقبه می نشیند تا منظره ای را که در اندیشه اش پرورانده را در ذهن خود آماده سازد. هنرمند برای رسیدن به حالتی که ضمیرش سرچشمه ی الهام هنریش باشد، به سیر و سلوک و ریاضت کشی دراز مدتی می پردازد. ضرب المثلی چینی در این زمینه می گوید:«تا کسی هزار کتاب نخوانده باشد و ده هزار فرسنگ سفر نکرده باشد، نمی تواند قلم به دست گیرد و دست به نقاشی برد.» در نظر چینی ها، نقاش اصیل کسی است که انسان را به«حالت ذهنی» که خود هنرمند تجربه کرده است ببرد.<ref>آشوری، داریوش (1358). " نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان ~~سدهی~~ نوزدهم''".'' ~~''مرکز~~ فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر'' .</ref>		هنرمند چینی هنگامی دست به خلق اثری هنری می زند که از موضوع کارش لبریز و از آن الهام یافته و اختیار از کفش بیرون شده و ناگزیر از دست به قلم بردن باشد. هنرمند برای اثرش طرحی نمی ریزد، بلکه از منظره چنان الهام می گیرد که از خود بیخود شده و ناخودآگاه منظره ی بدیعی می آفریند. هنرمندان برای کشیدن منظره بر کوهی بلند رفته و در آنجا به مراقبه می نشیند تا منظره ای را که در اندیشه اش پرورانده را در ذهن خود آماده سازد. هنرمند برای رسیدن به حالتی که ضمیرش سرچشمه ی الهام هنریش باشد، به سیر و سلوک و ریاضت کشی دراز مدتی می پردازد. ضرب المثلی چینی در این زمینه می گوید:«تا کسی هزار کتاب نخوانده باشد و ده هزار فرسنگ سفر نکرده باشد، نمی تواند قلم به دست گیرد و دست به نقاشی برد.» در نظر چینی ها، نقاش اصیل کسی است که انسان را به«حالت ذهنی» که خود هنرمند تجربه کرده است ببرد.<ref>آشوری، داریوش (1358). نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم''.'' تهران: مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر .</ref>
	[[پرونده:555.jpg\|بندانگشتی\|هنر خوشنویسی در چین]]		[[پرونده:555.jpg\|بندانگشتی\|هنر خوشنویسی در چین]]

Samiei: /* پاورقی */

2023-11-15T04:20:33Z

پاورقی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۲۰
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	نمایش چینی هرگز مانند تئاتر غربی، واقعیت پرداز نیست. در صحنه های آن از هیچ منظره ای استفاده نمی شود. شوخ طبعی بازیگران چینی بی مانند است. هنگامی که بر روی اسب خیالی در صحنه می تازد، از اسب خود پیاده شده و آن را به مهتر می سپارد و با معشوقه اش نجوا می کند و یا برای حمله به دشمن پشت صخره ای کمین می کند، در حالی که در این صحنه به جز هنرمند هیچ چیز و هیچکس دیگری نیست ولی تماشاگر همه ی اینها را به چشم می بیند. هر جزیی از نمایش نمادی است، از اشارات و کنایاتش گرفته تا حرکات و جامه های بازیگر. در هر چیز معنا و مفهومی نهفته است که تماشاگر پیشاپیش از آن آگاه است، زیرا تماشاگر چینی برای دیدن نمایشنامه به تماشاخانه نمی رود، بلکه برای تماشای چیره دستی بازیگر می رود. بازیگر در روی صحنه و در طول داستان اشیایی را که قرار است پدیدار شوند را به اشاره پدید می آورد. در این نماد آوری دو عنصر سادگی ظاهری و پرمعنایی باطنی توأمان نهفته شده است.		نمایش چینی هرگز مانند تئاتر غربی، واقعیت پرداز نیست. در صحنه های آن از هیچ منظره ای استفاده نمی شود. شوخ طبعی بازیگران چینی بی مانند است. هنگامی که بر روی اسب خیالی در صحنه می تازد، از اسب خود پیاده شده و آن را به مهتر می سپارد و با معشوقه اش نجوا می کند و یا برای حمله به دشمن پشت صخره ای کمین می کند، در حالی که در این صحنه به جز هنرمند هیچ چیز و هیچکس دیگری نیست ولی تماشاگر همه ی اینها را به چشم می بیند. هر جزیی از نمایش نمادی است، از اشارات و کنایاتش گرفته تا حرکات و جامه های بازیگر. در هر چیز معنا و مفهومی نهفته است که تماشاگر پیشاپیش از آن آگاه است، زیرا تماشاگر چینی برای دیدن نمایشنامه به تماشاخانه نمی رود، بلکه برای تماشای چیره دستی بازیگر می رود. بازیگر در روی صحنه و در طول داستان اشیایی را که قرار است پدیدار شوند را به اشاره پدید می آورد. در این نماد آوری دو عنصر سادگی ظاهری و پرمعنایی باطنی توأمان نهفته شده است.
	[[پرونده:The-emperor-ming-huang-travelling-in-shu-7397.jpg\|بندانگشتی\|~~امپراطوری~~]]		[[پرونده:The-emperor-ming-huang-travelling-in-shu-7397.jpg\|بندانگشتی\|امپراطورشوان زونگ در حال سفر به ایالت شو]]

	==== طبیعت گرایی ====		==== طبیعت گرایی ====
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	==== الهام گیری ====		==== الهام گیری ====
	هنرمند چینی هنگامی دست به خلق اثری هنری می زند که از موضوع کارش لبریز و از آن الهام یافته و اختیار از کفش بیرون شده و ناگزیر از دست به قلم بردن باشد. هنرمند برای اثرش طرحی نمی ریزد، بلکه از منظره چنان الهام می گیرد که از خود بیخود شده و ناخودآگاه منظره ی بدیعی می آفریند. هنرمندان برای کشیدن منظره بر کوهی بلند رفته و در آنجا به مراقبه می نشیند تا منظره ای را که در اندیشه اش پرورانده را در ذهن خود آماده سازد. هنرمند برای رسیدن به حالتی که ضمیرش سرچشمه ی الهام هنریش باشد، به سیر و سلوک و ریاضت کشی دراز مدتی می پردازد. ضرب المثلی چینی در این زمینه می گوید:«تا کسی هزار کتاب نخوانده باشد و ده هزار فرسنگ سفر نکرده باشد، نمی تواند قلم به دست گیرد و دست به نقاشی برد.» در نظر چینی ها، نقاش اصیل کسی است که انسان را به«حالت ذهنی» که خود هنرمند تجربه کرده است ببرد.<ref>آشوری، داریوش (1358). " نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سدهی نوزدهم''".'' ''مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر'' .</ref>		هنرمند چینی هنگامی دست به خلق اثری هنری می زند که از موضوع کارش لبریز و از آن الهام یافته و اختیار از کفش بیرون شده و ناگزیر از دست به قلم بردن باشد. هنرمند برای اثرش طرحی نمی ریزد، بلکه از منظره چنان الهام می گیرد که از خود بیخود شده و ناخودآگاه منظره ی بدیعی می آفریند. هنرمندان برای کشیدن منظره بر کوهی بلند رفته و در آنجا به مراقبه می نشیند تا منظره ای را که در اندیشه اش پرورانده را در ذهن خود آماده سازد. هنرمند برای رسیدن به حالتی که ضمیرش سرچشمه ی الهام هنریش باشد، به سیر و سلوک و ریاضت کشی دراز مدتی می پردازد. ضرب المثلی چینی در این زمینه می گوید:«تا کسی هزار کتاب نخوانده باشد و ده هزار فرسنگ سفر نکرده باشد، نمی تواند قلم به دست گیرد و دست به نقاشی برد.» در نظر چینی ها، نقاش اصیل کسی است که انسان را به«حالت ذهنی» که خود هنرمند تجربه کرده است ببرد.<ref>آشوری، داریوش (1358). " نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سدهی نوزدهم''".'' ''مرکز فرهنگ آسیا. انتشارات امیر کبیر'' .</ref>
			[[پرونده:555.jpg\|بندانگشتی\|هنر خوشنویسی در چین]]

	=== هنر فاخر خوشنویسی چینی ===		=== هنر فاخر خوشنویسی چینی ===

Samiei در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۱۵

2023-11-15T04:15:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۱۵
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:7407.jpg\|بندانگشتی\|هنر چین باستان]]
	هنر [[چین]] بیش از هر جنبه ی دیگری از فرهنگ [[چین]]، آن را در جهان مقامی والا بخشیده است و این بخش از [[فرهنگ چینی]] اثری ماندگار بر دیگر فرهنگ ها گذاشته است. هر چند [[چین]] ابداعات و اختراعات بزرگی همچون کاغذ، باروت، قطب نما، چاپ، ابریشم و چای به جهان عرضه کرده است، ولی می توان گفت که اهمیت علوم چینی با ارزش هنری این تمدن یارای برابری ندارد. حکمت چینی هم تأثیر پایداری در خارج از قلمرو تمدنی آن نداشته است، در این راستا آنچه را که هرگز نمی توان نادیده گرفت [[هنر چینی]] است.		هنر [[چین]] بیش از هر جنبه ی دیگری از فرهنگ [[چین]]، آن را در جهان مقامی والا بخشیده است و این بخش از [[فرهنگ چینی]] اثری ماندگار بر دیگر فرهنگ ها گذاشته است. هر چند [[چین]] ابداعات و اختراعات بزرگی همچون کاغذ، باروت، قطب نما، چاپ، ابریشم و چای به جهان عرضه کرده است، ولی می توان گفت که اهمیت علوم چینی با ارزش هنری این تمدن یارای برابری ندارد. حکمت چینی هم تأثیر پایداری در خارج از قلمرو تمدنی آن نداشته است، در این راستا آنچه را که هرگز نمی توان نادیده گرفت [[هنر چینی]] است.

خط ۱۶:		خط ۱۶:

	نمایش چینی هرگز مانند تئاتر غربی، واقعیت پرداز نیست. در صحنه های آن از هیچ منظره ای استفاده نمی شود. شوخ طبعی بازیگران چینی بی مانند است. هنگامی که بر روی اسب خیالی در صحنه می تازد، از اسب خود پیاده شده و آن را به مهتر می سپارد و با معشوقه اش نجوا می کند و یا برای حمله به دشمن پشت صخره ای کمین می کند، در حالی که در این صحنه به جز هنرمند هیچ چیز و هیچکس دیگری نیست ولی تماشاگر همه ی اینها را به چشم می بیند. هر جزیی از نمایش نمادی است، از اشارات و کنایاتش گرفته تا حرکات و جامه های بازیگر. در هر چیز معنا و مفهومی نهفته است که تماشاگر پیشاپیش از آن آگاه است، زیرا تماشاگر چینی برای دیدن نمایشنامه به تماشاخانه نمی رود، بلکه برای تماشای چیره دستی بازیگر می رود. بازیگر در روی صحنه و در طول داستان اشیایی را که قرار است پدیدار شوند را به اشاره پدید می آورد. در این نماد آوری دو عنصر سادگی ظاهری و پرمعنایی باطنی توأمان نهفته شده است.		نمایش چینی هرگز مانند تئاتر غربی، واقعیت پرداز نیست. در صحنه های آن از هیچ منظره ای استفاده نمی شود. شوخ طبعی بازیگران چینی بی مانند است. هنگامی که بر روی اسب خیالی در صحنه می تازد، از اسب خود پیاده شده و آن را به مهتر می سپارد و با معشوقه اش نجوا می کند و یا برای حمله به دشمن پشت صخره ای کمین می کند، در حالی که در این صحنه به جز هنرمند هیچ چیز و هیچکس دیگری نیست ولی تماشاگر همه ی اینها را به چشم می بیند. هر جزیی از نمایش نمادی است، از اشارات و کنایاتش گرفته تا حرکات و جامه های بازیگر. در هر چیز معنا و مفهومی نهفته است که تماشاگر پیشاپیش از آن آگاه است، زیرا تماشاگر چینی برای دیدن نمایشنامه به تماشاخانه نمی رود، بلکه برای تماشای چیره دستی بازیگر می رود. بازیگر در روی صحنه و در طول داستان اشیایی را که قرار است پدیدار شوند را به اشاره پدید می آورد. در این نماد آوری دو عنصر سادگی ظاهری و پرمعنایی باطنی توأمان نهفته شده است.
			[[پرونده:The-emperor-ming-huang-travelling-in-shu-7397.jpg\|بندانگشتی\|امپراطوری]]

	==== طبیعت گرایی ====		==== طبیعت گرایی ====

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۹
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	==== [[طبیعت گرایی در هنر چینی\|طبیعت گرایی]] ====		==== [[طبیعت گرایی در هنر چینی\|طبیعت گرایی]] ====
	سومین ویژگی [[هنر چینی]] [[طبیعت گرایی در هنر چینی\|طبیعت گرایی]] یا آن چیزی است که در فرهنگ غربی از آن با نام «ناتورالیسم» یاد می شود. فرهنگ غربی نماد هولناکی از جنگ و تضاد میان انسان و طبیعت است، اما در [[فرهنگ چینی]] بر پاسداشت و هماهنگی انسان و طبیعت تأکید می شود. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته:«خردمند از آب لذت می برد و نیکمرد از کوه.» لذا، در نگارش چینی هم برای نام طبیعت از کاراکتری شبیه کوه و آب استفاده می شود، چون در طبیعت آب و کوه از سایر اشیاء مهمتر هستند. [[هنر چینی]] طبیعت را به نیرویی که از درون آن بر می خیزد، جاندار می بیند و غایت هدف هنرمند به وحدت رسیدن با این نیرو و سپس نمایش بیانی عالی از آن در هنر خویش است.		سومین ویژگی [[هنر چینی]] [[طبیعت گرایی در هنر چینی\|طبیعت گرایی]] یا آن چیزی است که در فرهنگ غربی از آن با نام «ناتورالیسم» یاد می شود. فرهنگ غربی نماد هولناکی از جنگ و تضاد میان انسان و طبیعت است، اما در [[فرهنگ چینی]] بر پاسداشت و هماهنگی انسان و طبیعت تأکید می شود. [[کنفوسیوس و اندیشه های او\|کنفوسیوس]] گفته:<blockquote>«خردمند از آب لذت می برد و نیکمرد از کوه.» </blockquote>لذا، در نگارش چینی هم برای نام طبیعت از کاراکتری شبیه کوه و آب استفاده می شود، چون در طبیعت آب و کوه از سایر اشیاء مهمتر هستند. [[هنر چینی]] طبیعت را به نیرویی که از درون آن بر می خیزد، جاندار می بیند و غایت هدف هنرمند به وحدت رسیدن با این نیرو و سپس نمایش بیانی عالی از آن در هنر خویش است.

	در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]]، هنرمند همواره می کوشد از مشاهده با چشم سر به مشاهده با چشم دل برسد و با غور و تفکر در چشم انداز طبیعی به ژرفنای ناپیدای ازلی دست یابد. [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] برای هنرمند چینی مشاهده ای است که به مکاشفه ختم می شود، و لذا، اغلب [[نقاشان مشهور چین باستان\|نقاشان چینی]] خود عارف نیز بوده اند. هنرمند چینی چشمی تیز برای دیدن زیبایی های طبیعت دارد و این زیبایی را هر کجا که بتواند بازسازی می کند. هنرمند در مشاهده ی طبیعت تنها ظاهر اشیاء را نمی بیند، بلکه نظم و هماهنگی باطنی انسان و طبیعت را مدنظر قرار می دهد. در نقاشی هنرمندان چینی همیشه چهار عنصر طبیعت، شعر، خوشنویسی و مهر هنرمند مکمل و لازم و ملزوم یکدیگر و جدایی ناپذیرند.		در [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی چینی]]، هنرمند همواره می کوشد از مشاهده با چشم سر به مشاهده با چشم دل برسد و با غور و تفکر در چشم انداز طبیعی به ژرفنای ناپیدای ازلی دست یابد. [[هنر نقاشی در چین\|نقاشی]] برای هنرمند چینی مشاهده ای است که به مکاشفه ختم می شود، و لذا، اغلب [[نقاشان مشهور چین باستان\|نقاشان چینی]] خود عارف نیز بوده اند. هنرمند چینی چشمی تیز برای دیدن زیبایی های طبیعت دارد و این زیبایی را هر کجا که بتواند بازسازی می کند. هنرمند در مشاهده ی طبیعت تنها ظاهر اشیاء را نمی بیند، بلکه نظم و هماهنگی باطنی انسان و طبیعت را مدنظر قرار می دهد. در نقاشی هنرمندان چینی همیشه چهار عنصر طبیعت، شعر، خوشنویسی و مهر هنرمند مکمل و لازم و ملزوم یکدیگر و جدایی ناپذیرند.